Οι βωμοί που παρουσιάστηκαν στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων προκάλεσαν το θρησκευτικό συναίσθημα

Η τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2026 στο Μιλάνο είχε όλα τα αναμενόμενα στοιχεία ενός παγκόσμιου υπερθεάματος ομως, σχεδόν αμέσως μετά το άναμμα της φλόγας, η συζήτηση μεταφέρθηκε στους πολίτες.

Γιατί ο σχεδιασμός των ολυμπιακών βωμών, που παρουσιάστηκαν ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές πόλεις, δεν παρέπεμπε σε ενότητα και συνεργασία, αλλά σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό.

Οι βωμοί είχαν τη μορφή μεγάλων σφαιρικών κατασκευών από αλουμίνιο, με έντονα γεωμετρικά μοτίβα που άνοιγαν και έκλειναν κατά τη διάρκεια της τελετής.

Σε λίγα λεπτά, στα social media εμφανίστηκαν σχόλια που μιλούσαν για «σατανικούς συμβολισμούς», «ανάποδα πεντάγραμμα» και εικόνες που «θύμιζαν κόλαση».

Κάποιοι θεατές υποστήριξαν ότι ο σχεδιασμός παρέπεμπε σε αποκρυφιστικά σύμβολα, ενώ άλλοι έφτασαν στο σημείο να μιλούν για «τελετουργικό». Οι συγκρίσεις με δυστοπικές ταινίες και τηλεοπτικά σύμπαντα δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους, δίνοντας στην υπόθεση διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες από την ίδια την εικόνα.

Οι διοργανωτές ξεκαθάρισαν ότι οι δύο βωμοί σχεδιάστηκαν για να συμβολίσουν τη σύνδεση και την αρμονία ανάμεσα στις πόλεις που φιλοξενούν τους Αγώνες.

Ο διπλός φωτισμός ήταν πρωτοφανής για Ολυμπιακή τελετή και στόχος του ήταν να αποτυπώσει τον «διάσπαρτο» χαρακτήρα της διοργάνωσης στη βόρεια Ιταλία.

Σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή, η γεωμετρία των κατασκευών αντλεί έμπνευση από την αναγεννησιακή αισθητική και τα μοτίβα δεσμών που συνδέονται με την ιταλική καλλιτεχνική παράδοση. Όχι με αποκρυφισμό, αλλά με τη σχέση ανθρώπου, φύσης και δημιουργίας καταλήγουν οι διοργανωτές.

Πηγή: https://www.pronews.gr

Read more »

Το FILIOQUE στη ΝΙΚΑΙΑ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 2025

Γράφει ο Αναστάσιος Γκοτσόπουλος
Πρεσβύτερος
 
Ιδιαίτερη εντύπωση προκλήθηκε στην κοινή γνώμη από το γεγονός ότι ο πάπας Λέων XIV στη συνάντησή του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη στη Νίκαια της Βιθυνίας κατά τον εορτασμό της επετείου των 1.700 χρόνων από την σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και στο Φανάρι κατά τη Θρονική εορτή του Πατριαρχείου (27-30.11.25) απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως («Πιστεύω») χωρίς την προσθήκη του Filioque (=και εκ του Υιού). Μάλιστα αυτή η “υποχώρηση” του πάπα έγινε αποδεκτή με ιδιαίτερο ενθουσιασμό από δημοσιογράφους και ορισμένους Ορθοδόξους θεολογούντες και χαρακτηρίστηκε μεταξύ άλλων και ως «πολύ σημαντικό γεγονός που παρέχει νέες προοπτικές και ελπίδες στην πορεία για την ένωση των Εκκλησιών»!

Ας προσπαθήσουμε να δούμε στις πραγματικές της διαστάσεις την παπική αυτή κίνηση:

Να υπενθυμίσουμε ότι το Filioque εισήχθη αρχικά μόνο στη Ισπανία με τη Σύνοδο του Τολέδο ΙΙΙ (589 μ.Χ.)(1), ενώ από τις αρχές του 9ου αι. έγινε προσπάθεια από τους Φράγκους να επιβληθεί σε όλη τη Δύση στο Σύμβολο της Πίστεως, χωρίς όμως να γίνει αποδεκτό ούτε από τις Ανατολικές Εκκλησίες αλλά ούτε και από τη Ρώμη. Μάλιστα ο πάπας Λέων III ήλθε σε αντίθεση με τους Φράγκους στη Σύνοδο του Άαχεν (809-810 μ.Χ.)(2) και αντέδρασε έντονα στην αλλοίωση του Συμβόλου της Πίστεως. Σε αντιστάθμισμα στη φραγκική επιμονή για προσθήκη του Filioque ανέγραψε σε δύο ασημένιες πλάκες, στα ελληνικά και λατινικά, το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς την προσθήκη του Filioque και το ανάρτησε στη Βασιλική του Αγ. Πέτρου στη Ρώμη(3).

Αλλά και στη συνέχεια, ο πάπας Ιωάννης VIII σε επιστολή του προς τον Πατριάρχη Φώτιο αποδέχθηκε(4) την καταδίκη του Filioque στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (8η Οικουμενική, 879-880 μ.X.)(5) ως αιρετικής διδασκαλίας και ως αντικανονική την προσθήκη του στο Σύμβολο της Πίστεως διότι αντίκειται στις αποφάσεις των Γ΄ και Δ΄ Οικουμενικών Συνόδων. Αυτό και μόνο αποδεικνύει ανακριβή τον ισχυρισμό παπικών και παπόφιλων Ορθοδόξων ότι, τάχα, η Ανατολή ανεχόταν επί αιώνες το Filioque χωρίς να το θεωρεί έκπτωση από την εκκλησιαστική παράδοση. Είναι απολύτως σαφές ότι αμέσως μόλις έγινε απόπειρα αλλοίωσης του Συμβόλου της Πίστεως στη Δύση από τους Φράγκους τόσο η Ρώμη όσο και η Ανατολή αντέδρασαν έντονα στο υψηλότερο επίπεδο (πάπες Ρώμης –Λέων III, Ιωάννης VIII– πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως –Μ. Φώτιος– και 8η Οικουμενική Σύνοδος).

Δυστυχώς όμως η επικράτηση των Φράγκων στη Ρώμη ανέτρεψε την πατερική παράδοση και το 1014 ο πάπας Βενέδικτος VIII εισήγαγε το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως, όπως ρητά το ομολογεί και ο νυν πάπας Λέων XIV στην εγκύκλιό του με τίτλο «In Unitate Fidei» (23.11.25): «Η δήλωση “εκ του Πατρός και του Υιού εκπορεύεται (Filioque)” δεν βρίσκεται στο κείμενο της Κωνσταντινούπολης· εισήχθη στο Λατινικό Σύμβολο της Πίστεως μόνο από τον Βενέδικτο VIII το 1014» .

Η άμεση αντίδραση των Πατριαρχών της Ανατολής στην αυθαίρετη προσθήκη του πάπα Βενεδίκτου VIII ήταν η διαγραφή του ονόματός του από τα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τη Ρώμη προ του Σχίσματος του 1054.

Στη συνέχεια η Ρώμη, αποκομμένη από την Εκκλησία του Χριστού, κατά τη Σύνοδο του Λατερανού ΙV (1215) όρισε το Filioque ως δόγμα πίστεως και αποδέχθηκε συνοδικά και επίσημα την προσθήκη του στο Σύμβολο της Πίστεως. Επίσης, το Filioque αναφέρεται και στις “ενωτικές” Συνόδους της Λυών (1271) και Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439), στις οποίες καταδικάζονται και αποδοκιμάζονται όσοι τολμούν να αρνηθούν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται αιώνια από τον Πατέρα και τον Υιό!

Συνεπώς, από τότε μέχρι και σήμερα το Filioque αποτελεί ουσιώδη διδασκαλία για τη Ρώμη, ενταγμένη στην δογματική της διδασκαλία και υποχρεωτικά αποδεκτή από όλους τους πιστούς(6). Μάλιστα το Filioque επιβλήθηκε και στους Ουνίτες, οι οποίοι διατηρούν μία εξωτερική ομοιότητα με τους Ορθοδόξους αλλά στην ουσία είναι ρωμαιοκαθολικοί.

Όμως μετά τη Σύνοδο του Βατικανού II (1962-1965) στο πλαίσιο της ένταξης της Ρώμης στην Οικουμενική Κίνηση και την προσέγγισή της με τους «διηρημένους Χριστιανούς», η Ρώμη έκανε αποδεκτή την “ευαισθησία” των Ανατολικών Εκκλησιών στο ζήτημα αυτό χωρίς όμως να αποστεί ουδέ στο ελάχιστο της δογματικής της διδασκαλίας:

Έτσι, αρχικά επέτρεψε στους Ουνίτες να απαγγέλλουν το «Πιστεύω» χωρίς την προσθήκη του Filioque, ενώ με την έναρξη του Θεολογικού Διαλόγου (1980) η ίδια πρακτική εφαρμόζεται όποτε πραγματοποιούνται κοινές λατρευτικές συναντήσεις με τους Ορθοδόξους. Επί πλέον δε, ακόμα και στις ρωμαιοκαθολικές ενορίες στην Ελλάδα δεν εκφέρεται πλέον το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως.

Ας προσέξουμε όμως ότι αυτό δεν σημαίνει αλλαγή στη δογματική διδασκαλία της Ρώμης. Το αιρετικό δόγμα περί της εκπορεύσεως του Αγ. Πνεύματος «εκ του Πατρός και του Υιού (Filioque)» παραμένει ακλόνητο για τους παπικούς!

Είναι σαφές το έγγραφο με τίτλο «The Greek and Latin Traditions Regarding the Procession of the Holy Spirit»(7) που εξέδωσε στις 13.9.1995 το Παπικό Συμβούλιο για την Προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας (Pontifical Council for Promoting Christian Unity), στο οποίο γίνεται κάποια προσπάθεια επανερμηνείας του Filioque, στην προοπτική της «ενότητος εν τη ποικιλομορφία» των δύο παραδόσεων και διευκρινίζεται η στάση της Ρώμης αναφορικά με το ζήτημα της μη απαγγελίας του στο Σύμβολο της Πίστεως.

Στο έγγραφο αυτό αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι «όταν το Σύμβολο της Πίστεως απαγγέλλεται στα ελληνικά (ή σε οικουμενικές συναντήσεις), η Καθολική Εκκλησία αποφεύγει να προσθέτει το Filioque στην ελληνική διατύπωση», και καθιστά σαφές ότι «αυτό δεν συνιστά άρνηση της λατινικής δογματικής παράδοσης που περιλαμβάνει το Filioque» διευκρινίζοντας ότι «η απόφαση για χρήση ή αποφυγή του Filioque σε οικουμενικές προσευχές δεν αλλάζει τη δογματική θέση της Καθολικής Εκκλησίας». Και το έγγραφο καταλήγει ότι «όταν το Σύμβολο απαγγέλλεται σε κοινές λειτουργίες Καθολικών και Ορθοδόξων, η μορφή χωρίς Filioque είναι απολύτως επιτρεπτή και νόμιμη»(8).

Υπό αυτό το πρίσμα το 2019 η διακήρυξη με τίτλο «Dominus Jesus» (6.8.2019) παραθέτει το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς το Filioque, από σεβασμό στις “ευαισθησίες” των Ανατολικών Χριστιανών(9).

Ας προσέξουμε όμως ότι και ο ίδιος ο πάπας Λέων XIV, ο οποίος παρόντος του Οικουμενικού Πατριάρχου αποσιώπησε το Filioque, στις 29 Νοεμβρίου, στην Κωνσταντινούπολη μετά την υπoδοχή και τη Δοξολογία στο Φανάρι μετέβη στο Volkswagen Arena για την τέλεση της λατινικής λειτουργίας και εκεί ενώπιόν του έψαλε η χορωδία κανονικότατα το "Πιστεύω" με το Filioque, στα λατινικά: «Et in Spiritum Sanctum, Dominum et vivificantem, qui ex Patre Filioque procedit»(10).

Από τα ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι η μη απαγγελία του Filioque στη Νίκαια και στο Φανάρι δεν είναι κάτι νέο, ούτε φυσικά σημαίνει κάποια ιδιαίτερη εξέλιξη στις σχέσεις Ορθοδοξίας και Παπισμού και προπαντός δεν σηματοδοτεί την άρνηση της αίρεσης και επιστροφή στην πατερική παράδοση. Απλώς είναι η παγίωση μιας πρακτικής και κυρίως παραπλάνηση του ακατήχητου λαού μας…

Χωρίς καμία αμφιβολία η παπική “υποχώρηση” εντάσσεται στον περί Οικουμενισμού σχεδιασμό της Β΄ Βατικανής Συνόδου, τον οποίο και ορισμένες Ορθόδοξες Ηγεσίες έχουν αποδεχθεί και βάσει αυτών πορεύονται και οικοδομούν τις σχέσεις τους με τον λοιπό Χριστιανικό κόσμο(11).

Κατά το τριήμερο της παπικής επίσκεψης τηρήθηκε και πάλι το ίδιο “τυπικό” που έχουμε δει και σε παλαιότερες επισκέψεις παπών στο Φανάρι (2006, 2014) με τις αντικανονικές συμπροσευχές και τα ατελή συλλείτουργα(12). Ακούσαμε και πάλι πολλές φορές και από χείλη Ορθοδόξων τη φράση «πλήρης κοινωνία». Διερωτώμαι πότε οι Πατέρες της Εκκλησίας ή οι Ορθόδοξοι αρχιερείς πριν από τη Β΄ Βατικανή στις σχέσεις μας με τους μη Ορθοδόξους χρησιμοποίησαν τον όρο «πλήρης κοινωνία»; Για όσους δεν είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένοι με την οικουμενιστική ορολογία, επισημαίνουμε ότι η περί «μερικής» και «πλήρους κοινωνίας» ορολογία είναι το θεμέλιο επί του οποίου οικοδομήθηκε η νέα εκκλησιολογία της Β’ Βατικανής Συνόδου (Δογματική Διάταξη “Lumen Gentium”) και το Διάταγμα «περί Οικουμενισμού» (Unitatis Redintegratio)! Για όποιον γνωρίζει στοιχειωδώς εκκλησιαστική ιστορία και Ορθόδοξη εκκλησιολογία η διδασκαλία που εκφράζεται μέσω αυτής της ορολογίας είναι εντελώς αλλότρια. Και όμως έχει πλέον παγιωθεί στις οικουμενικές συναντήσεις και ευκαίρως ακαίρως χρησιμοποιείται και από Ορθοδόξους, που συμμερίζονται εν πολλοίς τη βατικάνεια εκκλησιολογία.

Στη φετινή επίσκεψη του ποντίφικα στο Φανάρι υπήρξε μία πολύ λεπτή αλλά εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη ως προς την ορολογία που χρησιμοποιήθηκε για τη μετάφραση του όρου «ομοούσιος» στην αγγλική γλώσσα, που υποδηλώνει σαφώς τη μετατόπιση της δογματικής προσέγγισης στο ζήτημα αυτό, όπως επισημαίνει σε εύστοχη επισήμανσή της η Καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ Μαρίνα Κολοβοπούλου(13).

Συμπερασματικά, αναφορικά με το παρόν ζήτημα, το «Αποστολικό Ταξίδι» του πάπα Λέοντος XIV στη Νίκαια-Κωνσταντινούπολη είχε τριπλό όφελος για τον Υψηλό Επισκέπτη:

1. Με την εκφώνηση του Συμβόλου της Πίστεως άνευ του Filioque, οι αφελείς Ορθόδοξοι, καθοδηγούμενοι τεχνηέντως από τους «επαγγελματίες του Οικουμενισμού», ενθουσιάστηκαν με τα… θετικά, τάχα, αποτελέσματα του διαχριστιανικού διαλόγου που… έπεισαν, λέει, τον πάπα να διαγράψει το Filioque! Αποκρύπτουν όμως ότι ο πάπας δεν απέστη ούτε στο ελάχιστο από τη δογματική περί του Filioque διδασκαλία, η οποία ισχύει κανονικά!

2. Τέθηκε ένα ακόμη λιθαράκι στην παγίωση της οικουμενιστικής ορολογίας περί «μερικής και πλήρους κοινωνίας» στον Ορθόδοξο λαό, και 3. Το σημαντικότερο, διατηρήθηκε σε πλήρη ισχύ ο οδικός χάρτης για την «ένωση των Εκκλησιών», όπως αυτός σχεδιάστηκε και εφαρμόζεται μεθοδικά και συστηματικά από το Βατικανό και τους συνοδοιπόρους του.

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις μπορούμε, άραγε, να είμαστε ενθουσιασμένοι και χαρούμενοι ως Ορθόδοξοι πιστοί;

Παραπομπές

1. Mansi 9, 981–1006.
2. Monumenta Germaniae Historica. Concilia, τ. 2, Hanover 1908, σ. 331–334.
3. «Vita Leonis III», Le Liber Pontificalis, επιμ. L. Duchesne, τόμ. 2 (Παρίσι: E. de Boccard, 1892), σ. 26, και Anastasius Bibliothecarius, Epistola ad Carolum Magnum, PL 128, 803–806, ο Λέων Γ΄«οὐκ ἠθέλησε νὰ δεχθῇ προσθήκην εἰς τὸ Σύμβολον, ἀλλ’ ἐποίησε πλάκας ἀργυρᾶς ἄνευ τοῦ Filioque».
4. Πάπας Ιωάννης VIII: «περί του αγίου Συμβόλου… εύρεν απαράτρωτον, καθώς αρχήθεν παρεδόθη ημίν, διατηρούντας, και μήτε προστιθέντας τι ή αφαιρούντας, ακριβώς ειδότας, ως τοις ταύτα τολμώσι βαρεία καταδίκη αναμένουσα απόκειται. Και πάλι νουν παραδηλούμεν της αιδεσιμότητι σου, ίνα περί του άρθρου τούτου, δι ο συνέβη τα σκάνδαλα μέσον των εκκλησιών του Θεού, έχης πληροφορίαν εις ημάς, ότι ου μόνον ου λέγομεν τούτο, αλλά και τους πρώτον θαρρήσαντας τη εαυτών απηνοία τούτο ποιήσαι παραβάτας των θείων λόγων κρίνομεν και μεταποιητάς της θεολογίας του δεσπότου Χριστού και των αποστόλων και των λοιπών Πατέρων, οι συνελθόντες συνοδικώς παρέδωκαν το άγιον Σύμβολον, και μετά του Ιούδα αυτούς τάττομεν», Πάπα Ιωάννου VIII, «Επιστολή προς τον αγιώτατον Φώτιον αρχιεπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως», Μansi 17, 520Ε-521Α και Σπ. Μήλια, Πρακτικά των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων, εκδ. Καλύβη Τ. Προδρόμου Ι. Σκήτης Αγ. Άννης, Άγ. Όρος, 1986, τ. Γ΄σ. 478.
5. Πράξη Ζ΄ της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου (879-880): «ει τις παρά τούτο το ιερόν Σύμβολον τολμήσειε έτερον αναγράψαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος […] Ει τις τοίνυν εις τούτον απονοίας ελάσας τολμήσειεν ως ανωτέρω λέλεκται, έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή υφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και Οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω», Μansi 17, 516 και Σπ. Μήλια, Πρακτικά των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων, εκδ. Καλύβη Τιμ. Προδρόμου Ι. Σκήτης Αγ. Άννης, Άγ. Όρος, 1986, τ. Γ΄σ. 477, πρβλ τον Όρον της Συνόδου, Πράξις Στ, ο.π. σ. 475.
6. Κατήχηση Καθολικής Εκκλησίας, εκδ. Βατικανό-Κάκτος 1996, άρθρα 246-248.
7. «Το “προϊέναι” του Αγίου Πνεύματος εις την ελληνικήν και την λατινικήν παράδοσιν», δημοσιεύθηκε στις 13.9.1995 στην L'Osservatore Romano και στη διεύθυνση https://www.christianunity.va/content/unitacristiani/ en/documenti/altri-testi/en1.html
8. Συναφές είναι και το κείμενο της «Ορθόδοξης-Καθολικής Θεολογικής Διαβούλευσης της Β. Αμερικής» με τίτλο «Filioque: Ένα ζήτημα που διαιρεί την Εκκλησία; Κοινά Αποδεκτό Κείμενο» (North American Orthodox-Catholic Theological Consultation, «The Filioque: A Church Dividing Issue?: An Agreed Statement»), που εκδόθηκε στις 25.10.2003, στη διεύθυνση: https://www.usccb.org/resources/filioque-a-church-dividing-issue?utm_source= chatgpt.com.
9. Η διακήρυξη «Dominus Jesus» συντάχθηκε από τον Joseph Ratzinger (μετέπειτα πάπα Βενέδικτο XVI), εκδόθηκε από την Congregation for the Doctrine of the Faith και επικυρώθηκε από τον τότε πάπα Ιωάννη-Παύλο Β΄, στη διεύθυνση http://www.vatican.va/roman_curia/congregations/cfaith/documents/rc_con_cfaith_doc_2000 0806_dominus-iesus_en.html.
10. https://www.youtube.com/live/koMqeewDahc?si=t0jQGlGcIxKYAeP1&t=2375 στη χρονική στιγμές 39:35 κ.εξ.
11. Βλ. Dicastery for Promoting Christian Unity, Κατάλογος για την εφαρμογή αρχών και κανόνων στον Οικουμενισμό, στη διεύθυνση https://www.christianunity.va/content/unitacristiani/en/documenti/testo-in-inglese.html.
12. Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ, Εγκύκλιος «Ακριβής έκδοσις Ορθοδόξου Πίστεως», 1.12.2025, στη διεύθυνση: https://eeod.gr/news/85547-mitropoltis-kythron-serafem-kdosis-krivs-ts-rthodxou-psteos- και π. Αν. Γκοτσόπουλος, «Θρονική εορτή με τον Αγιώτατο», 1.12.2014, στη διεύθυνση https://eeod.gr/news/85501-thronik-eort-me-ton-agitato.
13. https://eeod.gr/omologia-pistews/85592-i-orologa-tou-omoousou-kai-oi-metafrastiks-tis-metatopseis. 

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com 

Read more »

Ο Πάπας στη Νίκαια της Βιθυνίας προωθεί την ψευδο-Ένωση των «Εκκλησιών» με τις πλάτες των ΗΠΑ

Πάπας Λέων: «Ένα ταξίδι, για να προάγουμε την ενότητα όλων των Χριστιανών» (25/11/25)

«Με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο έχουμε ήδη συναντηθεί και άλλες φορές και πιστεύω ότι αυτή θα είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για να προάγουμε την ενότητα όλων των Χριστιανών», δήλωσε σήμερα ο ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, μιλώντας στους δημοσιογράφους, δύο ημέρες πριν αναχωρήσει για το ταξίδι του στην Τουρκία και τον Λίβανο.

Ο ποντίφικας, απάντησε σε ερώτηση του ΑΠΕ – ΜΠΕ για τη σημασία του πρώτου αυτοαποκαλούμενου «αποστολικού ταξιδιού» του στο εξωτερικό. «Αυτό το ταξίδι πραγματοποιείται κυρίως για να εορταστούν τα 1.700 χρόνια από τη Σύνοδο της Νίκαιας και του χριστιανικού “Πιστεύω” όπως και να τιμήσουμε τη μορφή του Ιησού Χριστού. Πριν από λίγες ημέρες, η Καθολική Εκκλησία δημοσίευσε “αποστολική επιστολή”, η οποία μιλά ακριβώς για τη σημασία της ενότητας των Χριστιανών, που μπορεί να αποτελέσει και πηγή ειρήνης για όλο τον κόσμο. Χρειάζεται η χριστιανική μας μαρτυρία» δήλωσε ο Πάπας.

Πανχριστιανικό κάλεσμα για τα 1700 χρόνια από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο (10/10/25)

Μήνυμα «ενότητας» απηύθυναν ήδη από τον Οκτώβριο ο Πάπας Λέων και ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, οι οποίοι κάλεσαν όλους τους εκπροσώπους των Χριστιανικών κοινοτήτων, μεταξύ των οποίων προτεστάντες, αγγλικανούς, παλαιοκαθολικούς και αρχαίους ανατολικούς να παραβρεθούν στη Νίκαια της Βιθυνίας, στις 28 και τις 29 Νοεμβρίου.

Οι επιστολές του Καρδιναλίου Κούρτ Κοχ, Προέδρου της Επιτροπής για την Ενότητα των Χριστιανών εκ μέρους της Αγίας Έδρας και του Μητροπολίτη Γέροντα Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ του Οικουμενικού Πατριαρχείου στάλθηκαν στις αρχές Οκτωβρίου «εκ μέρους του Αγιωτάτου και του Παναγιωτάτου καλούνται να συμμετάσχουν στην συνάντηση τιμής για την επέτειο συμπλήρωσης 1700 χρόνων από την σύγκληση της 1ης Οικουμενικής Συνόδου». Όπως επισημάνθηκε στην επιστολή, στη Νίκαια θα τελεστεί δέηση, το απόγευμα της Παρασκευής 28 Νοεμβρίου και στις «29 Νοεμβρίου το πρωί, ειδική συνάντηση κεκλεισμένων θυρών, στην Κωνσταντινούπολη».

Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος στη Νίκαια

Με κείμενο 5 κεφαλαίων και 13 σημείων ο Ποντίφικας αναφέρεται στον λόγο της παρουσίας του στην Νίκαια και τονίζει: «Καθώς η διαμάχη κλιμακωνόταν, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος αντιλήφθηκε ότι η ενότητα της Εκκλησίας – και ακόμη και της αυτοκρατορίας – βρισκόταν σε κίνδυνο. Γι’ αυτό συγκάλεσε όλους τους επισκόπους σε μια οικουμενική, δηλαδή παγκόσμια, σύνοδο στη Νίκαια, με σκοπό την αποκατάσταση της ενότητας.»

Σε άλλο σημείο αναφέρει: «Ας ανακαλύψουμε ξανά το Σύμβολο της Πίστεως. Ας το ανακτήσουμε στην καρδιά μας, στη λατρεία μας, στην καθημερινή μας ζωή» και στον επίλογο του μηνύματός του ευχαριστεί τον Θεό «για τα 1700 χρόνια του Συμβόλου της Πίστεως, χάρη του οποίου μπορούμε ακόμη σήμερα να ομολογούμε: «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα παντοκράτορα…
Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν…
Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον…
Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν…». Τονίζοντας μόνο τα σημεία του Πιστεύω στα οποία Λατίνοι και Ορθόδοξοι συμφωνούν.

Στην Κωνσταντινούπολη ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ: Συνάντηση με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο (25/11/25)

Συνάντηση με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο θα πραγματοποιήσει στην Κωνσταντινούπολη ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικλ Ρήγας, ο οποίος θα ηγηθεί της αμερικανικής αντιπροσωπείας για τον εορτασμό της 1700ής επετείου της Α' Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο κ. Ρήγας θα ταξιδέψει στην Τουρκία, το Ιράκ και το Ισραήλ από τις 27 Νοεμβρίου έως τις 5 Δεκεμβρίου υπογραμμίζοντας τη δέσμευση των ΗΠΑ για την «προώθηση της σταθερότητας, της ασφάλειας, της θρησκευτικής ελευθερίας και της ευημερίας σε όλη την περιοχή».

Ο ρόλος και η «αποστολή» του νέου Ποντίφικα - Γιατί οι Αμερικανοί εμπλέκονται σε ζητήματα Πίστεως;

Στις 12/06/2025 γράφαμε: ο νέος Ποντίφικας, ο οποίος είναι αμερικανικής καταγωγής και φαίνεται να διατηρεί ανοικτή/κοινή γραμμή με τον Λευκό Οίκο, έχει ήδη ξεκαθαρίσει την πρόθεσή του για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα [Ορθοδόξων και Λατίνων]. Όχι μόνο αυτό, αλλά πήγε και ένα βήμα παραπέρα, συνδέοντας το κοινό Πάσχα με την ψευδο-Ένωση των «Εκκλησιών». «Η Σύνοδος της Νίκαιας δεν είναι απλώς ένα γεγονός του παρελθόντος, αλλά μια πυξίδα που πρέπει να συνεχίσει να μας καθοδηγεί προς την πλήρη ορατή ενότητα όλων των χριστιανών», είπε με νόημα στις αρχές Ιουνίου.

Στις 19/05/2025 καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι: Ο κύβος ερρίφθη... Φοβούμαστε ότι σύντομα η Ορθόδοξη Εκκλησία και δη η Εκκλησία της Ελλάδας και της Κύπρου, θα δεχτούν πιέσεις από τους Αμερικανούς με σκοπό την ψευδο-ένωση των Εκκλησιών, διότι κάποιοι προωθούν ανοικτά την πανθρησκεία.

Η εκλογή του νέου Ποντίφικα, Ρόμπερτ Πρέβοστ, πέραν της γεωπολιτικής σκοπιάς την οποία αναλύσαμε, τονίστηκε ότι έχει και πολύ βαθύτερες πνευματικές σκοπιμότητες οι οποίες φανερώθηκαν και από την δήλωση του πρωθυπουργού του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου. Η «ευχή» του πρωθυπουργού του εβραϊκού κράτους μέσω του επίσημου λογαριασμού του στην πλατφόρμα Χ ήταν: «Εύχομαι στον πρώτο Πάπα από τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιτύχει στην προώθηση της ελπίδας και της συμφιλίωσης μεταξύ όλων των πίστεων». Μια «ευχή» η οποία ενδεχομένως να ακούγεται ωραία στα αυτιά κάποιων, δεδομένου ότι υπονοεί την παγκόσμια ειρήνη/συμφιλίωση μέσω της σύγκλισης των διαφόρων πίστεων, αλλά στην ουσία αποτελεί έμμεση προτροπή υπέρ της αίρεσης του οικουμενισμού η οποία είναι καταδικαστέα από τους Ορθόδοξους Πατέρες.

Οι προκαθήμενοι των «Λατίνων» / «Παπικών» (και όχι των «Καθολικών» ή «Ρωμαιοκαθολικών» όπως εσφαλμένα αποκαλούνται, διότι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία) διαχρονικά προωθούν τον οικουμενισμό και την πανθρησκεία στην οποία αναφέρεται ο πρωθυπουργός του εβραϊκού κράτους και ανοικτά προωθεί ακόμη και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Προφανώς, και ο νέος Ποντίφικας έχει την ίδια ατζέντα, όπως άλλωστε συνάγεται και από τις ως άνω δηλώσεις του για τον εορτασμό της Α' Οικουμενικής Συνόδου... Άλλωστε το Βατικανό έχει ήδη ξεκαθαρίσει ότι επικροτεί τις αρχές της Νέα Τάξης, δεδομένου ότι ζητά την εγκαθίδρυση μίας παγκόσμιας αρχής από το 2017. Και όπως εξηγήσαμε παλαιότερα, η πανθρησκεία μαζί με την παγκοσμιοποίηση έχουν σαν απώτερο στόχο την πολιτική, οικονομική, πολιτιστική και θρησκευτική ομογενοποίηση και καθυπόταξη ολόκληρης της υφηλίου.

Πηγή: https://i-epikaira.blogspot.com

Read more »

Ο αιρεσιάρχης Πάπας και ο Κων/πόλεως Βαρθολομαίος σε Νίκαια και Φανάρι (επίσημο πρόγραμμα)

Σε μια κίνηση που χαρακτηρίζεται ως «ορόσημο» για τα σκοτεινά σχέδια της παναίρεσης του Οικουμενισμού, το Βατικανό ανακοίνωσε το επίσημο πρόγραμμα της επίσκεψης του αιρεσιάρχη Πάπα Λέοντα ΙΔ’ (κατά κόσμον Ρόμπερτ Πρέβοστ) στην Νίκαια και την Κωνσταντινούπολη.

Το πρόγραμμα του αμερικανού αιρετικού Πάπα ανάμεσα στα υπόλοιπα περιλαμβάνει:

– Μετάβαση μαζί με τον Πατριάρχη Κων/πόλεως Βαρθολομαίο στη Νίκαια για μία (συγκρητιστική και αντικανονική) «Οικουμενική Συνάντηση Προσευχής» (Equmenical Prayer Service).

– Υπογραφή με τον Κων/πόλεως Βαρθολομαίο (οικουμενιστικής) «κοινής διακήρυξης» (Joint Declaration).

– Ανεπίτρεπτη αντικανονική συμπροσευχετική παρουσία (κατά παράβαση πλήθους Ιερών Κανόνων) στον Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι σε Δοξολογία και Θεία Λειτουργία.

– «Οικουμενική Ευλογία» (Equmenical Blessing).
Επίσημο πρόγραμμα επίσκεψης του αιρεσιάρχη Πάπα σε Νίκαια και Φανάρι 

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου: Ρώμη – Άγκυρα – Κων/πολη

Ο Πάπας θα ξεκινήσει το ταξίδι του από τη Ρώμη με προορισμό την τουρκική πρωτεύουσα, όπου θα πραγματοποιήσει συνάντηση με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. 

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου: Νίκαια («Οικουμενική Συνάντηση Προσευχής»)

Η πιο συμβολική στιγμή του ταξιδιού: Ο αιρεσιάρχης Πάπας Λέων και ο Πατριάρχης Κων/πόλεως Βαρθολομαίος (Αρχοντώνης) θα μεταβούν μαζί στη Νίκαια για μία (συγκρητιστική) «Οικουμενική Συνάντηση Προσευχής» (Equmenical Prayer Service).

Η «τελετή» θα διεξαχθεί στην περιοχή των αρχαιολογικών ανασκαφών της Βασιλικής του Αγίου Νεοφύτου, στον ίδιο χώρο όπου 17 αιώνες νωρίτερα οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας διαμόρφωσαν το χριστιανικό δόγμα. 

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου: Κων/πολη (Δοξολογία στον Πατριαρχικό Ναό, υπογραφή κοινής διακήρυξης)

Η ημέρα θα ξεκινήσει με επίσκεψη στο μουσουλμανικό τέμενος Σουλτάν Αχμέτ (Μπλε Τζαμί).

Στη συνέχεια, ο Πάπας θα μεταβεί στο Φανάρι, την έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Θα παρακολουθήσει στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Δοξολογία (Doxology) και θα έχει ιδιαίτερη συνάντηση με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Η «κορύφωση» θα έρθει με την υπογραφή κοινής διακήρυξης (Joint Declaration) στο Πατριαρχικό Μέγαρο, ένα (συγκρητιστικό) κείμενο που θα επιχειρήσει να διαμορφώσει το μέλλον των σχέσεων των αιρετικών Λατίνων και των Ορθοδόξων. 

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου: Κων/πολη (Θεία Λειτουργία στον Πατριαρχικό Ναό, «Οικουμενική Ευλογία», ομιλία)

Η τελευταία ημέρα του ταξιδιού θα ξεκινήσει με επίσκεψη στον Αρμενικό Καθεδρικό Ναό της Κων/πολης, αναγνωρίζοντας και την παρουσία της αρμενικής χριστιανικής κοινότητας.

Στις 10:30, ο Πάπας θα επιστρέψει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για την θρονική εορτή του Αγίου Ανδρέα, προστάτη του Οικουμενικού Θρόνου. Θα παρακολουθήσει τη Θεία Λειτουργία στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου και θα εκφωνήσει ομιλία.

Στις 12:30 θα ακολουθήσει «Οικουμενική Ευλογία» (Equmenical Blessing), μια ιδιαίτερα συμβολική «τελετή» που θα επιχειρίσει να σφραγίσει την κοινή πορεία των αιρετικών Παπικών και των Ορθοδόξων. Μετά από γεύμα με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο Ποντίφικας θα αναχωρήσει για τον Λίβανο.

Πηγή: https://katanixi.gr

Read more »

Η αίρεση και τα χάλια μας...

Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου

Διαβάζω τις τελευταίες ημέρες πολλά κείμενα για τους διάφορους αρχιμανδρίτες με παράνομη δραστηριότητα, αλλά και για το κλείσιμο ελλείψει μαθητών της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Οι περισσότεροι ξαφνιαζόμαστε και προσπαθούμε να βρούμε τι φταίει, παρότι αυτό είναι ξεκάθαρο εδώ και αρκετά χρόνια. Και οι δύο αυτές καταστάσεις έχουν ως πρώτο και κύριο αίτιο την άρνηση του Χριστού από μέρους των οικουμενιστών δεσποτάδων τόσο του πατριαρχείου όσο και της ελλαδικής εκκλησίας.

Λέει ο άλλος, μα αρχιμανδρίτης και να πουλάει τα τιμαλφή της μονής; Αρχιμανδρίτης και να μιλάει με λαϊκούς για να τον κάνουν μητροπολίτη; Αρχιεπίσκοπος και να διώχνει τους μοναχούς παραδίδοντας την μονή σε κρατική διαχείριση; Ε τι περιμένουμε δηλαδή από ανθρώπους που αρνούνται την ορθοδοξία και θεωρούν ότι ο Παπισμός είναι εκκλησία; Δηλαδή, υπάρχει εδώ το τελείως ανακόλουθο, όταν κάποιος δεν φοβάται τον Θεό, περιμένουμε να φοβηθεί τον νόμο; Ή περιμένουμε από αυτόν που βλασφημεί στο Πνεύμα το Άγιο να μην δρα για το ίδιον συμφέρον;

Το ίδιο ακριβώς αίτιο ευθύνεται και για την μείωση μας την αριθμητική. Η Μεγάλη του Γένους Σχολή γέμιζε και έθαλλε, όταν οι πατριάρχες ήταν ορθόδοξοι. Όταν καταδίκαζαν τον Παπισμό ως αίρεση. Σήμερα που εναγκαλίζονται τους "αγίους αδελφούς" Πάπες, δεν έχει μείνει ούτε κουνούπι. Και τα ίδια συμβαίνουν και με την γενικότερη μείωση του Ελληνισμού. Όσο επιμένουμε να ακολουθούμε τους αιρετικούς επισκόπους, που συναγελάζονται με κάθε αίρεση και κάθε κοσμικό φρόνημα, η μοίρα μας είναι προδιαγεγραμμένη. Παρακμή και πληθυσμιακή μείωση, όχι ως τιμωρίες του Θεού, αλλά ως άμεσο αποτέλεσμα των επιλογών μας. Αφού δεχόμαστε όλα τα γουόκ προτάγματα, πώς μετά να κάνουμε παιδιά;

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com 

Read more »

Τί ἰδιαίτερο ἔκαναν κάποιοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;

Τί εἶναι αἵρεση;

Ἡ αἵρεση σημαίνει ὅτι δέν ἀκολουθῶ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά αἱροῦμαι. Αἱροῦμαι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἐκλέγω. Αἴρεση σημαίνει ἐκλογή. Διαλέγω μιά δική μου διδασκαλία, μιά δική μου γνώμη, καί αὐτή τήν γνώμη ἀκολουθῶ ἐγώ, καί δέν μέ ἐνδιαφέρει τί λέει ἡ Ἐκκλησία, τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή καί τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἑπομένως ἡ αἵρεση εἶναι μιά προσωπική διδασκαλία κάποιου πατριάρχη, ἐπισκόπου, ἱερέως, μοναχοῦ, λαϊκοῦ.

Σήμερα ἔχουμε αἱρέσεις;

Ναί, σήμερα ἔχουμε πάρα πολλές αἱρέσεις, γύρω στίς 350-400. Οἱ περισσὀτερες εἶναι ἀπό τόν χῶρο τοῦ προτεσταντισμοῦ· καί πολλές βέβαια ἀπό τίς αἱρέσεις εἶναι καί αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ. Δηλαδή, ὁ παπισμός καί ὁ προτεσταντισμός εἶναι αἱρέσεις. 

Τί εἶναι ὁ οἰκουμενισμός;

Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἦταν ὁ πρῶτος ἅγιος καί μεγάλος θεολόγος, ὁ ὀποῖος εἶπε ὅτι ὁ οἰκουμενισμός δέν εἶναι ἁπλῶς αἵρεση, ἀλλά εἶναι παναίρεση. Περιλαμβάνει ὅλες τίς αἱρέσεις μαζί! Ἡ παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ διδάσκει ὅτι ὅλες οἱ αἱρέσεις εἶναι ἐκκλησίες! Ὅτι ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουνε οἱ Ὀρθόδοξοι, ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουνε οἱ Παπικοί, ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουν οἱ Προτεστάντες καί ἀπό ἕνα κομματάκι τῆς ἀλήθειας ἔχουν ὅλες οἱ αἱρέσεις!

 

Πόσους Ἁγίους ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας μέ τό ἐπίθετο Μέγας;

Δέν ἔχει πάρα πολλούς. Ἄς θυμηθοῦμε μερικούς. Ὁ Μέγας Βσίλειος, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ Μέγας Εὐθύμιος.
 

Τί ἔκαναν ὅλοι αὐτοί καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;

Ὀνομάστηκαν Μεγάλοι, γιατί εἶχαν τήν καρδιά τους καί τόν νοῦ τους ἀνοιχτό, σέ ἐγρήγορση, ὥστε νά ἐντοπίζουν καί νά καταδικάζουν τίς αἱρέσεις. Νά μἠ φθαρεῖ ἡ πίστη μας.

Γράφει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος γιά τόν Μέγα Ἀντώνιο: «καί τῇ πίστει δέ πάλι θαυμαστός ἦν καί εὐσεβής, ...καί τήν τῶν ἀρειανῶν αἵρεσιν ἐβδελύσσετο». Σιχαινόταν, ἀηδίαζε ὁ Μέγας Ἀντώνιος τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου. «Οὔτε Μανιχαίοις ἤ ἄλλοις τισίν αἱρετικοῖς ὡμίλησε φιλικά». Τώρα, δυστυχῶς, ὄχι μόνον μιλᾶμε φιλικά μέ τούς αἱρετικούς, ἀλλά τούς ἐξυμνοῦμε, τούς προβάλλουμε καί συμπροσευχόμαστε μαζί τους!

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com/

Read more »

Οι ακατήχητοι Έλληνες και το αμετανόητο Βατικανό

 

του Δημ. Κ. Αναγνώστου, Θεολόγου

Με αφορμή την κηδεία του Πάπα φανερώθηκε ακόμη περισσότερο η σύγχυση, η πλάνη και η μειοδοσία πολλών συγχρόνων ορθοδόξων Ελλήνων όσον αφορά στην Πίστη τους, αλλά και στην Ιστορία. Ακούσαμε τα απίστευτα και απίθανα, ωσάν να βρισκόμαστε σε Παπική χώρα και ακόμη χειρότερα.

Η κ. Κορίνα Γεωργίου, δημοσιογράφος του Σκάϊ, συγκινημένη μέχρι δακρύων από την αποστολή της στο Βατικανό, ανέφερε (σχολιάζοντας την καλοκαιρία στη Ρώμη) :

“Ο ήλιος συνηγόρησε με την αγιότητα του Πάπα Φραγκίσκου και έδειξε ότι οδηγείται στο φως!”. Ο δε κ. Τσουρός, δημοσιογράφος του Mega, συμφώνησε στα σοβαρά, όπως υπογράμμισε, με τον καλεσμένο στην εκπομπή του παπικό κληρικό ότι στην εκλογή του νέου Πάπα θα κυριαρχήσει ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος, αφού άλλωστε και στους ορθοδόξους και στους καθολικούς, όπως ανέφερε, “ίδιο είναι το σώμα και το αίμα του Χριστού που κοινωνούν οι πιστοί” !!!  

Τελικά και ακατήχητοι είμαστε και ανιστόρητοι. Και καλά οι δημοσιογράφοι, που είτε δεν ξέρουν τι λένε, είτε λένε ό,τι τους λένε να πούν, αλλά ο ελληνικός λαός άραγε έχει λοβοτομηθεί, ώστε να αγνοεί ή να ξεχνά πως ο Παπισμός είναι η μεγαλύτερη διαστροφή του Χριστιανισμού, ότι ο Πάπας ως θεσμός, με τα χαρακτηριστικά που προσέλαβε μετά την απόσχισή του από την Εκκλησία, έχει προσφυώς χαρακτηριστεί από έναν μεγάλο ορθόδοξο Δογματολόγο του 20ού αιώνα (τον Σέρβο Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς) ως μια εκ των τριών πτώσεων στην ιστορία της ανθρωπότητος (πρώτος ο Αδάμ, δεύτερος ο Ιούδας και τρίτος ο Πάπας), το δε κράτος του Βατικανού είναι ένα εκ των πλέον διεφθαρμένων κρατών του κόσμου.

Για να μην πάω σε δυσκολότερα και βαθύτερα, όπως ότι ο Παπισμός δεν είναι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, όπως ήταν μέχρι τον 11ο αιώνα. Άλλωστε Καθολική Εκκλησία, σύμφωνα με τους Αγίους της δεύτερης χιλιετίας είναι και παραμένει μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως η “Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία” που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως.

Ας όψονται κάποιοι θεολόγοι του “Καιρού” και όχι μόνον, που έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως (Χριστιανοφοβικό Υπουργείο Παιδείας) και πρωτοστάτησαν ώστε ακόμη και το μάθημα των Θρησκευτικών για τους Ορθοδόξους Έλληνες μαθητές και μαθήτριες να πάψει να έχει Κατηχητικό χαρακτήρα και να γίνει ουσιαστικά θρησκειολογικό και άχρωμο. Μας έπεισαν ότι η Κατήχηση είναι κάτι κατώτερο και κακό, ενώ πρόκειται για την απαραίτητη πρόσληψη γνώσεως ώστε να αποκτήσουμε επίγνωση της μοναδικής και πολύτιμης Πίστεώς μας.

Από την άλλη, το Βατικανό παραμένει όπως και ο Παπισμός του, αμετανόητο, όπως επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά (με “πλούσιο” παρελθόν σε βάρος της Ορθοδόξου Ανατολής και του Ελληνισμού, από την φρικτή πρώτη Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως και την Εθνική μας Επανάσταση το 1821, μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική Καταστροφή) ακόμη και στην κηδεία του αποβιώσαντος Φραγκίσκου, με την συμπερίληψη στο τελετουργικό της, της ενεργού συμμετοχής μιας ομάδος Ουνιτών (“γενιτσάρων” της “Αγίας Έδρας”, “ορθοδόξων” στην εμφάνιση που όμως μνημονεύουν και υποτάσσονται στον Πάπα), παρόντος του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, οι οποίοι έκαναν επιμνημόσυνη δέηση για τον ποντίφηκα και έψαλαν μάλιστα στην ελληνική γλώσσα τρεις φορές το “Χριστός Ανέστη”, ανταποδίδοντας έτσι γελοιοποίηση στην Ορθόδοξη Παράδοση της οποίας υποτίθεται, κατά τον πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και λοιπούς ομόφρονές του ή λοιπούς αφελείς, ότι ο αποθανών ήταν φίλος.

Τι θα μας σώσει;….Μας το υποδεικνύει ο ψαλμωδός:

“Δράξασθε παιδείας (ορθοδόξου κατηχήσεως & Πατερικής μελέτης), μήποτε οργισθή Κύριος και απωλείσθε εξ οδού δικαίας” !

Υ. Γ. Και ενώ οι ανωτέρω αναφερόμενοι ατυχείς θαυμαστές του Πάπα είναι απλοί λαϊκοί, υπάρχουν και αρκετοί ρασοφόροι που δεν υστέρησαν σε απαράδεκτες δηλώσεις. Ενδεικτική και πιό χαρακτηριστική περίπτωση εκείνη του γνωστού αυτοδιαφημιζόμενου ως μεγάλου Πνευματικού Νεκταρίου Μουλατσιώτη, ο οποίος σε σχετικό βίντεο λέει άρρητα ρήματα, αποκαλύπτοντας σε όλο το αρνητικό “μεγαλείο” της την ρηχότητα ή και τον….καιροσκοπισμό του (ως όψιμος υποστηρικτής του ενοίκου του Φαναρίου), πλέκοντας το εγκώμιο του αποθανόντος αρχηγού της ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ Δύσεως Πάπα Φραγκίσκου, εκτιμώντας δε ότι ως “φίλο της Ορθοδοξίας” τον πήρε ο Θεός μια καλή ημέρα κοντά Του (!) , ευχόμενος κι αυτός, ο πάλαι ποτέ προβαλλόμενος ως ακραιφνής αγωνιστής, την “ένωση των Εκκλησιών” ! Τι σου είναι η….σκοπιμότητα!…. Κι όμως, αυτόν τον αμετροεπή ρασοφόρο προβάλλει ο εκκλησιαστικός τηλεοπτικός Σταθμός “ΛΥΧΝΟΣ”, της υποτίθεται παραδοσιακής Μητροπόλεως Πατρών, ως σοφό Γέροντα και έμπειρο Διδάσκαλο της Ορθοδοξίας. Νέοι καιροί, νέα ήθη!

 

Πηγή: https://romioitispolis.gr/

Read more »

Χρήστος Μαντζιάρης : Δαίμονες πήραν την ψυχή του Πάπα που ούρλιαζε, σύμφωνα με το Βατικανό

Γράφει ο Χρήστος Μαντζιάρης

Έφθασε και η ώρα για την ταφή του Πάπα Φράνσις. Ενός ακόμη καταραμένου Πάπα ο οποίος είχε ταυτισθεί πλήρως τόσο με τις αρχές που προσπαθεί να επιβάλει διεθνώς το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) του Σβάμπ, ο οποίος παραιτήθηκε την ίδια ημέρα που πέθανε ο Πάπας, όσο και με τις αρχές του τεκτονισμού. Ο Πάπας αυτός είχε αγωνισθεί για την υποβάθμιση έως και καταστροφής της Καθολικής Εκκλησίας, γι αυτό άλλωστε τον διόρισαν στην θέση αυτή οι σκοτεινές δυνάμεις που εξουσιάζουν την γη από τα παρασκήνια. Μία υψηλόβαθμη μαριονέτα ήταν κι αυτός ο καημένος για τον οποίο τώρα αρχίζουν τα δύσκολα στην κόλαση. Γιατί στην κόλαση που θα πάει, θα δούμε παρακάτω τι συνέβη με δαίμονες στο Βατικανό, θα υποφέρει αιωνίως, εκτός αν κ’ εκεί στον κάτω κόσμο νομίζει ότι θα τον διορίσουν πάλι σε υψηλόβαθμη θέση. Εκεί όμως δεν έχει τέτοια.

Ας θυμηθούμε κάποιες από τις πράξεις του και δηλώσεις του, από τις οποίες φαίνεται ότι ο Πάπας ήταν θαυμαστής του Σβάμπ σε υπερθετικό βαθμό. Έφθασε στο σημείο να συγκρίνει τον Σβαμπ με τον Χριστό, ο αντίχριστος. Ο Πάπας, από το 2017 είχε κάνει έκκληση για μια Παγκόσμια Κυβέρνηση για να σωθεί η ανθρωπότητα, σύμφωνα με τις αρχές του WEF. Άποψη την οποία συμμερίζονται ηγέτες και τινά ψεκασμένα ηγετίδια, τέως και νυν, διάσημα για τις διανοητικές τους ικανότητες.

Ο Πάπας, ο Φράνσις, ο Φραγκίσκος, που πέθανε, είχε εξουσιοδοτήσει το WEF να ξαναγράψει και να διορθώσει την Αγία Γραφή με γεγονότα τα οποία μπορούσαν να αποδειχθούν. Δηλαδή ήθελε ν’ αλλοιώσει, την ήδη αλλοιωμένη, σύμφωνα με μελετητές, Αγία Γραφή. Η οποία προφανώς δεν θα είχε καμία σχέση με την διδασκαλία και τις πράξεις του Χριστού τον οποίο θεωρούσε υποδεέστερο του Σβαμπ. Μην φανεί περίεργο σε κάποιους αυτό. Ο Πάπας είχε δηλώσει το 2023 ότι «ο Κλάους Σβαμπ είναι περισσότερο σημαντικός από τον Ιησού Χριστό»(!!!).

Τον δε Χριστό τον θεωρούσε αποτυχημένο. Είχε πει ο Πάπας: «Ο σταυρός μάς δείχνει έναν διαφορετικό τρόπο μέτρησης της επιτυχίας. Ο δικός μας σταυρός είναι να φυτέψουμε τους σπόρους. Ο Θεός φροντίζει για τους καρπούς των κόπων μας. Και αν μερικές φορές οι προσπάθειες και τα έργα μας φαίνονται να αποτυγχάνουν και να μην παράγουν καρπούς, πρέπει να θυμόμαστε ότι είμαστε ακόλουθοι του Ιησού Χριστού και η ζωή του, ανθρωπίνως μιλώντας, κατέληξε σε αποτυχία, την αποτυχία του σταυρού».

 

 

Εν τω μεταξύ, ενώ επιθυμούσε να ξαναγραφεί η Αγία Γραφή από το WEF, του ιδίου ή του «είχε λασκάρει καμία βίδα» ή ήταν όργανο του σατανά. Μάλλον θεωρούσε τον εαυτό του νέο Μωυσή διότι ανακοίνωσε δημοσίως ότι τον είχε καλέσει ο Θεός και του έδωσε οδηγίες πώς ν’ αναθεωρήσει τις Δέκα Εντολές! Είχε πει ότι οι χριστιανοί σε όλο τον κόσμο «έρχονται αντιμέτωποι με ολοένα αυξανόμενους πειρασμούς που προκαλούνται από τα κακά της σύγχρονης κοινωνίας» γι αυτό πρέπει ν’ αλλάξουν οι Δέκα Εντολές. Ο Πάπας είπε ότι οι νέες ενημερωμένες Εντολές αντικατοπτρίζουν τους καιρούς που αλλάζουν και περιλαμβάνουν κάποιες μικρές αναδιατυπώσεις των υφιστάμενων κανόνων καθώς και την προσθήκη δύο νέων Εντολών. Η νέα Πέμπτη Εντολή του Φράνσις θα αντικαθιστούσε την απαγόρευση της μοιχείας με την απαγόρευση πλήρως της γενετικής μηχανικής και την κατανάλωση των γενετικά τροποποιημένων τροφίμων.

Δεν μας λέει όμως ότι πριν τον καλέσει ο Θεός τον είχε καλέσει η αστυνομία και η Δικαιοσύνη με την κατηγορία ότι βοήθησε στην απαγωγή αντιπάλων της χούντας της Αργεντινής, κατά την διάρκεια του «βρώμικου πολέμου» το ’70, και ότι τον είχαν καλέσει δικηγόροι και μέλη ομάδος ανθρωπίνων δικαιωμάτων γιατί κατηγορήθηκε για εμπόριο βρεφών, όπως και η Μητέρα Τερέζα. (Los Angeles Times, 17 Απριλίου 2005, «Argentine Cardinal Named in Kidnapping Lawsuit»).

Ο θαυμαζόμενος από τους αντίθεους Πάπας, είχε δηλώσει το 2024 ότι «ο σατανισμός είναι η σωστή, ο έγκυρη διαδρομή προς τον Θεό». Είχε δηλώσει το 2023 ότι «οι παιδόφιλοι έχουν ειδική θέση στον Παράδεισο». Ο σατανισμός έχει ειδική σχέση με την παιδοφιλία, οπότε μην παραξενεύεται κανείς για τέτοιου είδους σκάνδαλα σε θέσεις παγκόσμιας εξουσίας. Δεν είναι σκάνδαλα, είναι τελετές. Όλα αυτά περί της σχέσεως του Πάπα με τον σατανισμό πολλοί τα θεώρησαν ως αληθή επικαλούμενοι ΚΑΙ το περιοδικό ΤΙΜΕ το οποίο είχε στο εξώφυλλό του τον Πάπα με… κερατάκια.

Ήθελε επίσης να εξισλαμίσει την Ευρώπη, δηλαδή να την καταστήσει μη-Ευρώπη εφόσον χάσει τα χαρακτηριστικά της. Το 2019 είχε δηλώσει ότι «το Ισλάμ και ο Χριστιανισμός είναι ίσοι στα μάτια του Θεού», εμείς ας μην ξεχνάμε ότι η ίδρυση του Ισλαμισμού είναι παπικό έργο. Άλλοτε πάλι είχε δηλώσει ότι «Εμείς οι Χριστιανοί θα πρέπει να αγκαλιάζουμε με στοργή και να σεβόμαστε τους μουσουλμάνους μετανάστες στις χώρες μας με τον ίδιο τρόπο που ελπίζουμε και ζητάμε να μας δεχτούν και να μας σέβονται στις χώρες της ισλαμικής παράδοσης. Ζητώ και παρακαλώ ταπεινά αυτές τις χώρες να δώσουν στους Χριστιανούς την ελευθερία να λατρεύουν και να ασκούν την πίστη τους, υπό το πρίσμα της ελευθερίας που απολαμβάνουν οι οπαδοί του Ισλάμ στις δυτικές χώρες! Οι γενικεύσεις, για το αυθεντικό Ισλάμ και η σωστή ανάγνωση του Κορανίου αντιτίθενται σε κάθε μορφή βίας». Βλέπουμε όμως τι γίνεται στην Συρία και Νιγηρία αλλά οι χριστιανοί ηγέτες αδρανούν!

Με την παρακάτω όμως είδηση, μέσα από το Βατικανό, ο Πάπας όντως υπηρετούσε τους άρχοντες του κάτω κόσμου. Αυτό μας το επιβεβαιώνει το παρακάτω γεγονός. Ο Πάπας ήταν στα τελευταία του και πριν πεθάνει είχε μια πολύ φρικιαστική εμπειρία. Μια νύχτα μπήκαν δαίμονες στο Βατικανό και πήγαν στον κλινήρη Πάπα. Του παρουσιάσθησαν δαίμονες από την κόλαση. Πήγαν για την αθλία ψυχή του. Ο Πάπας άρχισε να ουρλιάζει στους δαίμονες όταν πήγαν να πάρουν την ψυχή του για να την σύρουν στην κόλαση. Ένας ανήμπορος και ετοιμοθάνατος ούρλιαζε… Απίστευτα τραγικές στιγμές… ούτε τελώνια, ούτε τίποτα για την ψυχή του Πάπα. Πάει κατευθείαν στα… «καζάνια».

Αυτό που προφανώς έκανε ακόμη τραγικότερες τις στιγμές του ανθρώπου, έστω και αν αυτός ήταν Πάπας, ήταν τα τελευταία λόγια που ξεστόμισε και τα οποία είναι εντυπωσιακά για έναν υποτιθέμενο «υπηρέτη του καθολικισμού». Τα τελευταία λόγια του Πάπα ήταν ότι «Δεν υπάρχει Θεός στην μετά θάνατον ζωή» (!!!). Δηλαδή, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του ήταν αρνητής του Θεού. Με τα λόγια αυτά, επιβάρυνε οριστικά και αμετάκλητα την θέση του. Ας προσεύχονται οι Καθολικοί και οι ραβίνοι για την ψυχή του.

 

 

Θεωρείται ότι ήταν χαζάρος και η αποστολή του ήταν να καταστρέψει για πάντα την ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Θεωρείται ότι υπήρξε ο πιο επικίνδυνος καθολικός στην σύγχρονη Ιστορία. Ήταν ένας ιησουίτης μαρξιστής που ήθελε την εφαρμογή της ατζέντα της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Η ατζέντα αυτή ξεκινάει από τον Αβράμ, που μετονομάσθηκε σε Αβραάμ και θέσπισε την παράδοση ν’ αλλάζουν οι ομόφυλοί του ονόματα ανάλογα με την χώρα στην οποία ευρίσκονται. Σύμφωνα με την ατζέντα αυτή οι «ανώτεροι άριοι» θέλουν να κυριαρχήσουν στον κόσμο καταστέλλοντας τις μάζες και υποβαθμίζοντας τις γυναίκες σε μη-πολίτες. Γι αυτό οργανώσεις που έχουν τον ίδιο σκοπό όπως Ραβίνοι ιερείς, ιερείς του Καθολικισμού, Ιμάμηδες, Τέκτονες, Ναΐτες Ιππότες, Ιππότες της Μάλτας, Ιππότες του Κολόμβου, Skull and Bones, και τόσες άλλες μυστικές οργανώσεις και εταιρείες δεν έχουν μέλη γυναίκες.

Ο Φραγκίσκος είχε το αλάθητο ως Πάπας, αλλά ως Ιησουίτης δεν μπορούσε κανείς ν’ αμφισβητήσει την γνώμη του: Αυτό προκύπτει από τον 13ο Κανόνα των Ιησουιτών σύμφωνα με τον οποίο οι Ιησουίτες «Για να μπορούμε να έχουμε την ίδια σκέψη και να συμμορφωνόμαστε, αν η Εκκλησία (ο Πάπας) πει ότι κάτι είναι μαύρο που εμείς το βλέπουμε ότι είναι λευκό, θα πρέπει να το αποδεχθούμε ως μαύρο». Επίσης βασική ιησουιτική αρχή διοίκησης και επιβολής του Πάπα είναι: «Μπήκαμε σαν αρνιά και θα κυβερνήσουμε σαν λύκοι. Θα διωχθούμε σαν τα σκυλιά και θα επιστρέψουμε σαν αετοί».

Ο Φράνσις εργάσθηκε με σθένος υπέρ του τεκτονισμού ο οποίος τον τίμησε. Η Μεγάλη Στοά της Ιταλίας τον εγκωμίασε ανακοινώνοντας ότι ο Φραγκίσκος εργάσθηκε με συνέπεια για τις βασικές αρχές του τεκτονισμού, δηλαδή Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη. Όσοι όμως και αν τον τιμήσουν, όσο μεγαλόσχημοι και αν είναι, την μεγαλύτερη «τιμή» του την έκαναν οι δαίμονες που πήραν την ψυχή του αυτοπροσώπως.

Όσοι δε συνεργάσθηκαν μ’ αυτόν σε τέτοια έργα, ονόματα να μην λέμε, θα έχουν κι αυτοί την ανταμοιβή τους σύμφωνα με το Άγιο Αυγουστίνο ό οποίος είπε ότι, είναι παρανομία και βεβήλωση και πράξη που τιμωρείται με θάνατο αν αγαπάς να συναναστρέφεσαι με ανίερους αιρετικούς και να ενώνεις τον εαυτό σου στην κοινωνία τους.

Ένας Πάπας έφυγε, ένας άλλος χειρότερος θα έλθει. Διότι αν δεν είναι χειρότερος, δεν θα γίνει Πάπας. Οι παγκοσμιοποιητές τα ελέγχουν όλα. Προς το παρόν.

Χρήστος Μαντζιάρης

 

 

Πηγή: https://www.triklopodia.gr

Read more »

Το κόλλημα του Βαρθολομαίου με τους παπικούς και το φιάσκο του συνεορτασμού

Πρόκειται μάλλον και πλέον για εμμονή. Δεν εξηγείται αλλιώς. Είναι αλήθεια ότι τον περασμένο αιώνα ξεκίνησε η οικουμενική κίνηση με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Θρόνου, αλλά η εξέλιξη δεν ήταν η ευκταία και αναμενόμενη. Ο διάλογος φάνηκε ότι από οικουμενικός μεταλλάχθηκε σε οικουμενιστικός και αυτό βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με το διαχρονικό φρόνημα και την ιστορία των Ορθοδόξων. Φαίνεται, ωστόσο, τούτο να μην έγινε ακόμη κατανοητό από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και για αυτό βλέπουμε να συνεχίζει με εμμονικό τρόπο μια προσπάθεια απέλπιδα για την ένωση των χριστιανικών “εκκλησιών”.

Φαίνεται μάλιστα σαν να αποτελεί υποχρέωση και δομική αυτοσυνειδησία του Οικουμενικού Θρόνου να φροντίσει για την αποκατάσταση των σχέσεων ανάμεσα στους ετερόδοξους χριστιανούς. Αλήθεια, όμως, ποιος το ορίζει και το επιβάλλει αυτό; Θεωρώ πως ούτε ιστορικά δικαιολογείται αυτός ο ρόλος ως αποκλειστικό προνόμιο της Νέας Ρώμης. Μοιάζει με την εμμονή των Επισκόπων να χειροτονούν ιερείς. Το θεωρούν “δουλειά” τους. Αλλά αυτό είναι διαστροφή της εκκλησιαστικής παράδοσης. Και στις δύο περιπτώσεις. Στόχος είναι η φροντίδα των ποιμένων για την πνευματική ωρίμανση των πιστών από το στάδιο της κάθαρσης μέχρι αυτό της τελείωσης – θέωσης. Τίποτε παραπάνω και τίποτε παρακάτω. Τα υπόλοιπα είναι ανθρώπινα και σταματούν στον τάφο. Η θέωση όμως συνεχίζεται στην αιωνιότητα. Αν φρόντιζαν για αυτό οι Επίσκοποί μας θα τακτοποιούσε τα άλλα ο ίδιος ο Χριστός. Επειδή όμως η Παράδοση αγνοείται, φτάσαμε στο σημερινό χάλι. Οι δε αιρετικοί δυτικοί χριστιανοί οδήγησαν μια ολόκληρη Ευρώπη στην αθεΐα!

Λογάριασαν, όμως, κατά πώς φαίνεται, χωρίς τον ξενοδόχο (τον Θεό εν προκειμένω) και η σημερινή παραδειγματική αποτυχία του συνεορτασμού του Πάσχα φάνηκε ωσάν σημείον εξ ουρανού... Η καθήλωση του Πάπα Ρώμης στο καροτσάκι αποκαθήλωσε κάθε σχεδιασμό για προώθηση της ψευδοένωσης με τους αιρετικούς – δυστυχώς εδώ και αιώνες – αδελφούς μας χριστιανούς της Δύσης. Στο Πασχάλιο μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη φαίνεται αυτή η πικρία. Ο λογισμός μού λέει πως δεν μπήκε τυχαία η φράση για το “Αγιώτατο Πάσχα”, αλλά παραπέμπει στον “Αγιώτατο Πάπα Ρώμης” που χάλασε τα σχέδια και τα όνειρα όλων τους στο Φανάρι και στη Ρώμη. Πέραν τούτου οι αναφορές του πασχάλιου αυτού μηνύματος στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο είναι ανιστόρητες έως “πονηρές”.

Η τότε Σύνοδος πολέμησε τους αιρετικούς και δεν προσπάθησε να τους ενώσει με την Εκκλησία άνευ δογματικής ταυτότητος και συγκλίσεως.
Η προσπάθεια των σύγχρονων οικουμενιστών κατέληξε στην επιθυμία και υλοποίηση της ένωσης με μια και μοναδική, ως φαίνεται, προϋπόθεση: την εξάλειψη ή την απουσία της μισαλλοδοξίας. Ποτέ όμως στην εκκλησιαστική ιστορία δεν τέθηκε τέτοιο ζητούμενο, ει μη μόνον η δογματική ταυτότητα. Αυτή μονάχα μπορεί να οδηγήσει σε ένωση εν αληθεία και αγάπη.

Θύμα αυτής της παρεκτροπής των Φαναριωτών από την ορθόδοξη πορεία είναι και η συνοδική επιστολή στον μακαριστό π. Ιωάννη Ρωμανίδη τον Φλεβάρη του 1997, όπου ευθέως και ανερυθριάστως τον απειλούσε για αφαίρεση του οφικκίου του πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου και για άλλες αυστηρότερες επικείμενες κυρώσεις. Με τον καημό αυτό έσβησε μετά από λίγα χρόνια ο μεγάλος αυτός Ορθόδοξος θεολόγος των τελευταίων ετών – ίσως και ο μεγαλύτερος, κατά την αναγνώριση των ίδιων των Ρωμαιοκαθολικών. Και τούτο διότι απλά τόλμησε να γράψει την αλήθεια για το αδιέξοδο των σύγχρονων διαχριστιανικών διαλόγων, των οποίων ο ίδιος είχε άμεση γνώση ως συμμετέχων εκπρόσωπος των Ορθοδόξων.

Στρεβλό μονοπάτι διάλεξαν να πορεύονται εδώ και πολλά χρόνια οι Πατριαρχικοί της Νέας Ρώμης. Αν δεν ακούν τη φωνή του λαού και της Παράδοσης, τουλάχιστον ας προβληματιστούν με τα δοθέντα σημεία εξ ουρανού. Το εφετινό φιάσκο του αποτυχημένου προσχεδιασθέντος συνεορτασμού, για όσους τουλάχιστον παρακολουθούν τα γεγονότα, ήταν εκκωφαντικό. Ως πότε όμως θα μας μιλάει ο Θεός; Τι θα γίνει αν μας παραδώσει στο θέλημά μας και στις εγωιστικές εμμονές μας; Δεν θέλω ούτε να το σκεφτώ…

Χριστός Ανέστη!

Κ. Νούσης

Πηγή: https://trelogiannis.blogspot.com

Read more »

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΗΣ ΠΑΠΙΚΗΣ ΟΥΝΙΑΣ

Συνήθως λέμε ότι από το 1054 χρονολογείται η διάσπαση της Εκκλησίας, αλλ’ αυτό δεν είναι ακριβές. Είναι μια προπαγανδιστική πατέντα του παπισμού, η οποία ανεπαίσθητα πέρασε και σ’ εμάς, και τη λέμε χωρίς να εννοούμε, τι λέμε. Στην πραγματικότητα ο παπισμός άρχισε να εμφανίζει τα εκκλησιολογικά διασπαστικά μορφώματά του από τον Δ΄ αιώνα με τις ψευδολογίες περί κωνσταντίνειας δωρεάς κλπ, κλπ. Από τότε οι πάπες ζητούν αποκλειστικότητα στην εξουσία εφ’ όλης της από περάτων έως περάτων Εκκλησίας. Τον ενδέκατο αιώνα (1054) επισημοποιείται η διάσπαση, και η Δύση, σαν άλλο αποσπασμένο παγόβουνο, αφήνεται έρμαιη στα άγρια κύματα της παπικής εξουσιομανίας.

Από τότε, και ενώ πέντε αιώνες αργότερα το μισό παγόβουνο του παπισμού διασπάται σε δεκάδες άλλα μικρότερα παγόβουνα, τα παγόβουνα του προτεσταντισμού, ο πάπας, αντί να συνετιστεί και να επιστρέψει εν μετανοία στη Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, έχει την εξωφρενική και μυθομανή αξίωση η Εκκλησία να ενωθεί μαζί του, δηλαδή να υποταχθεί στο ανύπαρκτο παγκόσμιο πρωτείο της εξουσίας του. Ως μέσο για την επίτευξη του σκοπού αυτού, πέρα από τις ψευδοσυνόδους που συγκάλεσε σε περιόδους εθνικών κινδύνων του Βυζαντίου, εξαπέλυσε την λαίλαπα της λεγομένης ουνίας. Και ως τέτοια εννοούσε και εννοεί μέχρι σήμερα την ύπουλη και ανέντιμη προσπάθεια για εξαπάτηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας να συγκατατεθεί σε ένα ενωτικό σχήμα, έστω κι αν διατηρήσει τις τοπικές και παραδοσιακές ιδιαιτερότητές της σε θέματα πίστεως λατρείας εορτολογίου κλπ. Αρκεί να αναγνωρίζεται αυτός ως κεφαλή της απανταχού εκκλησίας και να μνημονεύεται στη θεία λειτουργία.

Ουνία είναι λατινογενής λέξη (unitas- tatis) που σημαίνει ενότητα. Ενότητα όμως όπως την εννοεί ο παπισμός, κι όχι όπως λέει η λέξη. Η δε ενότητα, όπως την εννοεί ο παπισμός, ισοδυναμεί με υποταγή στη παγκόσμια εκκλησιαστική μοναρχία του πάπα. Γιατί όχι και πολιτική μοναρχία; Αλλά στον τομέα αυτόν, τον πολιτικό, κατά το δη λεγόμενο, «έφαγε τα μούτρα» του ο παπισμός από τους ισχυρούς της Δύσεως , και, ενώ κάποτε είχε καταλάβει όλη την Ευρώπη, ύστερα άρχισε να συρρικνώνεται, και τελικά περιορίστηκε και χώρεσε στο μικροσκοπικό κρατίδιο του Βατικανού. Μικρό βέβαια, αλλά του φτάνει του πάπα, για να λέγεται αρχηγός κράτους.

Ως προς τον εκκλησιαστικό τομέα όμως δεν παραιτείται με τίποτε. Επινοεί τα πάντα, ακόμη και τα πιο αθέμιτα και αμαρτωλά πράγματα και θάματα, όπως είναι οι αιματηρές σταυροφορίες, η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, η αρπαγή των τιμαλφών, η άσκηση βίας, ο καταναγκασμός, οι καταδίκες, οι ομαδικοί φόνοι και γενοκτονίες λαών, η βιομηχανία και το εμπόριο πολεμικών όπλων, η ψευδώνυμη αγάπη, η γλώσσα του ψεύδους και της πολιτικής διπλωματίας και διγλωσσίας, οι ψεύτικες ερμηνείες της Γραφής, τα σαγηνευτικά σλόγκαν για μία ενωμένη εκκλησία, ο «διάλογος» (γράφε μονόλογος, δογματισμός, επιβολή) που τον πάει όπου θέλει δεδομένου ότι, ιδίως σήμερα, απέναντί του, από την ορθόδοξη πλευρά, έχει συζητητές που καμώνονται τον ορθόδοξο αλλά στην πραγματικότητα είναι ψευδορθόδοξοι αργυρώνητοι του παπισμού, την επίπλαστη ευγένεια, τις ψεύτικες υποσχέσεις, και άλλα πολλά, προκειμένου να επιβάλει το εγώ του, που ενσαρκώνεται στο λεγόμενο πρωτείο του.

Δηλαδή με άλλα λόγια το σύστημα της ουνίας είναι το ισχυρότερο όπλο που διαθέτει ο παπισμός για την άλωση και υποταγή της Εκκλησίας του Χριστού στον αλλοτριοεπίσκοπο πάπα, τον ασεβή αντικαταστάτη και υποκαταστάτη του Ιδρυτού της Εκκλησίας Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Και πως είναι δυνατόν ο πάπας να αποσύρει τις ορδές της ουνιτικής προπαγάνδας από τον ελληνικό και ευρύτερο χώρο, όπως αφήνει κάποτε κάποτε να πιστεύουν οι αφελείς, μην τυχόν και παραιτηθούν από το διάλογο και χάσει τις προσδοκίες που έχει από αυτόν; Πως είναι δυνατόν ο πάπας να περιμαζέψει την ουνιτική προπαγάνδα, που στηρίζει την μοναρχική παγκόσμια εξουσία του; Είναι δυνατόν να αρνηθεί τον εαυτό του;

Ψέματα λοιπόν λέει όταν αφήνει τέτοιες προσδοκίες. Είναι δυνατόν λ.χ. ο πάπας να περιμαζέψει τους ουνίτες της Ελλάδος και να καταργήσει τα στέκια του αυτά από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τα Γιαννιτσά, τη Νάξο, την Κέρκυρα, τα άλλα νησιά, και οπουδήποτε αλλού; Μην τρεφόμαστε με χίμαιρες. Είναι δυνατόν ο πάπας να περιμαζέψει τα «ιεραποστολικά» κλιμάκιά του από την Ανατολή, έστω και αν αυτά δίνουν το χείριστο παράδειγμα με τα συχνότατα κρούσματα της παιδεραστίας και τις σχεδόν επίσημες συμβιώσεις των επικεφαλής των κλιμακίων αγάμων κληρικών του με τις άγαμες γυναίκες που φέρονται ως μοναχές ιεραπόστολοι βοηθοί τους; Αυτά είναι μέσα στο αίμα του παπισμού. Και ο πάπας δεν θα ανοίξει με το χέρι του τις φλέβες του, για να αιμορραγήσει και εκπνεύσει το ουνιτικό και «ιεραποστολικό» σύστημά του.


Μία λύση υπάρχει.

Η αφύπνηση των Ορθοδόξων και η διακοπή κάθε σχέσεως με τον παπισμό. Οι ψευτοφιλοφρονήσεις και τα εμετικά περί αγάπης και ενότητος, ας τα αφήσουμε κατά μέρος. Έως πότε θα είμαστε θύματα μιας τέτοιας ωμής και απροσχημάτιστης παπικής προπαγάνδας; Έως πότε θα αυταπατόμαστε και θα συρόμαστε σαν έρμαια πίσω από τα κατακτητικά παιχνίδια του παπισμού; Ούτε καιρό ούτε διάθεση έχουμε για τέτοια άχαρα και επικίνδυνα δυτικότροπα και παπότροπα παιχνίδια.

Η δυσαρέσκεια από την πορεία του λεγομένου διαλόγου είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι φαίνεται, παρόλη την απειλή της ηγεσίας της παπόφρονης Ανατολής να θέσει «εκτός» Εκκλησίας τους διαφωνούντες.

Το αίσθημα της προσωπικής ελευθερίας στο ζήτημα της πίστεως και της σωτηρίας δεν γονατίζει μπροστά στις απειλές, γιατί το χάρισε ο ίδιος ο Θεός, και όποιος το μάχεται, μάχεται κατά του Θεού, ο δε μαχόμενος κατά του Θεού, όποιο όνομα και αξίωμα κι αν έχει, προς κέντρα λακτίζει. Ας αναμένει το λίκμισμά του.

Πηγή: https://trelogiannis.blogspot.com

Read more »

Επική απάντηση σε μάρτυρα του Ιεχωβά που ενοχλούσε με προσηλυτισμό

 

 Ο “Μάρτυρας του Ιεχωβά” είχε κάτσει στο διπλανό κάθισμα του φίλου μου στο λεωφορείο και τον έπριζε και σε κάποια φάση ο φίλος μου του λέει:- Εσείς δεν πιστεύετε οτι μόνο 144.000 άτομα θα πάνε στο παράδεισο;

– Ναι. Το λέει η Αγία Γραφή.
– Ε, προσπαθώντας να στρατολογήσεις εμένα, δεν φοβάσαι οτι θα μειώσεις τις δικές σου πιθανότητες;
– (σιωπή)
Τον άφησε ήσυχο για το υπόλοιπο της διαδρομής…

 

Πηγή: https://romioitispolis.gr

Read more »

Κοινό Πάσχα κάθε χρόνο για Ορθόδοξους και Καθολικούς

Κοντά σε συμφωνία η Ορθόδοξη και η Καθολική εκκλησία για κοινό Πάσχα κάθε χρόνο

Η πρόσφατη σύναξη των Μητροπολιτών του Φαναρίου στην Κωνσταντινούπολη έφερε στο προσκήνιο μια ευχή και σκέψη που επεξεργάζεται εδώ και χρόνια ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και που, εάν ευοδωθεί, ίσως φέρει πιο κοντά την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία σε ένα αμιγώς πρακτικό ζήτημα, στο πώς υπολογίζεται η ημερομηνία του Πάσχα.

Εδώ και αιώνες ορθόδοξοι και καθολικοί υπολογίζουν με διαφορετικό τρόπο την ημερομηνία του Πάσχα. Άλλες χρονιές μπορεί να έχει διαφορά μίας εβδομάδας, περίπου κάθε τέσσερα χρόνια συμπίπτει, ενώ κάποιες χρονιές η διαφορά είναι τεράστια, όπως συνέβη το 2024.

Το 2024 το ορθόδοξο Πάσχα γιορτάστηκε στις 5 Μαΐου, ενώ το Πάσχα των καθολικών στις 31 Μαρτίου. Δηλαδή όταν οι ορθόδοξοι διήγαν ακόμα τη Σαρακοστή οι καθολικοί εύχονταν το «Χριστός Ανέστη», ενώ τέσσερις ημέρες μετά το ορθόδοξο Πάσχα, οι καθολικοί γιόρταζαν το 2024 την Ανάληψη, που τοποθετείται χρονικά 40 ημέρες μετά το Πάσχα. Όπως είναι λοιπόν αντιληπτό όλα αυτά δημιουργούν σύγχυση και συντηρούν την διαίρεση στους κόλπους της χριστιανοσύνης, όπως αναφέρει η radar.gr

Η επιθυμία του Βαρθολομαίου

Στο Οικουμενικό Πατριαρχείο υπάρχει εδώ και χρόνια διάθεση για διάλογο με την καθολική Εκκλησία, ώστε να καθοριστεί από κοινού τρόπος υπολογισμού της ημερομηνίας του Πάσχα. Μια καλή αφορμή για να ανοίξει αυτή η συζήτηση είναι το 2025, οπότε το Πάσχα ορθόδοξων, καθολικών και προτεσταντών θα συμπέσει και έτσι όλοι οι χριστιανοί θα γιορτάσουν την Ανάσταση στις 20 Απριλίου.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στο παρελθόν είχε τονίσει ότι δεν γίνεται να γιορτάζεται ξεχωριστά το καθολικό και ορθόδοξο Πάσχα. Αυτό τόνισε και στην πρόσφατη σύναξη των μητροπολιτών στην Κωνσταντινούπολη.
Κοινό Πάσχα το 2025

Την επόμενη χρονιά, με βάση τους ξεχωριστούς τρόπους υπολογισμού της ημερομηνίας του Πάσχα, ορθόδοξοι και καθολικοί θα γιορτάσουν το Πάσχα στις 20 Απριλίου. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα προτείνει στον Πάπα Φραγκίσκο, όταν ο δεύτερος επισκεφθεί τη Νίκαια της Βιθυνίας τον Μάιο του 2025, με αφορμή τα 1.700 χρόνια από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο, να ξεκινήσει επίσημα η συζήτηση ανάμεσα στην ορθόδοξη Εκκλησία και το Βατικανό για τον κοινό τρόπο υπολογισμού του Πάσχα. Από το Οικουμενικό Πατριαρχείο προτείνεται ως βάση συζήτησης του κοινού υπολογισμού το ανατολικό ορθόδοξο Πασχάλιο. 

Όλα είναι θέμα αστρονομίας

Πέρα από τη Θεολογία και την Ιστορία, η Αστρονομία εξηγεί γιατί το ζήτημα της διαφοράς στον εορτασμό του Πάσχα είναι αμιγώς μαθηματικό και αστρονομικό και όχι θεολογικό ή δογματικό. Πρακτικά η ελλειπτική κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο και το πώς καθορίζουμε εμείς οι άνθρωποι τον χρόνο, έχει οδηγήσει στον διαφορετικό τρόπο εορτασμού του Πάσχα.

Ο Διονύσης Σιμόπουλος, ένας σπουδαίος αστρονόμος, που εκλαΐκευσε την αστρονομία και την έβαλε στα σπίτια και στα σχολεία έγραψε ένα εμπεριστατωμένο σημείωμα, που εξηγεί ποιες διαφορές αστρονομικές και όχι δογματικές ή νομοκανονικές έχουν προκαλέσει τη διαφοροποίηση στον τρόπο υπολογισμού της ημερομηνίας του Πάσχα. Όλο το σημείωμα του μακαριστού Διονύση Σιμόπουλου είναι δημόσιο και προσβάσιμο στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Ευγενίδου.

Στο σημείωμα του ο Διονύσης Σιμόπουλος σημείωνε ότι «η πραγματική διαφορά στον εορτασμό του Πάσχα έχει να κάνει με την αστρονομία και τα ημερολόγια και όχι με τη θρησκεία αυτή καθ’ εαυτή».

Φανάρι: Ευχής έργον να ακολουθήσουν και οι άλλες Εκκλησίες

Ο κ. Βαρθολομαίος στην ομιλία του, πριν από λίγες ημέρες, προς τους μητροπολίτες του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανέφερε ότι «εκφράζεται ομοθυμαδόν η ευχή ο κοινός εορτασμός του Πάσχα κατά το επόμενον έτος υπό της Ανατολικής και Δυτικής Χριστιανοσύνης, να μη αποτελέση μίαν ευτυχή απλώς σύμπτωσιν, αλλά την απαρχήν της καθιερώσεως κοινής ημερομηνίας διά τον εορτασμόν του κατ᾽ έτος, συμφώνως προς το Πασχάλιον της καθ᾽ ημάς Ορθοδόξου Εκκλησίας».

Τί σημαίνει αυτό πρακτικά. «Όσον αφορά το θέμα του εορτασμού του Πάσχα, για μεν του χρόνου είναι κοινή η ημερομηνία. Ο Παναγιώτατος (σ.σ. ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος) είπε ότι θα ήτο ευχής έργον να ακολουθήσουν και οι άλλες Εκκλησίες το Ορθόδοξο Πασχάλιο και να εορτάζεται την ίδια ημερομηνία το Πάσχα από όλους τους χριστιανούς. Επί του παρόντος αυτό παραμένει ευχή όλων» ανέφερε σημαίνων μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου που όμως θέλησε να μη δημοσιοποιηθεί το όνομά του.

Ο ίδιος μητροπολίτης επισήμανε ότι η πρόταση για καθορισμό κοινής ημερομηνίας του Πάσχα θα απευθυνθεί προς το Βατικανό από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η κατάληξη αυτού του διαλόγου, που είναι για ένα αμιγώς πρακτικό και αστρονομικό ζήτημα, για τους Ορθόδοξους δεν τίθεται θέμα καμίας αλλαγής στον υπολογισμό και στον εορτασμό της Ανάστασης και του Πάσχα.

«Δεν θα συλλειτουργούμε»

Σε πολλούς ορθοδόξους η είδηση ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα προτείνει στον Πάπα Φραγκίσκο κοινό τρόπο υπολογισμού της ημερομηνίας του Πάσχα προκάλεσε ερωτήματα για το αν αυτό θα φέρει και ένωση των δυο Εκκλησιών. «Οι διαφορές της ορθόδοξης ανατολής με το Βατικανό παραμένουν. Δεν είμαστε σε σχίσμα, αλλά δεν είμαστε και σε πλήρη κοινωνία και συμπροσευχή. Το αν θα λέμε την ίδια ημέρα το “Χριστός Ανέστη” δεν σημαίνει ότι έγινε ένωση των Εκκλησιών. Όπως γιορτάζουμε μέχρι σήμερα, ο καθένας με τον τρόπο του και τα έθιμα του την Ανάσταση, έτσι θα το πράττουμε και μετά την συμφωνία, εάν υπάρξει ποτέ αυτή» είπε στέλεχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου που δεν είναι κληρικός, αλλά συμμετέχει στο διάλογο με το Βατικανό.

Πηγή: https://www.pentapostagma.gr

Read more »

Το Πατριαρχείο ζητά κοινό Πάσχα με τους Καθολικούς

Πρόταση στον Πάπα Φραγκίσκο

To Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε ανακοινωθέν, κάνοντας πρόταση προς τον Πάπα Φραγκίσκο σε για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα Ορθοδόξων και Καθολικών την ίδια ημερομηνία!

Όπως αναφέρεται: «Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, ἐκφράζεται ὁμοθυμαδόν ἡ εὐχή ὁ κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα κατά τό ἑπόμενον ἔτος ὑπό τῆς Ἀνατολικῆς καί Δυτικῆς Χριστιανοσύνης, νά μή ἀποτελέσῃ μίαν εὐτυχῆ ἁπλῶς σύμπτωσιν, ἀλλά τήν ἀπαρχήν τῆς καθιερώσεως κοινῆς ἡμερομηνίας διά τόν ἑορτασμόν του κατ᾽ ἔτος, συμφώνως πρός τό Πασχάλιον τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

Συνῆλθε, τῇ προσκλήσει καί ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, εἰς τήν Ι´ αὐτῆς Σύναξιν, ἡ σεβασμία Ἱεραρχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τῇ συμμετοχῇ καί τῶν Ἀρχιερέων τῶν ὑπό τήν κανονικήν αὐτοῦ προστασίαν Αὐτονόμων Ἐκκλησιῶν Φιλλανδίας καί Ἐσθονίας, ἐν τῇ Πόλει τοῦ Κωνσταντίνου, ἀπό 1ης μέχρι καί τῆς 3ης Σεπτεμβρίου 2024.

Τῆς Συνάξεως προηγήθη ἡ Θεία Λειτουργία ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Ἰνδίκτου, ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, συγχοροστατοῦντος τοῦ Πατριάρχου μετά τῶν τιμιωτάτων Μητροπολιτῶν, Ἀρχιεπισκόπων καί ἐπαρχιούχων Ἐπισκόπων τοῦ Θρόνου.

Ἡ Σύναξις, ἡ ὁποία ἤρχισε μέ τήν εἰθισμένην εἰσαγωγικήν ὁμιλίαν τοῦ Παναγιωτάτου καί μέ τήν ἀντιφώνησιν τοῦ πρώτου τῇ τάξει ἐκ τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἐμμανουήλ, περιελάμβανε τάς κάτωθι πέντε θεματικάς συνεδρίας, ἀφιερωμένας εἰς τήν μελέτην ζητημάτων ἀφορώντων εἰς τήν ζωήν καί τήν μαρτυρίαν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ, μέ πανορθόδοξον καί παγχριστιανικήν ἐμβέλειαν:

(α) «Διόρθοδοξοι καί διαχριστιανικαί σχέσεις», μέ εἰσηγήσεις ἀναφερομένας εἰς τάς ἐπιπτώσεις τοῦ ἐν ἐξελίξει αἱματηροῦ πολέμου ἐν Οὐκρανίᾳ διά τά ἐκκλησιαστικά πράγματα εἰς τήν χώραν αὐτήν καί εἰς τά κράτη τῆς Βαλτικῆς, καθώς καί διά τήν ἐν Δυτικῇ Εὐρώπῃ, οὕτω καλουμένην, «Ὀρθόδοξον Διασποράν». Ἠκολούθησαν ὁμιλίαι περί τῆς πορείας τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου μεταξύ Ὀρθοδόξου καί Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καί περί τῆς συμβολῆς τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως εἰς τό Συμβούλιον Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν καί εἰς τό Φόρουμ Διαλόγου Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν ἐν Εὐρώπῃ.

(β) «Κανονικολειτουργικά Ζητήματα», ὅπου ἀνεπτύχθησαν θέματα σχετικῶς μέ παρατηρουμένας ἀποκλίσεις ἐκ τοῦ Τυπικοῦ καί τῆς λειτουργικῆς παραδόσεως τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, καθώς καί μέ περιπτώσεις εἰσπηδήσεως διά τῆς χρήσεως τῶν μέσων γενικῆς ἐνημερώσεως.

(γ) «Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ», μέ εἰσηγήσεις περί τοῦ λίαν ἐπικαίρου ζητήματος τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης (ΑΙ) γενικῶς, καί ἀναφορικῶς πρός τήν Ἐκκλησίαν, καί περί τῆς μερίμνης αὐτῆς ἐνώπιον τῶν ἀμφισβητήσεων καί τῶν πνευματικῶν ἀναζητήσεων τῶν νέων τῆς σήμερον.

(δ) «Ἐκκλησία καί γεωπολιτικά ζητήματα», μέ παρουσίασιν τῆς γενέσεως, ἀναπτύξεως καί ἐφαρμογῆς τῆς θεωρίας τοῦ λεγομένου «ρωσσικοῦ κόσμου». Ἀπερίφραστος ὑπῆρξεν ἡ καταδίκη ἐκ μέρους τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου τοῦ ἰδεολογήματος αὐτοῦ καί τῆς μετατροπῆς τῆς Ἐκκλησίας εἰς ἐγκόσμιον καθίδρυμα καί τῆς ἐργαλειοποιήσεώς της διά τήν προώθησιν κρατικῶν συμφερόντων, καθώς καί τοῦ, παρά πᾶσαν ἔννοιαν δικαίου, συνεχιζομένου πολέμου εἰς τήν Οὐκρανίαν μετά τήν ἀπρόκλητον εἰσβολήν τῆς Ρωσσικῆς Ὁμοσπονδίας εἰς τό ἔδαφος ἑνός κυριάρχου κράτους.

Οἱ συναχθέντες Ἱεράρχαι στρέφουν τήν σκέψιν καί τήν προσευχήν των πρός τά ἑκατομμύρια τῶν ἐν Οὐκρανίᾳ ἐμπεριστάτων ἀδελφῶν μας καί δέονται τοῦ Ἄρχοντος τῆς Εἰρήνης διά τόν ἄμεσον τερματισμόν τοῦ πολέμου καί τήν ἐπικράτησιν δικαίας καί σταθερᾶς εἰρήνης εἰς τήν χειμαζομένην Οὐκρανίαν, ἀλλά καί εἰς τήν πολύπαθον Μέσην Ἀνατολήν καί δή εἰς τούς Ἁγίους Τόπους, ὅπου καί ἡ ἕδρα τοῦ Παλαιφάτου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων. Ἀκόμη, τά μέλη τῆς Ἱ. Συνάξεως ἐμνήσθησαν προσευχητικῶς καί τοῦ ἑτέρου ἐμπεριστάτου Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου Ἀντιοχείας καί ηὐχήθησαν διά τήν εἰρηναίαν κατάστασιν ἐν Συρίᾳ καί Λιβάνῳ.

Εἰς τό τέλος τῆς συνεδρίας αὐτῆς, ἀνεγνώσθη τό συναφές, ἀπό 31ης Αὐγούστου ἐ.ἔ., Γράμμα τῆς Α. Θ. Μακαριότητος, τοῦ Πάπα καί Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεοδώρου Β´ πρός ἐνημέρωσιν τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας περί τῆς ἀήθους καί ὅλως ἀντιθέτου πρός τήν ὑγιᾶ ἐκκλησιολογίαν εἰσπηδήσεως τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας εἰς τό κανονικόν ἔδαφος τῆς παλαιφάτου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας καί τοῦ προκληθέντος διχασμοῦ καί σκανδαλισμοῦ τοῦ ἐν Ἀφρικῇ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Σύναξις κατεδίκασεν ὁμοφώνως καί ὁμοψύχως τάς ὡς ἄνω ἀντικανονικάς ἐνεργείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας καί ἐξέφρασε τήν ἀμέριστον συμπαράστασίν της πρός τό ταλανιζόμενον Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας καί πρός τήν δοκιμαζομένην Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας.

(ε) «Ὀρθόδοξος μοναχισμός καί ἱεραποστολή», μέ ἀναφοράν εἰς τήν Ὀρθόδοξον ἱεραποστολήν εἰς τούς Ἀντίποδας καί εἰς τόν Ὀρθόδοξον ἀνδρῷον καί γυναικεῖον μοναχισμόν εἰς τόν 21ον αἰῶνα, καθώς καί εἰς τάς σχέσεις τῆς Μητρός Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως μέ τό Ἅγιον Ὄρος.

Οἱ συμμετέχοντες ἐπῄνεσαν τήν ἀρίστην ὀργάνωσιν τῆς Συνάξεως, τήν ἐπικαιρότητα τῶν συζητηθέντων θεμάτων καί τό γεγονός ὅτι ἀνεδείχθη δι᾽ αὐτῶν ἡ ἀληθῶς οἰκουμενική διάστασις καί εὐθύνη τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ἡ Σύναξις ἐλειτούργησεν ὡς φόρουμ διαλόγου καί εὐκαιρία περιεκτικῶν συζητήσεων, αἱ ὁποῖαι ἐτροφοδοτήθησαν ἐκ τῆς ἐπικαίρου θεματολογίας καί ἐκ τῆς ποιότητος καί τοῦ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου τῶν εἰσηγήσεων.

Εἰς τήν καταληκτήριον ὁμιλίαν του, ὁ Παναγιώτατος ὑπενθύμισεν εἰς τήν σεπτήν Ἱεραρχίαν ὅτι ἐντός τοῦ ἀρξαμένου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, κατά τά τέλη Μαΐου 2025, θά πραγματοποιηθῇ εἰς τήν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας ὁ ἐπίσημος ἑορτασμός τῆς συμπληρώσεως 1700 ἐτῶν ἀπό τῆς ἐκεῖσε συγκλήσεως τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τῇ αὐτοπροσώπῳ συμμετοχῇ τοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου. Ἐπικαίρως, ἡ παροῦσα Σύναξις τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου ἀφιερώθη εἰς τήν ἱστορικήν αὐτήν ἐπέτειον, γεγονός τό ὁποῖον ἐξεφράσθη διά τῆς ἐπιλογῆς ὡς κεντρικοῦ συνθήματος τῆς ἐφετεινῆς Συνάξεως τοῦ ὑμνολογικοῦ στίχου ἐκ τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων τῶν ἐν Νικαίᾳ συνελθόντων τό πρῶτον, οἱ ὁποῖοι, μεταξύ ἄλλων, ἠσχολήθησαν καί μέ τό ζήτημα τῆς ρυθμίσεως τῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα: «τοῖς θείοις αὐτῶν δόγμασιν ἑπόμενοι, βεβαίως πιστεύοντες λατρεύομεν, … ἐν μιᾷ Θεότητι, Τριάδα ὁμοούσιον». Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, ἐκφράζεται ὁμοθυμαδόν ἡ εὐχή ὁ κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα κατά τό ἑπόμενον ἔτος ὑπό τῆς Ἀνατολικῆς καί Δυτικῆς Χριστιανοσύνης, νά μή ἀποτελέσῃ μίαν εὐτυχῆ ἁπλῶς σύμπτωσιν, ἀλλά τήν ἀπαρχήν τῆς καθιερώσεως κοινῆς ἡμερομηνίας διά τόν ἑορτασμόν του κατ᾽ ἔτος, συμφώνως πρός τό Πασχάλιον τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἠκολούθησεν ἡ ἀντιφώνησις τοῦ πρώτου τῇ τάξει ἐκ τῶν παρόντων Μητροπολιτῶν τῶν Νέων Χωρῶν, Σεβ. Μητροπολίτου Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου κ. Δαμασκηνοῦ. Αἱ ἐργασίαι τῆς Συνάξεως ἐπερατώθησαν μέ τήν εἰθισμένην καταληκτήριον ἀκολουθίαν.

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 3ῃ Σεπτεμβρίου 2024

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου



Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Η Εκκλησία του Σατανά των ΗΠΑ ευχαρίστησε διοργανωτές Ολυμπιακών Αγώνων για εκπληκτική Τελετή Έναρξης!

O Αρχιερέας του Σατανά είπε ότι ήταν ύμνος σ’ ανθρώπινη ελευθερία επί Θεού, η καλύτερη Τελετή Ολυμπιακών, το καλύτερο διεθνές μαζικό event των τελευταίων 50 ετών και σημαίνει την αναγέννηση της ανθρωπότητας.

Πηγή: http://sinomosiologos.blogspot.com

Read more »

Ο Μελ Γκίμπσον υπερασπίζεται τον συντηρητικό καθολικό αρχιεπίσκοπο που αφορίστηκε από το Βατικανό: «Είσαι ένας σύγχρονος Αθανάσιος..»

 

Ο Μελ Γκίμπσον έδειξε την υποστήριξή του στον συντηρητικό καθολικό αρχιεπίσκοπο Carlo Maria Viganò, τον οποίον αφόρισε επίσημα το Βατικανό.

Την περασμένη Παρασκευή, το Βατικανό αφόρισε επίσημα τον Αρχιεπίσκοπο Κάρλο Μαρία Βιγκάνο, κρίνοντάς τον ένοχο για «σχίσμα». Ο συντηρητικός ιερωμένος, ο οποίος κάποτε υπηρέτησε ως πρεσβευτής του Βατικανού στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι επικριτής του πάπα Φραγκίσκου. Επισήμως, ο Viganò εκδιώχθηκε για την «άρνησή του να αναγνωρίσει και να υποταχθεί στον Ανώτατο Ποντίφικα» και, μεταξύ άλλων, για την αμφισβήτηση της «νομιμότητας και της δικαστικής εξουσίας της Β' Συνόδου του Βατικανού».

«Είσαι ένας σύγχρονος Αθανάσιος! Έχετε όλο τον σεβασμό μου για τον τρόπο που υπερασπίζεστε τον Χριστό και την Εκκλησία Του ».

Στην Καθολική Εκκλησία, ο αφορισμός είναι μια μορφή μομφής που εμποδίζει κάποιον να συμμετέχει στα μυστήρια, όπως η θεία κοινωνία και απαγορεύει τη συναναστροφή του με την Εκκλησία. Έχει σκοπό να ενθαρρύνει τη μετάνοια και μπορεί να καταργηθεί.

Αλλά ο Viganò πιθανότατα δεν έχει σχέδια να μετανοήσει.

«Θεωρώ τις κατηγορίες εναντίον μου ως τιμή», είπε ο Viganò τον περασμένο μήνα.

Αφού η Καθολική Εκκλησία έλαβε τιμωρητικά μέτρα κατά του Βιγκανό, ο Μελ Γκίμπσον δημοσίευσε μια επιστολή στην οποία τον υποστηρίζει.

«Ελπίζω ότι θα συνεχίσετε να λέτε τη Λειτουργία και να λαμβάνετε τα μυστήρια μόνοι σας – είναι πραγματικά ένα σήμα τιμής να σας αποφεύγει η ψεύτικη, μετασυνοδική εκκλησία», έγραψε ο Γκίμπσον. "Έχετε τη συμπάθειά μου που υποφέρετε δημόσια αυτή τη σοβαρή αδικία. Για εμένα και για πολλούς άλλους είστε ένας πολύ θαρραλέος ήρωας."

Ο Γκίμπσον επαίνεσε τον Βιγκανό που επισήμανε τα «βασικά προβλήματα» εντός της Καθολικής Εκκλησίας και, το πιο σημαντικό κατά την άποψη του Γκίμπσον, «την παρανομία του Φραγκίσκου». Ο Γκίμπσον, καθολικός ο ίδιος, ανήκει στους «σεντεβακαντιστές» (“Sedevacantists”), παραδοσιακούς καθολικούς οι οποίοι πιστεύουν ότι η «Αγία Έδρα» είναι κενή και ο τελευταίος νόμιμος Πάπας ήταν ο Πάπας Πίος XII, ο οποίος πέθανε το 1958. Οι σεντεβαντιστές, επιπλέον, απορρίπτουν την εξουσία της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού.

Στην επιστολή του ο Γκίμπσον συνέκρινε τον Βιγκανό με τον Μέγα Αθανάσιο (298-373 μ.Χ), τον κύριο υπερασπιστή της ορθόδοξης χριστιανικής θεολογίας που πολέμησε ενάντια στην αίρεση του Αρειανισμού. Η στάση του υπέρ της αλήθειας τον οδήγησε σε επανειλημμένες ξορίες.

Γι' αυτό, σύμφωνα με τον Γκίμπσον, ο Βιγκανό θα πρέπει να θεωρεί τον αφορισμό του ως «τίτλο τιμής».

Το LifeSiteNews που ανέφερε αρχικά την επιστολή επιβεβαίωσε ότι η επιστολή του Gibson είναι αυθεντική.

 

Πηγή: http://redskywarning.blogspot.com

Read more »

Συνέρχεται ἐπιτροπὴ διὰ τὸν συνεορτασμὸν τοῦ Πάσχα!

Συνέρχεται ἐπιτροπὴ διὰ τὸν συνεορτασμὸν τοῦ Πάσχα!

Κατὰ τὴν μετάβασίν του εἰς Πορτογαλίαν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀπεκάλυψεν ὅτι θὰ συνέλθη εἰς τὴν Κων/πολιν μεικτὴ ἐπιτροπὴ παπικῶν καὶ φαναριωτῶν, διὰ νὰ ὀργανώση τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα 2025. Ὡς κατέστη γνωστὸν ἀπὸ τὴν ἐπίσημον ἱστοσελίδα ἐνημερώσεως τοῦ Βατικανοῦ «vaticannews.va» τῆς 16ης Μαΐου 2024:

«Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μίλησε σὲ μία μικρὴ συνάντηση μὲ τοπικοὺς Καθολικοὺς δημοσιογράφους, ποὺ πραγματοποι­ήθηκε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῆς Λισσαβώνας. Τοὺς μίλησε γιὰ περίπου εἴκοσι λεπτὰ γιὰ τοὺς στενοὺς δεσμοὺς μεταξύ τῆς Καθολικῆς καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, λέγοντας ὅτι οἱ σχέσεις του μὲ τὸν Πάπα Φραγκίσκο εἶναι «περισσότερο ἀπὸ ἀδελφικές». Σημείωσε ὅτι ὁ Πάπας θέλει νὰ γιορτάσουν μαζὶ τὰ 1700 χρόνια τῆς Συνόδου τῆς Νίκαιας καὶ ἀποκάλυψε ὅτι μία κοινὴ καθολικὴ-ὀρθόδοξη ἐπιτροπὴθὰ συν­εδριάσει στὴν Κωνσταντινούπολη τὶς ἑπόμενες ἡμέρες, γιὰ νὰ συμφωνήσουν γιὰ ἡμερομηνίες καὶ ἄλλες λεπτομέρειες».

Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος

Η κοινή μικτή Επιτροπή στο Φανάρι (22 Μαΐου 2024)

Ακροάσεις (22 Μαΐου 2024)

Η Α.Θ.Παναγιότης, o Οικουμενικός Πατριάρχης δέχθηκε σε ακρόαση:

Τα μέλη της κοινής Επιτροπής Οικουμενικού Πατριαρχείου και Εκκλησίας της Ρώμης, υπό τους Σεβ. Μητροπολίτη Γέροντα Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ και Σεβ. Αρχιεπίσκοπο κ. Marek Solczynski, Νούντσιο του Βατικανού στην Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν, η οποία εργάζεται για την προετοιμασία των εορταστικών εκδηλώσεων που θα πραγματοποιηθούν το επόμενο έτος στην Πόλη και στη Νίκαια της Βιθυνίας, με αφορμή την επέτειο 1700 ετών από την Α´ Οικουμενική Σύνοδο που συγκλήθηκε σε αυτή την ιστορική πόλη.


-Τον Σεβ. Μητροπολίτη Γέροντα Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριο.

-Αντιπροσωπεία της Ορθόδοξης Θεολογικής Ακαδημίας του Κιέβου, αποτελούμενη από τον Πρύτανη Αιδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερο κ. Oleksandr Trofymliouk, τον Αντιπρύτανη επιστημονικού έργου Αιδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερο κ. Vitalii Klos και έτερα στελέχη της Ακαδημίας. Κατά τη διάρκεια της ακροάσεως οι επισκέπτες επέδωσαν στον Παναγιώτατο το Δίπλωμα του Επιτίμου Διδάκτορος, τίτλου που αποφάσισε να του απονείμει το Ακαδημαϊκό Συμβούλιο της Ορθοδόξου Θεολογικής Ακαδημίας Κιέβου τον παρελθόντα Απρίλιο.

-Tον Σεβ. Μητροπολίτη των εν τη Πόλει Συροϊακωβιτών κ. Filüksino Yusuf Çetin, με συνεργάτες του, ο οποίος συνεχάρη τον Παναγιώτατο και δι’ Αυτού το ποίμνιο της Μητρός Εκκλησίας για τις εορτές του Πάσχα.


Η κοινή μικτή Επιτροπή στη Νίκαια Βιθυνίας (26η Μαΐου 2024).

Πηγή: https://tasthyras.wordpress.com/

Read more »

Αυτά είναι τα σχέδια τους για το λεγόμενο κοινό Πάσχα

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Λέγεται ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα του διαβόλου στην Γη είναι ότι κατόρθωσε να πείσει τους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει…

Αυτό να το θυμάστε πάντα όταν ακούτε ορισμένους να υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει θέμα για κοινό Πάσχα με τους αιρετικούς.

Και το κακό δεν είναι αν οι αιρετικοί έρθουν και κάνουν Πάσχα στις σωστές ημερομηνίες που όρισε η οικουμενική σύνοδος της Νίκαιας.

Το κακό είναι αν εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, εγκαταλείψουμε τον ορισμό του Πάσχα όπως τον καθιέρωσε η σύνοδος το 325μ.Χ και επινοήσουμε νέο τρόπο που δεν θα είναι σύμφωνος με τα μέχρι τώρα δεδομένα.

Γιατί αυτή η Οικουμενική Σύνοδος όρισε ρητά πως το Χριστιανικό Πάσχα δεν μπορεί ούτε να προηγείται ούτε να συμπίπτει με το Εβραϊκό Πάσχα αλλά πρέπει να έπεται καθώς η Ανάσταση του Χριστού πραγματοποιήθηκε μετά το Εβραϊκό Πάσχα.

Αποκαλύπτουμε σήμερα με Τη Χάρη Του Θεού τα σχέδια των Νεοταξιτών σε όλο τους το μεγαλείο προς γνώση του Χριστεπώνυμου λαού που ποτέ δεν ρωτήθηκε αν συμφωνεί με τα πλάνα τους.

Παρουσιάζουμε σε μετάφραση από τα Ιταλικά ένα σύγγραμα ενός Λουθηρανού Θεολόγου σε ότι έχει να κάνει με τα βήματα που έχουν γίνει έως τώρα για το θέμα αυτό, και όσα λίγα μένουν ακόμα να γίνουν.

Για το λεγόμενο κοινό Πάσχα που ετοιμάζουν αρχής γενομένης από το 2025.

Γιατί πιστεύω πως μόνο αν ξέρουμε τα σχέδια τους θα μπορέσουμε να τους τα χαλάσουμε.

Το 2025 δεν είναι τυχαίο έτος, καθώς τότε συμπληρώνονται 1700 χρόνια από την Σύνοδο της Νίκαιας.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει ήδη ανακοινώσει ότι καταβάλλονται προσπάθειες για κοινό Πάσχα από το 2025, και ότι ο Πάπας της Ρώμης θα επισκεφτεί την Κωνσταντινούπολη και μαζί με τον Πατριάρχη την Νίκαια το 2025.

Όπως θα δείτε έχουν συμφωνήσει όλοι, δηλαδή οι Κόπτες, οι Λατίνοι και το Οικουμενικό Πατριαρχείο να εορτάζεται το Πάσχα κάθε δεύτερη ή τρίτη Κυριακή του Απριλίου.

Αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές αν όχι τις περισσότερες το Χριστιανικό Πάσχα θα προηγείται ή και θα συνεορτάζεται με το Εβραϊκό και ότι δεν θα είμαστε σύμφωνοι με τον ορισμό της Νίκαιας.

Αξίζει να παρατηρήσετε στο τέλος του συγγράμματος ότι αυτός ο Λουθηρανός θεολόγος γράφει, ότι επειδή αντιδράει η Μόσχα η ποιο ρεαλιστική λύση ίσως θα ήταν να εορτάζουν όλοι το Πάσχα σύμφωνα με τον καθορισμό της Νίκαιας, όπως το κάνουμε οι Ορθόδοξοι δηλαδή.

Δυστυχώς όπως γράφει, αυτό το ενδεχόμενο δεν εξετάστηκε ποτέ στο τραπέζι των συζητήσεων.

Οι δικοί μας με λίγα λόγια, προφανώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έθεσε ποτέ το θέμα, να επανέλθουν οι αιρετικοί στην σωστή ημερομηνία, αλλά ψάχνουν τρόπους πως εμείς θα αλλάξουμε ημερομηνία και θα πάμε με αυτούς.

Το σύγγραμα έχει γραφτεί το 2017, ήρθε στα χέρια μας και σας το παρουσιάζουμε καθώς έχει απομείνει μόνο ένας χρόνος για την πραγματοποίηση αυτών των σχεδίων.

Διαβάστε το.

Dagmar Heller*
* Λουθηρανός θεολόγος, Καθηγητής Οικουμενικής Θεολογίας στο Οικουμενικό Ινστιτούτο του Bossey (Ελβετία)

Φέτος οι Χριστιανοί έχουν μια εξαιρετική ευκαιρία να δείξουν την ενότητά τους εορτάζοντας την ανάσταση του Ιησού Χριστού την ίδια ημερομηνία. Αλλά αυτό δεν θα συμβεί ξανά μέχρι το 2025, εάν οι Εκκλησίες συνεχίσουν να ακολουθούν τον δικό τους παραδοσιακό τρόπο υπολογισμού της ημερομηνίας του Πάσχα.

Φαίνεται σαν ένα παράδοξο: όλες οι Εκκλησίες συμφωνούν να γιορτάζουν το Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο μετά την ισημερία της 1ης Μαρτίου , ωστόσο υπάρχουν συνήθως δύο διαφορετικές ημερομηνίες για αυτόν τον εορτασμό. Ο λόγος της αντίφασης είναι ότι, μετά την εισαγωγή αυτού του κριτηρίου, οι Δυτικές Εκκλησίες υιοθέτησαν ως επί το πλείστον το Γρηγοριανό ημερολόγιο, ενώ οι Ορθόδοξες διατήρησαν το Ιουλιανό ημερολόγιο για να καθορίσουν την ημερομηνία της πανσελήνου .

Αυτό το πρόβλημα έγινε αντιληπτό ως τέτοιο ιδιαίτερα τον 20ό αιώνα. Ειδικότερα, το ζήτημα επηρέασε την Ορθόδοξη Εκκλησία, όταν το 1923 η Βουλή των Ελλήνων εισήγαγε το Γρηγοριανό ημερολόγιο, πυροδοτώντας σύγκρουση Εκκλησίας και κράτους . Ένα πανορθόδοξο συνέδριο τον Μάιο του 1923 αποφάσισε λοιπόν να αναθεωρήσει το Ιουλιανό ημερολόγιο, προσαρμόζοντάς το σε μεγαλύτερη αστρονομική ακρίβεια. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν διασπάσεις στην Ελληνική Εκκλησία, στη Ρουμανική Εκκλησία και αλλού. Η γενική κατάσταση σήμερα στον ορθόδοξο κόσμο είναι ότι για την ημερομηνία του Πάσχα όλες οι Εκκλησίες χρησιμοποιούν το Ιουλιανό ημερολόγιο (με εξαίρεση την Εκκλησία της Φινλανδίας, που ακολουθεί το Γρηγοριανό ημερολόγιο) ενώ για όλες τις άλλες εορτές, ορισμένες Εκκλησίες – ιδίως τα ελληνόφωνα και τα ρουμανικά – χρησιμοποιήστε το Γρηγοριανό ημερολόγιο.

Με την αυξημένη κινητικότητα των ανθρώπων και την αυξημένη διασύνδεση μεταξύ εθνών και χωρών λόγω του εμπορίου και των επιχειρήσεων που κατέστη δυνατή με τα νέα μέσα μεταφοράς και επικοινωνίας, η ανάγκη για σαφέστερη ρύθμιση της ημερομηνίας του Πάσχα. Η παρατυπία του και η ετήσια κινητικότητά του δημιούργησαν μειονεκτήματα ιδιαίτερα όσον αφορά την οικονομική αποζημίωση. Επομένως το 1923 η Κοινωνία των Εθνών υπέβαλε την πρόταση να καθοριστεί, κατόπιν συμφωνίας με τις Εκκλησίες, το Πάσχα την Κυριακή που έπεται του δεύτερου Σαββάτου του Απριλίου. Έτσι το θέμα έγινε θέμα συζήτησης για το αρχικό οικουμενικό κίνημα, καθώς ενεπλάκη η Οικουμενική Χριστιανική Σύνοδος για τη Ζωή και το Έργο . Το αποτέλεσμα της σχετικής διαβούλευσης ήταν ότι η πλειοψηφία των Προτεσταντικών Εκκλησιών συμφώνησε σε μια καθορισμένη Κυριακή για την ημερομηνία του Πάσχα, ακόμη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο έδειξε ανοιχτό σε αυτή την πρόταση (εφόσον συμφωνούσαν όλες οι Εκκλησίες), αλλά η Ρώμη έδωσε αρνητική απάντηση . Η όλη πρωτοβουλία αυτού που εν τω μεταξύ είχε γίνει ο ΟΗΕ τελικά απέτυχε το 1955 με την άρνηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ να υιοθετήσει ένα νέο ημερολόγιο.

Το 1964 η κατάσταση εντός των Εκκλησιών άλλαξε καθώς η Καθολική Εκκλησία, στο Συνοδικό Διάταγμα Orientalium ecclesiarum(§ 20)επιβεβαίωσε τη διαθεσιμότητά του για μια κοινή ημερομηνία, σταθερή και κινητή, εάν όλες οι Εκκλησίες συμφωνούσαν στη λύση. Σε μια άλλη διαβούλευση, που ξεκίνησε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών μετά από αυτή την αλλαγή στάσης, η πλειονότητα των Δυτικών Εκκλησιών εξέφρασε την προτίμησή της για μια καθορισμένη ημερομηνία, ενώ για τις Ορθόδοξες Εκκλησίες η τήρηση του Κανόνα της Νίκαιας παρέμεινε σημαντική.

Το 1977 η Καθολική Εκκλησία ξεκίνησε μια πρωτοβουλία σε συμφωνία με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών που οδήγησε σε μια άλλη έρευνα με πανομοιότυπο αποτέλεσμα με την προηγούμενη. Οι Ορθόδοξοι δήλωναν επίσης ξεκάθαρα ότι απόφαση για ένα τέτοιο θέμα μπορεί να ληφθεί μόνο σε πανορθόδοξο επίπεδο. Έτσι συζήτησαν το θέμα κατά τις προπαρασκευαστικές εργασίες της Πανορθόδοξης Συνόδου. Η δεύτερη προσυνοδική πανορθόδοξη διάσκεψη λοιπόν πρότεινε το 1982 στο Chambésy έναν ακριβέστερο ορισμό της ημερομηνίας του Πάσχα σύμφωνα με τον κανόνα της Νίκαιας. Εξέφρασε όμως και φόβο ότι μια αλλαγή στο ημερολόγιο θα μπορούσε να προκαλέσει νέα σχίσματα. Ως εκ τούτου, ο χρόνος για μια τέτοια αλλαγή κρίθηκε ακατάλληλος.

Μεταξύ των Ανατολικών Ορθοδόξων Εκκλησιών υπήρχε μεγαλύτερο άνοιγμα στην αλλαγή: το 1971 η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία πρότεινε να οριστεί η ημερομηνία του Πάσχα την Κυριακή που έπεται του δεύτερου Σαββάτου του Απριλίου και το 1984 δήλωσε ότι είναι διατεθειμένη να γιορτάσει το Πάσχα οποιαδήποτε Κυριακή του Απριλίου. υπό τον όρο ότι συμφωνούσαν όλες οι Εκκλησίες.

Το θέμα επέστρεψε αργότερα στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών.
Η πιο σημαντική πρωτοβουλία ήταν μια διαβούλευση το 1997 στο Χαλέπι , που οργανώθηκε από τη γραμματεία της Επιτροπής Πίστεως και Συντάγματος μετά από πρόσκληση του Ορθόδοξου Συριακού Μητροπολίτη Γρηγορίου Γιοχάνα Ιμπραήμ.
Η διαβούλευση πρότεινε τη διατήρηση του κανόνα της Νίκαιας, αλλά χρησιμοποιώντας τα πιο ακριβή αστρονομικά δεδομένα (δηλαδή ούτε το Γρηγοριανό ούτε το Ιουλιανό ημερολόγιο και τους αντίστοιχους κύκλους του Πάσχα) με βάση τον γεωγραφικό μεσημβρινό της Ιερουσαλήμ. Η πρόταση στάλθηκε στις Εκκλησίες για εξέταση. Το αποτέλεσμα ήταν οι Δυτικές Εκκλησίες να συμφωνήσουν, ενώ οι Ορθόδοξες Εκκλησίες δυσκολεύτηκαν να αποδεχτούν την πρόταση γιατί τα ακριβή αστρονομικά δεδομένα θα είχαν δημιουργήσει ένα ημερολόγιο πολύ κοντά στο Γρηγοριανό.
Η αλλαγή λοιπόν θα ήταν τόσο ουσιαστική που δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από τους πιστούς.

Στην IX Γενική Συνέλευση του 2006 στο Πόρτο Αλέγκρε (Βραζιλία), το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών επιβεβαίωσε εκ νέου ότι μια κοινή ημερομηνία για το Πάσχα θα ήταν μέρος της προόδου προς την ορατή χριστιανική ενότητα, αλλά δεν ανέλαβε καμία πρωτοβουλία.

Το θέμα επανήλθε μόλις πρόσφατα, όταν το 2014 ο Θεόδωρος II, Πάπας της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ζήτησε από τον Πάπα Φραγκίσκο να κάνει νέα προσπάθεια για μια ενιαία ημερομηνία για το Πάσχα και συζήτησε το θέμα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Τον Μάιο του 2015 ο Θεόδωρος έκανε ένα περαιτέρω βήμα, προτείνοντας να οριστεί το Πάσχα την τρίτη Κυριακή του Απριλίου.
Ένα μήνα αργότερα ο Πάπας Φραγκίσκος εξέφρασε την επιθυμία να καθιερωθεί μια κοινή ημερομηνία για το Πάσχα και επανέλαβε τη διαθεσιμότητα της Καθολικής Εκκλησίας για μια καθορισμένη ημερομηνία.
Ο Πάπας το συζήτησε και με τον Σύρο Ορθόδοξο Πατριάρχη, ο οποίος φαινόταν έτοιμος για αυτή τη λύση.
Όμως, μια δήλωση εκπροσώπου του Πατριαρχείου Μόσχας κατέστησε αμέσως σαφές ότι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα εγκαταλείψει τον κανόνα της Νίκαιας και επομένως δεν θα δεχόταν μια καθορισμένη ημερομηνία μάλλον κάλεσε Καθολικούς και Προτεστάντες να υιοθετήσουν το Ιουλιανό ημερολόγιο.
Τον Ιανουάριο του 2016 ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ δήλωσε ότι έβλεπε την πιθανότητα να συμφωνηθεί μια καθορισμένη ημερομηνία για το Πάσχα σε διάστημα «πέντε έως δέκα ετών».

Αν αναλύσουμε τη συζήτηση στο σύνολό της, η κατάσταση μπορεί να συνοψιστεί σε δύο προσανατολισμούς: η Δυτική και η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πρόθυμες να ορίσουν την ημερομηνία του Πάσχα μια συγκεκριμένη Κυριακή του Απριλίου, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες σκοπεύουν να διατηρήσουν την ημερομηνία κινητής σύμφωνα με Ωραίοι κανόνες. Αυτό εγείρει το ερώτημα εάν μπορεί ποτέ να βρεθεί μια κοινή ημερομηνία.

Για να προχωρήσουμε σε αυτούς τους προβληματισμούς, το όλο ζήτημα πρέπει να εξεταστεί με περισσότερες λεπτομέρειες. Ένα σημαντικό σημείο για τους Ορθοδόξους είναι ένα επιπλέον κριτήριο που συνδέεται με τις αποφάσεις της Συνόδου της Νίκαιας το Πάσχα δεν μπορεί να γιορτάζεται σε συνδυασμό με το εβραϊκό. Αυτός ο κανόνας έχει ερμηνευθεί με διάφορους τρόπους και εμποδίζει περαιτέρω το άνοιγμα σε αλλαγές .
Αλλά συγκεκριμένα το κύριο πρόβλημα για τους Ορθοδόξους φαίνεται να είναι ο φόβος των διαιρέσεων εντός των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Και αυτή η ανησυχία πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Συμπερασματικά, φαίνεται ξεκάθαρο ότι η μετατόπιση της ημερομηνίας του Πάσχα σε μια καθορισμένη ημέρα (μια Κυριακή του Απριλίου) θα ήταν μια ριζική αλλαγή, διότι για τουλάχιστον 1500 χρόνια το Πάσχα γιορταζόταν πάντα μια κινητή Κυριακή με βάση την ισημερία και την πανσέληνο.

Μια τέτοια αλλαγή θα έσπαζε επίσης την παράδοση της ένδειξης της ιστορικής σύνδεσης με το Πάσχα, διατηρώντας παράλληλα μια σαφή διάκριση μεταξύ των δύο. Μια καθορισμένη ημερομηνία για μια συγκεκριμένη Κυριακή του Απριλίου θα ήταν μια ρεαλιστική λύση, σύμφωνα με την τρέχουσα τάση οργάνωσης της ζωής με βάση τις ανάγκες που καθορίζονται από την κοινωνία των πολιτών. Αλλά η συζήτηση έδειξε επίσης ότι αυτή η λύση δύσκολα μπορεί να γίνει αποδεκτή από όλες τις Εκκλησίες.

Κατά την άποψή μου, η μόνη λύση με ρεαλιστικές πιθανότητες επιτυχίας αλλά που ποτέ δεν εξετάστηκε παγκοσμίως θα ήταν να ενταχθούν όλες οι Εκκλησίες στην Ορθόδοξη μέθοδο καθορισμού της ημερομηνίας του Πάσχα χρησιμοποιώντας το Ιουλιανό ημερολόγιο.

Αυτή η πρόταση δεν είναι καινούργια: εφαρμόζεται σε τοπικό επίπεδο στην Αίγυπτο και την Ιορδανία όπου -μετά από υπόδειξη του Συμβουλίου Εκκλησιών Μέσης Ανατολής το 1994 οι Δυτικές Εκκλησίες αποφάσισαν να ακολουθήσουν την Ορθόδοξη πλειοψηφία.

Αυτή η λύση μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε τον κανόνα της Νίκαιας που σήμερα ενώνει όλες τις Χριστιανικές Εκκλησίες και λαμβάνει υπόψη τόσο τη σχέση μεταξύ του Πάσχα και του κύκλου της φύσης όσο και το συμβολικό του νόημα που συνδέεται με τη συγκλονιστική ρήξη της ανάστασης στη συνήθη ροή των φυσικών γεγονότων. .

Το μειονέκτημα θα ήταν ότι η αστρονομική, και επομένως η πραγματική, ισημερία και η πανσέληνος δεν θα τηρούνταν, ακόμη και αν ληφθούν συμβολικά υπόψη. Εφόσον οι Δυτικές Εκκλησίες είναι ακόμη και πρόθυμες να εγκαταλείψουν τον κανόνα της Νίκαιας, θα μπορούσαν αντ’ αυτού να εγκαταλείψουν – για χάρη της ενότητας – την ιδέα να ακολουθήσουν την αστρονομική ακρίβεια.

Πηγή: https://melissocosmos.blogspot.com/

Read more »

Ο Μετανθρωπισμός είναι η επανάληψη του αρχέγονου πειρασμού και του ψέματος του σατανά προς τον άνθρωπο: να γίνει Θεός χωρίς Θεό

 Του Πρωτοπρεσβύτερου Peter Heers,

D.Th, Λέκτορα Εκκλησιολογίας,

Holy Trinity Seminary, Jordanville, NY 

Ο Μετανθρωπισμός (Transhumanism) είναι η πιο πρόσφατη και ίσως η τελευταία, έκφραση του αρχέγονου πειρασμού και του ψέματος του σατανά προς τον άνθρωπο: να γίνει Θεός χωρίς Θεό.

«… Κατά την ημέρα που θα φάτε απ’ αυτό, θα ανοίξουν τα μάτια σας, και θα γίνετε σαν θεοί …» (Γένεση 3:5). Οι Μετανθρωπιστές περιφρόνησαν και απέρριψαν τον Θεάνθρωπο Χριστό και υιοθέτησαν το ακριβώς αντίθετο, τον εντελώς αντίστροφο δρόμο, πιστεύοντας ότι μπορούν προβούν στην τεχνολογική κατασκευή ενός ανθρωποθεού.

Από αυτό και μόνο το γεγονός γίνεται ξεκάθαρο ότι ο Μετανθρωπισμός είναι μια εντελώς σατανική κοσμοθεωρία. Εμπνέεται και καθοδηγείται από τον ψεύτη και τον μισάνθρωπο Εωσφόρο, τον πατέρα όλων των ψεμάτων.

Ενώ το Θέλημα και το Σχέδιο του Θεού είναι να γίνει ο άνθρωπος “Θεός δια της Χάριτος”,οι μετανθρωπιστές διαστρέφουν και αντιστρέφουν το Σχέδιο αυτό του Θεού, με το ψέμα και την απάτη, ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει από μόνος του Θεός μέσω της επιστήμης και των νέων τεχνολογιών μεταλλάσσοντας την ίδια την ανθρώπινη φύση, αλλά ουσιαστικά καταργώντας τον ίδιο τον άνθρωπο (1.0) και μεταμορφώνοντας τον σε ένα μετάνθρωπο (2.0).

Η αντιστροφή του προορισμού του ανθρώπου που επιχειρεί και πάλι ο πονηρός όφις είναι ολοφάνερη δια γυμνού οφθαλμού. Άλλωστε, αυτή ακριβώς η πρόθεση ομολογείται ξεκάθαρα από τους ίδιους τους ψευδοπροφήτες του Mετανθρωπισμού.

Ο Γιούβαλ Νώε Χαράρι, o Ισραηλινός καθηγητής της Ιστορίας, φαντασιώνεται ότι οι μετανθρωπιστές και οι νεοεποχίτες συνοδοιπόροι τους θα καθοδηγήσουν τους ανθρώπους πέρα από την εξέλιξη και θα τους μετατρέψουν σε “θεούς”: «Θα ανυψώσουμε την ανθρωπότητα πάνω από το ζωώδες επίπεδο της, του αγώνα της επιβίωσης στο οποίο βρίσκεται ο σημερινός άνθρωπος, και θα επιδιώξουμε τώρα να “αναβαθμίσουμε” τους ανθρώπους σε θεούς και να μετατρέψουμε τον Homo Sapiens (Νοήμονα Άνθρωπο) σε Homo Deus (Θεϊκό Άνθρωπο).» 

Πηγή: https://romioitispolis.gr

Read more »

Eurovision 2024: Η Ιρλανδία έφερε μια σατανιστική τελετή με ΛΟΑΤΚΙ+ περιτύλιγμα – Η επίσημη «βάπτιση» της Ευρώπης στον Εωσφορισμό!

  

Όσο και αν η νεοεποχίτικη κουλτούρα θέλει να κρυφτεί πίσω από «εκσυγχρονιστικά» αφηγήματα, δείχνει τον πραγματικό «θεό» της..

 
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που το woke πανηγυράκι της Eurovision δείχνει τη σατανοκίνητη ατζέντα του, αλλά με το εκτρωματικό τραγούδι της Ιρλανδίας στον Α’ Ημιτελικό έγινε και η επίσημη «βάπτιση» της Ευρώπης στον Εωσφορισμό.

Ο λόγος για το τραγούδι Doomsday Blue, το οποίο ερμηνεύει μια γυναίκα με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Bambie Thug που αυτοχαρακτηρίζεται ως «non binary» (μη δυαδικό φύλο) και αυτοπροσδιορίζεται ως «οι» ή «το». Συγκεκριμένα στη σελίδα του Wikipedia περιγράφεται σε πληθυντικό πρόσωπο (They, their κλπ), σαν να πρόκειται για 2 άτομα ή – γιατί όχι – για 102, αφού η σχιζοφρένεια του γουοκισμού παρέχεται δωρεάν και απλόχερα.

Η Ιρλανδέζα ΛΟΑΤΚΙ+ μάγισσα (η ίδια δηλώνει ότι είναι τέτοια) ανέλαβε να μυήσει – «καλλιτεχνικώ» τω τρόπω – εκατομμύρια τηλεθεατές σε μια κανονικότατη σατανιστική τελετή πουλώντας τη θρησκεία των δαιμονίων ως statement εκσυγχρονισμού. Εκατομμύρια οικογένειες με μικρά παιδιά κάθισαν στον καναπέ για να παρακολουθήσουν μια δαιμονική επίκληση ως «θέαμα». Τα κοστούμια, τα σύμβολα, τα αντικείμενα και οι εικόνες, ήταν όλα κομμάτια μιας τελετουργίας στον «θεό» της Νέας Εποχής που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Εωσφόρο, τον «άρχοντα του κόσμου τούτου».

Είχαμε εξηγήσει σε προηγούμενο άρθρο ότι ο λοατκισμός όχι μόνο ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με τον σατανισμό αλλά ολοένα και περισσότερο εισχωρεί στις τάξεις του, βρίσκοντας οντολογική εκπλήρωση στις χαοτικές «αρχές» του. Θα μπορούσαμε να πούμε μάλιστα ότι ο λοατκισμός είναι ιστορικό παρακλάδι του Εωσφορισμού, αφού ο εκπεσών άγγελος του σκότους είναι το απόλυτο «non binary» αρχέτυπο που αναστρέφει τους θείους και τους φυσικούς νόμους.

Η Bambie Thug φορούσε κέρατα στο κεφάλι, είχε ένα τελετουργικό σημάδι στο μέτωπο που παρέπεμπε σε τρία ενωμένα εξάρια και η όλη αμφίεσή της είχε το στυλ μιας κινηματογραφικής μάγισσας.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του τραγουδιού η Ιρλανδή τραγουδίστρια στέκεται μέσα σε έναν τελετουργικό κύκλο μαύρης μαγείας, περιστοιχισμένο από κεριά που ανάβουν. Και εντός του κύκλου δεσπόζει μια σατανιστική πεντάλφα, με έναν ανοιχτό οφθαλμό στο κέντρο της. Πρόκειται για τον παντεπόπτη οφθαλμό που χρησιμοποιούν και οι Τέκτονες, ο οποίος σχετίζεται με τον Εωσφόρο και αποτελεί το χαρακτηριστικότερο σύμβολο του Μεγάλου Αδερφού και της μαζικής παρακολούθησης που προωθεί η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Σχετίζεται επίσης και με τον οφθαλμό του Αιγυπτιακού θεού Όσιρι, μια ακόμα αρχαία θρησκεία δαιμονίων.

Στην οθόνη πίσω υψώνεται μια μεγάλη πανσέληνος που «ευλογεί» αστρολογικά τη μαύρη τελετή. Η Ιρλανδή μάγισσα χορεύει με έναν κερασφόρο άντρα που παραπέμπει σε δαίμονα (ή σε έναν άντρα που δαιμόνισε η ίδια και τον έχει υποχείριο της) που έχει επικαλεστεί και αλληλοεπιδρά μαζί του σε όλη τη διάρκεια της τελετουργίας. Στο τέλος του τραγουδιού η μάγισσα φαίνεται σαν να υποτάσσει τον δαίμονα (ή τον δαιμονόπληκτο άντρα) που σφαδάζει στη σκηνή, για να έρθει το μεγάλο φινάλε με γράμματα που γράφουν «στέψτε την μάγισσα» («crown the witch»).

Η ίδια η Bambie Thug (Bambie Ray Robinson το πραγματικό της όνομα) έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις της ότι ασκεί νεοπαγανιστική μαγεία με μαγικές σφραγίδες και μαγεία «φανέρωσης» (manifestation magic), στην οποία ο μάγος συγκεντρώνει με τελετουργικά μέσα τη σκέψη του και την επιθυμία του προς ένα αποτέλεσμα, το οποίο εκπληρώνεται σε συνεργασία με τις σκοτεινές οντότητες. Και αν δεν πειστήκατε ακόμα ότι μιλάμε για κανονική σατανίστρια, στο βιογραφικό της υπάρχει και δήλωση ότι ασκεί και μαγεία αίματος, χρησιμοποιώντας την έμμηνο ρύση της.

Στους στίχους του τραγουδιού ξεδιπλώνεται μια προσπάθεια της μάγισσας να καταραστεί με μάγια έναν εραστή της (άγνωστο αν πρόκειται για άντρα ή γυναίκα). H Bambie Thug μας ενημερώνει στο τραγούδι της ότι «μιλά για να καταστρέφει» και μέσα από «διεστραμμένες γλώσσες» στέλνει μια κατάρα στο θύμα της για να φύγουν «όλες οι όμορφες/οι όμορφοι απ’ το κρεβάτι του/της», να γίνει λυπημένος/λυπημένη και να χάσει ό,τι είχε. Λέει επίσης ότι στα «νήματα» που δεσμεύει με τα μάγια της, εύχεται να δεθεί και το θύμα της.

Εκτός από το κλασσικό «Avada Kedavra» που αναφέρει η τραγουδίστρια (πρόκειται για τη γνωστή μαγική ευχή που μέσω παραφθοράς έγινε «άμπρα κατάμπρα» και προέρχεται από τις μάγισσες του Μεσαίωνα. Ουσιαστικά αποτελεί κατάρα θανάτωσης που την υιοθέτησε και το Harry Potter), μιλά στους στίχους και για το Hoodoo, μια παράδοση «συμπαθητικής» μαγείας (το θύμα φέρεται να παθαίνει ότι ορίζει ο μάγος στο ομοίωμα που έχει στα χέρια του) που αναπτύχθηκε στις νότιες ΗΠΑ σε κοινότητες Αφρικανών σκλάβων. To Hoodoo έχει άμεση συγγένεια με το γνωστό μας βουντού.

Παρατηρήστε ότι στο οπτικοακουστικό έκτρωμα που περιγράφουμε, συμπυκνώνονται όλα τα σύγχρονα δόγματα της Νέας Εποχής: Ο γουοκισμός, ο λοατκισμός, ο νεοφεμινισμός (στεφανώστε την «κυνηγημένη» μάγισσα κλπ), ο σατανισμός, ο Μεγάλος Αδερφός με το μάτι και το 666, αλλά ακόμα και μια έμμεση αναφορά στο κίνημα BLM (Black Lives Matter) μέσω της νύξης στο Hoodoo και τις νότιες Πολιτείες των ΗΠΑ.

Πρόκειται για ένα πλήρες νεοεποχίτικο εγχειρίδιο, διάρκειας τριών λεπτών, με όλες τις θρησκευτικές και πολιτικές προεκτάσεις που προωθούνται από τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας.

H δαιμονόπληκτη μάγισσα της Ιρλανδίας απαιτεί να στεφθεί ως νικήτρια της Eurovision και η Ευρώπη απροκάλυπτα πλέον στεφανώνει τη σατανολατρεία, την ίδια στιγμή που οι αξιωματούχοι της ποινικοποιούν την ευχή «καλά Χριστούγεννα», απαλείφουν τα χριστιανικά ονόματα και ξεριζώνουν κάθε χριστιανική αναφορά από τα σχολεία.

Η Ευρώπη ολοταχώς βουλιάζει στα σκοτάδια του μεσαίωνα και ακόμα πιο πίσω, στις δαιμονικές θρησκείες της αρχαιότητας. Τα διεθνιστικά πανηγύρια (Eurovision, βραβεία πάσης φύσεως, τελετές έναρξης αγώνων, καρναβάλια, παγκόσμιες ημέρες κλπ) μυούν απροκάλυπτα πλέον τις μάζες στην προσκύνηση του «Δράκοντα» της Αποκάλυψης, του Εωσφόρου. Και όλη αυτή η οπισθοδρόμηση προς το έρεβος, παρουσιάζεται σαν πολιτιστική κορωνίδα «ελευθερίας» και «αφύπνισης».

Η πολιτισμική σήψη της Ευρώπης είναι τόσο προχωρημένη πλέον που παράγει περισσότερη κόλαση και από αυτή που μπορεί να καταναλώσει το αδηφάγο ευρωπαϊκό κοινό. Η συμμετοχή της Ιρλανδίας προκάλεσε πλήθος αρνητικών αντιδράσεων στα social media και αυτό δείχνει μια μικρή ικμάδα υγείας μπροστά στον ζόφο που μας καταπλακώνει. Εννοείται ότι αυτό το επίσημο ανάθεμα προς τον Θεό που ποικιλοτρόπως εκπέμπει η Ευρώπη, θα το πληρώσει πολύ ακριβά όπως ορίζουν οι πνευματικοί νόμοι. Άλλωστε και ο ίδιος ο τίτλος του εκτρώματος της Ιρλανδίας μιλά για Doomsday, δηλαδή μέρα της κρίσεως…

 

 Πηγή: https://www.sportime.gr/

Read more »