Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
Εμείς οι παλιοί που ζήσαμε την πορεία του Αδόλφου από τον κολοφώνα της δόξας του ως την αυτοκτονία του στο υπόγειο καταφύγιο στο Βερολίνο, διακρίνουμε κάποια ομοιότητα με την πορεία του προέδρου Τραμπ. Από τις λαμπρές προοπτικές του με το σύνθημα «Πρώτα η Αμερική» και «Στοπ στους πολέμους», τώρα κάνει τα αντίθετα: ανοίγει νέα μέτωπα, απειλεί χώρες και βρίσκεται τυλιγμένος σε κρίσεις, όπως ο Λαοκόων με τα φίδια. Και ειλικρινά μας στεναχωρεί η τροπή.
Ο Χίτλερ ξεκίνησε με την προσάρτηση της Τσεχοσλοβακίας το 1938, όπως κάνει ο κ. Τραμπ για τη Γροιλανδία τώρα. Εκείνος στήριξε την προσάρτηση στη γερμανόφωνη μειονότητα της Σουδητίας και την προσάρτησε. Ο κ. Τραμπ προφασίζεται γεωστρατηγικούς λόγους για την προσάρτηση της Γροιλανδίας, παρότι αυτοί καλύπτονται από τη συμφωνία εγκατάστασης αμερικανικών βάσεων που ήδη υπάρχουν στο νησί.
Το Σύμφωνο του Μονάχου (30 Σεπ. 1938) και το περιβόητο Σύμφωνο μη Επίθεσης Μολότωφ–Ρίμπεντροπ (23 Αυγ. 1939) τον διευκόλυναν να ξεκινήσει την εισβολή κατά της Γαλλίας. Στις 10 Μαΐου 1940 και μέσα σε πέντε ημέρες, με τον αστραπιαίο πόλεμο (συνδυασμός αρματικών και αεροπορικών δυνάμεων), διέσπασε τη γραμμή Μαζινό και νίκησε τη Γαλλία. Η φιλοδοξία του διογκώθηκε και προχώρησε στην κατάληψη της Ρωσίας.
Πριν όμως –στις 6 Απριλίου 1941– έκανε την εισβολή στην Ελλάδα, η οποία αποσκοπούσε στην κάλυψη των πλευρών της επίθεσης κατά της Ρωσίας. Η ελληνική αντίσταση, όμως, ανέτρεψε τα σχέδια. Ήταν η αιτία καθυστέρησης επί πέντε εβδομάδες να καταλάβει τη Μόσχα πριν από τον βαρύ χειμώνα του 1941, γεγονός που έκρινε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Χίτλερ στις 22 Ιουνίου 1941, σχετικά καθυστερημένος, ξεκίνησε την Επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα» κατά της Ρωσίας. Αυτή διήρκεσε έως τις 7 Ιανουαρίου 1942, όταν ο ρωσικός χειμώνας εγκλώβισε τα γερμανικά στρατεύματα.
Αυτά τα γεγονότα αναμοχλεύει στη μνήμη μας ο κ. Τραμπ και μας εμβάλλει σε ανησυχία. Είναι επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ ή στρατηγική αδυναμίας για να σταματήσει την πτώση και την κατάρρευση;
Οι ΗΠΑ εξαντλήθηκαν σε πολυέξοδους πολέμους και άφησαν έδαφος στην Κίνα για ανάπτυξη. Της παραχώρησαν μάλιστα και την τεχνολογία.
Και ιδού οι τελευταίες προβληματικές ενέργειες:
1. Η ισοπέδωση της Γάζας, μια πράξη εξόχου βαρβαρότητας που έγινε με όπλα των ΗΠΑ από το Ισραήλ. Οι ΗΠΑ ήταν σε θέση να μετριάσουν τα αντίποινα και δεν το έπραξαν. Η νέα πραγματικότητα ίσως γεννήσει κινδύνους για ευρύτερη κρίση στην περιοχή.
2. Ο βομβαρδισμός των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν και η σημερινή ρητορική για επέμβαση υπέρ των διαδηλωτών.
3. Η απαγωγή του ηγέτη της Βενεζουέλας Μαδούρο, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, και η διαρπαγή των πόρων της χώρας.
4. Η εξαγγελία επιθετικών ενεργειών κατά σειράς κρατών της Λατινικής Αμερικής (Κούβα, Κολομβία, Μεξικό κ.ά.).
5. Το πιο εξωφρενικό: η εξαγγελία στρατιωτικής επιχείρησης για την προσάρτηση της Γροιλανδίας, περιοχής που ανήκει στη Δανία, χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, η οποία έχει συνάψει συμφωνία με τις ΗΠΑ για εγκατάσταση αμερικανικών βάσεων. Εδώ ο κ. Τραμπ μιμείται τους Τούρκους που κατέλαβαν τη Βόρεια Κύπρο και τον πολεμοκάπηλο κ. Πούτιν που πολεμά για την κατάληψη της Ουκρανίας.
6. Οι ύποπτες συζητήσεις του με τον κ. Πούτιν στις πλάτες της Ευρώπης.
7. Η εχθρότητα προς τη νατοϊκή Ευρώπη και η πλήρης καταρράκωση της ηγεσίας της Ε.Ε., η οποία υποτίθεται ότι είναι σύμμαχος των ΗΠΑ.
8. Τέλος, οι δυσβάσταχτοι δασμοί στα προϊόντα συμμαχικών χωρών και επιχειρήσεων.
Εκτιμώ ότι ο κ. Τραμπ ενεργεί σαν επιχειρηματίας που θέλει να συμμαζέψει τη χρεοκοπημένη του επιχείρηση και θεωρεί ότι ο δυτικός κόσμος του ανήκει. Ενεργεί βιαστικά, χωρίς συζητήσεις και διάλογο με τα θύματά του.
Προβλέπω ότι, όπως ο Χίτλερ, έτσι και ο κ. Τραμπ θα αποτύχει, γιατί εναντιώθηκε στη διεθνή κοινότητα και κυρίως σε μεγάλο μέρος της αμερικανικής κοινής γνώμης.
Η Αμερική όμως είναι και παραμένει μια δημοκρατική χώρα. Υπάρχει ισχυρή αντιπολίτευση, ακόμη και μέσα στο κόμμα του, αλλά και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Δεν ανέχονται ένας άνθρωπος, υπό την ιδιότητα του Προέδρου, να λαμβάνει αποφάσεις ερήμην των θεσμικών οργάνων της Δημοκρατίας σαν απόλυτος δικτάτορας.
Οι αυτοκρατορίες πέφτουν εκ των έσω και όχι από επιθετικές δυνάμεις. Αν ο κ. Τραμπ συνεχίσει τον ίδιο δρόμο, αντί να ανορθώσει τις ΗΠΑ θα τις καταβαραθρώσει. Όμως προσεχώς έρχονται εκλογές και όλα μπορεί να αλλάξουν. Ακόμη και ο κ. Τραμπ να σκεφθεί ψυχραιμία.
