Πόρισμα-σοκ στις ΗΠΑ: Στρατιωτικές παρεμβολές συνδέονται άμεσα με φονικές συντριβές αεροσκαφών!

Οι στρατιωτικές παρεμβολές στο σήμα GPS (GPS jamming) αποτελούν πλέον θανάσιμη απειλή για την πολιτική αεροπορία, όπως επιβεβαιώνει η προκαταρκτική έκθεση του NTSB για τη φονική συντριβή αεροσκάφος αεροδιακομιδών στο Νέο Μεξικό, που στοίχισε τη ζωή σε 4 ανθρώπους.

Το πόρισμα-βόμβα συνδέει άμεσα τις ηλεκτρονικές δοκιμές του αμερικανικού στρατού με την απώλεια προσανατολισμού του πληρώματος, ανοίγοντας έναν τεράστιο πόλεμο ανάμεσα στις αεροπορικές ενώσεις και το Πεντάγωνο.

Όταν ο στρατός «τυφλώνει» τα πολιτικά αεροπλάνα

Σύμφωνα με το NTSB, ο στρατός των ΗΠΑ πραγματοποιούσε προγραμματισμένες, «νόμιμες» παρεμβολές GPS στην περιοχή του White Sands Missile Range. Το αποτέλεσμα ήταν το αεροσκάφος ένα Beech King Air C90 να χάσει πλήρως τη λήψη GPS μόλις 4 λεπτά μετά την απογείωση, μέσα σε μια απόλυτα σκοτεινή νύχτα.

Η απώλεια του GPS προκάλεσε μια σειρά από αλυσιδωτά προβλήματα:

Χωρίς GPS, τα σύγχρονα συστήματα προειδοποίησης εγγύτητας εδάφους (terrain
avoidance systems) που διαθέτουν οι πιλότοι, ουσιαστικά αχρηστεύονται, αφού το αεροπλάνο δεν γνωρίζει πού ακριβώς βρίσκεται στον χάρτη σε σχέση με τα βουνά.

Οι πιλότοι αναγκάστηκαν να αλλάζουν συνεχώς σχέδια πτήσης, καθώς οι αυτόματες διαδικασίες προσγείωσης απαιτούσαν δεδομένα GPS που δεν είχαν πλέον.

Εκατοντάδες περιστατικά στον ίδιο διάδρομο

Το πρόβλημα δεν είναι τυχαίο. Η έκθεση αποκαλύπτει ότι έχουν καταγραφεί εκατοντάδες περιστατικά σοβαρών δυσλειτουργιών και υποβάθμισης συστημάτων πλοήγησης σε πολιτικά αεροσκάφη στην ευρύτερη περιοχή (Νέο Μεξικό, Δυτικό Τέξας, Αριζόνα) εξαιτίας του στρατιωτικού jamming. Μάλιστα, έχουν υπάρξει επίσημες αναφορές πιλότων που δήλωσαν ότι γλίτωσαν την τελευταία στιγμή τη συντριβή σε βουνό επειδή «τυφλώθηκαν» από τις παρεμβολές του στρατού.

Οι μεγάλες αεροπορικές ενώσεις των ΗΠΑ (AOPA και NBAA) έχουν ήδη ξεσηκωθεί, πιέζοντας την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αεροπορίας (FAA) να βάλει φρένο στην έκταση και τη συχνότητα αυτών των στρατιωτικών δοκιμών, καθώς αποδείχθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι οι παρεμβολές GPS κοστίζουν ανθρώπινες ζωές.

«Μαύρη τρύπα» για την Αεροπορία: Εκατοντάδες αεροπλάνα κινδύνευσαν στην ίδια περιοχή

Όπως αποκαλύπτεται από επίσημα αεροπορικά δεδομένα (Aviation Safety Reporting System της FAA) και ανεξάρτητες δημοσιογραφικές έρευνες (IEEE Spectrum), το συγκεκριμένο θανατηφόρο δυστύχημα είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου.

Στην ευρύτερη περιοχή του Νέου Μεξικού και του Δυτικού Τέξας, εξαιτίας των δοκιμών του White Sands Missile Range, έχουν καταγραφεί εκατοντάδες περιστατικά σοβαρής απώλειας σήματος και υποβάθμισης των συστημάτων πλοήγησης σε πολιτικά και εμπορικά αεροσκάφη.

Μάλιστα, στο φως έρχονται αναφορές-σοκ από πιλότους που κατέθεσαν ανώνυμα στο σύστημα ασφαλείας της FAA, περιγράφοντας καταστάσεις τρόμου.

Σε μία από αυτές, ο κυβερνήτης αναφέρει επί λέξει ότι οι παρεμβολές του στρατού παραλίγο να οδηγήσουν σε «ελεγχόμενη πρόσκρουση στο έδαφος», καθώς το αεροπλάνο έχασε πλήρως τον προσανατολισμό του και σώθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

 

Πηγή: https://www.pronews.gr/ 

Read more »

Απόρθητα νησιά: Το μάθημα της Ταϊβάν για την άμυνα του Αιγαίου

Γράφει ο ΠΑΠΠΑΣ Δ. ΙΩΑΝΝΗΣ

Τα φιλόδοξα σχέδια περί “Γαλάζιας Πατρίδας” είναι ανεφάρμοστα επί του πεδίου. Όσο δε πιο γρήγορα το καταλάβουν οι γείτονές μας, όσο πιο γρήγορα σοβαρευτούν, τόσο το καλύτερο γι’ αυτούς. Στο άρθρο θα εξετάσουμε, τι μας διδάσκει το ψυχροπολεμικό υπόδειγμα της Ταϊβάν.

Τα νησιωτικά συμπλέγματα Kinmen και Matsu της Ταϊβάν, με 12 και 32 νησιά αντίστοιχα, αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα γεωγραφικής και στρατηγικής ασυμμετρίας στον σύγχρονο κόσμο. Βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από την Κίνα – μόλις 10 χιλιόμετρα από την απέναντι ακτή της ηπειρωτικής Κίνας, αλλά 160-190 χιλιόμετρα από την Ταϊβάν. Αυτά τα νησιωτικά συμπλέγματα λειτουργούν ως προκεχωρημένα φυλάκια της Ταϊβάν.

Η επιφάνειά τους όμως είναι πλήρως εκτεθειμένη στο κινεζικό πυροβολικό. Για να αντιμετωπίσει αυτή τη θανάσιμη απειλή, η Ταϊβάν ξεκίνησε ήδη από το 1956 – ως απάντηση στις πρώτες μεγάλες κρίσεις των Στενών – την εκσκαφή του σκληρού, γρανιτένιου υπεδάφους των νησιών.

Μετά την καταιγίδα του 1958, όταν η Κίνα έριξε πάνω από 450.000 βλήματα πυροβολικού στο Kinmen μέσα σε 44 ημέρες, η Ταϊπέι κατάλαβε ότι η επιβίωση κρίνεται υπόγεια. Επί δεκαετίες, οι λόφοι σκάφτηκαν, δημιουργώντας μια ολόκληρη στρατιωτική πολιτεία κάτω από το έδαφος, η οποία στα τέλη της δεκαετίας του ’60, μέσω του γιγαντιαίου “Σχεδίου Beihai”, απέκτησε μέχρι και υπόγειες ναυτικές βάσεις (όπως τα κανάλια Beihai) σκαμμένες με τα χέρια και δυναμίτη.

 

Η “Άμυνα Σκαντζόχοιρου” της Ταϊβάν

Η Ταϊβάν δεν σπατάλησε πόρους οχυρώνοντας άσκοπα το σύνολο των 48 διάσπαρτων νησιών και νησίδων των δύο συμπλεγμάτων. Επικέντρωσε το γιγαντιαίο τεχνικό της έργο αποκλειστικά στα 9 κύρια νησιά, 4 στο Kinmen και 5 στο Matsu – όπως και η Ελλάδα στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου μετά το 1974. Αυτοί οι 9 κεντρικοί γεωγραφικοί όγκοι έναντι των ακτών της Κίνας, μετατράπηκαν σε “κούφιους”, γρανιτένιους “σκαντζόχοιρους”, οι οποίοι όμως περιβάλλονται από ένα πυκνό, φονικό δίκτυο 307 αυτόνομων παράκτιων οχυρών και πολυβολείων, ένα ανά 360 μέτρα ακτογραμμής κατά μέσο όρο.

Η “Άμυνα Σκαντζόχοιρου” (Hedgehog Defense), που η Ταϊπέι εφάρμοσε στα νησιά επί δεκαετίες, είναι μια αμυντική διάταξη σχεδιασμένη να μάχεται προς όλες τις κατευθύνσεις (360 μοίρες). Ακόμη κι αν ο εχθρός την περικυκλώσει, κάθε τοποθεσία συνεχίζει τον αγώνα, ακριβώς επειδή είναι αυτόνομη και γεμάτη “αγκάθια”. Με αυτόν τον τρόπο, η Ταϊβάν απέδειξε ότι η άμυνα ενός αρχιπελάγους δεν απαιτεί την καθολική και οικονομικά ασύμφορη οχύρωση κάθε βράχου, αλλά τη μετατροπή των κύριων νησιών σε υπόγειες “μητέρες-βάσεις” που ελέγχουν και προστατεύουν ολόκληρη την ενδιάμεση θαλάσσια περιοχή.

Υπόγεια πολεμικά οικοσυστήματα

Τα υπόγεια δίκτυα στα Kinmen και Matsu είναι αυτόνομα πολεμικά οικοσυστήματα. Περιλαμβάνουν πλήρως ηλεκτροδοτούμενους θαλάμους, νοσοκομεία, κέντρα διοίκησης, αποθήκες πυρομαχικών, όπως επίσης και ολοκληρωμένα οπλικά συστήματα, από βαρέα πυροβόλα μέχρι πυραυλακάτους. Η αρχιτεκτονική αυτή επιτρέπει την εφαρμογή της τακτικής των “υπόγειων επιθέσεων ξαφνικής ανάδυσης” (subterranean pop-up attacks).

Κρυμμένες Ναυτικές Βάσεις: Τα τούνελ ξεκινούν από το εσωτερικό του βράχου και καταλήγουν κατευθείαν στη θάλασσα. Οι πυραυλάκατοι είναι απόλυτα προστατευμένες· βγαίνουν, εκτοξεύουν αντιπλοϊκούς πυραύλους και επιστρέφουν αμέσως στην ασφάλεια του γρανίτη.

Υπόγειο Πυροβολικό: Τα βαρέα πυροβόλα, οι εκτοξευτές πυραύλων και οι εξέδρες drones παραμένουν υπόγεια. Αυτοματοποιημένες θύρες (blast doors) ανοίγουν για ελάχιστα δευτερόλεπτα, το όπλο εκτελεί το πλήγμα ακριβείας και αποσύρεται πίσω στη γη πριν τα εχθρικά συστήματα προλάβουν να ανταποδώσουν τα πυρά.

Ψευδείς Στόχοι: Η υπόγεια προστασία συμπληρώνεται από μια εκτεταμένη τακτική παραπλάνησης (deception) στην επιφάνεια. Η Ταϊβάν χρησιμοποιεί “πολυφασματικά” ομοιώματα (multispectral decoys) υψηλής πιστότητας. Αυτοί οι ψεύτικοι στόχοι διαθέτουν εσωτερικές γεννήτριες θερμότητας και ειδικές μεταλλικές βαφές, ώστε να εκπέμπουν το ίδιο ακριβώς θερμικό και ρανταρικό αποτύπωμα με τα αληθινά συστήματα. Παράλληλα, κατασκευάστηκαν δεκάδες “ψεύτικες είσοδοι στοών” (decoy portals) στους βράχους.

Σε περίπτωση σύρραξης, ο επιτιθέμενος παρασύρεται να εξαπολύσει τις πανάκριβες βόμβες διείσδυσης και τους πυραύλους του εναντίον φουσκωτών αρμάτων και συμπαγών βράχων. Αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο οικονομικό και επιχειρησιακό παράδοξο: ο εχθρός εξαντλεί το στοκ των έξυπνων όπλων του σε μηδενικούς στόχους, ενώ η πραγματική αμυντική ισχύς παραμένει άθικτη υπόγεια – όπως συμβαίνει σήμερα σε σύγχρονες πολεμικές συγκρούσεις, στην Ουκρανία, το Ιράν, τον Λίβανο και την Υεμένη*.

Κατά συνέπεια, η Κίνα, η στρατιωτική υπερδύναμη με τον μεγαλύτερο ενεργό στρατό στον κόσμο, απειλούσε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο αυτά τα “Νησιά-Φρούρια” (Fortress Islands), τα βομβάρδιζε, αλλά επί δεκαετίες δεν τόλμησε να τους επιτεθεί με αποβατικά στρατεύματα, όσο μικρά και εάν είναι αυτά τα νησιά – το μεγαλύτερο του συμπλέγματος Kinmen έχει έκταση 134 τ. χλμ. (πολύ μικρότερο από την Ικαρία, που είναι 255 τ. χλμ.), ενώ του συμπλέγματος Matsu είναι μόλις 10,4 τ. χλμ. (όσο περίπου το Καστελλόριζο, που είναι 9,1 τ. χλμ.).

Ανεφοδιασμός: Το κλειδί της θωράκισης των Νησιών-Φρουρίων

Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, ο ανεφοδιασμός των Νησιών-Φρουρίων της Ταϊβάν διασφαλίζετο από τον Έβδομο Στόλο των ΗΠΑ. Ενδεικτικά, κατά τις Κρίσεις των Στενών της Ταϊβάν (1954, 1958), αμερικανικά πολεμικά πλοία συνόδευαν τις νηοπομπές της Ταϊβάν μέχρι το όριο των χωρικών υδάτων του Kinmen, εμποδίζοντας την Κίνα να επιτεθεί αποτελεσματικά.

Σήμερα όμως, η αμυντική συμφωνία των ΗΠΑ με την Ταϊβάν (Taiwan Relations Act) καλύπτει νομικά μόνο το κύριο νησί (Formosa) και τα νησιά Pescadores. Τα Kinmen και Matsu εξαιρούνται επίσημα. Με την Κίνα να διαθέτει πλέον πυραύλους που μπορούν να βυθίσουν αμερικανικά αεροπλανοφόρα (τους λεγόμενους Carrier Killers DF-21/DF-26), η Ταϊβάν ξέρει ότι οι ΗΠΑ δεν θα ρισκάρουν έναν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να σπάσουν έναν κινεζικό αποκλεισμό σε αυτά τα νησιά. Δηλαδή σήμερα πλέον οι Κινεζικές ένοπλες δυνάμεις μπορούν για πρώτη φορά να μετατρέψουν τα δύο νησιωτικά συμπλέγματα σε απροσπέλαστη ζώνη απαγόρευσης πρόσβασης (Anti-Access / Area Denial, ή “A2/AD”).

Κατά συνέπεια, κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η Ταϊβάν προχώρησε σε σταδιακή μείωση των στρατευμάτων της στα Kinmen και Matsu, από 100.000 στρατιώτες στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου σε 3.000 στρατιώτες σήμερα. Η επιλογή αυτή δεν έγινε λόγω αποτυχίας του υπόγειου τακτικού μοντέλου, αλλά λόγω της καθολικής κινεζικής υπεροχής που αναπτύχθηκε πρόσφατα για τον ολοσχερή αποκλεισμό αυτών των νησιών σε περίπτωση σύρραξης, οπότε η Ταϊβάν θα αδυνατούσε να ανεφοδιάζει τα νησιά της και θα κινδύνευε να εγκλωβίσει πολύτιμο έμψυχο δυναμικό σε νησιωτικές “υπόγειες φυλακές”.

“Γαλάζια Πατρίδα” γιοκ, εφέντιμ!

Στο Αιγαίο, η πραγματικότητα αντιστρέφεται. Τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου – που ήδη διαθέτουν αξιόλογες υπόγειες οχυρώσεις, καταφύγια και έργα εκσκαφής, που κατασκευάστηκαν με τεράστιο κόπο από το Μηχανικό μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974 – δεν είναι αποκομμένα προκεχωρημένα φυλάκια, αλλά οργανικό μέρος ενός ενιαίου, συμπαγούς αρχιπελαγικού δικτύου με βάθος και συνέχεια μέχρι την ηπειρωτική Ελλάδα και την Κρήτη.

Οι ελληνικές δυνάμεις, διατηρώντας το ποιοτικό αεροναυτικό τους πλεονέκτημα (τεχνολογικό και ανθρώπινο) έναντι της Τουρκίας, έχουν την επιχειρησιακή ικανότητα να υποστηρίζουν και ανεφοδιάζουν τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου υπό πολεμικές συνθήκες. Επί πλέον, η μόνιμη παρουσία και λειτουργία Αμερικανικών βάσεων στο Αιγαίο, από την Κρήτη μέχρι την Αλεξανδρούπολη, αφαιρεί από την Τουρκία την τεχνολογική δυνατότητα να μετατρέψουν το ανατολικό Αιγαίο σε περιοχή “A2/AD”, όσους πυραύλους, drones και μέσα ηλεκτρονικού πολέμου και εάν κατασκευάσουν.

Επομένως, για όσο καιρό οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις διατηρούν την ποιοτική τους υπεροχή έναντι της Τουρκίας και οι Αμερικανοί συνεχίζουν να “επιτηρούν” εκ του σύνεγγυς το Αιγαίο** τα τουρκικά σχέδια περί “Γαλάζιας Πατρίδας” είναι ανεφάρμοστα επί του πεδίου. Όσο δε πιο γρήγορα το καταλάβουν οι Τούρκοι, όσο πιο γρήγορα σοβαρευτούν, τόσο το καλύτερο γι’ αυτούς.

Υποσημειώσεις

*Στην Ουκρανία, ο ρωσικός στρατός έχει σπαταλήσει δεκάδες πανάκριβους πυραύλους κρουζ Kalibr και drones Lancet εξολοθρεύοντας ξύλινα και φουσκωτά ομοιώματα συστημάτων HIMARS και Patriot, τα οποία διέθεταν ειδικές γεννήτριες για την παραπλάνηση των θερμικών αισθητήρων. Αντίστοιχα, στον Λίβανο, τα δαιδαλώδη υπόγεια δίκτυα στοών της Χεζμπολάχ και οι “ψεύτικες πύλες” στους βράχους απορρόφησαν μεγάλο μέρος των ισραηλινών αεροπορικών πληγμάτων, αφήνοντας πολλές πραγματικές υποδομές εκτόξευσης επιχειρησιακές μετά από μήνες ανηλεών βομβαρδισμών.

**Ο πραγματικός λόγος που οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει τεχνολογικό και εξοπλιστικό εμπάργκο στην Τουρκία από το 2019, δεν είναι μόνο τα αντιεροπορικά της συστήματα S-400. Με τα καμώματα της πολεμικής της βιομηχανίας, τους εξοπλισμούς της (μέρος των οποίων είναι τα S-400), τις πυρηνικές της “φιλοδοξίες”, και τις στρατοκρατικές της εξαγγελίες περί “Γαλάζιας Πατρίδας”, η Τουρκία έχει καταδείξει ότι ο στρατηγικός της στόχος είναι να μπορεί να μετατρέπει περιοχές του ανατολικού Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου σε “A2/AD”, όπως δηλαδή μπορεί να κάνει σήμερα η Κίνα στον δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, στα νησιωτικά συμπλέγματα Kinmen και Matsu.

Όμως η Τουρκία λογάριασε χωρίς τον “ξενοδόχο”, τις ΗΠΑ, οι οποίες επ’ ουδενί θα επιτρέψουν να συμβεί κάτι τέτοιο στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο: Άλλο η Κίνα στον Ειρηνικό Ωκεανό και άλλο η Τουρκία στο Αιγαίο Πέλαγος και την ανατολική Μεσόγειο, αφού, αν μη τι άλλο, η Τουρκία δεν είναι, ούτε και πρόκειται να γίνει, πυρηνική Δύναμη. 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com

Read more »

Τι διδάσκει την Ελλάδα ο πόλεμος στην Ουκρανία

Γράφει ο ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ

Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, που αντιμετωπίζει μια διαρκή και σύνθετη απειλή ασφαλείας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα συμπεράσματα από τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί ίσως το σημαντικότερο στρατηγικό μάθημα για την Ελλάδα, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Δεν πρόκειται μόνο για μια σύγκρουση ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, αλλά για έναν πόλεμο που αποκαλύπτει πώς θα μοιάζουν οι συγκρούσεις του 21ου αιώνα: Συνδυασμός συμβατικών επιχειρήσεων, drones, κυβερνοπολέμου, πληροφοριακής μάχης, οικονομικής πίεσης και τεχνολογικής υπεροχής. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, που αντιμετωπίζει μια διαρκή και σύνθετη απειλή ασφαλείας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα συμπεράσματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά.

Το πρώτο και ίσως πιο κρίσιμο μάθημα είναι ότι οι πόλεμοι δεν ανήκουν στο παρελθόν. Για δεκαετίες, πολλές ευρωπαϊκές χώρες θεώρησαν πως η οικονομική αλληλεξάρτηση και οι διεθνείς οργανισμοί είχαν μειώσει δραστικά το ενδεχόμενο μιας μεγάλης σύγκρουσης. Η Ουκρανία απέδειξε το αντίθετο. Η Ελλάδα, η οποία ποτέ δεν εγκατέλειψε πλήρως την ανάγκη ισχυρής άμυνας λόγω της αντιπαράθεσης με την Τουρκία, είδε ουσιαστικά να επιβεβαιώνεται η στρατηγική της επιλογή να διατηρεί υψηλές αμυντικές δαπάνες και αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις.

Ο πόλεμος ανέδειξε επίσης τη σημασία της αποτροπής. Η Ουκρανία πριν από το 2022 διέθετε στρατό, αλλά δεν είχε το επίπεδο αποτρεπτικής ισχύος που θα μπορούσε να αποθαρρύνει μια ρωσική εισβολή. Για την Ελλάδα, αυτό μεταφράζεται στην ανάγκη όχι μόνο να διαθέτει σύγχρονα οπλικά συστήματα, αλλά και να πείθει πως είναι έτοιμη να τα χρησιμοποιήσει εάν χρειαστεί. Η αποτροπή είναι κυρίως ψυχολογική και πολιτική έννοια: Ο αντίπαλος πρέπει να πιστέψει ότι το κόστος μιας επιθετικής ενέργειας θα είναι δυσβάσταχτο.

Ένα άλλο σημαντικό δίδαγμα αφορά την τεχνολογία και ιδιαίτερα τα drones. Η Ουκρανία απέδειξε πως φθηνά μη επανδρωμένα συστήματα μπορούν να καταστρέψουν πανάκριβα άρματα μάχης, πλοία ή εγκαταστάσεις. Η εικόνα του πολέμου άλλαξε δραματικά, όταν μικρές ομάδες χειριστών drones απέκτησαν δυνατότητες που παλαιότερα απαιτούσαν αεροπορία ή πυροβολικό. Για την Ελλάδα, με το γεωγραφικά κατακερματισμένο περιβάλλον του Αιγαίου, τα drones αποκτούν τεράστια σημασία. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για επιτήρηση νησιών, στοχοποίηση εχθρικών δυνάμεων, προστασία θαλάσσιων περιοχών και συλλογή πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο.

Τι μας έμαθε η Ουκρανία

Παράλληλα, η Ουκρανία ανέδειξε τη σημασία της αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας. Οι συνεχείς ρωσικές επιθέσεις με πυραύλους cruise, βαλλιστικούς πυραύλους και drones αυτοκτονίας έδειξαν ότι καμία χώρα δεν μπορεί πλέον να βασίζεται αποκλειστικά στην αεροπορία της. Η Ελλάδα ήδη διαθέτει ένα πολυεπίπεδο δίκτυο αεράμυνας, αλλά ο πόλεμος έδειξε ότι απαιτούνται περισσότερα συστήματα μικρού κόστους και υψηλής πυκνότητας για την αντιμετώπιση μαζικών επιθέσεων drones.

Ο πόλεμος κατέδειξε επίσης τη σημασία της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας. Η Ουκρανία κατάφερε να επιβιώσει επειδή είχε τη δυνατότητα να παράγει, ή να επισκευάζει όπλα, πυρομαχικά και drones ακόμα και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ταυτόχρονα, η Ευρώπη ανακάλυψε ότι τα αποθέματά της σε πυρομαχικά ήταν ανεπαρκή για έναν παρατεταμένο πόλεμο υψηλής έντασης. Για την Ελλάδα, αυτό αποτελεί σαφή προειδοποίηση. Η χώρα δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από ξένους προμηθευτές σε περίοδο κρίσης. Η ενίσχυση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα, αλλά θέμα εθνικής ασφάλειας.

Ένα ακόμα μάθημα αφορά τη σημασία των συμμαχιών. Η Ουκρανία άντεξε κυρίως χάρη στη δυτική στρατιωτική και οικονομική βοήθεια. Η Ελλάδα, ως μέλος του NATO και της ΕΕ κατανοεί πλέον ακόμα περισσότερο τη σημασία των στρατηγικών συνεργασιών. Οι αμυντικές συμφωνίες με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα μέσα σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης αστάθειας.

Την ίδια στιγμή, η Ουκρανία έδειξε πως η εθνική συνοχή είναι εξίσου σημαντική με τα όπλα. Το υψηλό ηθικό των Ουκρανών, η κοινωνική αντοχή και η προθυμία των πολιτών να στηρίξουν την άμυνα της χώρας αποτέλεσαν κρίσιμο παράγοντα επιβίωσης. Η Ελλάδα, λόγω της μακράς ιστορικής εμπειρίας της, γνωρίζει τη σημασία της κοινωνικής συνοχής, αλλά η ουκρανική εμπειρία υπενθυμίζει ότι η άμυνα δεν είναι μόνο υπόθεση των ενόπλων δυνάμεων. Περιλαμβάνει την πολιτική προστασία, τις υποδομές, την ενεργειακή ασφάλεια, την κυβερνοασφάλεια και την ανθεκτικότητα της κοινωνίας σε περιόδους κρίσης.

Τέλος, ο πόλεμος στην Ουκρανία έδειξε ότι η πληροφορία και η επικοινωνία αποτελούν πλέον πεδίο μάχης. Τα social media, οι δορυφορικές εικόνες, η προπαγάνδα και οι κυβερνοεπιθέσεις επηρεάζουν άμεσα την εξέλιξη μιας σύγκρουσης. Η Ελλάδα πρέπει να επενδύσει περισσότερο στην κυβερνοάμυνα, στην αντιμετώπιση υβριδικών απειλών και στην προστασία κρίσιμων δικτύων.

Συνολικά, η Ουκρανία δεν διδάσκει στην Ελλάδα μόνο πώς να πολεμά, αλλά κυρίως πώς να προετοιμάζεται ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να πολεμήσει. Ο σύγχρονος πόλεμος απαιτεί τεχνολογία, αποθέματα, συμμαχίες, κοινωνική ανθεκτικότητα και στρατηγική διορατικότητα. Για την Ελλάδα, που βρίσκεται σε μια γεωπολιτικά ευαίσθητη περιοχή, τα μαθήματα αυτά δεν είναι θεωρητικά· είναι άμεσα και απολύτως πρακτικά.

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com

ΣΧΟΛΙΟ

Σημαντικά διδάγματα αλλά και εσκεμμένη δυστυχώς άγνοια(;) από τον αρθρογράφο του για το διεφθαρμένο καθεστώς του Ζελένσκι, για τις φασιστικού τύπου πρακτικές επιστράτευσης κλπ.... Αυτά όλα μας δείχνουν ότι οι Ουκρανοί στην πλειοψηφία τους δεν επιθυμούν να πολεμήσουν τους Ρώσους για εδάφη που ιστορικά ανήκουν στην Ρωσία και τα οποία κατοικούν Ρωσικής εθνικής συνείδησης πολίτες της Ουκρανίας...
Σε μια Ουκρανία που εκατομμύρια λεφτάδες έφυγαν για να αποφύγουν την στράτευση και που τα άτομα του καθεστώτος, καθώς και πολλοί άλλοι της ουκρανικής ελίτ δεν πάνε να πολεμήσουν αλλά περνάνε την ζωή τους μέσα στα πλούτη και στα πάρτυ, την ίδια στιγμή που συμπατριώτες τους σκοτώνονται σε μια απέλπιδα μάχη στο μέτωπο, είναι αστείο να μιλάμε για εθνική συνοχή....

Read more »

6 ρωσικά πυρηνικά υποβρύχια κοντά στα Στενά του Ορμούζ

 

Η παρουσία ενός ρωσικού πυρηνικού υποβρυχίου επιβεβαιώθηκε κοντά στο Στενό του Ορμούζ.

Η Μόσχα έχει αναπτύξει επίσημα έξι υποβρύχια, συμπεριλαμβανομένων δύο πυρηνοκίνητων, κοντά στο Στενό του Ορμούζ για μια αποστολή διακριτικής προστασίας των ιρανικών υποδομών, σύμφωνα με δημοσιεύματα.

Ο κύριος ρόλος τους είναι να εμποδίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ να εισέλθουν ελεύθερα στο στενό ή να πλησιάσουν τις ιρανικές ακτές.

Αυτή η ανάπτυξη στέλνει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα στη Δύση, σηματοδοτώντας ότι οποιαδήποτε σημαντική κλιμάκωση κατά του Ιράν θα μπορούσε να εμπλέξει άμεσα τη Ρωσία.

 

Πηγή: https://romioitispolis.gr 

Read more »

Επιχειρησιακές αλλαγές στους κόλπους του ΝΑΤΟ: Ποιά Στρατηγεία παραδίδουν οι ΗΠΑ;

Τι ανακοινώθηκε.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραδώσουν δύο από τα επιχειρησιακά στρατηγεία του ΝΑΤΟ (Allied Joint Force Command, JFC) στους Ευρωπαίους συμμάχους τους και σε αντάλλαγμα θα πάρουν τη διοίκηση ενός τρίτου, την ώρα που ο Αμερικανός πρόεδρος καλεί τους Ευρωπαίους να αναλάβουν περισσότερες ευθύνες όσον αφορά την ασφάλειά τους.

Όπως έγινε γνωστό από διπλωματικές πηγές, οι ΗΠΑ θα αφήσουν στην Ιταλία τη διοίκηση του Γενικού Στρατηγείου της Νότιας Πτέρυγας που εδρεύει στη Νάπολη.


Παραιτούνται επίσης υπέρ των Βρετανών από τη διοίκηση του JFC στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια, που είναι αρμόδιο για τη Βόρεια Πτέρυγα.

Το τρίτο αρχηγείο, εκείνο του Μπρούσουμ, στην Ολλανδία, είναι αρμόδιο για την Ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και σήμερα διοικείται από Γερμανό αξιωματικό.

Σε αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ θα αναλάβουν τη Marcom, την ενιαία ναυτική διοίκηση του ΝΑΤΟ που εδρεύει στο Νόρθγουντ της Βρετανίας.

Οι αλλαγές αυτές θα υλοποιηθούν σε μερικούς μήνες, είπαν στο Γαλλικό Πρακτορείο δύο διπλωμάτες της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, που ζήτησαν να μην κατονομαστούν. «Είναι καλή ένδειξη μιας πραγματικής μεταβίβασης ευθυνών», είπε η μία από αυτές τις πηγές.

Οι ΗΠΑ επαναβεβαιώνουν σε κάθε περίπτωση τον κεντρικό ρόλο τους στους κόλπους του ΝΑΤΟ. Στο εξής θα έχουν την κεντρική διοίκηση και των τριών όπλων: των δυνάμεων Ξηράς (Landcom), του Ναυτικού (Marcom) και της Αεροπορίας (Aircom).

Διατηρούν επίσης την Ανώτατη Συμμαχική Διοίκηση της Ευρώπης (Saceur), μια θέση στρατηγικής σημασίας, επικεφαλής της οποίας αναλαμβάνει πάντα, από την ίδρυση της Συμμαχίας, ένας Αμερικανός αξιωματικός.

Η πιο «πολιτική» θέση του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ κατά παράδοση ανατίθεται πάντα σε Ευρωπαίο.

 

Πηγή: https://www.el.gr/ 

Read more »

Με ποια τρομερή συνταγή η Ρωσία συνέτριψε τη Δύση - Πώς αχρήστεψε εντελώς τα 17.000 όπλα ΗΠΑ και Ευρώπης

Η Ρωσία κατανοεί ότι η σύγκρουση με τη Δύση είναι μακροπρόθεσμη και πολυεπίπεδη: στρατιωτική, οικονομική, ιδεολογική - Η υπομονή είναι το μεγάλο της όπλο.

Καθώς οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιμένουν σε ένα αποτυχημένο μοντέλο πίεσης μέσω κυρώσεων, η Ρωσία απαντά όχι με υποχώρηση, αλλά με ψυχραιμία, συμμαχίες και γεωοικονομική στρατηγική.

Το αφήγημα περί «συντριβής της ρωσικής οικονομίας» καταρρέει, ενώ η Μόσχα επανέρχεται ως παγκόσμιος ενεργειακός πυλώνας, απευθυνόμενη σε μια νέα, πολύ μεγαλύτερη αγορά από αυτή της Δύσης.

Ακόμη και το σκληρό αμερικανικό περιοδικό National Interest που απηχεί τις θέσεις του Πενταγώνου παραδέχεται ότι οι κυρώσεις ως μοντέλο πίεσης έχουν αποτύχει παταγωδώς.

Κυρώσεις: Το παλιό όπλο που δεν πονά

Η Ουάσινγκτον, απογοητευμένη από τη στρατιωτική αντοχή της Ρωσίας στην Ουκρανία, επαναφέρει το γνωστό μοτίβο: ενίσχυση κυρώσεων στον ενεργειακό τομέα, απειλές κατά τρίτων χωρών, και νέες «καμπάνιες πίεσης».

Το επιχείρημα είναι ότι οι κυρώσεις είναι το μόνο μέσο για να «φέρουν τη Μόσχα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων».

Ας δούμε όμως την πραγματικότητα:

• Από το 2022, έχουν επιβληθεί άνω των 17.000 κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
• Η Ρωσία δεν κατέρρευσε – αντιθέτως, το ρούβλι σταθεροποιήθηκε, η παραγωγή αυξήθηκε και τα κρατικά έσοδα από εξαγωγές ενισχύθηκαν.
• Οι κυρώσεις δεν εμπόδισαν ούτε την τεχνολογική προσαρμογή, ούτε τη στρατιωτική παραγωγή της Μόσχας.

Το αφήγημα της Δύσης είναι απλό: «Χρειάζονται ακόμα πιο σκληρές κυρώσεις για να πετύχουν».

Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική: όσες περισσότερες κυρώσεις επιβάλλονται, τόσο πιο γρήγορα η Ρωσία αποσυνδέεται από τη Δύση – και τόσο πιο αυτάρκης γίνεται.


Πετρέλαιο και φυσικό αέριο: Το υπέρτατο στρατηγικό όπλο

Η Ρωσία προσαρμόστηκε αστραπιαία:

• Μέσα σε μόλις 18 μήνες, το 70% των ρωσικών ενεργειακών εξαγωγών κατευθύνεται προς Ασία, Μέση Ανατολή και Αφρική
• Ινδία και Κίνα, οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες του αναπτυσσόμενου κόσμου, αγοράζουν ρωσικό πετρέλαιο με μακροπρόθεσμα συμβόλαια και εκπτώσεις, αδιαφορώντας πλήρως για τις δυτικές απειλές.
• Το εμπάργκο LNG της ΕΕ δεν έχει τεθεί πλήρως σε εφαρμογή, και όταν τεθεί, θα αντικατασταθεί από εξαγωγές σε Τουρκία, Πακιστάν, Βιετνάμ και Βραζιλία.

Η Δύση επιβάλλει ανώτατο όριο τιμής στα 60 δολάρια – αλλά η Ρωσία πουλά με 70 δολάρια σε «φιλικές» χώρες, παρακάμπτοντας το σύστημα.

Ο ρωσικός σκιώδης στόλος έχει σχεδόν διπλασιαστεί, διαλύοντας τις ελπίδες για έλεγχο μέσω ναυτιλιακής ασφάλισης.


Νέα παγκόσμια πραγματικότητα: Δεν είστε μόνοι σας πια

Το κυρίαρχο πρόβλημα των Δυτικών κυρώσεων είναι ότι πλέον δεν επιβάλλονται από τον «παγκόσμιο συνασπισμό» του παρελθόντος.
Το 2025: Πάνω από το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού βρίσκεται σε χώρες που δεν εφαρμόζουν κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Οι BRICS+ έχουν πλέον 15 μέλη, με χώρες όπως η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και η Αργεντινή να ενώνουν τις δυνάμεις τους με Μόσχα και Πεκίνο.
Η Ρωσία πουλά ενέργεια σε εθνικά νομίσματα (ρούβλι, γιουάν, ρουπία), αποδυναμώνοντας το δολάριο.
Αυτή δεν είναι απλώς παράκαμψη κυρώσεων.
Είναι νέο οικονομικό σύστημα, με τη Ρωσία κεντρικό παίκτη.


Η αντίστροφη επίδραση των κυρώσεων

Οι κυρώσεις δεν απομονώνουν τη Ρωσία.
Αντιθέτως ενισχύουν τη Ρωσική εθνική συνοχή και το αφήγημα της «πολιορκούμενης πατρίδας».
Ταυτόχρονα υπονομεύουν τις σχέσεις της Δύσης με τρίτες χώρες, όπως η Ινδία, που αντιδρά στην επιβολή δασμών και απειλών.
Παράλληλα δημιουργούν νέα στρατηγικά μπλοκ όπου η Ρωσία παίζει ρόλο «ηγέτη του παγκόσμιου Νότου».

Η υποκρισία είναι εμφανής: οι ΗΠΑ ζητούν από Ινδία και Κίνα να σταματήσουν να αγοράζουν ρωσικό πετρέλαιο, την ώρα που οι ευρωπαϊκές χώρες εξακολουθούν να εισάγουν LNG και πετρελαϊκά προϊόντα από διυλιστήρια που χρησιμοποιούν ρωσικό πετρέλαιο.

Η υπομονή είναι το μεγάλο όπλο της Ρωσίας - Έτσι συνέτριψε τη Δύση

Η Ρωσία κατανοεί ότι η σύγκρουση με τη Δύση είναι μακροπρόθεσμη και πολυεπίπεδη: στρατιωτική, οικονομική, ιδεολογική.
Η υπομονή είναι όπλο.
Η Δύση, ανίκανη να δει πέρα από εκλογικούς κύκλους, εξαντλείται γρήγορα σε κάθε νέο κύμα κυρώσεων.

Οι κοινωνίες της πιέζονται από πληθωρισμό, ενεργειακές κρίσεις και διχασμό για το κόστος του πολέμου στην Ουκρανία.
Ακόμα και μέσα από το φιλοπολεμικό αφήγημα, αναγνωρίζεται ότι η Μόσχα ζητά άρση κυρώσεων ως προϋπόθεση για ειρηνευτική συμφωνία.
Η Ρωσία δεν φοβάται τις κυρώσεις – τις αντιμετωπίζει ψύχραιμα, και τις χρησιμοποιεί για να ενισχύσει την εθνική της αυτάρκεια.

Η επιλογή για τη Δύση είναι απλή: συνέχιση ενός αναποτελεσματικού οικονομικού πολέμου ή αποδοχή μιας νέας πολυπολικής τάξης, με διάλογο και αμοιβαίο σεβασμό.

Όσο οι ΗΠΑ επαναλαμβάνουν το ίδιο αποτυχημένο σενάριο πίεσης, η Ρωσία σχεδιάζει το επόμενο βήμα της με υπομονή, στρατηγική και παγκόσμιες συνεργασίες.
Οι κυρώσεις δεν είναι πια όπλο.
Είναι παράσημο παραίτησης.


Τώρα παίζει επίθεση

Η Ρωσία, αντί να παίζει άμυνα, οικοδομεί συμμαχίες, ανασυντάσσει τη βιομηχανική της βάση και επαναπροσδιορίζει τη θέση της ως παγκόσμια ενεργειακή, αμυντική και γεωπολιτική υπερδύναμη.

• Στον στρατιωτικό τομέα, το 2025 βρίσκει τη Ρωσία να εξοπλίζει τον στρατό της με πολλαπλά συστήματα S-400 και S-500, να ενισχύει τη δική της αμυντική αυτάρκεια και να εξάγει προηγμένα όπλα σε στρατηγικούς εταίρους όπως η Ινδία και το Ιράν.

• Στον ενεργειακό τομέα, η Ρωσία δεν είναι πλέον εξαρτώμενη από την ευρωπαϊκή αγορά. Ο Power of Siberia 2, ο αγωγός που συνδέει τα ρωσικά κοιτάσματα με την Κίνα, θα αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά της ασιατικής ενεργειακής ασφάλειας.

• Στο οικονομικό επίπεδο, η μετάβαση σε συναλλαγές σε εθνικά νομίσματα, η ίδρυση εναλλακτικών στο SWIFT, και η δημιουργία της Αναπτυξιακής Τράπεζας των BRICS (Development Bank), ελαχιστοποιούν την εξάρτηση από τα δυτικά χρηματοπιστωτικά συστήματα.

Βιομηχανική αναγέννηση

Ένα από τα πιο ελάχιστα συζητημένα – αλλά θεμελιώδη – αποτελέσματα των κυρώσεων είναι ότι επανεκκίνησαν τη ρωσική εσωτερική παραγωγή σε κρίσιμους τομείς.

1. Από το 2022 έως το 2025, πάνω από 1.500 νέα εργοστάσια άνοιξαν σε τομείς όπως η μικροηλεκτρονική, η αεροδιαστημική, η γεωργική τεχνολογία και η φαρμακευτική.

2. Η υποκατάσταση εισαγωγών εξελίχθηκε από θεωρία σε στρατηγικό δόγμα: ό,τι δεν μπορεί να αγοραστεί λόγω κυρώσεων, παράγεται εντός συνόρων.

3. Η επιστροφή επιστημόνων και τεχνικών από το εξωτερικό, χάρη σε εθνικά προγράμματα ενίσχυσης, επιτρέπει την τεχνολογική ανεξαρτησία.

Ενδεικτικά, το ρωσικό πρόγραμμα «Мой завод» ( Το εργοστάσιό μου) για την αναβίωση τοπικών βιομηχανιών πέτυχε να ενεργοποιήσει πάνω από 500 χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, κυρίως σε περιοχές εκτός της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης.


Ο πόλεμος δεν είναι μόνο στην Ουκρανία

Ενώ η Δύση βλέπει τον πόλεμο ως στρατιωτική και επικοινωνιακή σύγκρουση, η Ρωσία βλέπει τον ανταγωνισμό ως παγκόσμια γεωστρατηγική εξισορρόπηση.

Η Μόσχα εμβαθύνει τη στρατιωτική της παρουσία στη Συρία και ανανεώνει τη ναυτική της βάση στην Tartus.
Ενισχύει τις σχέσεις με την Αφρική, χτίζοντας νέες βάσεις και προσφέροντας όπλα και εκπαίδευση σε χώρες όπως το Μάλι, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και η Αιθιοπία.

Στον Αρκτικό Κύκλο, η Ρωσία επενδύει σε παγοθραυστικά, υποθαλάσσιες βάσεις και αγωγούς, βλέποντας την Αρκτική ως τη νέα Μέση Ανατολή του 21ου αιώνα.

Η Ρωσία δεν αμύνεται απλώς – σχεδιάζει το επόμενο γεωπολιτικό στάδιο, καθώς η παγκόσμια ισορροπία μετατοπίζεται από τη Δύση στην Ευρασία.

Η Δύση δεν μπορεί να κρύψει το φιάσκο

Η δυτική προπαγάνδα επιμένει ότι «οι κυρώσεις δουλεύουν», ακόμα και όταν τα ίδια τους τα think tanks παραδέχονται το αντίθετο.
Το Peterson Institute for International Economics αναφέρει ότι οι κυρώσεις είχαν «μικρότερη επίδραση από το αναμενόμενο».
Το Bloomberg αναφέρει ότι «η ρωσική οικονομία προσαρμόστηκε γρηγορότερα από οποιαδήποτε άλλη σε παρόμοιες συνθήκες».
Η Ρωσία, αντί να μπει σε αμυντική λογική, αξιοποιεί τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και τις πλατφόρμες BRICS για να προβάλει τη δική της οπτική.
Η νέα αφήγηση δεν είναι «η Ρωσία καταρρέει», αλλά «η Ρωσία οδηγεί την παγκόσμια ανακατάταξη».

Οι κυρώσεις δεν είναι τίποτε άλλο από μια μορφή οικονομικού πολέμου, που όμως αποτυγχάνει παταγωδώς όταν εφαρμόζεται κατά ανθεκτικών, κυρίαρχων κρατών με εσωτερική ενότητα και στρατηγική σκέψη.

Η Ρωσία δεν κάμπτεται, δεν εκβιάζεται, δεν απομονώνεται.
Αντιθέτως, γίνεται πρότυπο για τις χώρες που θέλουν να ξεφύγουν από τον δυτικό έλεγχο.

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com 

Read more »

Η Νότια Κορέα θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα στην ισχυρότερη υποβρύχια δύναμη στην Μεσόγειο

Τα υποβρύχια είναι ίσως το πιο υποτιμημένο «στρατηγικό» όπλο στον κόσμο. Ίσως φταίει το γεγονός ότι κανείς δεν τα βλέπει, κανείς δεν γνωρίζει τίποτα για το πώς λειτουργούν και το πού βρίσκονται. Αυτή η stealth επιχείρηση είναι αυτή που τα καθιστά τους υπέρτατους φονιάδες των θαλασσών. Στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, όπου οι αποστάσεις είναι μικρές αλλά τα βάθη μεγάλα και τα στενά αμέτρητα, η αθέατη παρουσία ενός σύγχρονου υποβρυχίου τύπου AIP (Air-Independent Propulsion) αρκεί για να ακινητοποιήσει στόλους, να αποτρέψει απόπειρες «τετελεσμένων» και να δώσει σε μια χώρα στρατηγικό βάθος. Η Ελλάδα το ξέρει καλά: τα υποβρύχια Type 214HN Κλάσης «Παπανικολής» της χαρίζουν εδώ και χρόνια αυτήν την ικανότητα. Ήρθε όμως η ώρα να τα αναβαθμίσει και παράλληλα να προσθέσουμε στον υποβρύχιο στόλο μας νέα, φονικότερα σκάφη;

Το ελληνικό υπουργείο άμυνας πιστεύει πως ναι, ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα. Το 2025 η Αθήνα ενέκρινε επίσημα ένα αντίστοιχο πρόγραμμα με ρητό στόχο τέσσερα νέα υποβρύχια και εκσυγχρονισμό των υπαρχόντων. Τα κονδύλια θα παρθούν από το τεράστιο πρόγραμμα αξίας 25 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα δαπανήσει η χώρα μας μέχρι το 2036 για να εκσυγχρονίσει όλες τις ένοπλες δυνάμεις της.

Βλέποντας την προθυμία της χώρας μας να εκσυγχρονίσει τις υποβρύχιες δυνατότητές της, η Νότια Κορέα αποφάσισε πρόσφατα να μας κάνει μία πρόταση που δεν μπορούμε να αρνηθούμε. Φυσικά η Αθήνα δεν έχει πει ακόμη το ναι, ωστόσο πρέπει να παραδεχτούμε πως η προσφορά των Νοτιοκορεατών ακούγεται ήδη πολύ ελκυστική.. Η Σεούλ, με τον ναυπηγικό γίγαντα Hanwha Ocean (πρώην DSME), θέλει να πουλήσει στην Ελλάδα δύο πράγματα: πρώτον ένα πακέτο αναβάθμισης για τα υπάρχοντα 214HN και δεύτερον, τα πανίσχυρα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων ΚSS-III (κλάση Dosan Ahn Chang-ho).

Ο ελληνικός υποβρύχιος στόλος σήμερα

Για να δούμε πόσο συμφέρουσα θα ήταν μία τέτοια πρόταση για την χώρα μας, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το ελληνικό πολεμικό ναυτικό επιχειρεί σήμερα τέσσερα υποβρύχια Type 214HN (Κλάση Παπανικολής) και ένα εκσυγχρονισμένο Type 209/1500 AIP (“Ωκεανός”), ενώ τα παλαιότερα σκάφη τύπου 209 αποσύρονται σταδιακά. Η κλάση Παπανικολής διαθέτει σύστημα πρόωσης τύπου ΑΙΡ για παρατεταμένες επιχειρήσεις κάτω από την επιφάνεια του νερού, προηγμένα σόναρ και εξαιρετικά χαμηλό ακουστικό αποτύπωμα. Αυτός είναι και ο λόγος που θεωρείται «game changer» για το Αιγαίο. Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα προχώρησε στην ανανέωση οπλισμού τους με τορπίλες βαρέως τύπου DM2A4 SeaHake Mod 4 και με ένα σύστημα αντιμέτρων.

Ο στόχος του ελληνικού πολεμικού ναυτικού σήμερα είναι εντός της επόμενης δεκαετίας να πραγματοποιηθεί αναβάθμιση μέσης ζωής (MLU, δηλαδή mid-life upgrade) στα τέσσερα υποβρύχια Παπανικολής, με την οποία θα εγκατασταθούν νέα ηλεκτρονικά, αισθητήρες/σόναρ, σύστημα διαχείρισης μάχης, περισκόπια και αντίμετρα. Παράλληλα, το υπουργείο άμυνας σκοπεύει να αγοράσει και τέσσερα νέα υποβρύχια που θα αντικαταστήσουν οριστικά τα παλαιότερα τύπου 209.

Η πρόταση της Νότιας Κορέας

Η πρόταση της Νότιας Κορέας για τον υποβρύχιο στόλο του ναυτικού μας χωρίζεται σε δύο τμήματα. Το ένα αφορά την αναβάθμιση των τεσσάρων υποβρυχίων κλάσης Παπανικολής και το άλλο αφορά την αγορά νέων υποβρυχίων νοτιοκορεάτικου σχεδιασμού.

Η Αναβάθμιση των Type 214HN «Παπανικολής»

Η Σεούλ λοιπόν προτίθεται να αναλάβει την αναβάθμιση μέσης ζωής της κλάσης Παπανικολής. Η λογική είναι να εγκατασταθεί σύγχρονο πακέτο αισθητήρων/σόναρ, νεότερα ηλεκτρονικά, αναβαθμισμένο σύστημα διαχείρισης μάχης, ψηφιακά περισκόπια και πλήρες πακέτο αυτοπροστασίας. Απώτερος στόχος της διαδικασίας θα είναι τα 214 μας να παραμείνουν επικίνδυνα μέχρι την δεκαετία του '2040. Παράλληλα, το ελληνικό πολεμικό ναυτικό συνεχίζει να παραλαμβάνει τορπίλες τύπου SeaHake Mod 4 για αυτά τα σκάφη, ενώ μελλοντικά θα μπορούσαν να αγοραστούν και επιπρόσθετα οπλικά συστήματα και αντίμετρα.

Νέα υποβρύχια: KSS-III

Το δεύτερο σκέλος της νοτιοκορεάτικης πρότασης περιλαμβάνει την προσφορά του KSS-III, ενός συμβατικού υποβρυχίου των 3.000+ τόνων με σύστημα ΑΙΡ και μπαταρίες λιθίου (είναι diesel-ηλεκτρικά), που φέρει κάθετες κυψέλες 6 ή 10 κελιών για πυραύλους κρουζ ή βαλλιστικούς και φυσικά τορπιλοσωλήνες διαμετρήματος 533 χιλιοστών. Η Νότια Κορέα παράγει σήμερα τα δικά της υποβρύχια KSS-III, τα οποία θα επιχειρούν εντός της κλάσης Dosan Ahn Changho. Αν και ο βασικός σχεδιασμός είναι ο ίδιος, τα υποβρύχια παράγονται σε δύο διαφορετικές εκδόσεις την Batch-I και την Batch-II, η οποία είναι βαρύτερα οπλισμένη και καλύτερα εξοπλισμένη.

Η έκδοση Batch-I φέρει 6 κελιά κάθετης εκτόξευσης (VLS), ενώ η Batch-II φέρει 10 κελιά. Και οι δύο εκδόσεις, όταν γίνουν επιχειρησιακές, θα μπορούν να εκτοξεύσουν τον βαλλιστικό πύραυλο υποβρύχιας εκτόξευσης Hyunmoo-4-4 εμβέλειας 500 χιλιομέτρων.

Πώς θα επωφελούνταν η χώρα μας από αυτό το πακέτο

Η πρώτη άμεση ωφέλεια για το ελληνικό πολεμικό ναυτικό από την νοτιοκορεάτικη πρόταση είναι ότι δεν θα δημιουργηθεί «κενό» ισχύος στον υποβρύχιο στόλο μας. Με την αναβάθμιση των τεσσάρων Παπανικολής, ο στόλος κρατά τις σημερινές του δυνατότητες στα υψηλότερα επίπεδα: νέα ηλεκτρονικά, σόναρ και σύστημα μάχης θα τα κάνουν να παραμείνουν «αόρατα» και επικίνδυνα μέχρι τη δεκαετία του ’40. Έτσι, η Ελλάδα κερδίζει χρόνο χωρίς να ρισκάρει απώλεια αποτροπής.

Η δεύτερη ωφέλεια αφορά τα νέα KSS-III. Αυτά τα υποβρύχια δίνουν για πρώτη φορά στο πολεμικό ναυτικό τη δυνατότητα υποβρυχιακής εκτόξευσης πυραύλων κρουζ μεγάλου βεληνεκούς, χάρη στο σύστημα κάθετης εκτόξευσης (VLS). Ακόμα κι αν το «βαλλιστικό» σκέλος παραμείνει εκτός εξαγωγών, η ικανότητα βαθιών πληγμάτων με πυραύλους κρουζ αποτελεί ένα τεράστιο βήμα μπροστά, γιατί δίνει στη χώρα πραγματική δύναμη στρατηγικής κρούσης.

Το τρίτο κομμάτι είναι η βιομηχανική διάσταση. Η κορεατική πρόταση δεν φέρνει απλά έτοιμα σκάφη: μιλάει για συμμετοχή ελληνικών ναυπηγείων, δηλαδή μεταφορά τεχνογνωσίας και δημιουργία θέσεων εργασίας εδώ. Αυτό σημαίνει πως τα υποβρύχια δεν θα είναι απλώς «αγορά από το ράφι», αλλά θα αφήσουν μόνιμο αποτύπωμα στην ελληνική βιομηχανία και θα βελτιώσουν την ικανότητα συντήρησης στο μέλλον.

Τέλος, υπάρχει και η γεωπολιτική διάσταση. Με ένα τέτοιο πακέτο η Ελλάδα δημιουργεί νέες συμμαχίες, αποκτά τεχνολογία αιχμής που σήμερα δεν έχει καμία άλλη χώρα στη Μεσόγειο και κερδίζει στρατηγικό πλεονέκτημα. Σε μια περίοδο που η ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ρευστή, η ύπαρξη υποβρυχίων με δυνατότητα πλήγματος σε μεγάλο βάθος αλλάζει εντελώς το παιχνίδι.

 

Πηγή: https://www.pentapostagma.gr 

Read more »

Το «Λεωνίδας» αλλάζει τους κανόνες του πολέμου κατά των drones

Μια επίδειξη στην Ιντιάνα μετατράπηκε σε μια σκηνή που συνόψιζε το μέλλον του πολέμου: δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη καταρρίφθηκαν ταυτόχρονα.

Αυτή η παταγώδης αποτυχία των drones δεν ήταν απλώς ένα αποτέλεσμα δοκιμής, αλλά ένα βαθύ στρατηγικό μήνυμα: ο εφιάλτης των σμηνών drones που μαστίζει τους στρατούς αντιμετωπίζει τώρα έναν νέο αντίπαλο που αλλάζει τους κανόνες της μάχης.

Σύμφωνα με την αμερικανική ιστοσελίδα Axios, την περασμένη Τρίτη, στο στρατόπεδο Atterbury της Ιντιάνα, έλαβε χώρα μια άνευ προηγουμένου δοκιμής που διεξήγαγε η αμυντική εταιρεία Epirus, μπροστά σε παρατηρητές από διάφορους κλάδους του αμερικανικού στρατού και αρκετές ξένες χώρες, συμπεριλαμβανομένων χωρών από την περιοχή Ινδο-Ειρηνικού.

Κατά τη διάρκεια της επίδειξης, το σύστημα «Leonidas» υποβλήθηκε στη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα δοκιμή του, καταρρίπτοντας ταυτόχρονα 49 τετρακόπτερα drones χρησιμοποιώντας ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές υψηλής ισχύος, χωρίς να εκτοξεύσει ακριβούς πυραύλους ή να δημιουργήσει καταστροφικές μπάλες φωτιάς.

Αυτό το επίτευγμα είναι σημαντικό δεδομένου ότι τα σμήνη drones αντιπροσωπεύουν μια αυξανόμενη ανησυχία για την παγκόσμια ασφάλεια, τόσο λόγω της απειλής που θέτουν για τις ρωσικές στρατιωτικές βάσεις όσο και λόγω της εγγύτητάς τους με τα αμερικανικά αεροδρόμια.

Διευθύνων Σύμβουλος της Epirus, Άντι Λόρι, περιέγραψε τη δοκιμή ως «εξαιρετικό γεγονός», σημειώνοντας ότι η νέα τεχνολογία ανατρέπει τις στρατιωτικές δαπάνες και τη δυναμική της ισχύος, αναγκάζοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες να επανεξετάσουν την προστασία των κρίσιμων υποδομών τους, όπως τα στάδια, τα αεροδρόμια και οι σταθμοί παραγωγής ενέργειας. 

Όπλα Μικροκυμάτων Υψηλής Ισχύος (Leonidas HPM) 

 
Λειτουργία: Εξουδετερώνει σμήνη drones μέσω ηλεκτρομαγνητικών παλμών.
Ικανότητα: Απενεργοποιεί ατομικά μη επανδρωμένα οχήματα ή συλλογικά ταυτόχρονα.
Ονομασία: Το όνομα είναι εμπνευσμένο από την Αρχαία Ελλάδα, τον Σπαρτιάτη βασιλιά Λεωνίδα, ο οποίος αντιμετώπισε το αδύνατο στη Μάχη των Θερμοπυλών.
Χρήσεις: Αντιμετώπιση συμβατικών αεροσκαφών, πυραύλων κρουζ και ρομποτικών απειλών από ξηρά και θάλασσα.
Μηχανισμός: Μετάδοση ενέργειας μικροκυμάτων μεγάλου παλμού σε πολλαπλές ζώνες συχνοτήτων, προκαλώντας σύγχυση στα ηλεκτρικά συστήματα των πομπών εντός του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου.
Αυτό έρχεται εν μέσω της πρόσφατης υιοθέτησης από τις Ηνωμένες Πολιτείες του δόγματος του «έκτου τομέα» στον πόλεμο, σύμφωνα με το οποίο οι στρατοί αντιμετωπίζουν πλέον στρατούς από φθηνά, δικτυωμένα μηχανήματα που αμφισβητούν τις παραδοσιακές γραμμές μεταξύ των πεδίων των μαχών: αέρας, γη, θάλασσα, διάστημα και κυβερνοχώρος. 

 

Πηγή: https://echedoros.blog/ 

Read more »

Πώς οι ΗΠΑ διέσχισαν τον μισό πλανήτη για να χτυπήσουν το Ιράν

 

Γράφει ο ΚΑΤΣΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Η 22α Ιουνίου 2025 θα καταγραφεί ως ιστορική ημέρα στην παγκόσμια γεωπολιτική σκηνή, καθώς, τις πρώτες πρωινές ώρες, οι ΗΠΑ προχώρησαν σε συντονισμένη στρατιωτική επίθεση κατά τριών πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν σε Φορντό, Νατάνζ και Ισφαχάν, προκαλώντας παγκόσμια ανησυχία και αναδιατάσσοντας το σκηνικό στη Μέση Ανατολή.

Η επιχείρηση ξεκίνησε στις 2:30 π.μ. τοπική ώρα Ιράν και εκτελέστηκε με την δέουσα μυστικότητα και ακρίβεια. Η εγκατάσταση του Φορντό, το υπόγειο πυρηνικό συγκρότημα που βρίσκεται σε βάθος έως και 90 μέτρων, χτυπήθηκε από έξι βομβαρδιστικά B-2 τα οποία έριξαν συνολικά 12 βόμβες τύπου GBU-57, γνωστές και ως Massive Ordnance Penetrator, ειδικά σχεδιασμένες για να διαπερνούν οχυρωμένους υπόγειους στόχους. Ταυτόχρονα, αμερικανικά υποβρύχια εκτόξευσαν 30 πυραύλους τύπου Tomahawk εναντίον των εγκαταστάσεων της Νατάνζ και του Ισφαχάν, ενώ επιπλέον δύο βόμβες τύπου GBU-57 αφέθηκαν στο Natanz από ένα ακόμη B-2.

Από τη βάση της Guam στον Ειρηνικό, απογειώθηκαν τα αμερικανικά B‑2 Spirit, εφοδιασμένα με τις εξειδικευμένες διατρητικές βόμβες GBU‑57 MOP, με το Guam να επιλέγεται, διότι προσφέρει επιχειρησιακή αυτονομία στις ΗΠΑ, σε αντίθεση με τη βάση Diego Garcia στον Ινδικό Ωκεανό, η οποία ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο και απαιτεί επίσημη έγκριση για κάθε στρατιωτική χρήση. Η απόσταση μεταξύ Guam και Ιράν υπερβαίνει τα 9.300 χιλιόμετρα και αντιστοιχεί σε περίπου 12 ώρες πτήσης χωρίς στάση. Για να καλύψουν αυτή τη διαδρομή, τα B‑2 συνοδεύτηκαν από αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού KC‑46 Pegasus / KC‑135 Stratotanker, τα οποία παρείχαν καύσιμα σε τουλάχιστον δύο σημεία πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Το γεγονός ότι τα B‑2 εκτέλεσαν αποστολή στρατηγικού πλήγματος μεγάλης ακτίνας χωρίς ενδιάμεση προσγείωση, απογειούμενα από τη βάση του Guam, πλήττοντας στόχους εντός του Ιράν και επιστρέφοντας απευθείας στη βάση τους, κατατάσσει την επιχείρηση τεχνικά στις πλέον απαιτητικές, που έχουν εκτελεστεί σε πραγματικές συνθήκες. Ο συνδυασμός συνεχούς ανεφοδιασμού, μεγάλης απόστασης και αποφυγής εντοπισμού από εχθρικά ραντάρ καθιστά την αποστολή μοναδική σε πολυπλοκότητα και ρίσκο.

Πώς οι ΗΠΑ “έβλεπαν” μέσα στο Ιράν

Οι πιλότοι των B‑2 Spirit που συμμετείχαν βρέθηκαν αντιμέτωποι με ακραία σωματική και πνευματική καταπόνηση. Η συνολική διάρκεια της πτήσης εκτιμάται στις 30 ώρες συνεχόμενα, χωρίς ενδιάμεση ανάπαυση ή δυνατότητα πραγματικής ξεκούρασης. Το πλήρωμα αποτελείτο από δύο πιλότους και ένα τρίτο εφεδρικό, ώστε να εξασφαλίζεται εναλλαγή στα καθήκοντα. Για να αντέξουν την καταπόνηση, οι χειριστές έλαβαν με ιατρική έγκριση τα λεγόμενα go-pills, δηλαδή φαρμακευτική δεξτρό-αμφεταμίνη, η οποία χρησιμοποιείται συστηματικά σε αποστολές μεγάλης διάρκειας για τη διατήρηση της εγρήγορσης. Η χρήση της είναι διαδεδομένη σε τέτοιες επιχειρήσεις και θεωρείται κρίσιμο επιχειρησιακό εργαλείο.

Χωρίς τον συνδυασμό ανεφοδιασμού στον αέρα, κυκλικής εναλλαγής ελέγχου πτήσης και νευροχημικής ενίσχυσης του οργανισμού, μια τέτοια αποστολή δεν θα μπορούσε να εκτελεστεί με ασφάλεια και ακρίβεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα B‑2 είχαν απογειωθεί από τις ΗΠΑ προς το Guam, λίγες μόνο ώρες πριν την έναρξη της αποστολής, καλύπτοντας απόσταση άνω των 10.000 χιλιομέτρων σε πτήση διάρκειας 13-15 ωρών. Στη συνέχεια, απογειώθηκαν εκ νέου για να πραγματοποιήσουν την κύρια αποστολή προς το Ιράν και πίσω, σε πτήση που εκτιμάται ότι διήρκησε 30 ώρες συνεχόμενα, χωρίς προσγείωση.

Πριν, κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά την επιχείρηση, οι ΗΠΑ αξιοποίησαν ένα ευρύ φάσμα συστημάτων στρατηγικής επιτήρησης με κέντρο την υποκλοπή και ανάλυση ηλεκτρονικών εκπομπών και επικοινωνιών από το εσωτερικό του Ιράν. Η λειτουργία αυτή, γνωστή ως SIGINT (Signals Intelligence), αποτελεί βασικό εργαλείο των αμερικανικών και συμμαχικών μυστικών υπηρεσιών, ιδιαίτερα σε επιχειρήσεις που απαιτούν ακρίβεια και πραγματικό έλεγχο της κατάστασης στο πεδίο. Η παρακολούθηση περιλάμβανε δίκτυα εδάφους, θαλάσσιες πλατφόρμες και εξειδικευμένα αεροσκάφη SIGINT, τα οποία επιχειρούσαν στον Περσικό Κόλπο και γύρω από το ιρανικό FIR.

Πλοία εξοπλισμένα με κεραίες συλλογής σημάτων, αεροσκάφη επιτήρησης και επίγειες βάσεις συνέθεσαν ένα πλέγμα συλλογής πληροφοριών, που εντόπιζε στρατιωτικές μεταδόσεις, σήματα συναγερμού, ακόμα και ενδοδιοικητική επικοινωνία. Παράλληλα, η NSA διασταύρωνε τα δεδομένα σε συνεργασία με το δίκτυο “Sweet Tea” που εδρεύει στη βάση Fort Gordon, το οποίο ειδικεύεται στην αποκωδικοποίηση ραδιοηλεκτρικών εκπομπών από τη Μέση Ανατολή.

Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός ψηφιακού πλέγματος γύρω από τις εγκαταστάσεις-στόχους, προσφέροντας κρίσιμη εικόνα κατά την προετοιμασία της αποστολής, αλλά και στην συνέχεια. Το SIGINT αποτέλεσε θεμέλιο λίθο για την επιχειρησιακή ενημέρωση των πληρωμάτων, την επιβεβαίωση της απουσίας αντιαεροπορικής δραστηριότητας την στιγμή της επίθεσης και για την υποστήριξη της ευρύτερης διαδικασίας επαλήθευσης των πληγμάτων.

Στον Λευκό Οίκο

Καθ’ όλη τη διάρκεια της αποστολής, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ παρακολουθούσε την επιχείρηση από το υπόγειο Situation Room του Λευκού Οίκου, σε απευθείας σύνδεση με την Στρατηγική (STRATCOM) και την Κεντρική Διοίκηση (CENTCOM). Η επιχειρησιακή εικόνα, που είχε μπροστά του περιλάμβανε real-time παρακολούθηση της πορείας των B‑2, ενημέρωση για τους κύκλους εναέριου ανεφοδιασμού, τηλεμετρικά δεδομένα από τους στόχους, καθώς και θερμικές εικόνες από δορυφόρους και UAVs που επιτηρούσαν το Ιράν.

Στις κύριες οθόνες εμφανίζονταν οι διαδρομές των βομβαρδιστικών, σημεία συνάντησης με τα τάνκερ, χρονισμοί πτήσεων και επιβεβαιώσεις χτυπημάτων. Μετά την απελευθέρωση των βομβών, καταγράφηκαν σεισμικές ενδείξεις και θερμικά ίχνη από τους αισθητήρες MASINT, τα οποία μεταδόθηκαν στο προεδρικό δίκτυο επιχειρησιακής πληροφόρησης. Το σύστημα παρουσίαζε την εξέλιξη της επιχείρησης με ακρίβεια δευτερολέπτου. Ο Πρόεδρος είχε πλήρη εικόνα της αποστολής από την απογείωση έως την απεμπλοκή, εξασφαλίζοντας μία επιχείρηση σε απόλυτο πολιτικό συντονισμό και ελεγχόμενη ροή πληροφορίας σε όλα τα επίπεδα.

Από πλευράς Ιράν, επισημάνθηκε ότι οι εγκαταστάσεις είχαν εκκενωθεί εγκαίρως. Η υπόγεια φύση της εγκατάστασης εγείρει ωστόσο ερωτήματα για το αν οι βόμβες MOP πέτυχαν ολοκληρωτική καταστροφή, καθώς ακόμα και οι πιο ισχυρές διατρητικές βόμβες, δεν προσφέρουν ορατά σημάδια καταστροφής, όπως συμβαίνει σε επιφανειακούς στόχους. Επομένως, η αξιολόγηση της επιτυχίας μιας τέτοιας επίθεσης δεν βασίζεται απλώς σε φωτογραφίες ή μαρτυρίες, αλλά απαιτεί ειδικές διαδικασίες επαλήθευσης από τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Συγκεκριμένα, χρησιμοποιούνται δορυφορικές εικόνες υψηλής ανάλυσης για να ανιχνευτούν εξωτερικές ενδείξεις ζημιάς, όπως αλλαγές στο έδαφος, κατάρρευση εισόδων ή νέα σημεία έκλυσης θερμότητας. Αυτές οι εικόνες συλλέγονται από κατασκοπευτικούς δορυφόρους που διαχειρίζεται το Εθνικό Γραφείο Αναγνώρισης (NRO) και στη συνέχεια επεξεργάζονται από την Εθνική Υπηρεσία Γεωχωρικών Πληροφοριών (NGA). Επιπλέον, οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν ειδικούς αισθητήρες (MASINT), που εντοπίζουν ακόμα και τη μικρότερη σεισμική δόνηση ή θερμική ανωμαλία κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, υποδεικνύοντας πιθανές εκρήξεις σε βάθος. Αυτές οι πληροφορίες διασταυρώνονται και με ανθρώπινες πηγές (HUMINT) στο πεδίο, εφόσον υπάρχουν.

Αμερικανική παρουσία στη Μέση Ανατολή

Παράλληλα με την επιχείρηση βομβαρδισμού στο Ιράν, η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Μέση Ανατολή παραμένει εκτεταμένη και στρατηγικά οργανωμένη, αποτελώντας μια από τις πιο πυκνές συγκεντρώσεις δυνάμεων εκτός ΗΠΑ. Το αμερικανικό αποτύπωμα εκτείνεται σε κρίσιμες γεωγραφικές θέσεις όπως το Μπαχρέιν, το Κατάρ, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η συγκρότηση αυτού του πολυεπίπεδου πλέγματος δεν αφορά μόνο την αποτροπή, αλλά και την επιχειρησιακή ετοιμότητα για κάθε πιθανό σενάριο.

Στο Ιράκ βρίσκονται περίπου 2500 στρατιώτες, κυρίως στη βάση Al Asad, που λειτουργεί ως εναέριο και χερσαίο κέντρο επιχειρήσεων και περιλαμβάνει συστήματα Patriot για αντιαεροπορική προστασία. Στο Μπαχρέιν υπηρετούν περίπου 9000 Αμερικανοί στρατιώτες στο στρατηγείο του 5ου Ναυτικού Στόλου (NSA Bahrain). Η Ναυτική Δύναμη περιλαμβάνει littoral combat ship (σχεδιασμένη για επιχειρήσεις κοντά στις ακτές), πλοία εξουδετέρωσης ναρκών (MCM), συνοδεία φρεγατών και τουλάχιστον δύο καταδρομικά.

Στο Κουβέιτ έχουν αναπτυχθεί 13 500 Αμερικανοί στρατιώτες σε πέντε βάσεις, όπως το Camp Arifjan, που στεγάζει αρματαγωγά, υποδομή logistics και εναέρια μονάδα KC‑135, και η Ali al-Salem με το 386th Air Expeditionary Wing, όπου επιχειρούν F‑15E, Reaper UAV και KC‑135. Στο Κατάρ, η βάση Al Udeid φιλοξενεί 10 000 Αμερικανούς στρατιώτες και αποτελεί το κεντρικό επιτελείο του CENTCOM / USAF Central Command, με πάνω από 100 αεροσκάφη (B‑52, F‑15, F‑16, RC‑135, tanker) en.wikipedia.org. Πριν λίγες μέρες, αποχώρησε μεγάλος αριθμός αεροσκαφών αναφοράς-κάλυψης, πιθανώς ως μέτρο προστασίας

Στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα βρίσκονται 3500 στρατιώτες στη βάση Al Dhafra, με σταθμευμένα μαχητικά F‑22, συστήματα αναγνώρισης και πτητικά μέσα εναέριου ανεφοδιασμού. Τέλος, στο Μίνα Σάλμαν του Μπαχρέιν, βασικός σταθμός υποστήριξης του 5ου Στόλου, εδρεύουν υποβρύχια, LCS, και καταδρομικά. Σημειώνεται ότι οι αριθμοί και τα οπλικά μέσα που αναφέρονται βασίζονται σε εκτιμήσεις και αναφορές από ανοιχτές πηγές, με την ακριβή κατανομή στο πεδίο να είναι δύσκολο να προσδιοριστεί, λόγω των συνεχών μετακινήσεων και αναπροσαρμογών εν μέσω της κλιμακούμενης κρίσης.

Με όχημα τα B‑2 Spirit, και θεμέλιο τις πληροφοριακές δομές SIGINT, οι ΗΠΑ έδειξαν ότι μπορούν να πλήξουν οποιοδήποτε στόχο σε παγκόσμια ακτίνα, με ακρίβεια, αυτονομία και χωρίς πολιτικό μεσολαβητή. Παράλληλα, το ΝΑΤΟ μέσα από ασκήσεις, όπως η εν εξελίξει Atlantic Trident 25 στα βόρειο άκρο του ΝΑΤΟ στην Φινλανδία, εδραιώνει ένα επιχειρησιακό δόγμα που δεν βασίζεται πλέον στην αριθμητική υπεροχή, αλλά στην απόλυτη συνέργεια τεχνολογίας, πληρώματος και ροής δεδομένων.

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com 

Read more »

Παγκόσμιος συναγερμός: Εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο – Χτύπησαν το Ιράν!

Ο πλανήτης κρατά την ανάσα του. Με μια απόφαση που μπορεί να αλλάξει το ρου της σύγχρονης ιστορίας, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, διέταξε ευρείας κλίμακας βομβαρδισμούς τριών ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων.

Οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν με bunker-buster βόμβες, όπλα σχεδιασμένα να διαπερνούν βαθιά θωρακισμένους στόχους. Το Ιράν μιλά ήδη για «κήρυξη πολέμου». Η ανθρωπότητα για άλλη μια φορά κοιτά κατάματα την κόλαση.

Οι αεροπορικές επιδρομές στόχευσαν τα τρία πιο κρίσιμα σημεία της ιρανικής πυρηνικής υποδομής:

Νατάνζ – Η «καρδιά» του εμπλουτισμού ουρανίου: Βρίσκεται 250 χιλιόμετρα νότια της Τεχεράνης. Είναι το μεγαλύτερο εργοστάσιο εμπλουτισμού ουρανίου του Ιράν, με δυνατότητα φιλοξενίας έως και 50.000 φυγόκεντρων σωλήνων. Στο υπέργειο συγκρότημα Pilot Fuel Enrichment Plant, το Ιράν είχε φτάσει σε 60% καθαρότητα ουρανίου – λίγα μόλις βήματα από τη δημιουργία υλικού στρατιωτικής χρήσης.

Φορντό – Το υπόγειο φρούριο: Η πλέον αδιαπέραστη εγκατάσταση, θαμμένη σε βράχο 90 μέτρων βάθους κοντά στην ιερή πόλη Κομ. Ο μοναδικός τρόπος προσβολής: διατρητικές βόμβες αμερικανικής τεχνολογίας. Εκεί φυλάσσονται 2.700 ενεργοί φυγόκεντροι σωλήνες – ένα εργαστήριο βαθιάς στρατηγικής σημασίας.

Ισφαχάν – Το ερευνητικό οπλοστάσιο γνώσης: Ο εγκέφαλος του πυρηνικού προγράμματος. Το συγκρότημα στο κέντρο της χώρας απασχολεί περίπου 3.000 επιστήμονες και περιλαμβάνει ερευνητικούς αντιδραστήρες, μονάδες μετατροπής ουρανίου, επεξεργασία ζιρκονίου και πολλά άλλα εργαστήρια υψηλής τεχνολογίας. Σύμφωνα με διεθνείς εκθέσεις, το Ισφαχάν είναι το κέντρο σχεδιασμού και ανάπτυξης πυρηνικής τεχνογνωσίας.

Το Ιράν βράζει – «Χτυπήστε τον αμερικανικό στόλο»

Μόλις λίγες ώρες μετά τους βομβαρδισμούς, το καθεστώς της Τεχεράνης σήκωσε τη ρητορική στα άκρα. Ο Χοσεΐν Σαριάτμανταρί, στενός συνεργάτης και ιδεολογικός συνοδοιπόρος του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, κάλεσε σε πυραυλική επίθεση κατά του αμερικανικού στόλου στο Μπαχρέιν και σε άμεσο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ για τη Δύση.

«Χωρίς καθυστέρηση ή δισταγμό, πρέπει να πλήξουμε τους στόλους των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας», δήλωσε. Το μήνυμα του έκλεινε με εδάφιο από το Κοράνι: «Σκοτώστε τους όπου κι αν τους βρείτε».

Το Ιράν έχει δικαίωμα να αμυνθεί μετά τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς σε πυρηνικές εγκαταστάσεις του, δήλωσε σήμερα ο επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίας Αμπάς Αραγτσί, καταγγέλλοντας τα πλήγματα ως «εξωφρενικά» και υπογραμμίζοντας πως θα έχουν «συνέπειες χωρίς τέλος».

Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, ο ιρανός υπουργός Εξωτερικών αναφέρει πως «οι ΗΠΑ, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, διέπραξαν σοβαρή παραβίαση του Χάρτη του ΟΗΕ, του διεθνούς δικαίου και της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση Πυρηνικών Όπλων», εξαπολύοντας επίθεση εναντίον πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν που εξυπηρετούν αποκλειστικά ειρηνικούς σκοπούς.

Όσα συνέβησαν τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής, αναφέρει ο ΥΠΕΞ του Ιράν, είναι «εξωφρενικά» και θα έχουν «συνέπειες χωρίς τέλος». «Κάθε μέλος του ΟΗΕ πρέπει να θορυβηθεί από αυτήν την εξαιρετικά επικίνδυνη, παράνομη και εγκληματική συμπεριφορά», τονίζει.

Επικαλούμενος τον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τις διατάξεις που επιτρέπουν μια θεμιτή αντίδραση σε νόμιμη άμυνα, ο Αραγτσί υπογραμμίζει σύμφωνα με το ΑΠΕ, πως «το Ιράν επιφυλάσσεται όλων των επιλογών του για την υπεράσπιση της εθνικής του κυριαρχίας, των συμφερόντων και του λαού του».

Το διάγγελμα Τραμπ

Σε διάγγελμά του ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε λόγο για «θεαματική στρατιωτική επιτυχία» «Απόψε, μπορώ να αναφέρω στον κόσμο ότι τα πλήγματα ήταν μια θεαματική στρατιωτική επιτυχία. Οι βασικές εγκαταστάσεις πυρηνικού εμπλουτισμού του Ιράν έχουν εξαλειφθεί πλήρως και ολοκληρωτικά» δήλωσε ο Τραμπ στις πρώτες δημόσιες δηλώσεις του μετά την πραγματοποίηση των χτυπημάτων.

Ο Τραμπ προειδοποίησε την Τεχεράνη ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επιτεθούν σε πρόσθετους στόχους εάν το Ιράν δεν προχωρήσει άμεσα σε ειρήνη: «Το Ιράν, ο νταής της Μέσης Ανατολής, πρέπει τώρα να κάνει ειρήνη. Αν δεν το κάνει, οι μελλοντικές επιθέσεις θα είναι πολύ μεγαλύτερες και πολύ πιο εύκολες. Για 40 χρόνια λένε θάνατος στο Ισραήλ και θάνατος στις ΗΠΑ. Χάσαμε χιλιάδες ανθρώπους στη Μέση Ανατολή λόγω επιθέσεων μίσους. Αποφάσισα πριν καιρό πως αυτό δεν θα συνεχιστεί.  

Ευχαριστώ τον Μπίμπι Νετανιάχου, δουλέψαμε σαν ομάδα. Ευχαριστω τον στρατό το Ισραήλ».

Και συνέχισε: «Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Είτε θα υπάρξει ειρήνη είτε θα υπάρξει τραγωδία για το Ιράν, πολύ μεγαλύτερη από αυτή που είδαμε τις τελευταίες οκτώ ημέρες. Να θυμάστε, υπάρχουν πολλοί στόχοι που έχουν απομείνει».

Ο Τραμπ προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν «να κυνηγήσουν αυτούς τους άλλους στόχους με ακρίβεια, ταχύτητα και ικανότητα», κάτι που, όπως είπε, θα μπορούσε να γίνει «μέσα σε λίγα λεπτά».
 

Νετανιάχου: «Τολμηρή απόφαση του Τραμπ θα αλλάξει την ιστορία»

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου στην πρώτη του αντίδραση έκανε λόγο για απόφαση του Τραμπ που θα αλλάξει την ιστορία «Ο Πρόεδρος Τραμπ και εγώ λέμε συχνά: «Ειρήνη μέσω της δύναμης». Πρώτα έρχεται η δύναμη και μετά η ειρήνη. Και απόψε, ο Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες ενήργησαν με πολλή δύναμη. Ήταν μια τολμηρή απόφαση του Τραμπ θα αλλάξει την ιστορία» ανέφερε στο Χ ο Ισραηλινός πρόεδρος.

Το Ισραήλ έκλεισε τον εναέριο χώρο του μετά την αμερικανική επίθεση εναντίον του Ιράν

Ο ισραηλινός εθνικός εναέριος χώρος έκλεισε μέχρι νεωτέρας «εξαιτίας των τελευταίων εξελίξεων», ανακοίνωσε σήμερα το πρωί η ισραηλινή αερολιμενική αρχή, μετά τους αμερικανικούς νυκτερινούς βομβαρδισμούς στο Ιράν.

«Ο εναέριος χώρος του κράτους του Ισραήλ έκλεισε εξαιτίας των τελευταίων εξελίξεων», αναφέρεται σε ανακοίνωση της αρχής, στην οποία διευκρινίζεται ότι «τα χερσαία σημεία διέλευσης [με την Αίγυπτο] και την Ιορδανία λειτουργούν κανονικά».

Το Ισραήλ είχε κλείσει τον εναέριο χώρο του στις 13 Ιουνίου, μετά την επίθεσή του εναντίον του Ιράν με την οποία ξέσπασε ο πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη ανάμεσα στο εβραϊκό κράτος και την Ισλαμική Δημοκρατία. Άνοιξε και πάλι την Παρασκευή για πτήσεις επαναπατρισμού Ισραηλινών που είχαν αποκλεισθεί στο εξωτερικό.

ΟΗΕ: «Επικίνδυνη κλιμάκωση»

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες χαρακτήρισε τα αμερικανικά πλήγματα σε πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν «επικίνδυνη κλιμάκωση σε μια περιοχή που βρίσκεται ήδη στην κόψη του ξυραφιού – και άμεση απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια».

«Υπάρχει αυξανόμενος κίνδυνος αυτή η σύγκρουση να ξεφύγει γρήγορα εκτός ελέγχου – με καταστροφικές συνέπειες για τους πολίτες, την περιοχή και (ολόκληρο) τον κόσμο», δήλωσε ο Γκουτέρες.

«Αυτήν την επικίνδυνη ώρα, είναι κρίσιμο να αποφευχθεί ένας φαύλος κύκλος χάους. Στρατιωτική λύση δεν υπάρχει. Η μόνη διέξοδος είναι η διπλωματία. Η μόνη ελπίδα είναι η ειρήνη», υπογραμμίζει ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ.

Βαλλιστικοί πύραυλοι χτύπησαν την Χάιφα

Ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι χτύπησαν την Χάιφα, σύμφωνα με βίντεο που επικαλείται το ειδησεογραφικό πρακτορείο Tasnim.

 

Πηγή: https://www.newsbreak.gr 

Read more »

Γιατί τα ουκρανικά κοντέινερ με drones άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου…

Γράφει ο ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Η ουκρανική επίθεση με drones που μεταφέρθηκαν με κοντέινερ κοντά στις ρωσικές αεροπορικές βάσεις σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως για την επίδρασή της στον πόλεμο που μαίνεται στην Ουκρανία. Σ’ αυτό το επίπεδο οι επιχειρησιακές επιπτώσεις σε ό,τι αφορά τη μαχητική ικανότητα της Ρωσίας είναι περιορισμένες, αν και πρέπει να περιμένουμε για να δούμε τις επιπτώσεις στη μαχητικής ικανότητα των Ουκρανών όταν θα εκδηλωθεί η αναπόφευκτη ρωσική απάντηση.

Το μείζον, ωστόσο, δεν είναι οι επιπτώσεις στον εν εξελίξει πόλεμο στην Ουκρανία. Είναι οι επιπτώσεις ευρύτερα στον τρόπο όχι μόνο διεξαγωγής των πολέμων, αλλά και των τρομοκρατικών επιθέσεων. Οι Ουκρανοί καινοτόμησαν επιχειρησιακά και η επιτυχία τους αναπόφευκτα θα βρει μιμητές και σε κράτη και σε τρομοκρατικές οργανώσεις. Τα πάμφθηνα και ευκόλως κατασκευάσιμα drones αυτοκτονίας προσφέρουν τη δυνατότητα για πλήγματα σε κρίσιμες υποδομές κι όχι μόνο. Είναι κοινός τόπος ότι ακόμα και το πιο ισχυρό κράτος αδυνατεί να προστατεύσει αποτελεσματικά το σύνολο των κρίσιμων υποδομών του. Ειδικά όταν η απειλή προέρχεται από κοντέινερ, τα οποία κρύβουν drones αυτοκτονίας καθοδηγούμενα μέσω ραδιοκυμάτων ή πολύ περισσότερο μέσω τεχνητής νοημοσύνης.

Παλαιότερα, οι Αμερικανοί ένοιωθαν ασφαλείς, θεωρώντας ότι τους προστατεύσουν οι δύο ωκεανοί που τους χωρίζουν από τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτή η ασφάλειά τους ακυρώθηκε με την ανάπτυξη των διηπειρωτικών πυραύλων, αλλά η χρήση τέτοιων όπλων παραπέμπει σε Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ως εκ τούτου είναι εσχατολογική, χωρίς ωστόσο να είναι απίθανη. Η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ήταν άλλου τύπου ακύρωση της ασφάλειας που προσφέρουν οι δύο ωκεανοί. Τέτοιου είδους επιθέσεις, ωστόσο, γίνονται μία φορά, με την έννοια ότι οδήγησαν στη λήψη μέτρων που τις αποτρέπουν.

Αντιθέτως, επιθέσεις με drones κρυμμένα σε κοντέινερ είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποτραπούν με τη λήψη αντίστοιχων μέτρων. Το κοντέινερ είναι ο βασικός τρόπος μεταφοράς των εμπορευμάτων και ως εκ τούτου μετακινούνται πολλά-πολλά εκατομμύρια καθημερινά σε όλο τον κόσμο με πλοία, νταλίκες και τρένα. Είναι, λοιπόν, πρακτικά αδύνατον να ελεγχθούν. Αυτό με τη σειρά σημαίνει πως ακόμα και οι πιο ισχυρές χώρες είναι ευάλωτες σε αυτό το νέο είδος ασύμμετρων επιθέσεων.

Καταλύονται πάγιες αντιλήψεις

Εάν, λοιπόν, καμία χώρα δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής από μία τέτοια δράση τρομοκρατών, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής εάν η επίθεση έχει οργανωθεί και πραγματοποιηθεί από τις κρατικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες εκ των πραγμάτων διαθέτουν πολύ περισσότερα μέσα και επιχειρησιακές δυνατότητες. Στην πραγματικότητα, η μέθοδος αυτή καταλύει βασικές αντιλήψεις και για τη διεξαγωγή του πολέμου, αλλά και για δίκαιο που τον διέπει.

Εάν η Ρωσία χαρακτηρίζεται πρωτίστως από κάτι είναι το αχανές της επιφάνειάς της, το οποίο της προσέφερε πολύτιμο στρατηγικό βάθος. Μέχρι τώρα, μεταφέροντας αεροσκάφη και άλλα οπλικά συστήματα μακριά από την πρώτη γραμμή εξασφάλιζε ότι ήταν απρόσβλητα. Αυτό πλέον δεν ισχύει για τέτοιου είδους επιθέσεις. Η προβολή ισχύος από τους Ουκρανούς σε τόσο μεγάλο βάθος στη ρωσική επικράτεια είναι καινοφανής, αν και έχουν προηγηθεί επιθέσεις με drones μεγάλου βεληνεκούς εναντίον βάσεων, διυλιστηρίων και άλλων υποδομών. Σ’ εκείνες τις περιπτώσεις, το ζήτημα ήταν εάν η αεράμυνα ήταν ικανή να εντοπίσει εγκαίρως και να καταρρίψει τα εχθρικά drones. Στην τωρινή περίπτωση, δεν υπήρχε χρόνος για αποτελεσματική ενεργοποίηση της αεράμυνας.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις (κυρίως από τα βίντεο) τα ουκρανικά drones έπληξαν 10-12 ρωσικά στρατηγικά βομβαρδιστικά κι όχι 41, όπως ισχυρίζεται το Κίεβο και ακρίτως αναπαράγουν τα δυτικά Μίντια. Αυτό, όμως, είναι το “δένδρο”, ενώ σημασία έχει το “δάσος”. Και το “δάσος” είναι η δυνατότητα για απολύτως ακριβές πλήγμα πολύ μακριά από το μέτωπο. Πέρα από το φαντεζί της επίθεσης που μαγεύει το επικοινωνιακό σκέλος του πολέμου, αυτή μετέτρεψε σε πράξη ιδέες για τη χρήση των κοντέινερ που κυκλοφορούσαν στη θεωρία.

Ο πόλεμος με χρήση όχι μόνο drones, αλλά και πυραύλων που μεταφέρονται σε κοντέινερ ήταν σενάρια που συζητούνταν τα τελευταία χρόνια. Οι Ουκρανοί διέβησαν τον Ρουβίκωνα και είναι δεδομένο πως θα βρουν μιμητές. Πέρα από το επίπεδο της τρομοκρατίας, στο επίπεδο του πολέμου αυτό σημαίνει ότι ο πόλεμος δεν υφίσταται πλέον τους περιορισμούς της γεωγραφίας, ή τουλάχιστον στο μέτρο που συνέβαινε. Ακόμα και τα αεροσκάφη έχουν μία περιορισμένη εμβέλεια. Το ίδιο και τα τακτικά πυραυλικά συστήματα. Όπως προαναφέραμε, στρατηγικά πυραυλικά συστήματα διαθέτουν ελάχιστες χώρες.

Κοντόθωρες οι δυτικές επιδοκιμασίες

Το δεύτερο που κατέλυσε η ουκρανική επίθεση είναι η διάκριση των πολεμικών από τους εμπορικούς στόχους. Ο διαχωρισμός αυτός έχει κατά καιρούς παραβιαστεί, αλλά η διάκριση έχει σε γενικές γραμμές επιβιώσει. Εφεξής, τα απανταχού κοντέινερ θα είναι ύποπτα ότι δυνάμει μπορούν να λειτουργήσουν ως οπλικά συστήματα. Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να γίνουν στόχοι, ειδικά εάν δεν υπάρχει δυνατότητα άμεσου ελέγχου.

Αυτό προκαλεί ανασφάλεια και επικίνδυνη ασάφεια, η οποία με τη σειρά της μπορεί να οδηγήσει σε κλιμάκωση όχι μόνο των μέτρων ασφαλείας, αλλά και επιθετικών μέτρων. Περιττό να σημειώσω πως αυτό οδηγεί σε φαύλο κύκλο. Ειδικά η απόκτηση drones αυτοκτονίας είναι πολύ εύκολη οπουδήποτε είτε με μετατροπή drones που πωλούνται στο εμπόριο σε drones αυτοκτονίας, είτε με την συναρμολόγηση τέτοιων drones με υλικά που έχουν εισαχθεί στη χώρα-στόχο σαν αθώα εξαρτήματα.

Το τρίτο που κατέλυσε η ουκρανική επίθεση είναι το δίκαιο του πολέμου. Αυτό αφορά όχι μόνο την de facto κατάργηση της διάκρισης του πολεμικού από το πολιτικό-εμπορικό, αλλά και το ζήτημα της ευθύνης. Τα drones δεν είναι αεροσκάφη με εθνική σημαία και δεν εκτοξεύονται υποχρεωτικά από το έδαφος της χώρας που οργάνωσε την επίθεση. Αυτό σημαίνει ότι μία τέτοια επίθεση μπορεί να μην έχει ταυτότητα. Εάν κάποια εταιρεία φόρτωσε κοντέινερ με drones σε κάποιο μακρινό λιμάνι κι όταν το πλοίο πιάνει το λιμάνι-προορισμό που είναι κοντά στους στόχους, τα drones εκτοξεύονται και καθοδηγούμενα από τεχνητή νοημοσύνη ή από πράκτορες που βρίσκονται εκεί, ποιος έχει την ευθύνη; Μπορώ να συνεχίσω με διάφορά σενάρια, αλλά το κρίσιμο ζήτημα έχει τεθεί.

Το τέταρτο είναι ο τρόπος που επηρεάζεται η ίδια η έννοια της αποτροπής. Αποτροπή είναι η απειλή ότι εάν κράτος δεχθεί επίθεση θα αντιδράσει κατά τρόπο που θα κοστίσει στον επιτιθέμενο περισσότερα από τα όποια κέρδη της επίθεσης. Πώς μπορεί, όμως, να λειτουργήσει η αποτροπή εάν π.χ. μία επίθεση δεν έχει εθνική ταυτότητα; Εάν υποπτεύεσαι, αλλά δεν είσαι σίγουρος για τον δράστη δεν μπορείς να προβείς σε αντίποινα, ή τουλάχιστον όχι με την αμεσότητα που επιβάλλεται με βάση τα επιτελικά σχέδια.

Πειρασμός για προληπτική δράση

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο πειρασμός για προληπτική δράση μεγαλώνει ειδικά σε συνθήκες χρόνιας διένεξης, όπως η ελληνοτουρκική. Και η προληπτική δράση πιθανότατα οδηγεί σε πραγματικά ολοκληρωτικό πόλεμο, αφού στο στόχαστρο θα μπουν τα πάντα, όχι μόνο οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αλλά και οι πολιτικές υποδομές και η οικονομία. Όταν η επίθεση είναι χωρίς ταυτότητα, διαβρώνεται κάθε κανόνας που περιορίζει την πολεμική δράση.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, τα κοντέινερ είναι ένα όπλο που επιτρέπει στα μικρότερα κράτη να εξισορροπήσουν το πλεονέκτημα ισχυρότερου αντιπάλου. Κι αυτό, επειδή τα drones είναι φθηνά και με ανορθόδοξες τακτικές είναι ικανά να πλήξουν σε βάθος και με ακρίβεια. Αυτό κατ’ επέκταση σημαίνει ότι το διεθνές σύστημα γίνεται όχι απλώς πολυπολικό, αλλά και μερικώς χαοτικό, αφού οι μεγάλες δυνάμεις δεν είναι πάντα σε θέση να ελέγξουν ακόμα και τις μικρότερες χώρες, στις οποίες ασκούν επιρροή.

Να λοιπόν γιατί είναι κοντόθωρες οι δυτικές επιδοκιμασίες, αν όχι ζητωκραυγές για την καινοτόμα ουκρανική επίθεση εναντίον των ρωσικών αεροπορικών βάσεων. Όταν κάποιος ανοίγει τον ασκό του Αιόλου δεν πρέπει να απορούμε για τους ανέμους που ως εξ αυτού θα φυσήξουν…

 

Πηγή:  

Read more »

Η περιπλοκότητα του Ουκρανικού: Πολωνία, Ρουμανία και Ουγγαρία θέλουν και αυτές «μερίδιο»

 

 Γράφει ο Θεόφραστος Ανδρεόπουλος

Το ζήτημα της Ουκρανίας είναι πολύ πιο περίπλοκο από ότι θέλουν να πιστεύουν στην Δύση. Είναι μία τεχνητή χώρα με τεχνητά σύνορα η οποία υπάρχει κυρίως με εδάφη άλλων εθνών.  Δεν είναι μόνο η Ρωσία που θέλει τα εδάφη με τους ρωσικούς πληθυσμούς στην ανατολική Ουκρανία. Πολωνία, Ρουμανία και Ουγγαρία έχουν και αυτές περιοχές στην δυτική Ουκρανία, που ιστορικά τους ανήκαν και κατοικούνται από πληθυσμούς του κάθε έθνους αντιστοίχως.

Η ουκρανική SBU ανακοίνωσε πριν από μερικές ημέρες πως υποτίθεται ότι εξάρθρωσε ουγγρικό στρατιωτικό δίκτυο πληροφοριών που κατασκόπευε τη δυτική Ουκρανία. Όπως επισήμανε η SBU, πρόκειται για την πρώτη τέτοια περίπτωση στην ιστορία της χώρας. Οι πράκτορες συγκέντρωσαν στοιχεία για τις στρατιωτικές άμυνες της περιοχής Ζακαρπάτια, με έμφαση στην αντιαεροπορική προστασία κυρίως από συστήματα S-300, έψαχναν «τρωτά» σημεία και ανέλυαν τον τρόπο με τον οποίο οι ντόπιοι θα μπορούσαν να αντιδράσουν στην υποθετική περίπτωση που υπήρχε στην περιοχή τους εισβολή ουγγρικών στρατευμάτων.

Κατά την SBU δύο μέλη του δικτύου κατασκοπείας έχουν συλληφθεί, ενώ η ποινή που αντιμετωπίζουν είναι ακόμη και ισόβια κάθειρξη για προδοσία. Όπως προέκυψε από την έρευνα, ο επιμελητής και των δύο κατηγορουμένων ήταν υπάλληλος καριέρας της ουγγρικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών, η ταυτότητα του οποίου έχει ήδη ταυτοποιηθεί από την SBU.

Ένας από τους πράκτορες ήταν ένας 40χρονος πρώην στρατιωτικός από την περιοχή Μπερέγκοβο, ο οποίος στρατολογήθηκε και τέθηκε σε «κατάσταση αναμονής» το 2021. Σύμφωνα με τους ερευνητές της αντικατασκοπείας και της SBU, ο επιμελητής «ενεργοποίησε» αυτόν τον πράκτορα τον Σεπτέμβριο του 2024. Στη συνέχεια, ο κατηγορούμενος ανέλαβε ένα καθήκον, να μελετήσει τη διάθεση του τοπικού πληθυσμού και να πάρει τις ακόλουθες πληροφορίες:

• ποια θα είναι η αντίδραση του στρατιωτικού και άμαχου πληθυσμού της Υπερκαρπαθίας εάν εισέλθει στην περιοχή στρατιωτικό σώμα, ιδίως ο ουγγρικός στρατός
• ποιος στρατιωτικός εξοπλισμός και όπλα μπορούν να αγοραστούν στη μαύρη αγορά στην Transcarpathia
• ποια είναι η κατάσταση με τη μετανάστευση ουγγρικού πληθυσμού στην περιοχή
• ποιες στρατιωτικές δυνάμεις βρίσκονται στην Υπερκαρπαθία, πχ αν υπάρχουν πολλά οχήματα και οχήματα μάχης.

Παρόμοιες βλέψεις έχει και η Πολωνία ενώ η Ρουμανία υπό μία πιθανή προεδρία Τζορτζ Σιμιόν θα έχει μία πιο επιθετική στάση απέναντι στην Ουκρανία. Ειδικά η Πολωνία στην αρχή του πολέμου στην Ουκρανία το 2022 είχε σχέδιο εισβολής στην δυτική Ουκρανία την οποία θεωρεί «ιστορικό έδαφός» της. Επρόκειτο μάλιστα για ένα σχέδιο που είχε την έγκριση της τότε κυβέρνησης Μπάιντεν.

Πηγή: https://www.pronews.gr

Read more »

Η στρατηγική σημασία της Αλεξανδρούπολης

 

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, αφού συμβουλεύθηκε τον Υπουργό Αμύνης Πήτερ Χέγκσεθ, διέψευσε δημοσίευμα ελληνικής εφημερίδας για δήθεν απόσυρση του αμερικανικού ενδιαφέροντος από την Αλεξανδρούπολη. Το δημοσίευμα έκανε λόγο για αμερικανική βάση, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει βάση. Υπάρχει συμφωνία για παροχή διευκολύνσεων εκ μέρους της Ελλάδος προς τις ΗΠΑ.

Πριν από τη διάψευση τα τουρκικά ΜΜΕ πανηγύριζαν. Το πρακτορείο Anadolu ζήτησε και έλαβε σχετική απάντηση από Αμερικανό αξιωματούχο του Υπουργείου Αμύνης, ο οποίος δήλωσε στο Anadolu και σε άλλα τουρκικά ΜΜΕ:

«Δεν υπάρχει αμερικανική βάση στην Αλεξανδρούπολη, είναι μια ελληνική εγκατάσταση στην οποία έχουν πρόσβαση οι ΗΠΑ βάσει της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας. Χρησιμεύει απλώς ως κόμβος χερσαίων μεταφορών όταν ο αμερικανικός εξοπλισμός μεταφέρεται προς και από την Ευρώπη. Το προσωπικό των ΗΠΑ μπορεί να φτάσει στην τοποθεσία για να διαχειριστεί περιστασιακές αφίξεις και αναχωρήσεις εξοπλισμού. Ωστόσο αυτή δεν είναι μια αμερικανική “βάση” για να την κλείσουν οι ΗΠΑ».

Η Αλεξανδρούπολη με το λιμάνι της και τη σημαντική γεωγραφική θέση της έχει στρατηγική αξία και για την Ελλάδα και για τους συμμάχους της, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Η αξία αυτή δεν συνδέεται μόνο με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αφορά τη γενικότερη υποστήριξη (εμπορική, συγκοινωνιακή, ενεργειακή) και άλλων χωρών μελών του ΝΑΤΟ και της Ευρ. Ένωσης, όπως είναι η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Θυμίζω ότι οι χώρες αυτές έχουν λιμάνια στον Εύξεινο Πόντο. Για να μεταφέρουν οτιδήποτε από και προς τη Μεσόγειο πρέπει να περάσουν από τα Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων. Και εκεί υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να κλείσει η Τουρκία τα Στενά επικαλούμενη διάφορες δικαιολογίες.

Η Τουρκία, με βάση τη Συνθήκη του Μοντρέ του 1936, έχει τον έλεγχο των Στενών. Δικαιούται να εμποδίσει τη διέλευση πολεμικών πλοίων σε καιρό εχθροπραξιών, αλλά και τη διέλευση μεγάλου εκτοπίσματος πολεμικών πλοίων σε καιρό ειρήνης. Θα μπορούσε επίσης να κλείσει προσωρινά τα Στενά επικαλούμενη περιβαλλοντικά προβλήματα. Ας μην ξεχνούμε το φαραωνικό σχέδιο του Ερντογάν να διανοίξει μία Διώρυγα από τον Εύξεινο Πόντο μέχρι τη Θάλασσα του Μαρμαρά, το γνωστό Κανάλι της Κωνσταντινούπολης, για να ζητά διόδια. Έστω κι αν αυτό δεν προχωρήσει είναι προφανές ότι για χώρες που έχουν λιμάνια στον Εύξεινο Πόντο η τουρκική απειλή για τα Στενά είναι πάντα υπαρκτή.

Τη διεθνή εμβέλεια της Αλεξανδρούπολης ενισχύει η έναρξη λειτουργίας από 1.10.2024 του Τερματικού Σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Το αμερικανικό και γενικά το διεθνές ενδιαφέρον για την Αλεξανδρούπολη την καθιστά πιο ισχυρή και την θωρακίζει απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα. Οι μόνοι που θα ωφεληθούν πραγματικά από ενδεχόμενη αποδυνάμωση της Αλεξανδρούπολης είναι οι γείτονές μας εξ Ανατολών.

Η Αλεξανδρούπολη, πρώην Ντεντέ Αγάτς, πήρε το όνομά της από τον βασιλέα Αλέξανδρο (1917-1920), ο οποίος την επισκέφθηκε αμέσως μετά την απελευθέρωσή της το 1920. Η στρατηγική σημασία της φάνηκε από την πρώτη στιγμή. Ήδη στη Συνθήκη των Σεβρών (28.7.1920) το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης χαρακτηρίζεται ως «διεθνούς συμφέροντος». Η Συνθήκη, ως γνωστόν, δεν κυρώθηκε από κανένα Κοινοβούλιο, ούτε από το ελληνικό.

Σήμερα η Αλεξανδρούπολη έχει αναπτυχθεί με εντυπωσιακό ρυθμό και προσδίδει στρατηγικό πλεονέκτημα στην Ελλάδα.

Κωνσταντίνος Χολέβας

Πηγή: https://averoph.wordpress.com/

Read more »

Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Αμφικτύων

Τα νέα έξυπνα οπλικά συστήματα και συστήματα διεύθυνσης των πολεμικών επιχειρήσεων (drone, συσκευή starlink, ιπτάμενες εξέδρες και πυρομαχικά κ.α ) έφεραν ριζική ανατροπή στο πεδίο της μάχης και συνακόλουθα και στα χαρακτηριστικά του πολέμου, της οργάνωσης των στρατών, των εξοπλισμών κ.α. Είναι τα συμπεράσματα εκ των πολέμων που διεξήχθησαν στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή.

Το Σύγχρονο Πεδίο της Μάχης χαρακτηρίζεται από Διαφάνεια, Τρωτότητα και τεχνολογική Πολυπλοκότητα, Μυστικότητα. Είναι ολιγομελές σε άνδρες και μέσα και φθηνότερο σε κόστος σε σχέση με αυτά του παρελθόντος. Το κόστος του βρίσκεται στην έρευνα και ανάπτυξη τους στα εργαστήρια. Αυτό απεχθάνεται τους βαρείς στρατούς του παρελθόντος τους μαμούθ εξοπλισμούς και επιβάλλει νέους κανόνες στους εμπολέμους για να είναι παρόντες στο σύγχρονο πεδίο της μάχης.

Τα νέα οπλικά συστήματα επιβάλλουν Αραίωση, Απόκρυψη, Μυστικότητα, Αιφνιδιασμό, και τεχνολογική ανωτερότητα, τεχνολογία αιχμής και Ευρηματικότητα στη χρησιμοποίηση των και την προσβολή ή την εξαπάτηση του αντιπάλου. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ότι ξέραμε εμείς οι παλιοί πρέπει να τα ξεχάσουμε σαν άχρηστα.

Παρόμοιο πρόβλημα αντιμετώπισαν οι Βορειοκορεάτες στον πόλεμο 1950-53 κατά τον οποίον βρίσκονταν σε πλήρη αδυναμία να αντιμετωπίσουν τα συντριπτικά αεροπορικά και πυρά πυροβολικού των Αμερικανών στην επιφάνεια του εδάφους. Το έλυσαν με την προστασία τους κάτω από τη γη ενεργώντας άτρωτοι και αφανείς τόσο στην πρώτη γραμμή του μετώπου όσο και στα μετόπισθεν [Ξεναγήθηκα στο υπόγειο πεδίο μάχης και σε αυτό της Πιονγκ Γιάγκ και θαύμασα την ευρυματικότητα και εργατικότητα τους να γίνουν κυριολεκτικά "αρουραίοι" για να επιβιώσουν]. Κάτι παρόμοιο τώρα αντιμετωπίζουν αμφότεροι οι αντίπαλοι στον πόλεμο της Ουκρανίας. Η συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων της Ρωσίας απέτυχε παταγωδώς και εξουδετερώθηκε η επίθεση εναντίον του Κιέβου με ελαφρές δυνάμεις, αλλά και τεχνολογικά προηγμένα οπλικά συστήματα (drones, αυτοκατευθυνομενα βλήματα, ιπτάμενα πυρομαχικά κ.α) κατευθυνόμενα μέσω δορυφορικών συστημάτων. Εκτοτε οι Ρώσοι εξαναγκάστηκαν να αλλάξουν τακτική και στρατηγική για να μειώσουν τις τεράστιες απώλειες.

Τα συμπεράσματα από το σύγχρονο πεδίο μάχης μεταξύ δύο εκσυγχρονισμένων αντιπάλων σε γενικές γραμμές έχει ριζικά ανατραπεί και οι παλιές θεωρίες περί πολέμου, έχουν ξεπεραστεί. Η χρήση και μόνο της συσκευής starlink χωρίς άλλα συστήματα επικοινωνιών (γιατί είχαν καταστραφεί) επέτρεψε στους Ουκρανούς την συνέχιση του πολέμου με επιτυχία.

Η δράση των μη επανδρωμένων οχημάτων drones, των ιπτάμενων και περιφερομένων πυρομαχικών, των εσκοπευμένων πυρών έχουν ανατρέψει τις αρχές του πολέμου.
Δύο κύρια όπλα του στρατού ξηράς:

1/ τα Άρματα Μάχης και το παραδοσιακό Πυροβολικό έχουν εξαφανιστεί από το σύγχρονο πεδίο μάχης λόγω τρωτότητας.

2/ Οι βραδυκίνητες μακριές φάλαγγες σε οχήματα και εφοδιοπομπές δεν επιβιώνουν στο σύγχρονο πόλεμο. Τα "ντελίβερι" και στο πεδίο της μάχης.

Οι αρχές της Διαφάνειας, Αραίωσης, Μυστικότητας, Τρωτότητας, Αιφνιδιασμού επιβάλλουν ανάλογες αλλαγές και προσαρμογές σε όλα τα Όπλα, Σώματα και Υπηρεσίες, Αποθήκες καυσίμων κ.α .και τον τρόπο δράσης τους. Ιδιαίτερα τούτο αφορά τα Επιτελεία και τα Κέντρα Επικοινωνιών τα οποία γίνονται κύριοι στόχοι εντοπισμού.

3/ Όπου να πας είσαι ορατός και αυτό επιβάλλει την αποφυγή συγκεντρώσεων δυνάμεων και μέσων, κινήσεις τούτων στις οδούς, αλλά και στα λιμάνια, αεροδρόμια. Οι κινήσεις τη νύχτα είναι και αυτές πλέον ορατές με υπέρυθρες ακτίνες και μέσω των ραντάρ.
Επομένως η προστασία των στόχων από " θόλους" εξουδετερώσεως των μη επανδρωμένων οχημάτων, βλημάτων είναι επείγουσας ανάγκης.

4/ Ολοι οι πόλεμοι σε γενικές γραμμές κρίνονται από το κόστος σε σχέση με την απόδοση. Η μέγιστη τρωτότητα σε προσωπικό, σε εγκαταστάσεις και σε φθορά όπλων και σπατάλη πυρομαχικών κρίνει τον τελικό ηττημένο. Εν προκειμένω η Ουκρανία δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει τη Ρωσία παρά την ηρωική αντίσταση της.

Ακόμη και ένας φτωχός αντίπαλος με δυνατότητα κατασκευής και έξυπνης χρησιμοποίησης φθηνών φονικών τεχνασμάτων μπορεί να δημιουργήσει μεγάλη τρωτότητα σε ένα αντίπαλο ο οποίος ενεργεί με τις παλιές μεθόδους και με παραδοσιακό όπλα πολέμου και επομένως σε βάθος χρόνου να αναδειχθεί ο νικητής. Η Τουρκία θεωρείται ότι βρίσκεται στην αιχμή της σύγχρονης εξοπλιστικής εποχής κάτι που εμείς πρωτοπόροι στα UAV τα σταματήσαμε για να αγοράσουμε τα πανάκριβα άρματα μάχης και άλλα άχρηστα σήμερα "σιδηρικά" .

5/ Ο Πόλεμος στο εξής διεξάγεται από ολιγομελείς δυνάμεις
Ανήκουν στο παρελθόν οι μεγάλες συγκεντρώσεις στρατευμάτων και μέσων και οι ευρείς ελιγμοί, διότι αυτοί ακριβώς είναι οι νέοι στόχοι των σκοπευμένων πυρών και πυρομαχικών από χιλιάδες φθηνά μη επανδρωμένα οχήματα μάχης. Όταν μάλιστα τα μέσα αυτά είναι συντονισμένα και ελεγχόμενα από ένα πλούσιο και εκτεταμένο σύστημα επικοινωνιών μέσω δορυφόρων (όπως το θαυμαστό starlink) επιτηρήσεως με UAV εις βάθος ώστε να τροφοδοτούν με ακριβείς πληροφορίες τα κατευθυνόμενα πυρά από Α/Φ και Πλοία, τότε επιτυγχάνεται το μέγιστον αποτέλεσμα με το μικρότερο κόστος σε απώλειες, χρήματα και μέσα.

6/ Το αρχιπέλαγος του Αιγαίου με τα διάσπαρτα νησιά και μικρονησίδες είναι το ιδανικό πεδίο οργανώσεως ενός πολύ συστημικού και πολυκλαδικού πολέμου με έξυπνες μικρές συντονισμένες διαδικτυακά δυνάμεις. Αυτές μπορούν να σταματήσουν και τον πολυπληθέστερο αντίπαλο και να βυθίσουν τα αποβατικά του στην ακτή και τα πλοία του στο Αιγαίο.

Το σύγχρονο πεδίο μάχης είναι ένα σύνθετο πεδίο με χιλιάδες φονικές εξέδρες κατευθυνόμενων drones, αυτοκινουμένων πλοιαρίων, ιπταμένων πυρομαχικών, πυραυλικών συστημάτων, και ιπταμένων οχημάτων εναντίον πολεμικών πλοίων, αποβατικών και συγκεντρώσεων στην ακτή και ακόμη και των συγκεντρώσεων δυνάμεων σε βάθος στο εσωτερικό.

7/ Εσκοπευμένα πυρά σε ετοιμότητα εναντίον στρατηγικών στόχων (σταθμών Ραντάρ, Α/Δ, Γεφυρών, Κέντρων Επικοινωνιών, Αμυντικής Βιομηχανίας, Ενεργειακών σταθμών κ.α) εξουδετερώνουν την αμυντική προσπάθεια του εχθρού.

8/ Στα καθ’ ημάς είναι άμεσα επιβεβλημένη η ριζική αναδιοργάνωση των Ε.Δ και φυσικά θα πρέπει να στοχεύουμε όχι τον πόλεμο που διεξάγεται τώρα στην Ουκρανία και στο χώρο της Μέσης Ανατολής, αλλά στον επόμενο πόλεμο που τώρα βρίσκεται στα εργαστήρια και στα Ερευνητικά Κέντρα.

Αν η Τουρκία έχει εργοστάσια αμυντικής βιομηχανίας πρέπει και εμείς να αναπτύξουμε την αμυντική μας βιομηχανία και επί πλέον να κάνουμε τα Πανεπιστήμια μας Ερευνητικά Κέντρα για να προετοιμάσουμε τα όπλα του επομένου πολέμου. Εχουμε άριστους επιστήμονες και τεχνολόγους εδώ και στο εξωτερικό που μπορούν να το επιτύχουν.

1/ Να βάλουμε τέλος στην αγορά πανάκριβων και πανάρχαιων οπλικών συστημάτων, τα οποία σήμερα θεωρούνται "δεινόσαυροι" και το κόστος τους σε σχέση με την τρωτότητα τα κάνει απαράδεκτα.

2/ Να αναθεωρήσουμε τη χρήση των υφισταμένων αρμάτων και πυροβολικού και να ελευθερώσουμε το προσωπικό για αποστολές ευέλικτης κρούσης.

3/ Οι Αμερικανοί (Μάσκ) θεωρούν ότι έχει περάσει και η χρήση των πανάκριβων επανδρωμένων Α/Φ και πρέπει να μεταπέσουμε σε UAV. Αυτά όμως είναι προς το παρόν πρόωρα.

4/ Καθώς το πεδίο της μάχης αλλά και το εσωτερικό της χώρας έγινε πλέον διαφανές πρέπει να προβληματιστούμε για την μεγαλύτερη διασπορά και επιβίωση των δυνάμεων και την κάλυψη των μέσων με "θόλους" προστασίας.

5/ Η Αμυντική μας βιομηχανία πρέπει να αναλάβει ενεργότερο ρόλο στα επιθετικά, αναγνωριστικά και αντιαεροπορικά συστήματα χαμηλού κόστους χαμηλά ιπταμένων Α/Φ, drones και αντι- drones.

6/ Ιδιαίτερη βαρύτητα σήμερα έχει ο Ηλεκτρονικός Πόλεμος νέας μορφής διότι ο παραδοσιακός έχει εκ των πραγμάτων εξουδετερωθεί (για παράδειγμα το starlink έχει ενσωματωμένη όλη την τεχνολογία αποφυγής του Η.Π) Όμως τίποτα δεν είναι τελικό, τίποτα δεν είναι οριστικό. Τα πάντα εξελίσσονται και εκσυγχρονίζονται,

7/ Πρέπει εξ υπαρχής να γίνει η οργάνωση του προσωπικού και των στελεχών με γνώμονα περισσότεροι μάχιμοι στο πεδίο και μείωση των μετόπισθεν, η εκπαίδευση τούτων, η περικοπή των άχρηστων τμημάτων και μέσων, των περιττών κλιμακίων διοικήσεως, των εγκαταστάσεων κ.α (Τούτο βρίσκεται εν εξελίξει στο ΥΕΘΑ)

8/ Η εισαγωγή στα Λύκεια μαθημάτων χειρισμού και κατευθύνσεως μη επανδρωμένων οχημάτων στους μαθητές Λυκείων, ώστε να είναι εκπαιδευμένοι σε περίπτωση επιστράτευσης των.

9/ Αναθεώρηση των προγραμμάτων εκπαιδεύσεων των παραγωγικών σχολών και των Ανώτατων Σχολών Πολέμου και Εθνικής Αμύνης, σχετικά με τα νέες μορφές και απαιτήσεις του πολέμου.

10/ Τα παλαιά δόγματα πολέμου (Προέλαση, Επίθεση, Αμυνα, Υποχώρηση κλπ) να αναθεωρηθούν με βάση τα νέα δεδομένα που μας επιβάλλουν οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις.

11/ Οι Ειδικές Δυνάμεις είναι οι πλέον κατάλληλες στο σύγχρονο πεδίο της Μάχης και ευκόλως επιβιώνουν.

12/ Ο αυξημένος ρόλος των Διαβιβάσεων και η παρουσία τους στο σύγχρονο πεδίο της μάχης βοηθά τις μάχιμες μονάδες (Νέοι τύποι δορυφορικής επικοινωνίας, αναγνώρισης του πεδίου μάχης, συλλογής πληροφοριών, Ηλεκτρονικού Πολέμου κ.α)

13/ Νέοι ηλικιακά διοικητές (Υπαξιωματικοί, Διμοιρίτες , Λοχαγοί) είναι οι πλέον κατάλληλοι για τον σύγχρονο πόλεμο.

14/ Οι Ταξιαρχίες θεωρούνται οι ανώτερες επιχειρησιακές Μεγάλες Μονάδες.
Τα Σώματα Στρατού να αντικατασταθούν από;
Δύο συνδυασμένες Διακλαδικές Επιχειρησιακές Διοικήσεις:
α/ 1η Στρατιά για την ηπειρωτική χώρα και
β/ Στρατηγείο Αιγαίου για την νησιωτική χώρα
γ/ Μία εφεδρική διακλαδική διοίκηση για χρήση σε συγκεκριμένο πεδίο μάχης όταν απαιτηθεί.

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com

Read more »

Ποια μοντέλα πολέμου συγκρούονται σήμερα στον Λίβανο

Γράφει ο ΓΚΑΡΤΖΟΝΙΚΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Ένα χρόνο μετά την έναρξη του πολέμου στη Γάζα και με την ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο να συνεχίζεται, είναι χρήσιμο να εξετάσουμε την εξέλιξη των αραβοϊσραηλινών πολέμων. Μετά την ίδρυση του Ισραήλ (1948) έγινε ο πρώτος πόλεμος. Οι γειτονικές αραβικές χώρες δεν κατάφεραν να το νικήσουν, με αποτέλεσμα το Ισραήλ να καταλάβει περισσότερα εδάφη από εκείνα που προέβλεπε το Σχέδιο Διχοτόμησης της Παλαιστίνης του ΟΗΕ.

Περίπου 700.000 Παλαιστίνιοι εγκατέλειψαν τις εστίες τους και εγκαταστάθηκαν σε στρατόπεδα προσφύγων σε Ιορδανία και Λίβανο. Από τότε, εκτός από τους πολέμους (1956, 1967, 1973 και 1982) μεταξύ συμβατικών στρατών, σταθερό χαρακτηριστικό της σύγκρουσης, είναι οι ανορθόδοξες ενέργειες των Αράβων, μέχρι σήμερα. Ο πόλεμος τον Οκτώβριο 1973 και ειδικά οι μάχες στο Γκολάν, όπου η λυσσαλέα και νικηφόρα αντίσταση λίγων ισραηλινών τεθωρακισμένων ταξιαρχιών εναντίον ενός συριακού στρατού εξοπλισμένου και οργανωμένου με σοβιετικό τρόπο, προσέλκυσε διεθνές ενδιαφέρον.

Οι Αμερικανοί μελέτησαν τον πόλεμο και είδαν το Γκολάν ως μοντέλο κλίμακας για το τι θα συνέβαινε στη Δυτική Ευρώπη, σε περίπτωση σοβιετικής επίθεσης. Μελετήθηκε ακόμη και η ενδεχόμενη χρήση πυρηνικών όπλων, όπως έχει αναλυθεί σε προηγούμενο άρθρο. Αυτές οι μελέτες επηρέασαν τη σκέψη που οδήγησε τους Αμερικανούς στο δόγμα της “Αεροχερσαίας Μάχης” το 1982, όταν το Ισραήλ ξεκινούσε την επιχείρηση “Ειρήνη για τη Γαλιλαία” στον Λίβανο.

Η επιχείρηση (ξεκίνησε στις 6/6/1982) απεικονίζει την ισραηλινή έκδοση της “Αεροχερσαίας Μάχης”. Στις 9/6, συνδυάζοντας επιτήρηση drone, ηλεκτρονική ανίχνευση, αερομεταφερόμενο συντονισμό, παρεμβολές και όπλα αντιραντάρ, οι Ισραηλινοί εντόπισαν, τύφλωσαν, παρέλυσαν και κατέστρεψαν τη συριακή αεράμυνα. Απέκτησαν αεροπορική κυριαρχία, την οποία διατηρούν στην περιοχή μέχρι σήμερα. Χάρη στο βελτιωμένο πυροβολικό, ικανό για πιο ακριβείς και σε βάθος προσβολές, διέθεταν συντριπτική δύναμη κρούσης, την οποία έθεσαν στην υπηρεσία έξι τεθωρακισμένων μεραρχιών, μεταμορφωμένων σε βαριές, πανίσχυρες φάλαγγες συνδυασμένων όπλων.

Ο πρωταρχικός στόχος της επιχείρησης ήταν να καταστρέψει την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), που ήταν εγκατεστημένη στο νότιο Λίβανο και επιτιθόταν στο βόρειο Ισραήλ με ρουκέτες ή καταδρομικές διεισδύσεις. Η ΟΑΠ, είχε κάνει το λάθος να οργανωθεί σε κλασικού τύπου μηχανοκίνητη μεραρχία, η οποία διαλύθηκε και σε λίγες μέρες, ό,τι απέμεινε αναγκάστηκε να αποσυρθεί στη Βηρυτό. Το ίδιο συνέβη και με τις δύο συριακές τεθωρακισμένες μεραρχίες, που βρίσκονταν τότε στον Λίβανο. Στα τέλη Ιουνίου ήταν σαφές ότι κανένας στρατός δεν μπορούσε να αντιταχθεί στην ισραηλινή εκδοχή της “Αεροχερσαίας Μάχης”, πολεμώντας με τον ίδιο τρόπο. Αυτό ισχύει μέχρι σήμερα.

Το νέο μοντέλο ανταρτοπολέμου

Επειδή ο εχθρός έχει πάντα μία ψήφο, οι Άραβες στο Λίβανο, συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να βρουν άλλον τρόπο για να αντιπαρατεθούν στο Ισραήλ. Προσπάθησαν να αποφύγουν τα δυνατά και να εκμεταλλευτούν τα αδύνατα σημεία του αντιπάλου, καταφεύγοντας σε ανταρτοπόλεμο, διαφορετικό όμως από εκείνον του Μάο Τσε Τουγκ: Πρώτον, επειδή ο αντίπαλος διέθετε συντριπτική ισχύ πυρός, “εγκατέλειψαν” το πεδίο της μάχης με την παραδοσιακή έννοια και κατέφυγαν σε τζαμιά, λαϊκές αγορές, πολυσύχναστα μέρη στις πόλεις κλπ.

Η συντριπτική ισχύς πυρός, ακόμα και όταν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, οδηγούσε σε καταστροφή η οποία ήταν αντιπαραγωγική λόγω παράπλευρων απωλειών. Δεύτερον, λόγω των τεράστιων δυνατοτήτων πληροφοριών, αναγνώρισης και επιτήρησης του εχθρού, το πεδίο μάχης έγινε “διαφανές”, οπότε οι αντάρτες αναζήτησαν τρόπους για να μην προσφέρουν στόχους. Οι Αμερικανοί, μετά τις αρχικές επιτυχίες σε Αφγανιστάν και Ιράκ, αντιμετώπισαν ανταρτοπόλεμο με παρόμοια χαρακτηριστικά.

Οι αντάρτες στο Λίβανο προχώρησαν σε τρείς κυρίως ενέργειες: Για να αντιταχθούν στις αεροπορικές επιδρομές, οχυρώθηκαν στο υπέδαφος, κατασκευάζοντας σήραγγες, καθώς και στις πόλεις.

Παρατήρησαν ότι –χάρη στο μικρό αποτύπωμά του και τις δυνατότητες διείσδυσης– το ελαφρό πεζικό ήταν πιο αποτελεσματικό εναντίον των Ισραηλινών. Εξοπλισμένοι με σύγχρονα αντιαρματικά, σχημάτιζαν ομάδες που τότε ονομαζόταν στην Ευρώπη “τεχνοαντάρτες”, ικανές να παρενοχλούν τις ισχυρές ισραηλινές δυνάμεις και να επιτίθενται μέσω διεισδύσεων.

Ανακάλυψαν τους βαλλιστικούς πυραύλους μαζικής παραγωγής από την ΕΣΣΔ – οι μικρού βεληνεκούς FROG-7 και η οικογένεια Scud. Οι βαλλιστικοί πύραυλοι (τα “πυρηνικά των φτωχών”), έχουν δε το πλεονέκτημα ότι είναι πολύ γρήγοροι για να αναχαιτιστούν.

Η ακρίβεια των παλιών ήταν μικρή, αλλά μπορούσαν να προσβάλουν πόλεις με συμβατική γόμωση σχεδόν ενός τόνου εκρηκτικών. Υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχουν αρκετοί, αυτή η ισχύς πυρός μπορεί να αποτελέσει την αποτροπή των αδυνάμων, επειδή μπορούν να προκαλέσουν αφόρητες απώλειες αμάχων και να επιβεβαιώσουν την αποφασιστικότητα να συνεχιστεί ο αγώνας. Συρία, Ιράκ και Ιράν εξοπλίστηκαν με οπλοστάσιο πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, που βελτιώνονται συνεχώς χάρη στις νέες τεχνολογίες πληροφορικής. Το αποτέλεσμα των τριών αυτών ενεργειών οδήγησε στο μοντέλο “Σήραγγες-Καταδρομείς-Πύραυλοι”.

Η στρατιωτική ανάπτυξη της Χεζμπολάχ

Ο Λίβανος τη δεκαετία του 1980 ήταν θέατρο καινοτομιών από την πλευρά των οργανώσεων. Η Χεζμπολάχ (ιδρύθηκε το 1982 με τη βοήθεια Ιράν και Συρίας) ξεκίνησε διεξάγοντας έναν εντυπωσιακό αγώνα, χρησιμοποιώντας φορτηγά γεμάτα με τόνους εκρηκτικών, που οδηγούσαν βομβιστές αυτοκτονίας. Πραγματοποίησε 11 τέτοιες επιθέσεις, στοχεύοντας ισραηλινές δυνάμεις, την αμερικανική πρεσβεία στη Βηρυτό, καθώς και αμερικανικά και γαλλικά τμήματα της Πολυεθνικής Δύναμης. Τα αποτελέσματα ήταν τρομερά, τόσο από άποψη τακτικής (συνολικά περισσότεροι από 500 νεκροί) όσο και στρατηγικής, ιδίως με την ταπεινωτική απόσυρση της Πολυεθνικής Δύναμης.

Αυτό αποδεικνύει ότι μια ομάδα αποφασισμένων μπορεί να γονατίσει πανίσχυρους στρατούς. Οι τζιχαντιστικές οργανώσεις υιοθέτησαν την τακτική των επιθέσεων αυτοκτονίας. Η Χεζμπολάχ επίσης πραγματοποίησε αεροπειρατείες και συνέλαβε δυτικούς ομήρους για ανταλλαγή με κρατουμένους. Ενώ ο ισραηλινός στρατός είχε εστιάσει από το 1985, στη διαχείριση μιας ουδέτερης ζώνης στο νότιο Λίβανο, η Χεζμπολάχ δημιούργησε αντάρτικη δύναμη, χρησιμοποιώντας βάσεις στην κοιλάδα Μπεκάα. Η δύναμη αυτή ενεργούσε αποκεντρωμένα με ομάδες διείσδυσης. Αυτές, ολοένα και καλύτερα εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες, διέθεταν αντιαεροπορικούς πυραύλους SAM-7 και αντιαρματικούς πυραύλους AT-3 και AT-4, φτάνοντας στο καθεστώς του “τεχνοαντάρτη”.

Η Χεζμπολάχ ήταν η πρώτη που έκανε εκτεταμένη χρήση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών, ως όπλο παρενόχλησης. Με την πάροδο του χρόνου, αυτοί εξελίσσονταν και κατέληξαν να ευθύνονται για την πλειονότητα των ισραηλινών απωλειών στο νότιο Λίβανο. Η χρήση τους μείωσε την ικανότητα ελιγμών των ισραηλινών δυνάμεων, οι οποίες βρέθηκαν περιχαρακωμένες και απομονωμένες. Η Χεζμπολάχ απέκτησε επίσης οπλοστάσιο ρουκετών μικρού βεληνεκούς, τις οποίες χρησιμοποίησε εναντίον ισραηλινών βάσεων και του βόρειου Ισραήλ.

Κουρασμένο από τον πόλεμο, το Ισραήλ εκκένωσε τον νότιο Λίβανο το 2000, δίνοντας προτεραιότητα στην προστασία που προσέφερε ένα φράγμα ασφαλείας στα σύνορα και στις ενέργειες από απόσταση. Η Χεζμπολάχ κατέλαβε οριστικά το εγκαταλελειμμένο έδαφος, εδραιώθηκε ως παρακράτος και μεταμορφώθηκε στρατιωτικά, ενεργώντας με βάση το μοντέλο “Σήραγγες-Καταδρομείς-Πύραυλοι”, πάντα με τη βοήθεια του Ιράν και της Συρίας.

Ο πόλεμος του 2006 στον Λίβανο

Η σύγκρουση μεταξύ των δύο στρατιωτικών μοντέλων έλαβε χώρα τελικά στον Λίβανο τον Ιούλιο 2006, μετά από μια επιτυχημένη διείσδυση καταδρομέων της Χεζμπολάχ, οι οποίοι έστησαν ενέδρα στο ισραηλινό έδαφος, σκοτώνοντας τρεις και αιχμαλωτίζοντας δύο στρατιώτες. Ενώ η προσοχή ήταν εστιασμένη στη Γάζα, η ισραηλινή κυβέρνηση άδραξε την ευκαιρία για να προσπαθήσει –σύμφωνα με το νέο της δόγμα– να προκαλέσει βαριά πλήγματα στη Χεζμπολάχ με βομβαρδισμούς και χερσαίες επιδρομές, ώστε να την εξουδετερώσει για χρόνια.

Οι βαλλιστικοί πύραυλοι της Χεζμπολάχ, λοιπόν, δεν απέτρεψαν το Ισραήλ. Μολονότι οι πύραυλοι βελτιώθηκαν πολύ, η ισραηλινή αντιπυραυλική άμυνα προχώρησε πιο γρήγορα, όπως φάνηκε όταν οι 40 ιρακινοί Scuds έπεσαν στο Ισραήλ το 1990. Το 2006, το Ισραήλ ήταν ικανό να αναχαιτίζει βαλλιστικούς πυραύλους, με αποτέλεσμα η προληπτική δράση να γίνεται δελεαστική. Η επιχείρηση του 2006 ξεκίνησε με αεροπορική εκστρατεία για εξουδετέρωση των πυραύλων. Η Χεζμπολάχ, όμως, κατάφερε να εκτοξεύει 100 ρουκέτες κάθε μέρα στο βόρειο τμήμα του Ισραήλ, και η ισραηλινή ανταπόδοση δεν ήταν ακριβής για να εξαλείψει την απειλή. Επομένως, η χερσαία εμπλοκή κατέστη αναπόφευκτη.

Το μοντέλο “Αεροχερσαίας Μάχης” απαιτεί μεγάλη ικανότητα για αποτελεσματικό συντονισμό των επιμέρους στοιχείων του. Αν και ο ισραηλινός στρατός είχε τα μέσα, είχε απωλέσει τις δεξιότητες για την αποτελεσματική διεξαγωγή του. Για χρόνια ήταν αφοσιωμένος στην καταπολέμηση μυστικών παλαιστινιακών οργανώσεων, ενώ για λόγους οικονομίας είχαν μειωθεί οι ασκήσεις των εφέδρων. Επίσης για πρώτη, και μάλλον τελευταία φορά, αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων ήταν πτέραρχος.

Μεταξύ της υπερβολικής προσοχής για αποφυγή απωλειών, του κακού συντονισμού των δυνάμεων και του επιμελητειακού χάους, ο πόλεμος αποκάλυψε ότι ο ισραηλινός στρατός δεν ήταν σε θέση να εφαρμόσει σωστά το μοντέλο “Αεροχερσαίας Μάχης”. Αντίθετα, το αμυντικό μοντέλο της Χεζμπολάχ, λειτούργησε επαρκώς. Μετά από 33 ημέρες, οι ισραηλινές δυνάμεις έφτασαν στις προσβάσεις του ποταμού Λιτάνι, αλλά συνέχισαν να προσβάλλονται από το πεζικό της Χεζμπολάχ, ενώ οι ρουκέτες συνέχισαν να πέφτουν καθημερινά στο Ισραήλ.

Ο σημερινός πόλεμος

Ο σημερινός πόλεμος διεξάγεται μεταξύ των δύο μοντέλων, τα οποία δεν έχουν αλλάξει από το 2006, αλλά έχουν βελτιωθεί. Παρά τη μείωση των μέσων του, ο ισραηλινός στρατός έχει εργαστεί σκληρά για να ανακτήσει τις δεξιότητες του πολέμου υψηλής έντασης, τις οποίες δοκίμασε το 2008, το 2014 και ειδικά το 2023-2024 στη Γάζα. Η Χαμάς υιοθέτησε επίσης το μοντέλο “Σήραγγες-Καταδρομείς-Πύραυλοι”. Η μείωση του όγκου των ισραηλινών δυνάμεων, οδήγησε σε πόλεμο εναντίον της με διαδοχικές προσπάθειες κι όχι με μία ενέργεια, γεγονός που επιβράδυνε τις επιχειρήσεις.

Καθώς η επιχείρηση “Βόρειο Βέλος” συνεχίζεται κατά της Χεζμπολάχ, ο ισραηλινός στρατός βρίσκεται στο απόγειο των δυνατοτήτων του, με περίπου 20 ενεργές ή εφεδρικές ταξιαρχίες ελιγμών, έμπειρες και εξοικειωμένες στην εφαρμογή της “Αεροχερσαίας Μάχης”, καθώς και με απαράμιλλη ισχύ πυρός. Προϋπόθεση ωστόσο είναι ότι θα συνεχίσει ο εφοδιασμός του με πυρομαχικά από τις ΗΠΑ. Η Χεζμπολάχ, από την πλευρά της, είναι πιο ισχυρή και πιο ώριμη από το 2006 και με δομή εξαιρετικά αποκεντρωμένη.

Ωστόσο, δεν είναι γνωστό σε ποιο βαθμό η έκρηξη στους βομβητές και ασυρμάτους της έχει αποδυναμώσει το σύστημα διοίκησής της, επηρεάζοντας τις δυνατότητές της. Περιμένοντας να δούμε πως θα λειτουργήσουν τα δύο μοντέλα, η ισραηλινή αποφασιστικότητα είναι προφανής. Υπόψη, ότι ένα κράτος χάνει όταν δεν κερδίζει, ενώ μια παραστρατιωτική οργάνωση κερδίζει εφόσον δεν ηττάται.

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com

Read more »