Αληθινή διδακτική ιστορία: Τα Χριστούγεννα ενός άθεου!

 

 «Τα Χριστούγεννα ενός άθεου!», είναι ένα διήγημα του Δ. Σωτηρόπουλου, βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία.

Σημείωμα Συγγραφέα: Το ακόλουθο διήγημα δεν έχει σκοπό να δρέψει λογοτεχνικές δάφνες και βραβεία. Αντίθετα, επιδιώκει να αφυπνίσει συνανθρώπους μας που είναι βυθισμένοι στο σκοτάδι της αθεΐας, φέρνοντάς τους στο ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Για έναν λόγο παραπάνω: Διότι τα όσα αναφέρονται βασίζονται σε πραγματικά περιστατικά, με τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλαγμένα για ευνόητους λόγους.

Ξύπνησε πάλι απότομα. Άγρια. Με τον συνεχόμενο ήχο του κουνουδιού, αντί για τον γνώριμο του κινητού του, που χτυπάει σαν ξυπνητήρι κάθε πρωί στις 8.

«Ούτε να κοιμηθεί κανείς δεν μπορεί», σκέφτηκε και άλλαξε πλευρό γκρινιάζοντας. Προσπάθησε να ξαναβυθιστεί στην αγκαλιά του Μορφέα. Μάταια όμως. Το κουδούνι χτύπαγε σαν τρελό, ξανά και ξανά.

«Τι συμβαίνει;», αναρωτήθηκε για λίγο. Γιατί αμέσως άκουσε χαρούμενα ξεφωνητά παιδιών που έλεγαν τα Κάλαντα. Τους είχαν ανοίξει στο κάτω πάτωμα.

Βλαστήμησε δυνατά. Είχε πάρει άδεια από τη δουλειά τις μέρες αυτές, επίτηδες για να ξεκουραστεί. Με ποιο δικαίωμα τον ενοχλούσαν αυτά τα μυξιάρικα;

Τι είναι σήμερα και τραγουδάνε; Μια συνηθισμένη μέρα. Μια ακόμα μουντή, γκρίζα και παγωμένη μέρα του Δεκεμβρίου.

Μετά θυμήθηκε πως είναι Παραμονή Χριστουγέννων. Έσκασε στα γέλια. «Ρε με τι αηδίες κάθονται και παραμυθιάζονται…», φώναξε με θριαμβευτικό, σαρκαστικό χαμόγελο.

Σηκώθηκε, έφτιαξε καφέ και κάθισε στον υπολογιστή. Είχε μήνυμα από τη Λένα στο Facebook, για να συναντηθούν για τα τελευταία ψώνια «πριν γεννηθεί ο Χριστός», όπως του έγραφε.

Όχι, δεν ήταν καμιά θρησκευόμενη η κοπέλα του. Απλά τον πείραζε, ειδικά αυτές τις μέρες, μιλώντας του συνεχώς γι’ αυτά που εκείνος όχι μόνο δεν πιστεύει, αλλά βρίζει κι από πάνω.

Έτσι έκανε και τώρα. Βλαστήμησε ξανά, με τον ίδιο τρόπο που κάνουν εκατομμύρια Έλληνες. Βαριέται να πάει για ψώνια, αλλά αυτό που τον εκνευρίζει περισσότερο είναι αυτή η «γέννηση».

Χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι η μητέρα του, που μένει στον πάνω όροφο μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια. Τον προσκαλεί στο χριστουγεννιάτικο δείπνο, αλλά του βάζει και μια «αγγαρεία» να κάνει, να πεταχτεί δηλαδή μέχρι τον χασάπη της γειτονιάς και να πάρει μερικά μπριζολάκια.

Με τα χίλια ζόρια ντύνεται και βγαίνει έξω. Μια περίεργη γιορταστική ατμόσφαιρα αναδύεται στην πόλη, παρότι η κίνηση στα μαγαζιά είναι περιορισμένη.

Ανοίγει την πόρτα για να μπει στο κρεοπωλείο. Ταυτόχρονα – κατάρα! – βγαίνει ένας ιερέας. Κρατώντας μια τεράστια γαλοπούλα τυλιγμένη σε ζελατίνα.

Τον κοιτάζει με αηδία. Είναι χοντρός, με αυτά τα μούσια και τις μαύρες πλερέζες, που τον κάνουν ακόμα πιο αντιπαθητικό.

«Ρε τον πεινάλα! Κοίτα να δεις τι γαλοπούλα πήρε να φάει ο βούβαλος!», σκέφτεται. «Ε βέβαια, αφού τους πληρώνουμε τους χαραμοφάηδες…!»

Κουνάει το κεφάλι περιπαικτικά. Ναι, φυσικά και είχε δίκιο! Κλασικός παπάς ήταν αυτός, από εκείνους που βλέπει και σιχαίνεται! Κοίτα τι πήρε να φάει, ενώ ο κοσμάκης πεινάει! ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥ!

Ξαφνικά, από την γωνία παραδίπλα, ένα χαρούμενο λεφούσι ξεπετάγεται. Πέντε – έξι παιδάκια τρέχουν κοντά στον παπά, με την μητέρα να προσπαθεί να τα φτάσει. Κάνουν χαρά, επειδή βλέπουν τη μεγάλη γαλοπούλα και το γελαστό πρόσωπο του πατέρα τους.

Ο Μηνάς αποστρέφει το βλέμμα του. «Τι τα θέλει τόσα παιδιά ο αργόσχολος», προσπαθεί να δικαιολογήσει τις προηγούμενες σκέψεις του.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ούτε καταλαβαίνει πώς περνάει το πρωινό. Απορροφημένος στον υπολογιστή, ρίχνει τις τελευταίες ματιές στη δουλειά για το σπίτι που του έδωσε ο προϊστάμενος και σε κάτι άρθρα που του έστειλε ο Λευτέρης.

Μα ναι, είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που του στέλνει ο κολλητός του! «Έτσι θα αντιμετωπίζεις τους χριστιανούληδες όποτε σου κολλάνε», του έχει πει. Και πράγματι! Αισθάνεται σε θέση ισχύος, ειδικά με αυτό το «zeitgeist» που του έστειλε πρόσφατα.

Αλλά και πόσες ακόμα ιστοσελίδες που ενισχύουν τις απόψεις του, δεν έχει καταχωρήσει στα «αγαπημένα»! Εδώ βρίσκεται τώρα, ανταλλάσοντας απόψεις για τα Χριστούγεννα, μαζί με άλλους λογικούς ανθρώπους, που δεν είναι πρόβατα όπως οι Χριστιανοί.

Το δηλητήριο που ξερνάει η οθόνη του υπολογιστή τον έχει εντελώς απορροφήσει. Ώσπου χτυπάει η πόρτα του.

Είναι η Λένα, που τον περίμενε για μια ώρα στο σημείο που είχαν δώσει ραντεβού. Βάζει τις φωνές. Μια τυπική φασαρία ζευγαριού αρχίζει. Και τελειώνει με βρισιές, απειλές και νέα χτυπήματα, πιο δυνατά αυτή τη φορά, στην πόρτα.

«Ωραία», σκέφτεται. «Πάει κι αυτή, να σε δω με ποιον θα πας το βράδυ στο κλαμπ που έχουμε κλείσει, κακομοίρη μου».

Δεν κάθεσαι σπίτι καλύτερα; Τι τις θες εσύ τις γιορτινές ατμόσφαιρες, γι’ αυτά τα παραμύθια; Τι γιορτάζεις;

Άσε που δεν έχουν μείνει και πολλά λεφτά. Πάνε τα παλιά μεγαλεία με τα μπουκάλια σε πανάκριβα κέντρα της παραλιακής. Φέτος έκλεισε με προσφορά, κι αυτή με το ζόρι.

Χέστα λοιπόν όλα! Παράτα τα! Καλύτερα να μην υπάρχουν Χριστούγεννα, για να μην ξοδεύουμε κιόλας!

Δεν πεινάει, ούτε έχει διάθεση να βγει έξω. Κλεισμένος στο δωμάτιό του, παρέα με τα νέα κείμενα του «atheism. net», περνάει καλύτερα την ώρα του.

Με τα χίλια ζόρια ανεβαίνει πάνω, όταν το βραδάκι η μάνα του τον φωνάζει για φαγητό. Έχουν και ορισμένους καλεσμένους συγγενείς, που έχουν έρθει για «ρεβεγιόν».

Δεν τον ενοχλεί αυτό. Ευτυχώς, δεν υπάρχουν θεούσοι εδώ μέσα. Να φάμε, να πιούμε, να παίξουμε και κάνα χαρτάκι, να πούμε και καμιά βλακεία για να περάσει ανώδυνα η ώρα. Όπως κάθε χρόνο δηλαδή, παραμονή Χριστουγέννων. Βαρεμάρα…

Η ώρα περνάει και κατά τις 2 τα μεσάνυχτα, ένας – ένας οι καλεσμένοι φεύγουν. Για στάσου όμως! Υπάρχει ένας ακόμα, που τώρα έφτασε…!

Είναι ο Λευτέρης, ο φίλος του. Το πρότυπό του. Ο μέντοράς του. Έρχεται με αυτό το γνωστό ύφος γεμάτο αυτοπεποίθηση, σιγουριά και ίσως αλαζονεία.

Ωραία, σκέφτεται. Θα το ξενυχτήσουμε απόψε. Θα πούμε δυο κουβέντες σαν άνθρωποι, βρε αδερφέ! Ο Λευτέρης είναι κάτι σαν…γκουρού γι’ αυτόν.

Αναπόφευκτα η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τους «χριστιανούληδες» και τα Χριστούγεννα τους. Τους ειρωνεύονται και τους οικτίρουν, για τα «παραμύθια» που πιστεύουν. Εκεί κάπου, ο Λευτέρης του πετάει και κάτι «καινούρια».

«Αυτοί κατέστρεψαν την Ελλάδα, φίλε. Έσφαζαν τους Έλληνες, γκρέμιζαν τους ναούς. Η Ελλάδα τελείωσε στην αρχαιότητα, φίλε. Μαζί με τους θεούς μας».

Στέκεται αποσβολωμένος ο Μηνάς.

«Τους ποιους, είπες; Τους θεούς;»

«Ναι, φίλε. Αυτή είναι η θρησκεία μας και όχι ο εβραιοχριστιανισμός. Αυτήν πιστεύω κι εγώ».

Κρύος ιδρώτας λούζει τώρα τον Μηνά. Τον άθεο, που νόμιζε πως ο φίλος του έχει τις ίδιες απόψεις μ’ εκείνον.

«Μα καλά, εσύ δεν μου λες χρόνια τώρα πως δεν υπάρχει κανένας θεός;;; Τι μου λες για δώδεκα θεούς τώρα; Εγώ δεν πιστεύω ούτε σε Έναν!»

«Μη στενοχωριέσαι, Μηνά», του απαντά εκείνος με το γνώριμο, υπεροπτικό ύφος του.

«Έλα να σου δείξω μερικά μπλογκ που γράφουν γι’ αυτά, να δεις πώς συνδυάζονται όλα».

Τον πιάνει από το χέρι. Ο Μηνάς το τραβάει. Μέσα του, αυτή τη στιγμή συμβαίνει μια τιτανομαχία. Γκρεμίζονται οι ιδέες, τα πιστεύω και τα…δεν πιστεύω του. Αισθάνεται προδομένος.

Όχι, δεν θα ακούσει τον “φίλο” του. Εκείνος είναι και παραμένει άθεος. Ορκισμένος κι αμετακίνητος.

«Λευτέρη, είμαι κουρασμένος», του λέει. «Θα πέσω για ύπνο, τα λέμε αύριο».

«Μα…», ίσα που προλαβαίνει να ψελλίσει εκείνος, πριν η πόρτα κλείσει με δύναμη σχεδόν μπροστά στο πρόσωπό του.

Είναι εκτός εαυτού ο Μηνάς. Αρχίζει να βλαστημά ξανά, με τον γνωστό του τρόπο. Βρίζει αυτά που δεν πιστεύει ότι υπάρχουν! Τα παραμύθια!

Όχι, δεν του φαίνεται κωμικό αυτό. Ίσα – ίσα, τον κάνει να αισθάνεται δυνατός.

Βγαίνει στο μπαλκόνι να καπνίσει τσιγάρο. Η ώρα πήγε 5 το πρωί. Κρύο και απόλυτο σκοτάδι, που διακόπτουν μονάχα κάποια – λίγα, είναι η αλήθεια – φωτάκια που αναβοσβήνουν στην απέναντι πολυκατοικία.

Ξαφνικά, μέσα στην απόλυτη σιγή της νύχτας, μια καμπάνα ακούγεται να τη σπάζει. Θα είναι του Αγίου Αντρέα, της Ενορίας της γειτονιάς του.

Σκάει στα γέλια. «Κοίτα να δεις τρέλα που έχει ο κόσμος, αξημέρωτα να πηγαίνει στην Εκκλησία! Τι να κάνει εκεί; Αφού δεν υπάρχει τίποτα!”

«ΤΙΠΟΤΑ! ΤΙΠΟΤΑ! ΤΙΠΟΤΑ!»

Το λέει και το ξαναλέει. Με μίσος. Με οργή, σαν να θέλει να βρίσει όχι τα Θεία όπως κάνει πάντα, αλλά τον εαυτό του. Ναι, αυτόν υβρίζει με μανία αυτή τη φορά. Ξεσπά.

«Είμαι ένα τίποτα λοιπόν; Μαζί με όλα τα υπόλοιπα στον κόσμο είμαστε ένα τίποτα;»

Η σκέψη αυτή διαπερνά το μυαλό του σαν ηλεκτροσόκ. Αρνείται να δεχθεί ότι όλα είναι μάταια. Πως υπάρχει μόνο η ύλη, που φθείρεται κι εξαφανίζεται.

Εκείνη τη στιγμή, ακούει βιαστικά βήματα στην είσοδο της πολυκατοικίας του. Σκύβει και βλέπει τον Δήμο μαζί με τους δικούς του, να τρέχουν με τα καλά τους προς τη μεριά της Εκκλησίας.

Καλό παιδί ο Δήμος, αλλά λιγάκι «βαρεμένος». Συμμαθητές στο σχολείο, μα ο Μηνάς τον είχε απομακρύνει από κοντά του. Τον έλεγε «χριστιανοταλιμπάν», επειδή συνεχώς του μίλαγε για τον Θεό.

Παρατηρεί αυτές τις σιλουέτες που απομακρύνονται στο σκοτάδι, μέχρι να χαθούν. Κάθεται και σκέφτεται.

Σίγουρα τώρα θα βρίσκονται στην Εκκλησία. Τι μανία κι αυτή; Τι βρίσκουν πια εκεί πέρα;

«Και δεν πάς κι εσύ να δεις;», ακούγεται μια φωνή από μέσα του, που μοιάζει να ξυπνάει από το λήθαργο ετών.

«Εγώ;;; Είπες, εγώ; Να πάω στην Εκκλησία;;; Εγώ ρε;;; Ρε πας καλά; Με τους παπάδες και τις θεούσες; Τι να πάω να κάνω εκεί εγώ;»

«Πήγαινε, αλλά χωρίς το εγώ σου», ακούγεται και πάλι να αντιλαλεί αυτή η φωνή.

Κάθεται ακίνητος ο Μηνάς. Το σκέφτεται και χωρίς πολλά – πολλά, το αποφασίζει!

Σε λίγο, βρίσκεται καθ’ οδόν για την Εκκλησία. Έχει να πάει από το Γυμνάσιο, που τους πήγαιναν μια φορά το χρόνο. Κι αυτός πήγαινε, για να μην πάρει απουσίες.

Έφτασε κιόλας. Μέσα στο σκοτάδι, ο μικρός ναός μοιάζει με φωτεινό πλεούμενο. Με φάρο που σκορπά ελπίδα, ζεστασιά και γαλήνη.

Ανοίγει την πόρτα. Δεν κάνει το σταυρό του, ούτε ανάβει κερί. Κάθεται πίσω – πίσω όρθιος, για να μην τον βλέπουν.

Τα φώτα είναι μισοσβησμένα. Δεν καταλαβαίνει γιατί. Ώσπου ακούγεται ένας περίεργος ύμνος, που κάτι λέει για αγγέλους που δοξάζουν…τον Χριστό!!!

Ανάβουν τότε όλα τα φώτα. Η ατμόσφαιρα γίνεται γιορτινή και οι ψαλμωδίες πλημμυρίζουν τ’ αυτιά του.

Δεν τις ξέρει, αλλά θέλει να τις ψιθυρίσει. Ειδικά αυτό το «Χριστός γεννάται δοξάσατε», το μαθαίνει κάπως με τη συνεχή επανάληψη.

Δεν κάθεται λεπτό. Ούτε καν παρατηρεί τους γύρω του. Αδιαφορεί για τις «θεούσες». Δεν βλέπει τον παπά αν έχει κοιλιά, αν έχει «χρυσάφια» πάνω του κι αν ψέλνει καλά.

Είναι μόνος του, αυτός κι ο Χριστός.

Σε μια μικρή Εκκλησιά της μεγαλούπολης που λέγεται Αθήνα, μια χαραμάδα φωτός αχνοφέγγει.

Δεν είναι ούτε τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, ούτε οι φωτισμένοι πλέον ναοί που πανηγυρίζουν.

Αλλά η ψυχή του Μηνά, που επιτέλους έδιωξε το σκοτάδι και γέμισε με Θείο, Ουράνιο ΦΩΣ…!

 

Πηγή: https://www.dogma.gr 

Read more »

Εκεί που η κοινή λογική δεν βαπτίζεται ρωσόφιλια»

 

Βλαντιμίρ Πούτιν:

«Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, πιστεύαμε ότι θα εντασσόμασταν γρήγορα στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο. Σήμερα, φαίνεται ότι δεν έχει απομείνει κανένα ίχνος πολιτισμού, μόνο διαφθορά. Θέλω οι απλοί πολίτες των δυτικών χωρών να με ακούσουν. Η αλήθεια είναι ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε τώρα είναι αποτέλεσμα χρόνων ενεργειών των κυρίαρχων ελίτ των δικών σας χωρών.

Κυρίες και κύριοι, άκουσα προσεκτικά την ομιλία του Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος τόνισε το τέλος της δυτικής ηγεμονίας και την ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου. Έχει δίκιο στο καίριο σημείο ο κόσμος βιώνει βαθιές αλλαγές, αλλά ξεχνά να εξηγήσει γιατί και πάνω απ’ όλα, ξεχνά να αναγνωρίσει ότι η Γαλλία και η Δύση μάχονται αυτή τη στιγμή εναντίον της Ρωσίας ακριβώς επειδή αρνούνται να αποδεχτούν αυτήν την πραγματικότητα.

Σήμερα, η Ρωσία αποτελεί στόχο κυρώσεων, διπλωματικών, οικονομικών, ενημερωτικών, ακόμη και στρατιωτικών επιθέσεων, όπως στην Ουκρανία. Γιατί; Επειδή η Δύση αρνείται ν’ αποδεχτεί ότι η εποχή της αδιαμφισβήτητης ηγεμονίας της έχει τελειώσει. Επειδή η Δύση αρνείται να δει πώς άλλα έθνη υπερασπίζονται τα συμφέροντα, τις αξίες και την κυριαρχία τους.

Η Δύση μιλάει για ελευθερία και δημοκρατία, αλλά τι έχει κάνει εδώ και αιώνες; Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Ολλανδία: αποίκισαν σχεδόν ολόκληρο τον πλανήτη. Πείτε μου πού, σε ποιο μέρος του κόσμου, η Δύση δεν καταπάτησε και δεν επέβαλε τον δικό της νόμο;

Η Γαλλία χάραξε αυθαίρετα σύνορα στην Αφρική, εκμεταλλεύτηκε τους πόρους και ανάγκασε εκατομμύρια ανθρώπους σε δουλεία. Οι Βρετανοί υποδούλωσαν ολόκληρους πληθυσμούς από την Ινδία μέχρι την Κίνα στην Ασία. Στην Αμερική, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έσφαξαν ολόκληρους πολιτισμούς. Και σήμερα, μέσω του ΝΑΤΟ, θέλουν να επιβάλουν το μοντέλο τους παντού.

Ο κ. Μακρόν μιλάει για την πολιτική έμπνευση της Ευρώπης. Αλλά πού είναι αυτή η έμπνευση; Η Ευρώπη ακολουθεί τις ΗΠΑ σε όλους τους πολέμους τους, χωρίς δισταγμό Ιράκ, Λιβύη, Συρία. Κάθε φορά, εκατοντάδες χιλιάδες θάνατοι. Είναι αυτό έμπνευση;

Και μην μου πείτε ότι η Ρωσία αποτελεί κίνδυνο για τον κόσμο. Για πάνω από διακόσια χρόνια, η Δύση προσπαθεί να καταστρέψει τη Ρωσία. Ο Ναπολέων ήρθε στη Μόσχα, σίγουρος ότι μπορούσε να παραμείνει σε Ρωσικό έδαφος. Περπάτησε στο χιόνι. Η Γερμανία εξαπέλυσε τον μεγαλύτερο πόλεμο εισβολής εναντίον μας. Ηττήθηκαν στο Στάλινγκραντ, στο Κουρσκ, ακόμη και στους δρόμους του Βερολίνου.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ προσπάθησαν να στραγγαλίσουν την οικονομία μας, να μας περικυκλώσουν, να προκαλέσουν συγκρούσεις μεταξύ των γειτόνων μας κι εμείς είμαστε ακόμα εδώ. Η Ρωσία έχει περάσει δύσκολες στιγμές, δοκιμασίες, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να μας νικήσει. Γιατί αγωνιζόμαστε όχι μόνο για τη γη μας, αλλά και για τον πολιτισμό μας, τις αξίες μας και την αξιοπρέπειά μας!

Σήμερα, δεν είναι μόνο η Ρωσία που αμφισβητεί την δυτική ηγεμονία. Η Κίνα κάνει ένα βήμα μπροστά. Η Ινδία δείχνει την άποψή της για τον κόσμο. Η Αφρική σταδιακά απελευθερώνεται από την ξένη προστασία. Ακόμα και η Λατινική Αμερική βρίσκει τη φωνή της. Δεν πρόκειται πλέον για έναν κόσμο που κυριαρχείται από μία μόνο δύναμη ή ένα μόνο μπλοκ: έχουμε εισέλθει στην πολυπολική εποχή και κανείς δεν μπορεί να την σταματήσει.

Γι’ αυτό η Γαλλία, η Ευρώπη και η Δύση υποστηρίζουν την Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας. Όχι από αγάπη για τον Ουκρανικό λαό, αλλά επειδή θέλουν να εκμεταλλευτούν αυτή τη γη ως σκαλοπάτι για να προσπαθήσουν να αποδυναμώσουν τη Ρωσία, να περιορίσουν την ανάπτυξή μας και να αποτρέψουν τη διαμόρφωση αυτού του πολυπολικού κόσμου.

Νομίζω ότι σε αυτούς, λέω στον Πρόεδρο Μακρόν και στους Ευρωπαίους συναδέλφους του δεν μπορείτε να κολυμπάτε αντίθετα στο ρεύμα για πάντα. Μιλάτε για αξίες, αλλά αρνείστε να σεβαστείτε τις επιλογές του λαού. Μιλάτε για διεθνές δίκαιο, αλλά το παραβιάζετε όποτε δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά σας. Μιλάτε για ειρήνη, αλλά σπέρνετε πόλεμο όπου κι αν παρεμβαίνετε.

Η Ρωσία δεν είναι εχθρός κανενός, αλλά δεν θα επιτρέψουμε ποτέ σε κανέναν να αποφασίσει για το μέλλον μας. Θέλουμε συνεργασία, αλλά με ίσους όρους. Θέλουμε ειρήνη, αλλά όχι εις βάρος της ελευθερίας μας, της ταυτότητά μας. Και ας είμαστε σαφείς: η Ρωσία δεν θα ηττηθεί ποτέ. Έχουμε αντέξει αιώνες δυσκολιών, έχουμε δει αυτοκρατορίες να ανεβαίνουν και να πέφτουν και είμαστε ακόμα εδώ. Και αύριο, θα είμαστε εκεί, σε αυτόν τον νέο πολυπολικό κόσμο που ήδη αναδύεται...»

Μετά τα παραπάνω λόγια του Ρώσου ηγέτη, μένει να αναλογιστούμε την ουσία των αιώνων που μας χωρίζουν και ταυτόχρονα ενώνουν τις κοινωνίες. Η ιστορία δεν συγχωρεί όσους την αγνοούν, ούτε εκείνους που νομίζουν ότι η δύναμη και η επιρροή είναι αιώνιες. Κάθε αυτοκρατορία, κάθε ηγεμονία, κάθε καθεστώς έχει την ημερομηνία λήξης του και η ιστορία του 20ού και 21ου αιώνα μας διδάσκει ότι οι κανόνες του παιχνιδιού αλλάζουν συνεχώς, είτε το θέλουμε είτε όχι.

Ο Πούτιν θίγει μια αλήθεια που πολλοί δυτικοί ηγέτες δυσκολεύονται να παραδεχθούν η εποχή της αδιαμφισβήτητης ηγεμονίας της Δύσης τελείωσε. Όχι επειδή οι δυτικές χώρες έχουν εξασθενήσει, αλλά επειδή ο κόσμος πλέον δεν αποδέχεται μονοδιάστατους κανόνες και μονοπώλια ισχύος. Οι μεγάλες δυνάμεις της Ανατολής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής σηκώνουν τη φωνή τους, απαιτώντας αναγνώριση, δικαιοσύνη και ισότιμους όρους. Και εκεί ακριβώς που η δύναμη συναντά την αντίσταση, αναδεικνύεται η αλήθεια ο κόσμος δεν θα επιτρέψει ξανά σε λίγους να ορίζουν τη μοίρα των πολλών.

Η διαφθορά, η χρηματοπιστωτική σπέκουλα και η πολιτική εκμετάλλευση που περιγράφεται ειδικότερα στο τελευταίο δάνειο των 90 δισ. για την Ουκρανία δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά ξεκάθαρο σύμπτωμα ενός συστήματος που συχνά μιλά για αξίες, αλλά εφαρμόζει συμφέροντα. Ο πολίτης, είτε στη Δύση είτε στην Ανατολή, αντιλαμβάνεται ότι οι μεγάλοι λόγοι περί «δημοκρατίας» ή «ελευθερίας» συχνά συνοδεύονται από οικονομική εκμετάλλευση και πολιτική χειραγώγηση. Η αλήθεια πονάει, γιατί η πραγματικότητα δείχνει ότι η ηθική και η δύναμη δεν συμβαδίζουν πάντα, και η ιστορία γράφεται από εκείνους που επιβιώνουν και όχι πάντα από εκείνους που έχουν δίκιο.

Και όμως, σε αυτή την πικρή διαπίστωση κρύβεται και η ελπίδα. Όπως η Ρωσία άντεξε τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ, όπως οι λαοί της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής ανέκτησαν τη φωνή τους μετά από αιώνες υποδούλωσης, έτσι και σήμερα αναδύεται μια νέα κατανόηση της ισχύος και της δικαιοσύνης. Η πολυπολικότητα δεν είναι απλώς γεωπολιτική κατάσταση,είναι πρόσκληση για έναν κόσμο όπου οι κανόνες δεν επιβάλλονται μονομερώς, αλλά διαμορφώνονται συλλογικά.

Αυτή η νέα εποχή απαιτεί από όλους μας να δούμε την αλήθεια κατάματα οι ισχυροί μπορούν να εξασκούν πίεση, αλλά οι λαοί και οι πολιτισμοί αντέχουν. Η ισχύς που δεν σέβεται την ελευθερία και την αξιοπρέπεια των άλλων είναι καταδικασμένη να αντιμετωπίσει αντίσταση. Η αλήθεια πονάει, γιατί δείχνει τα λάθη μας και τις παραλείψεις μας, αλλά ακριβώς γι’ αυτό είναι το μοναδικό όπλο για να χτίσουμε έναν πιο δίκαιο κόσμο.

Στο τέλος, η ιστορία δεν ανήκει στους ισχυρούς, αλλά σε όσους έχουν το θάρρος να δουν την πραγματικότητα, να αντισταθούν στην αδικία και να εργαστούν για ένα μέλλον όπου η δύναμη συνοδεύεται από υπευθυνότητα και η ελευθερία από αλληλεγγύη. Και αυτό είναι το μήνυμα που μένει μετά τα λόγια του Πούτιν η αλήθεια πονάει, αλλά η αλήθεια είναι και η μόνη δύναμη που μπορεί να διασφαλίσει την επιβίωση, την αξιοπρέπεια και το μέλλον των λαών.



Στυλ. Καβάζης

 

Πηγή: https://trelogiannis.blogspot.com 

Read more »

Ο μισθός μας όταν δίνουμε ελεημοσύνη

Κάποια μέρα- ἥμουνα κι ἐγώ ἐκεῖ, καθώς καί δυό-τρεῖς ἀκόμα – τόν ἐπισκέφθηκε στό κελλί του ἕνας ἄλλος ἀδελφός γιά ν’ ἀκούσει λόγο ὠφέλιμο. Μετά τόν συνηθισμένο ἀσπασμό, ὁ ἐπισκέπτης κάθισε καί ρώτησε τόν ὅσιο:

-Σέ παρακαλῶ, πάτερ, πές μου, ποιός εἶναι ὁ μισθός αὐτῶν πού μοιράζουν τά πλούτη τους ἐλεημοσύνη στούς φτωχούς;

-Δέν ἔχεις ἀκούσει τί λέει τό Εὐαγγέλιο; τοῦ λέει ὁ ἅγιος.

Πολλά ἔχω ἀκούσει καί διαβάσει. Ἀλλά νά, θέλω ν’ ἀκούσω κάτι κι ἀπό τό στόμα σου.

-Ὁ Θεός τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς νά σοῦ δώσει ἀπόκριση μέ τό στόμα μου, σύμφωνα μέ τήν πίστη σου. Γιατί ἐγώ εἶμαι ἀδύναμος καί ἀνάξιος. Ἄκουσε λοιπόν…

Ἔκανε μία παύση καί συνέχισε:

-Στά χρόνια τοῦ ἐπισκόπου Ἱεροσολύμων Κυριακοῦ*, ζοῦσε ἕνας πολύ εὐσεβής καί ἐλεήμων ἄνθρωπος, ὁ Σώζων. Αὐτός, περνώντας κάποτε ἀπό τό κεντρικό δρόμο τῆς πόλης, βλέπει ἕνα φτωχό, πού ἦταν σχεδόν γυμνός κι ἔτρεμε ἀπό τό κρύο. Τόσο...

τόν ψυχοπόνεσε, πού ἔβγαλε τό πανωφόρι του καί τοῦ τό φόρεσε. Ὅταν γύρισε στό σπίτι του, εἶχε πιά βραδιάσει, κι ἔπεσε νά κοιμηθεῖ.

Μόλις τόν πῆρε ὁ ὕπνος, εἶδε στ’ ὄνειρό του ὅτι βρέθηκε σ’ ἕναν θαυμαστό φωτόλουστο κῆπο. Ἦταν γεμάτος λουλούδια ὑπέροχα καί μοσχομυριστά, τριαντάφυλλα καί κρίνα καί ἄλλα ἀμέτρητα, καθώς καί λογῆς-λογῆς δέντρα, τόσο φορτωμένα μέ ἐξαίσιους καρπούς, πού τά κλαδιά τους ἔγερναν ὥς τή γῆ.

Μέσα σ’ αὐτά χωμένα, ἀναρίθμητα πουλιά κελαηδοῦσαν μέ οὐράνια γλυκύτητα, ἑνώνοντας ἀδιάκοπα τούς δοξολογικούς τους ὕμνους μέ τό ἁπαλό θρόσιμα τῶν φύλλων. Τό ἄκουσμα καί τό θέαμα τοῦ κήπου ἐκείνου ἦταν, πραγματικά, πέρα ἀπό κάθε περιγραφή.

Ἐνῶ λοιπόν ὁ Σώζων κοίταζε ὁλόγυρα ἐκστατικός, παρουσιάζεται μπροστά του ἕνας ἄγνωστος νέος καί τοῦ λέει: ‟Ἔλα μαζί μου’’, καί σέ λίγο ἔφτασαν σ’ ἕνα φράχτη μέ χρυσά κάγκελα. Ρίχνοντας τό βλέμμα του πίσω ἀπό τό φράχτη, εἶδε μιάν αὐλή κι ἕνα ὑπέροχο παλάτι.

Καθώς τό θαύμαζε καί τό περιεργαζόταν, βγαίνουν ἀπό μέσα δεκαέξι φτερωτοί ἄνδρες, λαμπεροί σάν τόν ἥλιο, χωρισμένοι σέ τέσσερις τετράδες. Κάθε τετράδα βάσταζε στούς ὤμους κι ἀπό ἕνα χρυσό κιβώτιο. Προχώρησαν μέ γοργά βήματα πρός τό μέρος πού στεκόταν ὁ Σώζων.

Μόλις πλησίασαν στά χρυσά κάγκελα, ἀπέναντί του, στάθηκαν, κατέβασαν τά κιβώτια ἀπό τούς ὤμους καί τ’ ἀκούμπησαν καταγῆς.

Ἔδειχναν σά νά περίμεναν κάποιο ἀνώτερό τους. Καί πράγματι, μετά ἀπό λίγο βλέπει ὁ Σώζων ἕναν πανέμορφο ἄνδρα νά βγαίνει ἀπό τό παλάτι καί νά κατευθύνεται πρός τούς ἀγγέλους. ‟Ἀνοῖξτε τά κιβώτια’’, τούς πρόσταξε, ‟καί δεῖξτε σ’ αὐτόν τόν ἄνθρωπο τί του φυλάω, γιά τό πανωφόρι πού μοῦ χάρισε πρίν ἀπό λίγο διαμέσου ἐκείνου τοῦ φτωχοῦ’’.

Ἀμέσως ἄνοιξαν τό ἕνα χρυσό κιβώτιο καί ἄρχισαν νά βγάζουν χιτῶνες καί φορεσιές βασιλικές, ἄλλες κατάλευκες, ἄλλες κεντητές, περίλαμπρες καί ἀνεκτίμητες.

Τίς ἅπλωσαν μπροστά του. ‟Σώζων, σοῦ ἀρέσουν;’’, τόν ρώτησαν. ‟Δέν εἶμαι ἄξιος οὔτε τή σκιά τους νά δῶ!’’, ἀποκρίθηκε θαμπωμένος ἐκεῖνος. Μά οἱ ἄγγελοι συνέχισαν νά τοῦ παρουσιάζουν λαμπρούς, περίτεχνους καί χρυσοποίκιλτους βασιλικούς χιτῶνες. Ἴσαμε χίλιους, πάνω-κάτω, θά τοῦ δείξανε!

Ὅταν πιά ὁ Κύριος τῶν ἀγγέλων τοῦ φανέρωσε ἔτσι παραστατικά, ὅτι γιά τό ἕνα πανωφόρι πού ἔδωσε θά πάρει πολλαπλάσια καί θά κληρονομήσει τήν αἰώνια ζωή, τοῦ λέει: ‟Σέ βεβαιώνω, Σώζων, ὅλα τοῦτα τ’ ἀγαθά τά ἑτοίμασα γιά σένα, ἐπειδή, ὅταν μέ εἶδες γυμνό, μέ σπλαχνίστηκες καί μ’ ἔντυσες.

Πήγαινε λοιπόν καί συνέχισε νά κάνεις τό ἴδιο, γιά νά κάνω κι ἐγώ τό ἴδιο. Ὅταν δίνεις ἐσύ σέ κάποιον φτωχό ἕνα ροῦχο, σοῦ ἑτοιμάζω ἐγώ ἑκατό’’. Γεμάτος χαρά καί δέος ὀ Σώζων ρώτησε: ‟Κύριέ μου, ἤθελα νά ’ξερα, τό ἴδιο κάνεις μ’ ὅλους ὅσοι ἐλεοῦν τούς φτωχούς; Τούς ἑτοιμάζεις ἑκατονταπλάσια ἀγαθά καί ζωή αἰώνια;’’.

Κι Ἐκεῖνος ἀπάντησε: ‟ «Πᾶς ὅστις ἀφῆκεν οἰκίας ἤ ἀγροὺς ἤ πλοῦτον ἤ δόξαν ἤ πατέρα ἤ μητέρα ἤ ἀδελφοὺς ἤ ἀδελφὰς ἤ γυναῖκα ἤ τέκνα ἤ τι τῶν ἐπιγείων, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει». Μή μετανιώνεις λοιπόν ποτέ γιά κάποια ἐλεημοσύνη σου. Οὔτε νά ταπεινώνεις τόν φτωχό πού τοῦ ἔδωσες κάτι.

Γιατί τότε, ἀντί γιά μισθό, θά πάθεις διπλή ζημιά: Καί τήν ἀμοιβή σου θά χάσεις καί στή μέλλουσα Κρίση θά κατακριθεῖς’’. Τότε ἀκριβῶς ὁ Σώζων ξύπνησε.

Ἦταν ὅλος ἔκπληξη καί θαυμασμό γιά ὅσα εἶδε. Πετάχτηκε ἀμέσως ἀπό τό κρεβάτι –δέν εἶχε πιά καμιά ὄρεξη γιά ὕπνο-, πῆρε καί τό δεύτερο πανωφόρι του καί τό πῆγε σέ κάποιον ἄλλον φτωχό. Μόλις ὅμως γύρισε πίσω, ἀργά τή νύχτα, κι ἔπεσε νά ξανακοιμηθεῖ, εἶδε τό ἴδιο ὅραμα!

Τό πρωί λοιπόν μοίρασε ὅλη του τήν περιουσία στούς φτωχούς, ἀπαρνήθηκε τόν κόσμο κι ἔγινε μοναχός ἀγωνιστής καί ἐνάρετος. Αὐτά ἔχοντας ὑπόψη σου, παιδί μου, κάνε κατά τή δύναμή σου κι ἐσύ τό ἴδιο, συμβούλεψε ὁ ὅσιος τόν ἐπισκέπτη του. Ἔτσι θά θησαυρίσεις στόν οὐρανό ἑκατοναταπλάσια.

 

Πηγή: https://adontes.blogspot.com 

Read more »

Το μεγάλο κόλπο με τα αιγοπρόβατα!

Πώς ο Μητσοτακισμός μας οδηγεί - με εντολές άνωθεν - σε μια απίστευτη επισιτιστική κρίση!

...Και εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα. Και επειδή θα κρατήσει αυτή μπόρα κάποιο διάστημα, μήνες θα είναι, «θα πούμε το ψωμί ψωμάκι... Άγιος Παϊσιος, Σουρωτή, 1990

Συγκλονίστηκα, δεν σας το κρύβω, βλέποντας δυο μέτρα λεβέντες, από αυτούς που στύβουν τις πέτρες με τα χέρια τους να κλαίνε σαν μωρά παιδιά μπροστά στην αναίτια, όπως ανακάλυψα εκ των υστέρων, «σφαγή των αμνών». Τη σφαγή των δικών τους αμνών, του βασικού βιοποριστικού μέσου για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Όποιος έχει την ευλογία να γνωρίσει απλούς ανθρώπους της υπαίθρου, βοσκούς και κτηνοτρόφους με μικρές συμμαζεμένες μονάδες ξέρει ότι οι άνθρωποι αυτοί αναπτύσσουν μια βιωματική σχέση με τα ζώα τους. Τα γνωρίζουν με το μικρό τους όνομα και στενοχωριούνται εσώψυχα όταν έρχεται η ώρα να τα σφάξουν.

Βλέποντας τη μαζική θανάτωση αρνιών και κατσικιών, συνειδητοποιούσα τι ακριβώς σημαίνει για αυτούς τους εργάτες του μόχθου. Μα, γιατί έγινε αυτό το κακό, αναρωτήθηκα από μέσα μου. Κι αμέσως πήρα τηλέφωνο τον Βαγγέλη στη Σπερχειάδα, φίλο καλό από τις κυνηγετικές εξορμήσεις στην περιοχή, που έχει καμιά διακοσαριά ζώα, στην πλειονότητα προβατίνες, τις οποίες ονομάζει περήφανα «τα κορίτσια μου».

Τον Βαγγέλη, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν τον είχε χτυπήσει το κακό. Ίσως γιατί τα ζώα βοσκούν ελεύθερα στο ανοιχτό περιβάλλον. Ο ίδιος όμως είχε εξήγηση για τον εφιάλτη. Σκόπιμη πολιτική, μου είπε, με τις ευλογίες της Ευρώπης, για να εξοντωθούν οι μικροί παραγωγοί, να μαζεύουν τα κόστη οι μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες εισάγοντας πρώτη ύλη από τρίτες χώρες και να μειωθεί παράλληλα η κατανάλωση κρέατος.

Όταν τον ρώτησα αν έπρεπε να είχε γίνει ο εμβολιασμός, υπήρξε κατηγορηματικός: Χωρίς την παραμικρή αμφιβολία. Όπως γίνεται στην Τουρκία χρόνια τώρα. Αλλά δεν το θέλει η Ευρώπη…

Επέμεινα λίγο να μάθω αν θεωρεί την καταστροφή στο ζωικό κεφάλαιο οργανωμένο σχέδιο. Και σε αυτό ήταν απόλυτος: «Δεν θέλουν να υπάρχουμε. Πρέπει να σβήσουμε από τον χάρτη. Κι εμείς και οι αγρότες. Για σκέψου λίγο τη ζημιά. Δεν είναι μόνο τα πρόβατα. Τόσα χωράφια με τριφύλλι, καλαμπόκι και στάρι, πρώτη ύλη για ζωοτροφές τι θα απογίνουν; Οργανωμένο σχέδιο εκατό τοις εκατό, για να στρώσουν τον κάμπο με φωτοβολταϊκά και στο τέλος να τρώμε ακρίδες και σκουλήκια! Τα ‘πε στη Βουλή ο Μητσοτάκης».

Υπερβολές, σκέφτηκα από μέσα μου. Μέσα στην απελπισία και τον θυμό του ο φίλος μου φλερτάρει με θεωρίες συνωμοσίας. Έλα, όμως, που ο Βαγγέλης είναι σοβαρός άνθρωπος, μου πέταξε κι αυτό με την Τουρκία κι με έβαλε σε διάθεση να ψάξω περισσότερο. Τα αποτελέσματα της έρευνας, ακόμη και με το εργαλείο της Τεχνητής Νοημοσύνης, δικαιώνουν λοιπόν την άποψη του σοφού τσοπάνη από τη Φθιώτιδα, που ομιλεί για οργανωμένο σχέδιο καταστροφής της ελληνικής κτηνοτροφίας.

Ας δούμε, όμως, το γιατί.

Το πρώτο κρίσιμο ερώτημα που έρχεται στο μυαλό είναι πώς στο καλό δεν έγιναν εμβολιασμοί στην Ελλάδα όπως σε άλλες χώρες, όταν διαπιστώθηκαν τα πρώτα «εισαγόμενα» κρούσματα; Η απάντηση εν πρώτοις ανάγεται στο ευρύτερο πλαίσιο της ευρωπαϊκής μας… κακοδαιμονίας. Οι αρμόδιες υπηρεσίες της Ε.Ε., λοιπόν, απορρίπτουν τη μέθοδο του εμβολιασμού και συνιστούν τη μέθοδο της… μαζικής εξόντωσης μέσω σφαγής (stamping out) για την αποτροπή εξάπλωσης της ιογενούς ασθένειας.

Προσέξτε, όμως: Όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και εκατοντάδες χιλιάδες ζώα οδηγήθηκαν στη θανάτωση, χωρίς να ανασχεθεί στο ελάχιστο η εξάπλωση, οι ίδιες οι ευρωπαϊκές κτηνιατρικές υπηρεσίες και ο αρμόδιος επίτροπος είπαν στον Τσιάρα να ξεκινήσει επειγόντως πρόγραμμα εμβολιασμού με συνδρομή της Ε.Ε.

Και ο Έλληνας υπουργός αρνήθηκε κατηγορηματικά γιατί οι περιοχές εμβολιασμού θα έμπαιναν σε καθεστώς καραντίνας και δεν θα μπορούσαν να εξάγουν… φέτα! Προτίμησε δηλαδή, ο αχρείος, εις όφελος προφανώς των μεγάλων γαλακτοβιομηχανιών που δεν ήθελαν να διακόψουν τους ρυθμούς παραδόσεων, να οδηγήσει στον αφανισμό το ζωικό κεφάλαιο της χώρας (σχεδόν μισό εκατομμύριο αιγοπρόβατα) και δεν τον έχει φωνάξει ακόμη εισαγγελέας!

Να διευκρινίσουμε εδώ ότι, σύμφωνα με τις επίσημες τουλάχιστον επιστημονικές τοποθετήσεις, η ευλογία των προβάτων δεν ενέχει κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Ούτε μεταδίδεται στον άνθρωπο ούτε η κατανάλωση μαγειρεμένου κρέατος ή παστεριωμένου γάλατος από μολυσμένο ζώο δημιουργεί κάποιο πρόβλημα. Αυτά λένε οι ίδιες ευρωπαϊκές υπηρεσίες που μας υποχρέωσαν αρχικά να σφάξουμε τα ζώα και μετά έτρεχαν να μας βρουν εμβόλια.


Αφού δεν μεταδίδεται στον άνθρωπο, προς τι τόσος πανικός; Δεύτερο εύλογο ερώτημα.

Κι εδώ έρχεται ως απάντηση η ελληνική κουτοπονηριά-διαρροή, τάχα μου από το υπουργείο του Καρδιτσιώτη αρχοντόβλαχου: «Δεν πιάνει το εμβόλιο, είναι μούφα».

Μόνο που σύμφωνα με το ChatGPT, που σίγουρα έχει λίγο… μυαλό περισσότερο από τον Τσιάρα, το εμβόλιο πιάνει και παραπιάνει (πάνω από 60% πρόληψη κλινικής νόσησης και πολύ μεγαλύτερη αποτροπή θνησιμότητας), δημιουργώντας τείχος ανοσίας, για αυτό χρησιμοποιείται εδώ και αρκετά χρόνια με αρκετή επιτυχία, πού λέτε; Στη γειτονική Τουρκία, η οποία δεν δεσμεύεται από τις επιστημονικές δοξασίες της Ε.Ε.

Μοιραία ξαναρχόμαστε πάλι στο πρώτο ερώτημα. Γιατί, λοιπόν, οι κομισάριοι της Ε.Ε. δεν θέλουν το εμβόλιο και προτιμούν να σκοτώνουν ομαδικά τα δύστυχα τα ζώα;

Ωπ!

Εδώ το πράγμα ζορίζεται και ξαναρχόμαστε στα λεγόμενα του Βαγγέλη. Τυπικώς οι Βρυξέλλες απαντούν ότι αυτό συνίσταται -προσέξτε- όχι για λόγους δημόσιας υγείας που αφορούν τον άνθρωπο, αλλά για λόγους επιδημιολογικούς που σχετίζονται με το ζωικό κεφάλαιο. Επειδή ο ιός μεταδίδεται γρήγορα, η εξάπλωση πρέπει να ανασχεθεί με ζώνες καραντίνας.

Σύμφωνα με τα πρωτόκολλα της Ε.Ε., η νόσος θεωρείται «υποχρεωτικής εξάλειψης». Αλλά η επιλογή της σφαγής (stamping out) έχει τον χαρακτήρα ισχυρής σύστασης. Δεν μπορεί να επιβληθεί ως νόμος. Συνεπώς, αν η Ελλάδα ήθελε, μπροστά στο βάρος της επιδημίας, θα μπορούσε να ζητήσει κατά παρέκκλιση εφαρμογή προγράμματος εμβολιασμού. Και αυτό ακριβώς της προτάθηκε από τις Βρυξέλλες, όπως αποκάλυψε φέρνοντας στο φως τα σχετικά έγγραφα ο ερευνητικός ιστότοπος wearesolomon.com. Αλλά η πρόταση απορρίφθηκε μετ΄επαίνων χωρίς πειστική δικαιολογία.

Ας θέσουμε, όμως, για το τέλος και ακόμα ένα κρίσιμο ερώτημα: Η νόσος είναι θανατηφόρος για τα ζώα. Απάντηση: Σε ποσοστό μικρότερο του 50%, ειδικά για τις κατσίκες που νοσούν πιο ήπια. Και όποιο ζώο ιαθεί αποκτά ισόβια ανοσία. Προσοχή όμως και πάλι: Με βάση τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς, ακόμη και ένα άρρωστο πρόβατο να βρεθεί στο κοπάδι, θανατώνονται και τα υπόλοιπα. Η εξόντωση είναι ολική για να «σπάσει ο κύκλος της μετάδοσης».

Κι αυτά που σφάζονται γιατί θάβονται και δεν διατίθενται προς κατανάλωση, ώστε να βγάλει κάτι κι ο κτηνοτρόφος αφού δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για τον άνθρωπο; Εδώ, όσο κι αν έψαξα λογική εξήγηση δεν βρήκα.

Κανόνας της Ε.Ε., σου λέει. Απαγορεύεται εμπορική εκμετάλλευση κρέατος που προέρχεται από ζώο μολυσμένο με νόσο «υποχρεωτικής εκρίζωσης».

Ο κτηνοτρόφος, λοιπόν, θα πρέπει να περιμένει την αποζημίωσή του (μόλις 100-150 ευρώ για μια παραγωγική προβατίνα!) όταν και εφόσον εγκριθεί από τις ευρωπαϊκές υπηρεσίες και την ελληνική γραφειοκρατία -τον αμαρτωλό ΟΠΕΚΕΠΕ δηλαδή- έπειτα από αρκετούς μήνες.

Aκροτελεύτιο ερώτημα: Επειδή όλο αυτό το πράγμα στερείται λογικής και κάπου… μπάζει, μήπως παίζεται κάτι που δεν πιάνουμε; Η απάντηση πιο κάτω.


Τα καρτέλ του γάλακτος πνίγουν τους μικροπαραγωγούς

Πριν καν στεγνώσει το μελάνι για την καταστροφή της ελληνικής κτηνοτροφίας μέσω της αλόγιστης εξόντωσης μισού εκατομμυρίου αιγοπροβάτων, μια ανάλογη υπόθεση ξέσπασε στη Γαλλία με τα βοοειδή, αποδεικνύοντας ότι το οργανωμένο χτύπημα στην πρωτογενή παραγωγή δεν είναι μόνο ελληνική υπόθεση. Η σταδιακή περιθωριοποίηση του κλάδου της αγροτοκτηνοτροφίας αποτελεί επεξεργασμένη στρατηγική του διευθυντηρίου Βερολίνου – Βρυξελλών για τη μετάβαση στη «νέα εποχή» μηδενικού αποτυπώματος, εισαγόμενων μεταλλαγμένων προϊόντων, συνθετικού κρέατος και… εντομοφαγίας.

Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι αγρότες και κτηνοτρόφοι έχουν αρχίσει και το αντιλαμβάνονται, εξ ου οι πρωτοφανείς κινητοποιήσεις στην Ελλάδα, οι διαδηλώσεις στη Γαλλία και το άγριο ξέσπασμα στην ίδια την έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από αγανακτισμένους ανθρώπους της υπαίθρου.

Ειδικά σε ό,τι αφορά την εξάλειψη του ευρωπαϊκού ζωικού κεφαλαίου η επιχείρηση είναι απροκάλυπτη, βάρβαρη και ισοπεδωτική στην κατεύθυνση της «ολικής εξόντωσης» που ταξιδεύει το μυαλό μας αλλού. Και ένα κρούσμα μεταδοτικής ασθένειας να βρεθεί στο κοπάδι, είτε αυτή είναι ευλογιά για τα αιγοπρόβατα είτε οζώδης δερματίτιδα για τα βοοειδή ή πανώλη για τους χοίρους, «διατάσσεται» άμεσα η θανάτωση και των υπόλοιπων. Την ίδια ώρα που σχεδόν για όλες αυτές τις ασθένειες υπάρχουν δοκιμασμένα εμβόλια που δημιουργούν ικανοποιητικό τείχος ανοσίας, ενώ παράλληλα -σύμφωνα με τις επίσημες διαβεβαιώσεις των ίδιων των κτηνιατρικών υπηρεσιών της Ε.Ε.- οι ασθένειες αυτές ούτε μεταδίδονται στον άνθρωπο ούτε αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία.

Η «ολική εξάλειψη» (stamping out) επομένως που προστάζουν οι Βρυξέλλες δεν υπακούει σε καμία λογική, στον βαθμό τουλάχιστον που υπάρχει στοιχειώδης σεβασμός προς τα δικαιώματα των ζώων, για τα οποία -κατά τα άλλα- κόπτεται όλος ο woke συρφετός των βιγκανιστών που μονοπωλεί τα ευρωπαϊκά αξιώματα. Φανταστείτε μεθαύριο να επικρατήσει η ίδια μέθοδος «θεραπείας» και για τις μεταδοτικές ασθένειες των ανθρώπων…

Τελικά, όμως, ποιον συμφέρει να χάσουν οι Ευρωπαίοι κτηνοτρόφοι και ειδικότερα αυτοί του Νότου τα ζώα τους;

Σίγουρα τρίβουν τα χέρια τους κάποιοι εισαγωγείς που φέρνουν κρέατα και γαλακτοκομικά από τρίτες χώρες, όπως αυτοί που θα επωφελούνταν από την εμπορική συμφωνία Mercosur, η υπογραφή της οποίας τελικά -μπροστά στις οργισμένες αντιδράσεις αγροτών-μετατέθηκε για τον επόμενο μήνα. Η φιλοσοφία αυτής της εμπορικής και δασμολογικής σύμπραξης με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής όσο και αυτής με την Ινδία που θα ακολουθήσει, συνοψίζεται στο «αυτοκίνητα για κρέας», δηλαδή ένα είδος ανταλλαγής ευρωπαϊκών (κατά βάση γερμανικών) προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, για πάμφθηνα αλλά αμφιβόλου ποιότητας τρόφιμα των αναπτυσσόμενων αυτών χωρών. Και ασφαλώς είναι καταστροφική για τους Ευρωπαίους παραγωγούς, με πρώτους και καλύτερους τους Έλληνες.

Η Ελλάδα, βεβαίως, από μόνη της αποτελεί μία ειδική περίπτωση. Η κατάσταση με την ευλογιά των προβάτων εξελίχθηκε σε τέτοιο εφιάλτη, ώστε ακόμα και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγκάστηκε να προτείνει -κατά παρέκκλιση της πάγιας πρακτικής- μαζικό εμβολιασμό. Η λύση αυτή απορρίφθηκε από τον Κώστα Τσιάρα γιατί μεταξύ άλλων -όπως λένε οι κακές γλώσσες- η μαζική θανάτωση ευνοεί την κάλυψη της λαθροχειρίας στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Δηλαδή, μέσα στο γενικότερο μπάχαλο και στην πλήρη έλλειψη αξιόπιστης καταγραφής μπορεί να «θανατωθούν» και τα… επιπλέον πρόβατα-φαντάσματα που δηλώθηκαν και επιδοτήθηκαν.

Αλλά η λύση της μαζικής εξόντωσης στην Ελλάδα είναι από κάθε άποψη εγκληματική. Μαζί με τους ελάχιστους απατεώνες την πληρώνουν και οι κτηνοτρόφοι του μόχθου, που βλέπουν το βιος τους να εξαφανίζεται μέσα σε μια μέρα. Τα σκοτωμένα πρόβατα, αντί να κατευθυνθούν σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους υγειονομικής ταφής, θάβονται πρόχειρα δίπλα στις στάνες και αποσυντίθενται στο περιβάλλον, μολύνοντας παράλληλα και τον υδροφόρο ορίζοντα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η ασθένεια εξακολουθεί να μεταδίδεται, τα κρούσματα να αυξάνονται και η σφαγή να επεκτείνεται μέχρι να μη μείνει πρόβατο για πρόβατο.

Και μέσα σε αυτή την κατάσταση η παραγωγή γάλακτος πώς και γιατί αυξάνεται; Ωραία ερώτηση. Γιατί μαζί με τους εισαγωγείς κάνουν το δικό τους πάρτι και οι μεγάλοι γαλακτοβιομήχανοι. Φέρνουν μεγάλες ποσότητες γάλακτος δεύτερης ποιότητας από γειτονικές χώρες, ξεφορτώνονται τους μικροπαραγωγούς που συνεπάγονται κοστοβόρο σύστημα διαλογής, και εξασφαλίζουν «σταθερότητα της αγοράς» και εγγύηση της εφοδιαστικής αλυσίδας. Διαλύουν, δηλαδή, το παραδοσιακό σύστημα ελληνικής κτηνοτροφίας με τις μικρές «οικογενειακές» μονάδες προς όφελος ενός ολιγοπωλίου. Αν η Ελλάδα παράγει λιγότερο γάλα, το καρτέλ βρίσκει ευκαιρία για να ανεβάσει τις τιμές λιανικής να ανακατέψει το ελληνικό γάλα με εισαγόμενο (φτηνό αγελαδινό και αιγο/πρόβειο από Βουλγαρία, Ρουμανία, Σκόπια, όπου μπορεί επίσης να προέρχεται από μολυσμένα ζώα!) και φυσικά να αυξήσει τα περιθώρια κέρδους.

Υπάρχουν, όμως, και άλλοι που επιδιώκουν τον «ξαφνικό θάνατο» της ελληνικής κτηνοτροφίας. Βοά ο τόπος ότι το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, το ίδιο που «συμβουλεύει» τον υπουργό Τσιάρα για τη διαχείριση της κρίσης, κυριαρχείται πλέον από θιασώτες της… εντομοφαγίας. Ο πρύτανης Χαράλαμπος Μπιλλίνης είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ελληνική άρνηση εμβολιασμού των αιγοπροβάτων που κατέληξε σε μαζική εξόντωση. Ο ίδιος, όμως, διακρίνεται και για το ερευνητικό του έργο στην παραγωγή εντόμων κατάλληλων προς βρώση. Μία στενή του συνεργάτις, άλλωστε, ερευνήτρια και αυτή της εντομοφαγίας, έστησε με ευρωπαϊκά κονδύλια στο Πήλιο επιδοτούμενη μονάδα εκτροφής εντόμων-σκουληκιών για παρασκευή εντομο-αλεύρων. Αρχικά για ζωοτροφές και λιπάσματα, αλλά…έχει ο Θεός. Γιατί, όπως εξήγησε η ίδια, σε συνέντευξή της στην κρατική ΕΡΤ, «η φάρμα θα παράγει σκυλοτροφές, γατοτροφές και λιχουδιές καθώς και… ζωντανό σκουλήκι από δύο είδη εντόμων, που είναι εγκεκριμένα τόσο για ζωοτροφές όσο και για ανθρώπινη κατανάλωση».

Όπως, άλλωστε, λέει σε πρόσφατο podcast της woke επιθεώρησης «Lifo» μια άλλη καθηγήτρια εντομολογίας, αυτή τη φορά από το Δημοκρίτειο Θράκης, η εντομοφαγία έχει ήδη μπει στη ζωή μας. Την έχει ευλογήσει και η θεία Ούρσουλα ως εναλλακτική πηγή πρόσληψης πρωτεΐνης υψηλής… θρεπτικής αξίας. Γι’ αυτό και ίσως η νεότερη γενιά μετόχων της γαλακτοβιομηχανίας «Όλυμπος», που πρωταγωνιστεί στο ολιγοπώλιο, επενδύει σε έρευνα προς την ίδια κατεύθυνση με μια εταιρία που έχει την… εύγλωττη ονομασία Nutribugs!

Έντρομη με τον θόρυβο που δημιουργήθηκε μετά τη δημοσιοποίηση της επένδυσης (την οποία η ίδια επιδίωξε!) η διοίκηση της «Όλυμπος» ανακοίνωσε ότι αυτά δεν αφορούν τα γαλακτοκομικά της προϊόντα, αλλά ζωοτροφές. Όπως αυτές που ονειρεύεται να φτιάξει η φάρμα του Πηλίου.

Λογικό, θα σας έλεγα.

Αφού μαζί με τους κτηνοτρόφους καταστρέφονται και οι γεωργοί που καλλιεργούν τριφύλλι, βίκο, καλαμπόκι, βρώμη, κριθάρι, σίκαλη και άλλα καλλιεργήσιμα είδη που προορίζονται για ζωοτροφές, κάποιος πρέπει να τους υποκαταστήσει…

 

Γιώργος Χαρβαλιάς 

 

Πηγή: https://www.pirinoslogios.com 

Read more »

Ο Άγγελος είπε: Δεν τα κλέβω, θα μάθεις αργότερα που τα πηγαίνω

Άγγελος: Ερώτηση: Πάτερ, τα μνημόσυνα ωφελούν μόνο τους νεκρούς, ή ωφελούν και τους ζωντανούς; 

Άκουσε κόρη μου, την εποχή του κομμουνισμού στη Ρωσία η εκκλησία του Θεού ήταν υπό διωγμό, κανένας δε μπορούσε από φόβο να πάει στην εκκλησία να βαπτισθεί ή να παντρευτεί χριστιανικά. 

Σε ένα ανθρακωρυχείο της Ρωσίας δούλευαν εβδομήντα εργάτες και έβγαζαν κάρβουνο. Ένας από τους εργάτες ήταν κρυπτοχριστιανός και μαζί με τη γυναίκα του, που ήταν ευσεβής Χριστιανή, πήγαιναν σε μια εκκλησία, που ήταν σε ένα κρυφόν υπόγειον και εκεί εκκλησιάζονταν.

Μια μέρα έγινε έκρηξις και τινάχθηκεν το στόμιον του ανθρακωρυχείου και έκλεισε μέσα τους εβδομήντα εργάτες.
Οι εμπειρογνώμονες είπαν ότι όλοι σκοτώθηκαν και δεν υπάρχει πιθανότης να επέζησε κανείς, διότι κόπηκαν οι σωλήνες που τους τροφοδοτούσαν με αέρα. 

Μόλις το έμαθε η γυναίκα του χριστιανού ανθρακωρύχου, άρχισε, από την ημέρα που πέθανε ο άνδρας της, να πηγαίνει στον ιερέα που λειτουργούσε στην κρυφή εκκλησία τρία πρόσφορα, ένα μπουκάλι κρασί, θυμίαμα και καρβουνάκια και τρία κεριά για να κάνει μνημόσυνο ο ιερέας για τον άνδρα της.
Την δέκατη Πέμπτη ημέρα την ανταμώνει κάποιος άνδρας στο δρόμο και της λέει: «Μην πας τα πρόσφορα στον ιερέα, διότι δεν... είναι σήμερα στην εκκλησία».

Και η γυναίκα γύρισε πίσω εκείνη την ημέρα. Συνέχισε όμως να πηγαίνει τα απαραίτητα πρόσφορα όλες τις άλλες μέρες μέχρι την τεσσαρακοστή ημέρα.
Σε πολλά μέρη της Ρωσίας έχουν συνήθεια κάθε μέρα να τελούν μνημόσυνο μέχρι τις σαράντα μέρες.
Άρχισαν να διαμαρτύρονται όλες οι γυναίκες στις αρμόδιες υπηρεσίες και ζητούσαν να βγάλουν τους άνδρες τους από το ανθρακωρυχείον για να τους δούνε και να τους θάψουν σε νεκροταφείον.
Άρχισαν οι εκσκαφές και είχαν βγάλει εξήντα εννιά νεκρούς. Έμενε ακόμη ο άνδρας που πίστευε στο Χριστό. 

Όταν έφτασαν στο μέρος που ήταν αυτός ακούνε τα σωστικά συνεργεία « Αδέλφια προσέξτε, διότι πάνω από μένα είναι μια ετοιμόρροπη πέτρα». Απόρησαν και είπαν: «Πως είναι δυνατόν να ζει κανείς σε τέτοιο βάθος χωρίς αέρα και νερό σαράντα μέρες;»
Όταν η γυναίκα πήγαινε τα πρόσφορα στην εκκλησία, έβλεπε ο ιερέας ότι κάθε μέρα έλειπε ένα πρόσφορο, μισό κρασί, λάδι θυμίαμα, καρβουνάκια και τα κεριά. Και είπε ο ιερέας, απόψε θα φυλάξω να δω ποιος κλέβει τα πρόσφορα της γυναίκας αυτής. 

Κάποια στιγμή βλέπει μέσα στο ιερό να ανάβει μια φλόγα τρία μέτρα ύψος και μέσα στη φλόγα να σχηματίζεται ένας πανέμορφος λευκοφορεμένος άγγελος και να παίρνει το πρόσφορο, το κρασί, το λάδι, τα καρβουνάκια, το θυμίαμα και τα κεριά και πάει να φύγει! Και τότε εμφανίζεται ο ιερέας και λέει:
«Πρώτη φορά βλέπω και αγγέλους να κλέβουν».
Ο άγγελος απάντησε: «Δεν τα κλέβω, αλλά θα μάθεις αργότερα που τα πηγαίνω».
Μόλις πήραν την πέτρα οι εργάτες, τα έχασαν, διότι είδαν τριάντα εννιά πρόσφορα μισοφαγωμένα, λάδια, κεριά, μισοκαμένο θυμίαμα και μπουκάλια με κρασί.
Και του είπαν:
«Τι είναι όλα αυτά, ποιος τα έφερε εδώ;»
Και λέει ο χριστιανός: «Όταν έγινε η έκρηξις την πρώτη μέρα κόντεψα να πεθάνω. 

Τη δεύτερη μέρα όμως ερχόταν ένας λευκοφορεμένος άνθρωπος, που κρατούσε στο ένα χέρι σταυρό και στο άλλο μια τσάντα με πρόσφορο, κρασί, κερί, θυμίαμα και λάδι και μου πρότεινε να φάω ψωμί και κρασί και όταν το ευλογούσε ήταν τόσο νόστιμο, που δεν είχα φάει πιο νόστιμο ψωμί.
Μετά άναβε το κερί και είχα φως και όταν άναβε το καρβουνάκι και το θυμίαμα πλημμύριζε όλο το μέρος με καθαρό αέρα και ανέπνεα.
Αυτό γινόταν κάθε μέρα και νύχτα μέχρι που με βρήκατε εσείς, κρατούσα το ωρολόγι μου και κατάλαβα ότι πέρασαν σαράντα μέρες. 

Μια μέρα όμως κόντεψα να πεθάνω, διότι δεν είχε έρθει ο αόρατος αυτός άνθρωπος και όταν ήρθε την άλλη μέρα τον ρώτησα , γιατί δε μου έφερες χθες πρόσφορο; Κόντεψα να πεθάνω.
Και αυτός μου απάντησε:
Στο δρόμο παρουσιάστηκε ο διάβολος με μορφή ανθρώπου, σταμάτησε τη γυναίκα σου και της είπεν, ότι ο παπάς δεν είναι στην εκκλησία και εκείνη τον πίστεψε και γύρισεν πίσω και εγώ δεν είχα τι να σου φέρω, διότι δεν πήγε τα απαραίτητα για το μνημόσυνό σου. 

Και συνέχισε να μου λέει: Είμαι άγγελος Κυρίου Θεού Παντοκράτορος και απεστάλην να σε κρατήσω στη ζωή, γιατί έχεις ευσεβή σύζυγο και για να μάθουν οι κομμουνιστές, που έδιωξαν τον Θεό απ’ την πατρίδα σου ότι ο Θεός είναι η Ζωή και η Ανάστασις και ο πιστεύων εις Αυτόν ου μη αποθάνει εις τον αιώνα τον άπαντα». 

Αυτό το γεγονός το έγραψαν οι ευρωπαϊκές εφημερίδες και το διάβασα όταν ήμουν στην Ευρώπη.
Οι ρωσικές αθεϊστικές εφημερίδες το αποσιώπησαν σαν να μη έγινε τίποτα.
Αλλά από στόμα σε στόμα διαδόθηκε σε πολλούς και άρχισαν να πηγαίνουν ξανά οι θαρραλέοι στις εκκλησίες, διότι κατάλαβαν ότι καλύτερα να είσαι με τον Θεό παρά με ατελείς και επιζήμιες θεωρίες.
Εδώ, αγαπητοί μου Χριστιανοί βλέπουμε ότι τα μνημόσυνα δεν ωφελούν μόνο τις ψυχές, που βρίσκονται στον ουρανό, αλλά ωφελούν και τους ζώντας. 

Διότι, όποιος κάνει μνημόσυνα στους αποδημήσαντες συγγενείς των, πιστοποιεί ότι πιστεύει στον Θεόν και στην ύπαρξιν της ψυχής και θα έρθει η μέρα που θα βρει μεγάλο έλεος από τον Θεό.
Για αυτό πάντα να κάνετε μνημόσυνα, δεν χρειάζεται να είναι πολυτελή, φτάνει ένα πιάτο σιτάρι. Και στο πολυτελές και στο απλό οι ευχές θα διαβασθούν. 

Αν διαβάσετε τα πατερικά συγγράμματα, θα δείτε ότι σε πολλούς πατέρες έδειξεν ο Θεός δι’ οράματος ότι τα μνημόσυνα ωφελούν τις ψυχές που βρίσκονται στον ουρανό.
Εάν μια ψυχή βρίσκεται στην κόλαση, σταματούν τα βασανιστήρια όση ώρα διαρκεί το μνημόσυνο και καλυτερεύει η κατάστασή της. Εάν μια ψυχή βρίσκεται στον παράδεισον, τότε ο Θεός μετατρέπει τις ευχές του ιερέως και των Χριστιανών σε δώρα. 

Και στεφανώνει την ψυχή με χαρά και ευφροσύνη και αυτός που κάνει το μνημόσυνο, το όνομά του γράφεται στο βιβλίον της ζωής για να ανταμειφθεί την ημέρα της κρίσεως και της ανταποδόσεως.

 

Πηγή: https://adontes.blogspot.com 

Read more »

Αρχαίες τοιχογραφίες των Αγίων Τριών Παίδων εν Καμίνω

 

Οι ''Άγιοι Τρείς Παίδες εν Καμίνω'', καθεδρικός ναός του Φαράς, Νουβία, 12ος αιώνας

 

- Οι ''Άγιοι Τρείς Παίδες εν Καμίνω'', μονή Οσίου Λουκά, 11ος αιώνας, με έναν άγγελο να ακουμπά απαλά το κεφάλι τους σε μια σπάνια κίνηση, μεγάλης δύναμης και πραότητας.

 

 - Οι ''Άγιοι Τρείς Παίδες εν Καμίνω'' στις Κατακόμβες της Αγίας Πρισκίλλας, 3ος αιώνας. Εδώ η χειρονομία προσευχής συναντά ένα μικρό περιστέρι που φέρνει ένα κλαδί ελιάς όπως στον Νώε.

- Ο ''Προφήτης Δανιήλ στον Λάκκο των Λεόντων'', ρωμαϊκό ψηφιδωτό από το Bordj El Loudi της Τυνησίας, 5ος αιώνας 

Πηγή: https://proskynitis.blogspot.com

Read more »

Η αλήθεια για τους αγρότες με δύο λόγια

 

 Δημοσθένης Λιακόπουλος

Ακούγονται όλα πολύ πολύπλοκα, αλλά είναι πιο πολύπλοκα από όσο φαίνονται.

Το 2001, είχα πει, ότι για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος αλλά και καταναγκασμός του παγκόμιου λαού, κάτω από την αφανή ηγεσία ενός κέντρου εξουσίας, πρέπει αυτό το κέντρο εξουσίας, να πάρει τον πλήρη έλεγχο παραγωγής και διανομής όλων των τροφίμων.

Την πρώτη ύλη των τροφίμων, παράγουν ανέκαθεν οι αγροτοκτηνοτρόφοι και οι αλιείς.

Με δεδομένο το ότι εδώ και χιλιετίες κανείς δεν κατόρθωσε να ελέγξει πλήρως τον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα και την αλιεία και με επίσης δεδομένο το ότι πολλοί άλλοι, που δεν είναι επαγγελματίες αγροτοκτηνοτρόφοι, καλύπτουν έστω ένα μέρος των δικών τους διατροφικών αναγκών ερασιτεχνικά ασχολούμενοι (μπαχτσέδες, κοτέτσια κτλ), αποφασίστηκαν από το αφανές κέντρο εξουσίας του πλανήτη τα κάτωθι:

1. Να δημιουργηθούν τρόφιμα με τρόπο που δεν θα απαιτεί την ύπαρξη αγροτών, κτηνοτρόφων και αλιέων, σε εργοστάσια, όπου θα εργάζονται υπάλληλοι και μηχανές και όχι αγροτοκτηνοτρόφοι που ουσιαστικά είναι ελεύθεροι επαγγελματίες.

2. Να διαφθείρουν την νοοτροπία των αγροτοκτηνοτρόφων, μοιράζοντάς τους διαρκώς επιδόματα και απιοζημιώσεις. Έτσι έδωσαν τα προβλήματα καταστροφής των αγροτικών παραγωγών και αρρώστιας των εκτρεφόμενων ζώων και έδωσαν και τη λύση των ανεξέλεγκτων (αρχικά) επιδομάτων και αποζημιώσεων γεμίζοντας επί ΠΑΣΟΚ ακόμη, την ύπαιθρο με Πόρσε Καγιέν.

3. Όταν πλέον η απαιτούμενη τεχνολογία του τεχνητού κρέατος και των εγκεκριμένων αλεύρων ήρθε στα χέρια της αφανούς ελίτ, άρχισαν με συστηματικό τρόπο να καταστρέφουν όχι μόνο την γεωργία και την κτηνοτροφία, αλλά και να κυνηγούν τους αγροτοκτηνοτρόφους που έπαιρναν μη νόμιμα τις επιδοτήσεις, που αρχικά αφειδώς και ανεξέλεγκτα μοίραζαν.

Σήμερα, οι αγροτοκτηνοτρόφοι σε όλο τον πλανήτη, συνειδητοποιούν ότι το κόστος παραγωγής των προϊόντων τους είναι τεράστιο και τα έσοδά τους χαμηλά, ενώ ο παγκόσμιος πληθυσμός διαπιστώνει ότι το κόστος διατροφής του έχει εκτοξευθεί στα ράφια των σούπερ μάρκετ.

Τα εργοστάσια παραγωγής τεχνητού κρέατος και αλεύρων, δεν εμφανίστηκαν ακόμη μαζικά, διότι δεν ξέρει η αφανής διοικούσα ελίτ του Σκότους, πως να αντιμετωπίσει τα εκατομμύρια των αγροτοκτηνοτρόφων σε όλο τον κόσμο, που θα πεινάσουν εν μία νυκτί. Έτσι, δείχνει σταδιακά στη νεολαία, ότι το επάγγελμα του αγρότη είναι απόλυτα ασύμφορο, αφού πλέον δεν μπορείς και να κλέβεις από τα επιδόματα (ΟΠΕΚΕΠΕ, προγράμματα ΠΑΣΟΚ κτλ).

Έτσι ελπίζουν ότι σε 10 ή 15 χρόνια από σήμερα, δεν θα θέλει κανείς να ασχοληθεί με τον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα.

Όταν και εφόσον το σχέδιό τους ολοκληρωθεί, τότε τα μόνα διαθέσιμα τρόφιμα θα προέρχονται από εργοστάσια τεχνητών τροφίμων, απόλυτα ελεγχόμενα από την αφανή ελίτ.

Οι αγρότες στα μπλόκα δεν έχουν ιδέα για αυτές τις μεθοδεύσεις, το ίδιο και οι κυβερνήσεις των λαών. Απλά σκοτώνονται μεταξύ τους χωρίς ελπίδα, ενώ οι κοσμοκράτορες γελούν.

Εκείνο που έπεται είναι η απαγόρευση της εκτροφής ζώων για λόγους κοινής υγείας (ευλογιά αμνοεριφίων, τρελά κοτόπουλα, τρελές αγελάδες κτλ κτλ) και κατάργηση της γεωργίας ως μη αποδοτικού επαγγέλματος. Όσο για τους ερασιτέχνες αγροτοκτηνοτρόφους, αυτοί είναι ήδη παράνομοι με νόμους που έχουν ψηφιστεί παντού, απλά δεν έχει δοθεί ακόμη η εντολή της αυστηρής και συστηματικής δίωξής τους.

Πάντως για την ώρα, όπως τα είχα περιγράψει, έτσι εξελίσσονται τα πράγματα και το μόνο εμπόδιο είναι η διαχείριση του παγόσμιου πλήθους των αγροτοκτηνοτρόφων, που δεν γίνεται να μείνουν ξαφνικά όλοι χωρίς εισοδήματα. Απλά τους ωθούν όλους να εγκαταλείψουν το επάγγελμα με τους νόμους που επέβαλαν μέσω της καταραμένης Ατζέντας 2030. Μέχρι και τους ψαράδες χτύπησαν με την βιώσιμη αλιεία, που απαγορεύει να ψαρεύεις πάνω από ένα ορισμένο όριο και απαγορεύει να ψαρεύεις στα οικολογικά τους πάρκα, για τα οποία η κυβέρνηση μαλώνει με την Τουρκία, για το ποιός θα πρωτοθεσπίσει τέτοια πάρκα στο Αιγαίο και χειροκροτεί ο κάθε ηλίθιος για το ότι η Ελλάδα τα θέσπισε πρώτη.

Το κακό είναι, το ότι δεν διαφωνούν οι δύο αντιμαχόμενες ομάδες της διοικούσας αφανούς ελίτ (Λευκή και Μαύρη Αδελφότητα) στην απόλυτα άμεση ανάγκη να ελέγξουν τον παγκόμιο πληθυσμό μέσω της διανομής και όχι πώλησης πλέον των τεχνητών βιομηχανοποιημένων τροφίμων, αφού όλους μας έχουν υποψήφιους λήπτες επιδομάτων, συσσιτίων κτλ.

Όσα μπλόκα και αν κάνουν οι αγρότες, δεν πρόκειται να πετύχουν τίποτα. Και να τους δώσουν μερικά ψίχουλα θα τους τα πάρουν πίσω σχεδόν αμέσως πίσω με κάποιο φόρο, όπως ακριβώς προβλέπουν τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών.

Έτσι προχωρούν από κοινού στην δολοφονία της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, ενώ οι δούλοι που παριστάνουν τους κυβερνώντες των λαών, είναι απόλυτα αναλώσιμοι, αφού ανέκαθεν τα αφεντικά τους, τους πετούν σαν στυμμένες λεμονόκουπες, αφού κάνουν την βρώμικη δουλειά τους.

Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Η στρατηγική στροφή των ΗΠΑ: Γιατί η Ρωσία παύει να είναι ο απόλυτος εχθρός!

H Αμερική "κλείνει" την Ουκρανία, ανοίγει την Κίνα και αφήνει την Ευρώπη στον ...καθρέφτη της! Το μανιφέστο που δεν "έπρεπε" να διαβάσουμε και που ίσως να αλλάζει τα πάντα!

Η Ευρώπη τελείωσε όπως την ξέραμε! Η διχοτομημένη Δύση σηκώνει ...λευκή σημαία χωρίς να το ομολογεί και ο κόσμος που μπαίνει σε άλλη πίστα!

Για δεκαετίες, ο κόσμος ζούσε με μια τεχνητή βεβαιότητα:

ότι η Ιστορία τελείωσε το 1991, μαζί με τη Σοβιετική Ένωση! Ότι η Δύση νίκησε οριστικά. Ότι ο πλανήτης θα κινούνταν πια αιώνια σε ένα γραμμικό μονοπάτι «προόδου», οικονομικής απελευθέρωσης, παγκοσμιοποίησης, δημοκρατίας τύπου εγχειριδίου. Αυτό ήταν το συμπέρασμα που ανήγαγε σε ...μανιφέστο ο αποδομημένος πλέον Φράνσις Φουκουγιάμα, που τόλμησε να βάλει την Ιστορία μέσα σε μια σκοτεινή ντουλάπα όπου θα υπήρχε απ' έξω η πινακίδα που θα έλεγε "Το Τέλος της Ιστορίας"

Μόνο που ήταν το μεγαλύτερο παραμύθι του ύστερου 20ού αιώνα.

Η αμερικανική ισχύς, η ευρωπαϊκή άνεση, το ΝΑΤΟ, τα χρηματιστήρια, οι Βρυξέλλες, τα think tanks, η τεχνολογία, όλα έπλεξαν γύρω από την ανθρωπότητα έναν αόρατο ιστό βεβαιοτήτων ότι οι πόλεμοι θα είναι τοπικοί, η οικονομία θα αυτορρυθμίζεται (sic), ότι οι λαοί θα ξεχνούν σιγά-σιγά τις ταυτότητές τους (οι νεοταξίτικες φαντασιώσεις), ότι η χριστιανική πίστη θα γίνει...γραφικότητα και - το πιο υβριστικό ουσιαστικά - ότι η Ιστορία θα μεταβληθεί σε...μουσείο!

Ο Φουκουγιάμα όμως, αν και δηλώνει ιστορικός, μάλλον δεν κατάλαβε ποτέ ότι η Ιστορία δεν μπαίνει σε μουσεία. Η Ιστορία επιστρέφει. Και μάλιστα...δριμύτερη, ειδικά σε όλους όσους είτε την παραχαράσσουν είτε την...παραγκωνίζουν.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, δεν ήταν απλώς μια σύγκρουση. Ήταν η διάψευση όλων των δυτικών βεβαιοτήτων ταυτόχρονα. Διέψευσε την παντοδυναμία των δυτικών οικονομικών κυρώσεων. Διέψευσε την ιδέα ότι η Ρωσία είναι γίγαντας με πήλινα πόδια (δεν αντέχω, θα γελάσω!). Διέψευσε την εικόνα μιας Ευρώπης ικανής να σταθεί ενεργειακά, στρατιωτικά και πολιτικά μόνη της. Διέψευσε, τέλος, τον μύθο ότι το ΝΑΤΟ είναι ανίκητο όταν λειτουργεί ως ενιαίος οργανισμός.

Και τώρα, μέσα από το ίδιο το αμερικανικό επιτελείο, έρχεται κάτι ακόμα πιο συντριπτικό: η επίσημη παραδοχή ότι η Ευρώπη δεν αποτελεί πια κέντρο ισχύος, αλλά γεωπολιτικό φορτίο τόσο βαρύ, που ο αχθοφόρος ψάχνει μέρος για να το πετάξει!

Όταν μια Αυτοκρατορία όπως αυτή των ΗΠΑ - μη ξεχνάμε ότι μέχρι και το 2015, αποκαλούσαμε τον Πρόεδρό της "Πλανητάρχη" - αρχίζει να μιλά έτσι για τους συμμάχους της, δεν έχουμε απλώς κρίση σχέσεων. Έχουμε αρχή αποσύνδεσης.

Κι από τη στιγμή που αρχίζει η αποσύνδεση, όλα αλλάζουν! Οι εγγυήσεις, οι άμυνες, οι αγορές, οι συμμαχίες, οι πόλεμοι που θεωρούσαμε «αδιανόητους» κλπ κλπ. Ο ατλαντικός κόσμος, που έζησε επί μισό αιώνα με την ψευδαίσθηση της αιώνιας σταθερότητας, στέκεται τώρα μπροστά στον ίδιο του τον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζει το είδωλό του.

Και τότε γεννιέται ο φόβος.

Γιατί οι αυτοκρατορίες δεν φοβούνται όταν επιτίθενται. Φοβούνται μόνο όταν συνειδητοποιούν ότι ο χρόνος δεν δουλεύει πια υπέρ τους! 

Γιατί ο Τραμπ στρέφεται προς τη Ρωσία ή αλλιώς, όταν η Αυτοκρατορία αναγνωρίζει το λάθος της!

Καμία μεγάλη δύναμη δεν ομολογεί εύκολα ότι έκανε λάθος, τόσο ωμά και με τόση βαρύτητα. Πόσω δε μάλλον, όταν αυτή η δύναμη είναι οι ΗΠΑ του 21ου αιώνα!

Οι αυτοκρατορίες είναι φτιαγμένες για να επιμένουν ακόμη κι όταν βυθίζονται. Όμως έρχεται πάντα μια στιγμή – αργά, βασανιστικά θα μπορούσα να πω– που ακόμη και η ισχυρότερη τέτοια πρέπει να αναμετρηθεί με τον ίδιο της τον καθρέφτη.

Η στρατηγική στροφή του Τραμπ δεν έχει κάθόλου ιδεολογικό πρόσημο. Αντιθέτως, πρόκειται ουσιαστικά για ομολογία αποτυχίας μιας ολόκληρης εποχής αμερικανικής νοοτροπίας και σκέψης.

Επί τρεις δεκαετίες, η Ουάσιγκτον πίστεψε ακράδαντα ότι η Ρωσία θα λυγίσει. Ιδίως, επί εποχής Μπούς Jr, όπου στην ουσία κυβερνούσαν ο Τσένει και η Κοντολίζα και ο χαζός Τζώρτζ ο υιός, για το μόνο που ενδιαφερόταν ήταν να ...πάει καλά η ομάδα μπείζμπολ που υποστήριζε. Η Ουάσιγκτον λοιπόν, πίστευε ότι δεν έχει πλέον δυναμική η ...αρκούδα. Ότι θα διαλυθεί εσωτερικά. Ότι θα γίνει ένα ακόμη ακίνδυνο κράτος-δορυφόρος του παγκόσμιου συστήματος, ότι θα αποδεχθεί την περικύκλωσή της από το ΝΑΤΟ σαν αναπόφευκτη μοίρα. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Πούτιν είχε πεί τότε ότι...θέλει να ενταχθεί η χώρα του στο ΝΑΤΟ.

Δεν έγινε τίποτα από αυτά.

Η Ρωσία όχι μόνο ΔΕΝ εξαφανίστηκε από τον χάρτη, δεν γονάτισε οικονομικά, δεν διαλύθηκε κοινωνικά, δεν ζήτησε ...συγγνώμη για την ύπαρξή της. Αντίθετα, έκανε εκείνο που κάνουν μόνο οι πολιτισμοί που κουβαλούν εντός τους ιστορικό βάθος!

Προσαρμόστηκε, άντεξε, συμπτύχθηκε και ξανάνοιξε τα φτερά της.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, έπληξε πρώτα και κύρια έναν μύθο: Ότι η αμερικανική βούληση αρκεί από μόνη της για να καθορίσει την τελική έκβαση της Ιστορίας.

Οι κυρώσεις του 2014 που τις επεβλήθηκαν όταν αυτή άρπαξε τη Κριμαία αιφνιδιάζοντας τους Δυτικούς και που υποτίθεται ότι θα μετέτρεπαν τη ρωσική οικονομία σε σιωπηλό ερείπιο, όχι μόνο δεν έφεραν κατάρρευση, αλλά ...συνέβαλαν κι όλας στην πλήρη ανάταση της Μόσχας! Οι ενεργειακοί εκβιασμοί, που υποτίθεται θα τη γονάτιζαν, γονάτισαν ...την Ευρώπη που τις επέβαλε!

Χώρια του ότι οι χρηματοπιστωτικές απειλές, ιδίως μετά την αναπόφευκτη επέμβαση στην Ουκρανία, που υποτίθεται θα απομόνωναν τη Ρωσία, είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα: Επιτάχυναν την αποδολαριοποίηση στην Ασία, στην Αφρική και κατά ένα μέρος και στη Λατινική Αμερική (Βραζιλία).

Και τότε, σιγά-σιγά, μέσα στα υπόγεια δωμάτια της αμερικανικής στρατηγικής, πιθανότατα να άρχισε να σχηματίζεται μια επικίνδυνη σκέψη:

«Κι αν πράγματι δεν φθείρουμε τη Ρωσία, αλλά τον ίδιο μας τον χρόνο;»

Διότι την ίδια στιγμή που η Ουάσιγκτον ξόδευε δισεκατομμύρια για να συντηρεί έναν πόλεμο φθοράς στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα, η Κίνα δεν περίμενε κανέναν. Επωφελούνταν καθημερινά από το κατρακύλισμα των ΗΠΑ του Μπάιντεν και... αγοραζε λιμάνια, έστηνε ψηφιακά δίκτυα (5G), έδενε την Ασία με δρόμους εμπορίου,  απορρόφησε την τεχνογνωσία που της πρόσφερε αφελώς και ...αφειδώς στο πιάτο κυριολεκτικά η Δύση (Ευρώπη-ΗΠΑ) πιστεύοντας ότι οι κινέζοι είναι μια μάζα...ηλιθίων και εν τέλει, μετέτρεψε τον μισό πλανήτη σε ...γεωοικονομικό της βάθος!

Κι έτσι, γεννήθηκε η μεγάλη αμερικανική αγωνία, όχι του Μπάιντεν, ούτε της Χίλαρι. Αλλά του Τράμπ! Από την πρώτη του κι όλας θητεία (2016-2020).

Και ποιά ήταν αυτή ακριβώς; Μα φυσικά ότι ενώ η Δύση πολεμάει το χθες, η Ανατολή οικοδομεί το ...αύριο!

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να διαβαστεί και το περιβόητο χαρτί των «28 σημείων».

Πραγματικά, βλέπουμε πως δεν ήταν πράξη καλοσύνης προς τη Ρωσία. Ήταν μια πράξη ...αναγκαστικής προσγείωσης!

Ήταν η στιγμή που η αμερικανική ισχύς, αντί να απαιτεί άνευ όρων νίκη, άρχισε να ψάχνει έξοδο κινδύνου από έναν πόλεμο που δεν οδηγούσε πια στην επιθυμητή κατάληξη. Άρα λοιπόν, δεν ήταν καθόλου προσφορά. Ήταν οδός διαφυγής!

Για τον Τραμπ, η Ρωσία δεν είναι φίλος. Ούτε όμως και...εχθρός! Είναι κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Είναι πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Και το νέο δόγμα του λέει, χωρίς ψευδαισθήσεις. Καλύτερα μια ψυχρή ισορροπία με τη Ρωσία, παρά ένας μόνιμος πόλεμος που εξαντλεί την Αμερική την ώρα που ο πραγματικός αντίπαλος κοιτάζει από τον Ειρηνικό.

Έτσι, ο ίδιος άνθρωπος που ενίοτε παρουσιαζόταν ως «απρόβλεπτος ταραχοποιός» από την νεοταξική παρτιτούρα των "Δημοκρατικών", εμφανίζεται σήμερα ως ο μόνος που δείχνει να καταλαβαίνει ότι οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν όταν χάνουν πολέμους. Πέφτουν όταν χάνουν προσανατολισμό.

Και ο προσανατολισμός, πια, δεν δείχνει Κίεβο. Δείχνει Πεκίνο.

Η Ευρώπη μπροστά στον καθρέφτη! Από «Μητέρα της Ιστορίας» σε ... σκονισμένο της παράρτημα!

Η Ευρώπη δεν χάνει σήμερα απλώς έδαφος. Χάνει τον εαυτό της. Το έχουμε πει και σε προηγούμενες αναλύσεις αυτό. Και επισημάναμε και τους λόγους για τους οποίους τον χάνει.

Για αιώνες υπήρξε μήτρα ιδεών, αυτοκρατοριών, επαναστάσεων, επιστημών, πίστης, τέχνης και πολέμου.

Γέννησε τον Διαφωτισμό και τις σταυροφορίες.

Τη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό.

Τον Καπιταλισμό και τον Μαρξισμό.

Τον Άνθρωπο ως μέτρο και τον Άνθρωπο ως εξάρτημα.

Και σήμερα, η ίδια αυτή ήπειρος στέκεται μπροστά στον καθρέφτη της και δεν αναγνωρίζει το πρόσωπό της. Το αμερικανικό μανιφέστο δεν την περιγράφει πια ως δημιουργό Ιστορίας.

Την περιγράφει ως χώρο προβλήματος. Ως γη γερασμένη, κουρασμένη, μπερδεμένη και γεμάτη αντιθέσεις. Μ' άλλα λόγια, ως σύνολο κοινωνιών που φοβούνται να αμυνθούν, να γεννήσουν, να πιστέψουν, να αντισταθούν.

Για πρώτη φορά, μια υπερδύναμη λέει δημόσια αυτό που μέχρι χθες λεγόταν μόνο πίσω από κλειστές πόρτες: Ότι η Ευρώπη δεν βυθίζεται απλώς σε ύφεση. Βυθίζεται σε πολιτισμική κόπωση.

Η οικονομική συρρίκνωση δεν είναι τίποτα μπροστά στη δημογραφική ερήμωση. Η ενεργειακή εξάρτηση δεν είναι τίποτα μπροστά στην πνευματική εξάρτηση. Η πολιτική αστάθεια δεν είναι τίποτα μπροστά στη γενικευμένη απώλεια προσανατολισμού.

Τα σύνορα έγιναν διάτρητα. Οι «ταυτότητες» έγιναν ...πολύ ενοχλητικές. Η χριστιανική πίστη έγινε «παθολογικό κατάλοιπο». Η οικογένεια έγινε «παρωχημένη σύμβαση» διότι υπάρχουν και ...τα τρίο και τα κουαρτέτα. Και φυσικά, το «έθνος» έγινε «επικίνδυνη έννοια». Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή την αποδόμηση, η Ευρώπη αποδόμησε και τη δυνατότητά της να αμυνθεί. Όχι μόνο στρατιωτικά. Αλλά πολιτισμικά.

Όταν μια κοινωνία ντρέπεται για την Ιστορία της, φοβάται τα σύμβολά της, όταν αποδομεί την ίδια της τη συνέχεια μ' άλλα λόγια, γίνεται εύκολος στόχος όχι επειδή είναι αδύναμη, αλλά επειδή δεν ξέρει πλέον ποια είναι.

Το μανιφέστο των ΗΠΑ, με τον κυνισμό που μόνο οι αυτοκρατορίες επιτρέπουν στον εαυτό τους, τραβά το πέπλο:

Η Ευρώπη, λέει, χάνει το παγκόσμιο μερίδιό της, αδυνατίζει παραγωγικά, παγιδεύεται σε κανονισμούς, καταπνίγει τις αντιστάσεις της και επιταχύνει η ίδια την πορεία της προς την αφάνεια. Κι έπειτα έρχεται η φράση που παγώνει στην κυριολεξία τον αέρα που αναπνέουν τα μαριονετάκια των Λεσχών και των διαφόρων άλλων ιερατίων του παγκοσμιοποιητισμού:

«Καλλιέργεια αντίστασης εντός των ευρωπαϊκών εθνών στην τρέχουσα πορεία τους»!

Ο Λευκός Οίκος επί τη κυριολεξία, πλέον προαναγγέλλει καταστάσεις, χωρίς κάνενα πρόσχημα, στέλνοντας το μήνυμα ότι είναι έτοιμος να δουλέψει ενάντια στις σημερινές πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης.
Όχι για να τη σώσει από τη Ρωσία. Αλλά για να τη σώσει – λένε – από τον ίδιο της τον εαυτό!


Τι χάνει λοιπόν η Ευρώπη;

Χάνει τη βεβαιότητα ότι οι ΗΠΑ θα βρίσκονται για πάντα πίσω της, σαν αόρατος στρατός ασφαλείας. Χάνει το αφήγημα της "ηθικής" ανωτερότητας. Χάνει τον ρόλο του «εκλεκτού πυρήνα» της Δύσης. Και κυρίως, χάνει τη δυνατότητα να παίζει τον ρόλο του κήνσορα της ανθρωπότητας.

Έχω επισημάνει σε πολλά κείμενα μου, κυρίως αυτά του 2024 λίγο πριν αλλά και λίγο μετά τις αμερικανικές εκλογές, ότι ο Τράμπ, είναι δακτυλος Θεού, ότι είναι το εργαλείο Του, ότι είναι αυτός που θα ανοίξει τον δρόμο για να ισοπεδωθεί η σατανοκρατούμενη Ελίτ των "Πεφωτισμένων. Και η Ευρώπη, αυτή τελος πάντων η κατ' επίφαση "Ευρωπαϊκή Ένωση" που βρίσκεται ακόμη κάτω από την επήρεια τους, θα αναγκαστεί να κάνει μια επιλογή: Ή να αλλάξει πορεία ή να ισοπεδωθεί μέσω ενός απόλυτα καταστροφικού πολέμου.

Και τι κερδίζει τελικά, αν κερδίζει κάτι;

Ναί, κερδίζει - θεωρητικά όμως – μια τελευταία ευκαιρία να σταθεί μόνη της. Είναι αυτό που προσπαθεί ο ίδιος ο Θεός, να δώσει - μέσω αυτού του μανιφέστου - την τελευταία ευκαιρία στο να συνεχίζει να υπάρχει αλλά όχι με την εικόνα που είναι σήμερα, αλλά με την εικόνα του χθές, δηλαδή πρίν τον Β' ΠΠ. Μ' άλλα λόγια, να σηκώσει τα βάρη που χρόνια μετέφερε σε άλλους.

Και ίσως ίσως, να ξαναδεί τί σημαίνει άμυνα, παραγωγή, συνοχή, ταυτότητα.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ευκαιρία δεν θα έρθει με επιδοτήσεις. Θα έρθει με κρίσεις.

Και οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν ξεμάθει να αντέχουν.

Η γενιά που μεγάλωσε με την ψευδαίσθηση ότι ο πόλεμος είναι κάτι σαν... τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ, ότι η ενέργεια είναι δεδομένη, ότι η ασφάλεια είναι συνταγματικό δικαίωμα και ότι η ιστορία τελείωσε πριν καν αρχίσει να τη ζει, καλείται τώρα να πληρώσει τον λογαριασμό της λήθης.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η Ευρώπη μπορεί να ανακάμψει. Το ερώτημα είναι αν θέλει ακόμη να υπάρχει ως Ευρώπη ή αν έχει πλέον ήδη αποδεχθεί τον ρόλο της ως μετα-ιστορικό πάρκο θεμάτων σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια.

Γιατί όποιος δεν διεκδικεί τη συνέχεια του εαυτού του, θα του τη γράψουν άλλοι.

Και κανείς δεν γράφει την Ιστορία υπέρ των απολίθωμάτων. Πιστέψτε με.
Το φάντασμα της Συνόδου της Κωνσταντινούπολης και ο υπόγειος πόλεμος των ελίτ – Είναι αυτό ειρήνη ή άλλη μια παγίδα;

Κάθε φορά που ο κόσμος ακούει τη λέξη «ειρήνη», ένα μέρος του ανακουφίζεται και ένα άλλο… παγώνει. Γιατί η ειρήνη, στην εποχή των αυτοκρατοριών, δεν είναι ποτέ απλώς παύση πυρός. Είναι αναδιάταξη συμφερόντων. Και συχνά, είναι και το πιο καλοστημένο προανάκρουσμα της επόμενης σύγκρουσης.



Η Ρωσία το έμαθε αυτό καλά το 2022.


Τότε που, μέσα σε μια Ευρώπη αποσβολωμένη και μια Ουκρανία αιμορραγούσα, είχε αρχίσει να σχηματίζεται ένα εύθραυστο πλαίσιο συνεννόησης.

Στην Κωνσταντινούπολη, την ...πρωτεύουσα του Ερντογάν, μακριά από τα φώτα της τηλεόρασης, το 2022 με τη Συνοδο που είχε οργανώσει ο "Σουλτάνος" για να δείξει ότι είναι κι αυτός...μέγας πλανητάρχης, είχαν ειπωθεί λόγια που έμοιαζαν επιτέλους να ακουμπούν στο έδαφος της πραγματικότητας: Ουδετερότητα για την Ουκρανία, εγγυήσεις ασφαλείας στη Ρωσία, πάγωμα της σύγκρουσης και με άλλα λόγια, ένα μονοπάτι εξόδου από την κόλαση.

Και τότε… η συμφωνία εξαφανίστηκε. Όχι γιατί κατέρρευσε από μόνη της ή από ρωσικές παρεμβάσεις και σκόπιμες υπερβολές. Αλλά γιατί κάποιοι δεν την ήθελαν. Κι αυτοί οι κάποιοι, ονομάζονται "Αγγλοσάξωνες", ο περιούσιος λαός του Σατανά!

Το Λονδίνο μπήκε στο παιχνίδι σαν μαχαίρι, οι γερακινοί μηχανισμοί του ΝΑΤΟ τράβηξαν χειρόφρενο και ...το αφήγημα της «απόλυτης νίκης» επέστρεψε. Και η Ουκρανία μετατράπηκε οριστικά σε πεδίο αναλώσιμης γεωπολιτικής θυσίας.

Από τότε, στη ρωσική στρατηγική έχει χαραχθεί ένα αμετάκλητο δόγμα:

«Καμμιά εμπιστοσύνη στη Δύση. Όλοι ελέγχονται. Και όλα επιβεβαιώνονται μόνο στο πεδίο».

Έτσι, όταν σήμερα η Ουάσιγκτον μιλά για «ταχεία παύση των εχθροπραξιών» και «στρατηγική σταθερότητα με τη Ρωσία», εύλογα γεννιέται ένα ερώτημα που δεν είναι θεωρία συνωμοσίας, αλλά ιστορική εμπειρία:


Μήπως αυτό είναι άλλη μια «Κωνσταντινούπολη» με άλλο όνομα;

Μήπως πρόκειται δηλαδή για ένα τεχνητό άνοιγμα, σχεδιασμένο να χαλαρώσει τη Μόσχα, να θολώσει τη συμμαχία της με το Πεκίνο, να σπείρει προσδοκίες – και ύστερα να ανατραπεί την κατάλληλη στιγμή, όταν οι ισορροπίες θα έχουν μετατοπιστεί;

Πολύ καλή σκέψη, εύλογο το ερώτημα. Όμως:

Αν αυτό το μανιφέστο ήταν προϊόν της παγκοσμιοποιητικής ελίτ, θα μύριζε διαφορετικά.

Θα ήταν λείο. Διπλωματικό. Γεμάτο ευχολόγια. Με γλώσσα προσεκτικά αποστειρωμένη.

Αντιθέτως όμως, αυτό το κείμενο είναι...πολύ ωμό. Χτυπά ευθέως την Ευρώπη. Υπονομεύει το ιερό αφήγημα της άνευ ορίων επέκτασης του ΝΑΤΟ. Μιλά ανοιχτά για πολιτισμική παρακμή. Και καλεί εμμέσως σε πολιτική ανατροπή εντός των ευρωπαϊκών εθνών.

Αυτά δεν τα γράφουν οι νεοταξίτικες γραφειοκρατίες. Αυτά τα γράφουν οι ρεαλιστές που βλέπουν ότι το σύστημα που υπηρετούν τρίζει.

Κι εδώ αποκαλύπτεται το πιο επικίνδυνο και ταυτόχρονα πιο αληθινό στρώμα της εποχής. Ότι μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, μαίνεται ένας σιωπηλός εμφύλιος.

Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι παγκοσμιοποιητές νεοταξίτες, οι μιντιακοί μονοπολιστές, η βιομηχανία του πολέμου, τα τραπεζικά συμφέροντα και οι βαθιοί μηχανισμοί επιρροής τύπου State Department.

Από την άλλη, στέκεται ένα μπλοκ εθνικών ρεαλιστών, στρατιωτικών αναλυτών, οικονομικών παικτών και κοινωνικών ρευμάτων που αντιλαμβάνονται ότι η αμερικανική ισχύς δεν μπορεί πια να συντηρεί ταυτόχρονα την Ευρώπη, να πολεμά τη Ρωσία και να αναχαιτίζει την Κίνα.

Αυτή η σύγκρουση δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι καθαρά πλέον υπαρξιακή για την ίδια την αμερικανική αυτοκρατορία. Γι’ αυτό και ο κίνδυνος δεν βρίσκεται μονάχα έξω.

Βρίσκεται μέσα. Μέσα στον ίδιο τον Λευκό Οίκο. Μέσα στο παλάτι δηλαδή του...πρώην "Πλανητάρχη".

Στο αν ο Τραμπ θα αντέξει την τριβή με το βαθύ κράτος που έχει μάθει να ζει από τη διαρκή κρίση.

Η Ρωσία τα βλέπει όλα αυτά γι' αυτό δεν σπεύδει να πανηγυρίσει. Γιατί γνωρίζει κάτι που έμαθε με αίμα αιώνων: Ότι οι αυτοκρατορίες δεν αλλάζουν από λόγια. Αλλάζουν όταν συγκρούονται με τα όριά τους.

Κι αν αυτό το μανιφέστο είναι πράγματι το σημάδι μιας τέτοιας σύγκρουσης, τότε δεν είναι παγίδα εναντίον της Ρωσίας. Είναι παγίδα για το ίδιο το παλιό αμερικανικό σύστημα.

Αν όμως αποδειχθεί τέχνασμα, τότε η Ιστορία θα το τιμωρήσει όπως πάντα τιμωρεί τα ψέματα που ντύνονται με διπλωματική γλώσσα: Με διπλασιασμό της σύγκρουσης.

Μπορεί αυτό το μανιφέστο να γίνει πράξη; Τα όρια της αυτοκρατορικής στροφής και οι ρωγμές του ίδιου του σχεδίου

Στην Ιστορία, τα μεγάλα κείμενα σπάνια αποτυγχάνουν επειδή είναι «λάθος».

Αποτυγχάνουν επειδή συγκρούονται με εκείνες τις αόρατες δυνάμεις που δεν καταγράφονται σε κανένα επίσημο έγγραφο: Με μηχανισμούς, συμφέροντα, δομές, αδράνειες, φόβους, παλιές συμμαχίες που έχουν μάθει να αναπνέουν μέσα στην κρίση.

Το νέο αμερικανικό μανιφέστο είναι φιλόδοξο, είναι τολμηρό. Και ταυτόχρονα, είναι επικίνδυνα ειλικρινές. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό στέκεται ήδη στο στόχαστρο πολλών, πριν καν προλάβει να μετρήσει τις πρώτες του εφαρμογές.

Για να γίνει όμως πράξη, θα έπρεπε να συμβούν ταυτόχρονα τέσσερις μεγάλες ρήξεις.



Πρώτον, μια πραγματική ανακατάταξη ισχύος μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.


Η αμερικανική διοίκηση δεν είναι ενιαίο σώμα. Είναι ένα πεδίο σύγκρουσης. Στρατιωτικοί, υπηρεσίες, χρηματοπιστωτικά κέντρα, βιομηχανία όπλων, μέσα ενημέρωσης, πολιτικά κόμματα, think tanks, όλοι κινούνται με διαφορετικούς ρυθμούς και αντικρουόμενα συμφέροντα.

Η στροφή προς τη Ρωσία, το πάγωμα του ουκρανικού, ο περιορισμός του ΝΑΤΟ, σημαίνουν απώλειες τεράστιων οικονομικών ρευμάτων. Και όποιος αγγίζει αυτά τα ρεύματα, αγγίζει και τα νευρικά συστήματα εξουσίας.

Δεύτερον, μια βαθιά αλλαγή στην ευρωπαϊκή πολιτική αρχιτεκτονική. 

 Το μανιφέστο ζητά από την Ευρώπη να σταθεί «ως σύνολο κυρίαρχων εθνών». Αυτό όμως, έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την ίδια τη φιλοσοφία της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, που οικοδομήθηκε ως υπερκρατικός μηχανισμός αφαίρεσης κυριαρχίας.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι για να εφαρμοστεί το αμερικανικό σχέδιο, θα πρέπει πρώτα να ραγίσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα εκ των έσω. Κι αυτό δεν γίνεται ειρηνικά. Γίνεται μέσα από πολιτικούς σεισμούς.



Τρίτον, μια επανεκτίμηση της ίδιας της ρωσικής εμπιστοσύνης.

Η Ρωσία δεν θα δώσει ποτέ «λευκή πίστωση» σε ένα έγγραφο. Έχει μάθει να μεταφράζει κάθε πρόταση σε ισχύ, κάθε υπόσχεση σε εγγυήσεις, κάθε άνοιγμα σε πιθανή ενέδρα.

Θα δει το μανιφέστο, θα το ζυγίσει, θα το δοκιμάσει στην πράξη και μόνο τότε θα κρίνει αν αποτελεί πραγματική στροφή ή ελιγμό.

Τέταρτον, τη σκιά της Κίνας, που πλανάται πάνω από όλο το σχέδιο σαν σιωπηλός γίγαντας.

Το μανιφέστο δεν κατονομάζει την Κίνα ως στόχο με την ένταση που θα περίμενε κανείς. Κι όμως, όλο το κείμενο γράφεται για την Κίνα.

Η Αμερική δεν στρέφεται προς τη Ρωσία από αγάπη. Στρέφεται επειδή φοβάται ότι αν δεν κλείσει τις διαρροές στην Ευρασία, ο Ειρηνικός θα γίνει ο τάφος της πρωτοκαθεδρίας της.

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη εσωτερική αντίφαση του σχεδίου: από τη μία, ζητά σταθερότητα με τη Ρωσία, από την άλλη, προετοιμάζεται για σύγκρουση με την Κίνα. Αλλά η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι πια δύο ξεκομμένοι κόσμοι. Είναι δύο άκρες του ίδιου γεωπολιτικού τόξου. Γι’ αυτό και το μανιφέστο μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια καθυστέρησης μιας σύγκρουσης, παρά με εγγύηση αποφυγής της.

Όποιος το διαβάζει με καθαρό βλέμμα, καταλαβαίνει ότι δεν γράφτηκε από ανθρώπους που πιστεύουν πως μπορούν να ελέγξουν το μέλλον. Γράφτηκε από ανθρώπους που ξέρουν πως δεν μπορούν πια να το καθορίσουν μόνοι τους. Κι αυτό, για μια αυτοκρατορία, είναι ήδη μια μορφή ήττας.

Ο Πόλεμος δεν τελειώνει, αλλάζει μόνο μορφή. Η Κίνα, ο κύκλος που κλείνει και η "ανάσα" της Ρωμιοσύνης

Όσοι περιμένουν από αυτό το μανιφέστο να τους χαρίσει ανακούφιση, να τους πει ότι «ο Γ’ Παγκόσμιος τελείωσε προτού καν αρχίσει», κάνουν το ίδιο λάθος που κάνουν πάντα οι κοινωνίες λίγο πριν από τις μεγάλες μετατοπίσεις: μπερδεύουν την παύση με τη λύτρωση.

Ο πόλεμος δεν τελειώνει. Απλά, μετατοπίζεται. Το μέτωπο της Ουκρανίας ήταν το κατώφλι.



Το προοίμιο. Η πρόβα.

Η μεγάλη σκηνή τώρα ανοίγει αλλού. Στον Ειρηνικό, στις θάλασσες της Ασίας, στην αλυσίδα των νησιών, στους δρόμους του εμπορίου, στα εργοστάσια των μικροτσίπ, στις ψηφιακές αρτηρίες του πλανήτη.

Η Αμερική το ξέρει και τον επιδιώκει. Η Κίνα το ξέρει, αλλά χαμογελάει διότι έχει πλέον όλα τα ατού πάνω της. Η Ρωσία το παρακολουθεί σιωπηλή, αλλά προσώρας γι' αυτήν είναι το θέμα το ουκρανικό και η ισοπέδωση του Ζελένσκι. Και η Ευρώπη το νιώθει βεβαίως, αλλά ακόμη δεν τολμά να το παραδεχθεί.

Το μεγάλο παιχνίδι δεν θα παιχτεί πια πάνω σε χαρακώματα λάσπης. Θα παιχτεί σε οικονομίες, δίκτυα, ενέργεια, τεχνολογία, πληθυσμούς και ίσως και... συνείδηση. Θα παιχτεί μ' άλλα λόγια, εκεί όπου η ισχύς δεν φαίνεται, αλλά αποφασίζει.

Κι όμως, όσο κι αν αλλάζουν τα εργαλεία, η ουσία παραμένει ίδια: Όποιος ελέγχει το κέντρο του κόσμου, γράφει και την Ιστορία.

Κι εδώ, μέσα σε αυτή τη μετάβαση από τον ατλαντικό στον...ειρηνικό "αιώνα", αναδύεται ξανά μια σκιά που οι τεχνοκράτες δεν μπορούν να μετρήσουν με αριθμούς: Η σκιά της μνήμης, της πίστης, της ταυτότητας.

Γιατί η Ιστορία δεν κινείται μόνο με στόλους και δολάρια. Κινείται και με εκείνα τα αόρατα ρεύματα που κάποτε ονομάστηκαν προφητείες.

Δεν χρειάζεται να τις επικαλεστεί κάποιος με όνομα. Αρκεί να δει τη φορά των πραγμάτων.

Η Δύση γονατίζει κάτω από το ίδιο της το βάρος. Η Ευρώπη αναγκάζεται να στραφεί ξανά προς Ανατολάς. Η Ρωσία αναβαπτίζεται ως δύναμη ισορροπίας. Και μέσα στο χάος της σύγκρουσης, κάτι παλαιό αρχίζει να ψιθυρίζει ξανά.

Κάποτε, μέσα στη σύγχυση μιας αυτοκρατορίας που το ένα μέρος της, το δυτικό, είχε τρωθεί ανίατα, γεννήθηκε μια "ιδέα" που δεν χωρούσε ούτε στη Δύση ούτε στην Ανατολή.



Η ιδέα της Ρωμιοσύνης.

Όχι ως κράτος. Αλλά ως συνέχεια. Ως πνευματική γεωγραφία. Ως μνήμη που δεν σβήστηκε όταν όλα γύρω της άλλαζαν αφέντες.

Σήμερα, που οι χάρτες ξανασχεδιάζονται, που οι συμμαχίες ρευστοποιούνται, που οι αυτοκρατορίες αναδιπλώνονται, η Ρωμιοσύνη δεν ακούγεται με κραυγές. Ακούγεται με αναπνοή. Σαν εκείνο το βαθύ ρεύμα που δεν φαίνεται στην επιφάνεια, αλλά κινεί ολόκληρη τη θάλασσα.

Ο Θεός δεν αλλάζει γνώμη, επειδή αλλάζουν οι πρόεδροι. Δεν αναπροσαρμόζει το σχέδιό Του, επειδή αναπροσαρμόζονται τα δόγματα. Αφήνει τις αυτοκρατορίες να φτάνουν στο όριο της αλαζονείας τους…και τότε, μέσα από τις χαραμάδες, να περνά ξανά το φως.

Ίσως λοιπόν αυτό το μανιφέστο της πέραν του Ατλαντικού υεπρδύναμης, να μην είναι η αρχή μιας μόνιμης ειρήνης. Ίσως να είναι και απλώς το σήμα ότι ο παλιός κόσμος τελείωσε και ο νέος δεν έχει ακόμη σταθερό σχήμα.

Κι εκεί, ακριβώς σε αυτή την μετέωρη στιγμή, οι λαοί δεν θα κριθούν από το τι στρατό έχουν, αλλά από το αν θυμούνται ποιοι είναι. Και οι Ρωμιοί, οι γνήσιοι Ρωμιοί, όχι μόνο θυμούνται, αλλά και προσμένουν την ανάσταση τους.

Γιατί όταν οι αυτοκρατορίες αλλάζουν μορφή, μόνο όσοι κουβαλούν μέσα τους τη συνέχεια και δεν χάνονται στη σκόνη των αιώνων.

Και η Ρωμιοσύνη, όσο κι αν την πολέμησαν, όσο κι αν την είπαν ξεπερασμένη, δεν έμαθε ποτέ να ζει ως παρένθεση.


Έμαθε να περιμένει.

Πύρινος Λόγιος

Πηγή: https://www.pirinoslogios.com

Read more »

Το FILIOQUE στη ΝΙΚΑΙΑ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 2025

Γράφει ο Αναστάσιος Γκοτσόπουλος
Πρεσβύτερος
 
Ιδιαίτερη εντύπωση προκλήθηκε στην κοινή γνώμη από το γεγονός ότι ο πάπας Λέων XIV στη συνάντησή του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη στη Νίκαια της Βιθυνίας κατά τον εορτασμό της επετείου των 1.700 χρόνων από την σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και στο Φανάρι κατά τη Θρονική εορτή του Πατριαρχείου (27-30.11.25) απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως («Πιστεύω») χωρίς την προσθήκη του Filioque (=και εκ του Υιού). Μάλιστα αυτή η “υποχώρηση” του πάπα έγινε αποδεκτή με ιδιαίτερο ενθουσιασμό από δημοσιογράφους και ορισμένους Ορθοδόξους θεολογούντες και χαρακτηρίστηκε μεταξύ άλλων και ως «πολύ σημαντικό γεγονός που παρέχει νέες προοπτικές και ελπίδες στην πορεία για την ένωση των Εκκλησιών»!

Ας προσπαθήσουμε να δούμε στις πραγματικές της διαστάσεις την παπική αυτή κίνηση:

Να υπενθυμίσουμε ότι το Filioque εισήχθη αρχικά μόνο στη Ισπανία με τη Σύνοδο του Τολέδο ΙΙΙ (589 μ.Χ.)(1), ενώ από τις αρχές του 9ου αι. έγινε προσπάθεια από τους Φράγκους να επιβληθεί σε όλη τη Δύση στο Σύμβολο της Πίστεως, χωρίς όμως να γίνει αποδεκτό ούτε από τις Ανατολικές Εκκλησίες αλλά ούτε και από τη Ρώμη. Μάλιστα ο πάπας Λέων III ήλθε σε αντίθεση με τους Φράγκους στη Σύνοδο του Άαχεν (809-810 μ.Χ.)(2) και αντέδρασε έντονα στην αλλοίωση του Συμβόλου της Πίστεως. Σε αντιστάθμισμα στη φραγκική επιμονή για προσθήκη του Filioque ανέγραψε σε δύο ασημένιες πλάκες, στα ελληνικά και λατινικά, το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς την προσθήκη του Filioque και το ανάρτησε στη Βασιλική του Αγ. Πέτρου στη Ρώμη(3).

Αλλά και στη συνέχεια, ο πάπας Ιωάννης VIII σε επιστολή του προς τον Πατριάρχη Φώτιο αποδέχθηκε(4) την καταδίκη του Filioque στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (8η Οικουμενική, 879-880 μ.X.)(5) ως αιρετικής διδασκαλίας και ως αντικανονική την προσθήκη του στο Σύμβολο της Πίστεως διότι αντίκειται στις αποφάσεις των Γ΄ και Δ΄ Οικουμενικών Συνόδων. Αυτό και μόνο αποδεικνύει ανακριβή τον ισχυρισμό παπικών και παπόφιλων Ορθοδόξων ότι, τάχα, η Ανατολή ανεχόταν επί αιώνες το Filioque χωρίς να το θεωρεί έκπτωση από την εκκλησιαστική παράδοση. Είναι απολύτως σαφές ότι αμέσως μόλις έγινε απόπειρα αλλοίωσης του Συμβόλου της Πίστεως στη Δύση από τους Φράγκους τόσο η Ρώμη όσο και η Ανατολή αντέδρασαν έντονα στο υψηλότερο επίπεδο (πάπες Ρώμης –Λέων III, Ιωάννης VIII– πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως –Μ. Φώτιος– και 8η Οικουμενική Σύνοδος).

Δυστυχώς όμως η επικράτηση των Φράγκων στη Ρώμη ανέτρεψε την πατερική παράδοση και το 1014 ο πάπας Βενέδικτος VIII εισήγαγε το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως, όπως ρητά το ομολογεί και ο νυν πάπας Λέων XIV στην εγκύκλιό του με τίτλο «In Unitate Fidei» (23.11.25): «Η δήλωση “εκ του Πατρός και του Υιού εκπορεύεται (Filioque)” δεν βρίσκεται στο κείμενο της Κωνσταντινούπολης· εισήχθη στο Λατινικό Σύμβολο της Πίστεως μόνο από τον Βενέδικτο VIII το 1014» .

Η άμεση αντίδραση των Πατριαρχών της Ανατολής στην αυθαίρετη προσθήκη του πάπα Βενεδίκτου VIII ήταν η διαγραφή του ονόματός του από τα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τη Ρώμη προ του Σχίσματος του 1054.

Στη συνέχεια η Ρώμη, αποκομμένη από την Εκκλησία του Χριστού, κατά τη Σύνοδο του Λατερανού ΙV (1215) όρισε το Filioque ως δόγμα πίστεως και αποδέχθηκε συνοδικά και επίσημα την προσθήκη του στο Σύμβολο της Πίστεως. Επίσης, το Filioque αναφέρεται και στις “ενωτικές” Συνόδους της Λυών (1271) και Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439), στις οποίες καταδικάζονται και αποδοκιμάζονται όσοι τολμούν να αρνηθούν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται αιώνια από τον Πατέρα και τον Υιό!

Συνεπώς, από τότε μέχρι και σήμερα το Filioque αποτελεί ουσιώδη διδασκαλία για τη Ρώμη, ενταγμένη στην δογματική της διδασκαλία και υποχρεωτικά αποδεκτή από όλους τους πιστούς(6). Μάλιστα το Filioque επιβλήθηκε και στους Ουνίτες, οι οποίοι διατηρούν μία εξωτερική ομοιότητα με τους Ορθοδόξους αλλά στην ουσία είναι ρωμαιοκαθολικοί.

Όμως μετά τη Σύνοδο του Βατικανού II (1962-1965) στο πλαίσιο της ένταξης της Ρώμης στην Οικουμενική Κίνηση και την προσέγγισή της με τους «διηρημένους Χριστιανούς», η Ρώμη έκανε αποδεκτή την “ευαισθησία” των Ανατολικών Εκκλησιών στο ζήτημα αυτό χωρίς όμως να αποστεί ουδέ στο ελάχιστο της δογματικής της διδασκαλίας:

Έτσι, αρχικά επέτρεψε στους Ουνίτες να απαγγέλλουν το «Πιστεύω» χωρίς την προσθήκη του Filioque, ενώ με την έναρξη του Θεολογικού Διαλόγου (1980) η ίδια πρακτική εφαρμόζεται όποτε πραγματοποιούνται κοινές λατρευτικές συναντήσεις με τους Ορθοδόξους. Επί πλέον δε, ακόμα και στις ρωμαιοκαθολικές ενορίες στην Ελλάδα δεν εκφέρεται πλέον το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως.

Ας προσέξουμε όμως ότι αυτό δεν σημαίνει αλλαγή στη δογματική διδασκαλία της Ρώμης. Το αιρετικό δόγμα περί της εκπορεύσεως του Αγ. Πνεύματος «εκ του Πατρός και του Υιού (Filioque)» παραμένει ακλόνητο για τους παπικούς!

Είναι σαφές το έγγραφο με τίτλο «The Greek and Latin Traditions Regarding the Procession of the Holy Spirit»(7) που εξέδωσε στις 13.9.1995 το Παπικό Συμβούλιο για την Προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας (Pontifical Council for Promoting Christian Unity), στο οποίο γίνεται κάποια προσπάθεια επανερμηνείας του Filioque, στην προοπτική της «ενότητος εν τη ποικιλομορφία» των δύο παραδόσεων και διευκρινίζεται η στάση της Ρώμης αναφορικά με το ζήτημα της μη απαγγελίας του στο Σύμβολο της Πίστεως.

Στο έγγραφο αυτό αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι «όταν το Σύμβολο της Πίστεως απαγγέλλεται στα ελληνικά (ή σε οικουμενικές συναντήσεις), η Καθολική Εκκλησία αποφεύγει να προσθέτει το Filioque στην ελληνική διατύπωση», και καθιστά σαφές ότι «αυτό δεν συνιστά άρνηση της λατινικής δογματικής παράδοσης που περιλαμβάνει το Filioque» διευκρινίζοντας ότι «η απόφαση για χρήση ή αποφυγή του Filioque σε οικουμενικές προσευχές δεν αλλάζει τη δογματική θέση της Καθολικής Εκκλησίας». Και το έγγραφο καταλήγει ότι «όταν το Σύμβολο απαγγέλλεται σε κοινές λειτουργίες Καθολικών και Ορθοδόξων, η μορφή χωρίς Filioque είναι απολύτως επιτρεπτή και νόμιμη»(8).

Υπό αυτό το πρίσμα το 2019 η διακήρυξη με τίτλο «Dominus Jesus» (6.8.2019) παραθέτει το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς το Filioque, από σεβασμό στις “ευαισθησίες” των Ανατολικών Χριστιανών(9).

Ας προσέξουμε όμως ότι και ο ίδιος ο πάπας Λέων XIV, ο οποίος παρόντος του Οικουμενικού Πατριάρχου αποσιώπησε το Filioque, στις 29 Νοεμβρίου, στην Κωνσταντινούπολη μετά την υπoδοχή και τη Δοξολογία στο Φανάρι μετέβη στο Volkswagen Arena για την τέλεση της λατινικής λειτουργίας και εκεί ενώπιόν του έψαλε η χορωδία κανονικότατα το "Πιστεύω" με το Filioque, στα λατινικά: «Et in Spiritum Sanctum, Dominum et vivificantem, qui ex Patre Filioque procedit»(10).

Από τα ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι η μη απαγγελία του Filioque στη Νίκαια και στο Φανάρι δεν είναι κάτι νέο, ούτε φυσικά σημαίνει κάποια ιδιαίτερη εξέλιξη στις σχέσεις Ορθοδοξίας και Παπισμού και προπαντός δεν σηματοδοτεί την άρνηση της αίρεσης και επιστροφή στην πατερική παράδοση. Απλώς είναι η παγίωση μιας πρακτικής και κυρίως παραπλάνηση του ακατήχητου λαού μας…

Χωρίς καμία αμφιβολία η παπική “υποχώρηση” εντάσσεται στον περί Οικουμενισμού σχεδιασμό της Β΄ Βατικανής Συνόδου, τον οποίο και ορισμένες Ορθόδοξες Ηγεσίες έχουν αποδεχθεί και βάσει αυτών πορεύονται και οικοδομούν τις σχέσεις τους με τον λοιπό Χριστιανικό κόσμο(11).

Κατά το τριήμερο της παπικής επίσκεψης τηρήθηκε και πάλι το ίδιο “τυπικό” που έχουμε δει και σε παλαιότερες επισκέψεις παπών στο Φανάρι (2006, 2014) με τις αντικανονικές συμπροσευχές και τα ατελή συλλείτουργα(12). Ακούσαμε και πάλι πολλές φορές και από χείλη Ορθοδόξων τη φράση «πλήρης κοινωνία». Διερωτώμαι πότε οι Πατέρες της Εκκλησίας ή οι Ορθόδοξοι αρχιερείς πριν από τη Β΄ Βατικανή στις σχέσεις μας με τους μη Ορθοδόξους χρησιμοποίησαν τον όρο «πλήρης κοινωνία»; Για όσους δεν είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένοι με την οικουμενιστική ορολογία, επισημαίνουμε ότι η περί «μερικής» και «πλήρους κοινωνίας» ορολογία είναι το θεμέλιο επί του οποίου οικοδομήθηκε η νέα εκκλησιολογία της Β’ Βατικανής Συνόδου (Δογματική Διάταξη “Lumen Gentium”) και το Διάταγμα «περί Οικουμενισμού» (Unitatis Redintegratio)! Για όποιον γνωρίζει στοιχειωδώς εκκλησιαστική ιστορία και Ορθόδοξη εκκλησιολογία η διδασκαλία που εκφράζεται μέσω αυτής της ορολογίας είναι εντελώς αλλότρια. Και όμως έχει πλέον παγιωθεί στις οικουμενικές συναντήσεις και ευκαίρως ακαίρως χρησιμοποιείται και από Ορθοδόξους, που συμμερίζονται εν πολλοίς τη βατικάνεια εκκλησιολογία.

Στη φετινή επίσκεψη του ποντίφικα στο Φανάρι υπήρξε μία πολύ λεπτή αλλά εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη ως προς την ορολογία που χρησιμοποιήθηκε για τη μετάφραση του όρου «ομοούσιος» στην αγγλική γλώσσα, που υποδηλώνει σαφώς τη μετατόπιση της δογματικής προσέγγισης στο ζήτημα αυτό, όπως επισημαίνει σε εύστοχη επισήμανσή της η Καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ Μαρίνα Κολοβοπούλου(13).

Συμπερασματικά, αναφορικά με το παρόν ζήτημα, το «Αποστολικό Ταξίδι» του πάπα Λέοντος XIV στη Νίκαια-Κωνσταντινούπολη είχε τριπλό όφελος για τον Υψηλό Επισκέπτη:

1. Με την εκφώνηση του Συμβόλου της Πίστεως άνευ του Filioque, οι αφελείς Ορθόδοξοι, καθοδηγούμενοι τεχνηέντως από τους «επαγγελματίες του Οικουμενισμού», ενθουσιάστηκαν με τα… θετικά, τάχα, αποτελέσματα του διαχριστιανικού διαλόγου που… έπεισαν, λέει, τον πάπα να διαγράψει το Filioque! Αποκρύπτουν όμως ότι ο πάπας δεν απέστη ούτε στο ελάχιστο από τη δογματική περί του Filioque διδασκαλία, η οποία ισχύει κανονικά!

2. Τέθηκε ένα ακόμη λιθαράκι στην παγίωση της οικουμενιστικής ορολογίας περί «μερικής και πλήρους κοινωνίας» στον Ορθόδοξο λαό, και 3. Το σημαντικότερο, διατηρήθηκε σε πλήρη ισχύ ο οδικός χάρτης για την «ένωση των Εκκλησιών», όπως αυτός σχεδιάστηκε και εφαρμόζεται μεθοδικά και συστηματικά από το Βατικανό και τους συνοδοιπόρους του.

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις μπορούμε, άραγε, να είμαστε ενθουσιασμένοι και χαρούμενοι ως Ορθόδοξοι πιστοί;

Παραπομπές

1. Mansi 9, 981–1006.
2. Monumenta Germaniae Historica. Concilia, τ. 2, Hanover 1908, σ. 331–334.
3. «Vita Leonis III», Le Liber Pontificalis, επιμ. L. Duchesne, τόμ. 2 (Παρίσι: E. de Boccard, 1892), σ. 26, και Anastasius Bibliothecarius, Epistola ad Carolum Magnum, PL 128, 803–806, ο Λέων Γ΄«οὐκ ἠθέλησε νὰ δεχθῇ προσθήκην εἰς τὸ Σύμβολον, ἀλλ’ ἐποίησε πλάκας ἀργυρᾶς ἄνευ τοῦ Filioque».
4. Πάπας Ιωάννης VIII: «περί του αγίου Συμβόλου… εύρεν απαράτρωτον, καθώς αρχήθεν παρεδόθη ημίν, διατηρούντας, και μήτε προστιθέντας τι ή αφαιρούντας, ακριβώς ειδότας, ως τοις ταύτα τολμώσι βαρεία καταδίκη αναμένουσα απόκειται. Και πάλι νουν παραδηλούμεν της αιδεσιμότητι σου, ίνα περί του άρθρου τούτου, δι ο συνέβη τα σκάνδαλα μέσον των εκκλησιών του Θεού, έχης πληροφορίαν εις ημάς, ότι ου μόνον ου λέγομεν τούτο, αλλά και τους πρώτον θαρρήσαντας τη εαυτών απηνοία τούτο ποιήσαι παραβάτας των θείων λόγων κρίνομεν και μεταποιητάς της θεολογίας του δεσπότου Χριστού και των αποστόλων και των λοιπών Πατέρων, οι συνελθόντες συνοδικώς παρέδωκαν το άγιον Σύμβολον, και μετά του Ιούδα αυτούς τάττομεν», Πάπα Ιωάννου VIII, «Επιστολή προς τον αγιώτατον Φώτιον αρχιεπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως», Μansi 17, 520Ε-521Α και Σπ. Μήλια, Πρακτικά των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων, εκδ. Καλύβη Τ. Προδρόμου Ι. Σκήτης Αγ. Άννης, Άγ. Όρος, 1986, τ. Γ΄σ. 478.
5. Πράξη Ζ΄ της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου (879-880): «ει τις παρά τούτο το ιερόν Σύμβολον τολμήσειε έτερον αναγράψαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος […] Ει τις τοίνυν εις τούτον απονοίας ελάσας τολμήσειεν ως ανωτέρω λέλεκται, έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή υφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και Οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω», Μansi 17, 516 και Σπ. Μήλια, Πρακτικά των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων, εκδ. Καλύβη Τιμ. Προδρόμου Ι. Σκήτης Αγ. Άννης, Άγ. Όρος, 1986, τ. Γ΄σ. 477, πρβλ τον Όρον της Συνόδου, Πράξις Στ, ο.π. σ. 475.
6. Κατήχηση Καθολικής Εκκλησίας, εκδ. Βατικανό-Κάκτος 1996, άρθρα 246-248.
7. «Το “προϊέναι” του Αγίου Πνεύματος εις την ελληνικήν και την λατινικήν παράδοσιν», δημοσιεύθηκε στις 13.9.1995 στην L'Osservatore Romano και στη διεύθυνση https://www.christianunity.va/content/unitacristiani/ en/documenti/altri-testi/en1.html
8. Συναφές είναι και το κείμενο της «Ορθόδοξης-Καθολικής Θεολογικής Διαβούλευσης της Β. Αμερικής» με τίτλο «Filioque: Ένα ζήτημα που διαιρεί την Εκκλησία; Κοινά Αποδεκτό Κείμενο» (North American Orthodox-Catholic Theological Consultation, «The Filioque: A Church Dividing Issue?: An Agreed Statement»), που εκδόθηκε στις 25.10.2003, στη διεύθυνση: https://www.usccb.org/resources/filioque-a-church-dividing-issue?utm_source= chatgpt.com.
9. Η διακήρυξη «Dominus Jesus» συντάχθηκε από τον Joseph Ratzinger (μετέπειτα πάπα Βενέδικτο XVI), εκδόθηκε από την Congregation for the Doctrine of the Faith και επικυρώθηκε από τον τότε πάπα Ιωάννη-Παύλο Β΄, στη διεύθυνση http://www.vatican.va/roman_curia/congregations/cfaith/documents/rc_con_cfaith_doc_2000 0806_dominus-iesus_en.html.
10. https://www.youtube.com/live/koMqeewDahc?si=t0jQGlGcIxKYAeP1&t=2375 στη χρονική στιγμές 39:35 κ.εξ.
11. Βλ. Dicastery for Promoting Christian Unity, Κατάλογος για την εφαρμογή αρχών και κανόνων στον Οικουμενισμό, στη διεύθυνση https://www.christianunity.va/content/unitacristiani/en/documenti/testo-in-inglese.html.
12. Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ, Εγκύκλιος «Ακριβής έκδοσις Ορθοδόξου Πίστεως», 1.12.2025, στη διεύθυνση: https://eeod.gr/news/85547-mitropoltis-kythron-serafem-kdosis-krivs-ts-rthodxou-psteos- και π. Αν. Γκοτσόπουλος, «Θρονική εορτή με τον Αγιώτατο», 1.12.2014, στη διεύθυνση https://eeod.gr/news/85501-thronik-eort-me-ton-agitato.
13. https://eeod.gr/omologia-pistews/85592-i-orologa-tou-omoousou-kai-oi-metafrastiks-tis-metatopseis. 

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com 

Read more »

Έγκλημα τα κινητά σε παιδιά! Καταστροφικές οι συνέπειες ακόμα και για την υγεία…

Μια τεράστια μελέτη, υποστηριζόμενη από το NIH (National Health Institute) των ΗΠΑ μόλις έριξε μια βόμβα στη σύγχρονη γονική μέριμνα:

Τα παιδιά που αποκτούν smartphones μέχρι την ηλικία των 12 ετών αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο κατάθλιψης, κακού ύπνου και παχυσαρκίας.

Όχι εξαιτίας αυτού που κάνουν στο τηλέφωνο, αλλά απλώς και μόνο το να έχουν!
Οι ερευνητές παρακολούθησαν πάνω από 10.000 εφήβους σε εθνικό επίπεδο. Μέση ηλικία πρώτης απόκτησης τηλεφώνου; Τα 11 έτη.

Και το μοτίβο ήταν βάναυσο: Όσο νεότερο ήταν το παιδί όταν απόκτησε κινητό τηλέφωνο, τόσο χειρότερα ήταν τα αποτελέσματα για την υγεία, μόλις ένα χρόνο αργότερα.

Μιλάμε για αυξημένα συμπτώματα κατάθλιψης, λιγότερο ύπνο, υψηλότερα ποσοστά παχυσαρκίας, χρόνια κόπωση…

Και αυτό ίσχυε ακόμα και όταν τα παιδιά είχαν άλλες οθόνες όπως τα tablet. Το ίδιο το τηλέφωνο όμως ήταν το σημείο καμπής.

Ο επικεφαλής συγγραφέας, Δρ. Ραν Μπαρζιλάι, δήλωσε ότι το τρελό είναι ότι δεν παρακολουθούσαν εφαρμογές ούτε έκαναν scrolling.

Τι συμβαίνει λοιπόν;

Τα τηλέφωνα δεν είναι απλώς οθόνες. Είναι μηχανές «κοινωνικής σύγκρισης» 24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα, διαταράσσουν επικίνδυνα τον ύπνο, αποσπούν την προσοχή και ενισχύουν το στρες…

Είναι ουσιαστικά ενέσεις ντοπαμίνης «τυλιγμένες» σε αλουμίνιο και γυαλί.
Μπορείς να κλειδώσεις εφαρμογές, αλλά δεν μπορείς να κλειδώσεις την ίδια την εφηβεία.

Οι ερευνητές θέλουν τώρα να μελετήσουν παιδιά που απέκτησαν τηλέφωνα ακόμη νωρίτερα, σε ηλικία κάτω των 10 ετών, για να δουν ποια είναι τα πιο ευάλωτα και πώς να τα προστατεύσουν.
Γιατί ας είμαστε ρεαλιστές: το 95% των εφήβων έχουν ήδη smartphones.

Δεν τίθεται πλέον θέμα αν, αλλά πώς θα εμποδίσουμε τα παιδιά να καταρρεύσουν υπό το βάρος της συνεχούς σύνδεσης;

Η παιδική ηλικία δεν δημιουργήθηκε για «ειδοποιήσεις push».

 

Πηγή: https://www.drive.gr 

Read more »