Στην ιστορία των μεγάλων δυνάμεων, σπάνια συναντά κανείς έναν πόλεμο που ξεκίνησε με τόσο σαφή παραπλάνηση και που αποδείχθηκε τόσο γρήγορα αδιέξοδος!
Γράφει ο Πύρινος Λόγιος
Δεν υπάρχει πλέον καμμιά αμφιβολία. Η ανθρωπότητα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην ολική σύγκρουση. Σε μια σύγκρουση, για την οποία οι σύγχρονοι Άγιοι Γέροντες και Πατέρες μας προειδοποίησαν ότι θα συμβεί σύντομα.
Ο λόγος που η ανθρωπότητα θα μπεί σε αυτήν την σκοτεινή στενωπό; Μα φυσικά το απόλυτο σάπισμα των δυτικών κοινωνιών, η αποδοχή των νόμων της παράνοιας και της βδελυρής αμαρτίας και ο βίος των δυτικών κοινωνιών που έχει πλέον ξεπεράσει όλα τα όρια της ανθρωπιάς και της ηθικής.
Και φυσικά, δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει και κάτι άλλο, πολύ πιο σοβαρό. Η απώλεια της ίδιας της ψυχής μας, αποδεχόμενοι τον τρισκατάρατο ψηφιακό κόσμο μέσω μιας ταυτότητας που μας οδηγεί σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό, που το τέρμα του είναι η αιώνια καταδίκη και ο θάνατος. Και προκειμένου να πέσουμε όλοι μας σε αυτή την παγίδα, υποκύπτοντας στους εκβιασμούς των σατανιστών της απάνθρωπης νεοταξικής ατζέντας 2030, ο Θεός θα επιτρέψει να συμβεί αυτός ο όλεθρος, ούτως ώστε τα καθάρματα αυτά να χάσουν το παιχνίδι και τα σχέδια τους για παγκόσμια σκλαβιά, να αναβληθούν...επ' αόριστον.
Ο λογαριασμός μιας αυταπάτης
Ο Ντόναλντ Τραμπ, είναι πλέον βέβαιο ότι σύρθηκε σε μια σύγκρουση με το Ιράν, όχι γιατί το απαιτούσαν τα αμερικανικά συμφέροντα, αλλά γιατί ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, βυθισμένος στο πολιτικό αδιέξοδο και στην ανάγκη πολιτικής επιβίωσης, του παρουσίασε μια εικόνα εύκολης νίκης.
Λανθασμένα στοιχεία, υπερβολικές εκτιμήσεις για την αδυναμία της Τεχεράνης και η υπόσχεση ότι μια σύντομη επιχείρηση θα έσπαγε το καθεστώς των Μουλάδων, οδήγησαν τον Αμερικανό Πρόεδρο στο απονενοημένο. Το αποτέλεσμα, ήταν ένας πόλεμος που δεν περιορίστηκε σε τοπική σύγκρουση, αλλά έκλεισε τα στενά του Ορμούζ, εκτόξευσε τις τιμές ενέργειας και έθεσε σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομική ισορροπία. Οι ενδιάμεσες εκλογές αποκάλυψαν το κόστος αυτής της αυταπάτης. Η αμερικανική κοινωνία δεν άλλαξε ξαφνικά πεποιθήσεις. Δεν ξαναέγινε δηλαδή αυτό που λέμε «νεοταξική» στα καλά καθούμενα. Όχι. Απλώς, τιμώρησε εκείνον που την έσυρε σε μια περιπέτεια χωρίς καθαρό σκοπό και χωρίς ορατό τέλος και όχι μόνο αυτό. Τον τιμώρησε γιατί αθέτησε τον λόγο του που είχε δώσει ως υποψήφιος πρόεδρος για δεύτερη φορά: Να μην ξανανακατευτεί η Αμερική σε πόλεμο που δεν ήταν δικός της.
Ο Τράμπ, όχι μόνο δεν κράτησε τον λόγο του, αλλά επιτέθηκε και στη Βενεζουέλα με σκοπό την αρπαγή των πετρελαίων της χώρας αυτής και ταυτόχρονα, απειλούσε τον Καναδά στο να γίνει η 51η πολιτεία των ΗΠΑ. Παράλληλα, απειλούσε και τη Δανία, στο να αποδεσμέυσει αυτή τη γη της Γροιλανδίας που της ανήκε, η οποία - καθώς λένε - είναι τίγκα στο φυσικό αέριο και στις σπάνιες γαίες και να περιέλθει στη κατοχή των ΗΠΑ! Και αν δεν υπάκουε η Δανία, να πάρει τη γη αυτή με το...στανιό! Ευτυχώς που προσέκρουσε η φάση αυτή στα συμφέροντα της Ρωσίας!
Μ' άλλα λόγια, θέλοντας διακαώς να ξανασηκώσει το γόητρο της «μαμάς Αμερικής» που είχε τσαλαπατίσει η νεοταξική λαίλαπα του Μπούς, του Ομπάμα και της σατανόγριας Χίλαρι και κάτω από τα δόγματα «Πρώτα η Αμερική» και «Κάντε την Αμερική και πάλι μεγάλη», απειλούσε με...βία χώρες που δεν είχαν καν εχθρική σχέση με τις ΗΠΑ, το αντίθετο μάλιστα, χάριν του μεγαλοϊδεατισμού του και της άκρατης εγωπάθειας του.
Αυτό όμως που δεν λογάριασε, ήταν ο... ξενοδόχος και στην προκείμενη περίπτωση, «ξενοδόχος» ήταν... η έλλειψη πλέον των οπλικών συστημάτων και το πεπαλαιωμένο οπλοστάσιο, το οποίο αφέθηκε στη τύχη του από τους Νεοταξίτες, οι οποίοι με τη σειρά τους πόνταραν μόνο στην...οικονομική ισχύ των ΗΠΑ, μέσω του «όπλου» των κυρώσεων, που πίστευαν ότι θα έκαναν κάθε χώρα να γονατίσει με κύριο στόχο τη... Ρωσία του Πούτιν, η οποία Ρωσία εξοπλίζονταν με καταιγιστικό ρυθμό, φτάνοντας στο σημείο να είναι πλέον η πρώτη στρατιωτική υπερδύναμη στον κόσμο! Ποιός μπορεί να ξεχάσει τις... τουλάχιστον ηλίθιες παρόλες τους του στύλ «Η Ρωσία είναι ένα μεγάλο βενζινάδικο» που θα υποκύψει στον οικονομικό πόλεμο που της είχαν κηρύξει οι...σοφοί πεφωτισμένοι του νεοφιλελευθερισμού!
Ο Τράμπ λοιπόν πατούσε σε σάπιο σανίδι κι αυτό φάνηκε σε όλο του το μεγαλείο, όταν αντιμετώπισε έναν εχθρό... πολύ πιο δυνατό και πιο γενναίο, από τα καλοαναθρεμμένα «αμερικανάκια» των McDonald's και των Subway.
Ο πόλεμος που ήθελε το Ισραήλ
Ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο δεν γεννήθηκε καν από αμερικανική στρατηγική αναγκαιότητα. Γεννήθηκε επειδή το ήθελε το Ισραήλ.
Ο Νετανιάχου, προσπαθώντας να «ξεπλύνει» το έγκλημα της Χαμάς, έβαλε τη χώρα του σε έναν διαρκή και επίπονο πόλεμο τόσο με τη Χαμάς, γκρεμίζοντας στη κυριολεξία την ίδια τη Γάζα, όσο και με τη Χεζμπολάχ που κατόρθωσε μετά από σφοδρές επιθέσεις και βομβαρδισμούς, αλλά και με ... έξυπνες τεχνικές (η ιστορία με τα πειραγμένα smartphones που έγιναν κινητές βόμβες άφησε εποχή) να καθηλώσει, του άνοιξε περισσότερο η όρεξη με το να αποφασίσει να τα βάλει ευθέως με το Ιράν, το οποίο με τη σειρά του, ήταν υπόλογο για τη στήριξη του σε αυτές τις εγκληματικές τρομοκρατικές οργανώσεις. Κι αφού δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει μόνος του, τσίγκλιζε την νεοταξική Αμερική του Μπάϊντεν για άμεση βοήθεια και που... δεν τον βοηθούσε επειδή ...δεν ήταν... δικός τους! Δεν ήταν δηλαδή ο Νετανιάχου δικό τους όργανο, αλλά όργανο των Ορθοδόξων Εβραίων, που μισούν σαν τα κρίματά τους τους Ασκεναζί Εβραίους, διότι πολύ απλά, αυτοί δεν είναι... αίμα τους, αλλά απόγονοι των Χαζάρων!
Όταν πήρε την εξουσία ο Τράμπ, τα πράγματα άλλαξαν. Οι Νεοταξίτες, βλέποντας πως η ατζέντα τους βάδιζε προς τη καταστροφή, επικήρυξαν τον Νετανιάχου ως... εγκληματία πολέμου και κατηγορούσαν τον Τράμπ ότι τον... στηρίζει. Στο δεύτερο είχαν δίκιο, αλλά δεν κατάφεραν τίποτα. Ο Νετανιάχου, πιστός φίλος του Τράμπ, αποφάσισε να τον εκμεταλλευτεί και να αποσπάσει τη συγκατάθεση του για ευθεία επίθεση στο Ιράν, δήθεν για τα πυρηνικά, ενώ ουσιαστικά σχεδίαζαν να γκρεμίσουν το καθεστώς των Μουλάδων. Στην ουσία όμως, ο Νετανιάχου ήταν απειλούμενος με δικαστικές έρευνες και είχε ανάγκη μια μεγάλη κρίση, που θα τον κρατούσε στην εξουσία. Παρουσίασε στον Τραμπ το Ιράν ως εύκολο στόχο, αδύναμο και έτοιμο να καταρρεύσει υπό το βάρος των βομβαρδισμών αποκρύπτοντας τα πραγματικά στοιχεία.
Οι προηγούμενοι βομβαρδισμοί δεν έσπασαν την Τεχεράνη. Οι Ιρανοί απάντησαν χτυπώντας αμερικανικές βάσεις υψίστης σημασίας στις αραβικές μοναρχίες, στο Κουβέιτ, στο Κατάρ, στο Μπαχρέιν, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στη Σαουδική Αραβία και στην Ιορδανία, ενώ κράτησαν τον αμερικανικό στόλο μακριά από τις ακτές τους.
Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει στρατιωτική λύση που να εγγυάται την καταστροφή της ιρανικής αντίστασης. Μια χερσαία εισβολή θα απαιτούσε πολύ περισσότερους από ένα εκατομμύριο στρατιώτες για μια ορεινή χώρα 90 εκατομμυρίων κατοίκων, κάτι που δεν συζητείται. Η επανάληψη των ίδιων βομβαρδισμών φέρνει τα ίδια ή χειρότερα αποτελέσματα.
Ο Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες σύρθηκαν έτσι σε έναν πόλεμο αυτής της κλίμακας που επηρεάζει δυσμενώς ολόκληρη την ανθρωπότητα, μέσω του ενεργειακού ζητήματος. Το κλείσιμο του Ορμούζ δεν είναι ένα - όποιο κι όποιο - τοπικό γεγονός. Είναι σοβαρότατο πλήγμα στην παγκόσμια οικονομία. Οι τιμές του πετρελαίου, ως φυσικό επακόλουθο, ανέβηκαν πάνω από τα εκατό δολάρια το βαρέλι για παρατεταμένες περιόδους, ενώ το φυσικό αέριο στην Ευρώπη και την Ασία εκτοξεύθηκε.
Η Κίνα, η Ινδία, η Ιαπωνία και οι ευρωπαϊκές χώρες πλήρωσαν δεκάδες δισεκατομμύρια σε επιπλέον κόστος. Στην Ιαπωνία μάλιστα εδώ και μέρες, οι τράπεζες είναι κλειστές, από φόβο μήπως ξεσπάσει χρηματιστηριακό κράχ!
Η Ευρώπη, ήδη δοκιμασμένη από την προηγούμενη ενεργειακή κρίση, βλέπει τις τιμές του φυσικού αερίου να διπλασιάζονται και το diesel να αυξάνεται δραματικά. Στη δε Μεσόγειο, οι συνέπειες είναι ακόμη πιο άμεσες: Η αστάθεια στον Κόλπο μεταφέρεται μέσω των ενεργειακών ροών, ενώ η πιθανότητα ευρύτερης κλιμάκωσης απειλεί να ανοίξει νέους δρόμους μεταναστευτικών ροών και να αποσταθεροποιήσει χώρες που ήδη βρίσκονται υπό πίεση.
Η ψήφος διαμαρτυρίας και ο ρόλος του Βανς
Οι ενδιάμεσες εκλογές δεν ήταν νίκη των Δημοκρατικών με δικό τους όραμα. Ήταν ήττα του Τραμπ και της αλλοπρόσαλλης πολιτικής του. Η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν άλλαξε ξαφνικά πεποιθήσεις. Ψήφισε Δημοκρατικούς για το Κογκρέσο και τη Βουλή των Αντιπροσώπων ως μέσο έντονης διαμαρτυρίας, με κύριο στόχο τον περιορισμό της δύναμης του Προέδρου και την επιστροφή στις υποσχέσεις που είχε δώσει πριν αναλάβει την εξουσία: λιγότεροι πόλεμοι, εστίαση στο εσωτερικό, προστασία του αμερικανικού λαού από ξένες περιπέτειες.
Η ακρίβεια, η άνοδος των καυσίμων και η κόπωση από έναν πόλεμο χωρίς καθαρό σκοπό, οδήγησαν σε αυτή την εκλογική απάντηση. Ο Τραμπ μένει πλέον με εχθρικό Κογκρέσο και περιορισμένα περιθώρια.
Σε αυτό το τοπίο αναδύεται ο Αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς. Εξ αρχής δεν ήθελε αυτόν τον πόλεμο. Είχε διαφωνήσει με την επίθεση και τώρα, μετά την εκλογική συντριβή, προχώρησε σε μια παρέμβαση που δημιουργεί πολιτικό προηγούμενο.
Αποποιήθηκε μεγάλο μέρος της ευθύνης για το ΝΑΤΟ στον πόλεμο που ξεκίνησαν ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, απέδωσε την ήττα στην ακρίβεια και στον ίδιο τον πόλεμο και το πλέον ριζοσπαστικό: Πρότεινε ...αναμόρφωση(!) των σχέσεων με το Ισραήλ, ακόμη και αποσύνδεση από τη στενή σχέση που υπήρχε επί δεκαετίες, για την ακρίβεια από τότε που ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ.
Η επιστολή του προς την ανώτερη ηγεσία της Τεχεράνης, με την οποία καλεί σε διαπραγματεύσεις, ανοίγει μια έξοδο που η Τεχεράνη αντιμετωπίζει συντηρητικά θετικά, γνωρίζοντας ότι ο Βανς είναι σοβαρός και όχι τοξικός όπως ο Τραμπ. Η παρέμβαση αυτή υπηρετεί και τις δικές του προεδρικές φιλοδοξίες για το 2028, αφού ο Τραμπ δεν δικαιούται τρίτη θητεία. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτός θα είναι και ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, αν δεν συμβεί κάτι ...συγκλονιστικό.
Οι επιλογές αν συνεχιστεί ο πόλεμος και το φάσμα των τακτικών πυρηνικών
Αν ο Τραμπ επιλέξει να κλιμακώσει, οι επιλογές που έχει είναι περιορισμένες και όλες επικίνδυνες. Οι συμβατικές αεροπορικές επιθέσεις μπορούν να επαναληφθούν, ακόμη και με τη χρήση της μεγαλύτερης συμβατικής βόμβας FAB του αμερικανικού οπλοστασίου, της λεγόμενης «μητέρας όλων των βομβών» - μέχρι πρίν φυσικά βγεί η πρώτη έκδοση του ρωσικού πυραύλου Oresnik - κατά υπόγειων εγκαταστάσεων, όπως το όρος Πίκαξ κοντά στο Νατάνζ.
Τέτοιες επιθέσεις, όμως, δεν καταστρέφουν πλήρως βαθιά θαμμένες εγκαταστάσεις και δεν εξαλείφουν τη γνώση ή το εμπλουτισμένο υλικό. Οι Ιρανοί έχουν ήδη αποδείξει ότι μπορούν να απαντήσουν χτυπώντας ενεργειακές υποδομές στον Κόλπο, τα καλώδια διαδικτύου όπου περνούν από τον Περσικό Κόλπο καθώς και αμερικανικές βάσεις. Μια περιορισμένη χερσαία επιχείρηση για κατάληψη συγκεκριμένων εγκαταστάσεων θα απαιτούσε σημαντικές δυνάμεις και θα άνοιγε το δρόμο για μακροχρόνια εμπλοκή σε ορεινό έδαφος. Μια κατάσταση που θα κατέληγε στα επίπεδα του Ιράκ.
Το πιο επικίνδυνο σενάριο είναι η χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων για τη διείσδυση σε υπόγειες εγκαταστάσεις. Αν και ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι δεν χρειάζεται πυρηνικά, υπάρχουν αναφορές ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο, υπό πίεση του Νετανιάχου, για το όρος Πίκαξ.
Μια τέτοια πράξη όμως θα έσπαγε το ταμπού των ογδόντα ετών μη χρήσης πυρηνικών όπλων σε πόλεμο. Οι φυσικές συνέπειες θα ήταν ραδιενεργή μόλυνση που, ανάλογα με τους ανέμους, θα μπορούσε να φτάσει σε γειτονικές χώρες, στο Ιράκ, στον Κόλπο, στην Τουρκία, ακόμη και πιό πέρα.
Η πολιτική αντίδραση θα ήταν παγκόσμια καταδίκη, με εξαίρεση το Ισραήλ φυσικά. Η Ευρώπη των 28, που ήδη αποστασιοποιήθηκε από τις συμβατικές επιθέσεις, θα βρεθεί σε ακόμη μεγαλύτερη απόσταση.
Η Κίνα και πιθανότατα και η Ρωσία - το διατυπώνω έτσι διότι υπάρχει στη μέση το Ουκρανικό και η πώληση diesel προς τις ΗΠΑ - θα καταδικάσουν την πράξη ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου και του καθεστώτος μη διάδοσης πυρηνικών, ενώ η Ινδία, ως μεγάλος εισαγωγέας ενέργειας, θα αντιμετωπίσει σοβαρές οικονομικές πιέσεις.
Επίσης, αν η χρήση τακτικών πυρηνικών γίνει πράξη, η κλιμάκωση δεν θα μπορεί πλέον να ελεγχθεί. Το Ιράν θα απαντήσει με μαζικές επιθέσεις σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, σε μονάδες αφαλάτωσης στη χεσρόνησο της Αραβίας και ασφαλώς σε ισραηλινούς στόχους. Το καθεστώς μη διάδοσης πυρηνικών θα δεχθεί βαρύ πλήγμα, καθώς άλλες χώρες θα δουν ότι η κατοχή πυρηνικών όπλων προστατεύει από τέτοια πλήγματα, ενώ η απουσία τους καθιστά στόχο.
Η Ρωσία, που έχει ήδη χαμηλώσει το κατώφλι της πυρηνικής της διδακτικής, θα αισθανθεί λιγότερους περιορισμούς και δε θα το 'χει σε τίποτε όταν την τσαντίσουν πολύ κάποιοι Βρετανοί ή Γερμανοί, να αρχίσει να μοιράζει... Oresnik στους αποδέκτες, φέροντας πυρηνικές κεφαλές.
Απ' την άλλη η Κίνα, με τεράστια εξάρτηση από τον Κόλπο για ενέργεια, θα προστατεύσει βεβαίως τα συμφέροντά της μέσω διπλωματίας και ενδεχομένως μέσω ενίσχυσης των σχέσεών της με την Τεχεράνη. Η Ινδία όμως θα βρεθεί αντιμέτωπη με αυξημένο κόστος ενέργειας που θα επιβαρύνει την ανάπτυξή της.
Και τέλος, στη Μεσόγειο η αστάθεια θα κλιμακωθεί, με πιθανές επιπτώσεις στις ναυτιλιακές ροές, στις τιμές και στην πολιτική σταθερότητα χωρών που εξαρτώνται από την ενεργειακή ασφάλεια.
Τα μεγάλα συμφέροντα που κινδυνεύουν
Η Ρωσία δεν είναι σύμμαχος του Ιράν με την έννοια της άμεσης στρατιωτικής υποστήριξης, αλλά επωφελείται τα μάλα από τις υψηλές τιμές ενέργειας. Η άνοδος του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της δίνει οικονομική ανάσα σε μια περίοδο που οι κυρώσεις την πιέζουν, εκτός, αν υποθέσουμε ότι το deal μεταξύ Τράμπ και Πούτιν θα απελευθερώσει μέρος αυτών. Ταυτόχρονα, η Μόσχα καταδικάζει τις επιθέσεις σε πυρηνικές εγκαταστάσεις ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου και προειδοποιεί ότι η χρήση πυρηνικών όπλων θα ανοίξει επικίνδυνους δρόμους.
Η Κίνα, ως μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου από τον Κόλπο, έχει ήδη μειώσει τις εισαγωγές της για να απορροφήσει μέρος του σοκ, αλλά το κόστος παραμένει τεράστιο. Το Πεκίνο θα επιδιώξει διπλωματική λύση και θα προστατεύσει τα συμφέροντά του μέσω της αγοράς και των σχέσεων με την Τεχεράνη, χωρίς να εμπλακεί στρατιωτικά γιατί μια τέτοια εξέλιξη θα πλήξει το ήδη βεβαρημένο από την σχετική ύφεση, αναπτυξιακό της μοντέλο.
Η Ινδία, επίσης μεγάλος εισαγωγέας, όπως είπαμε αντιμετωπίζει αυξημένο κόστος που επιβαρύνει την οικονομία της και θα προτιμήσει σταθερότητα στον Κόλπο. Τα συμφέροντα που κινδυνεύουν είναι η ενεργειακή ασφάλεια της Ασίας και της Ευρώπης, η ελεύθερη ναυτιλία και το καθεστώς μη διάδοσης πυρηνικών. Μια κλιμάκωση που φτάνει σε πυρηνικό επίπεδο θα απειλήσει όλα αυτά ταυτόχρονα.
Η Ιστορία των ΗΠΑ...καίει τον Λευκό Οίκο
Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο προσφέρει μια πικρή προειδοποίηση.
Όταν οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να μπούν στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, ο άμεσος εχθρός ήταν η Ιαπωνία που...δεν λογάριαζε ούτε κόστη, ούτε ανθρώπινες απώλειες. Κι αν δεν νικούσαν οι ΗΠΑ - κατά λάθος και από απίστευτο καπρίτσιο της τύχης - στη ναυμαχία του Μίντγουέη που τσάκισε την ιαπωνική υπεροχή στη θάλασσα, θα είχαν νικηθεί κατά κράτος. Επίσης, ο πόλεμος με την Ιαπωνία, σε ανθρώπινους πόρους, το κόστος για τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πολύ βαρύ. Οι αμερικανικές απώλειες ανήλθαν σε περίπου 111.600 νεκρούς ή αγνοούμενους και περίπου 253.000 τραυματίες, ενώ στο ευρωπαϊκό θέατρο του πολέμου, οι ΗΠΑ και οι λοιποί σύμμαχοι δεν θα κέρδιζαν τον πόλεμο, εάν δεν υπήρχε η καταλυτική προέλαση της Ρωσίας, η οποία (Σοβιετική) Ρωσία κατάφερε να σπάσει την αντίσταση των Γερμανών και να αναγκάσει το ναζιστικό καθεστώς να αποδυναμώσει το δυτικό μέτωπο. Άρα, και σε αυτό το σημείο, ως σύμμαχος των Βρετανών, οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν τίποτε από μόνες τους.
Στον πόλεμο της Κορέας, οι Αμερικανοί βρέθηκαν σε αδιέξοδο με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τεράστιο κόστος και ασφαλώς...χωρίς καθαρή νίκη, μιας και η Βόρεια Κορέα παρέμεινε κομμουνιστική.
Στο Βιετνάμ επίσης, η δεκάχρονη στρατιωτική εμπλοκή οδήγησε σε ταπεινωτική ήττα, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς Αμερικανούς και κόστος που ξεπέρασε τα 100 δισεκατομμύρια, ενώ το Κογκρέσο τελικά περιόρισε τη χρηματοδότηση.
Στο Ιράκ, η εισβολή του 2003, βασισμένη σε - επιεικώς - «λανθασμένες» πληροφορίες, δημιούργησε χάος, εμφύλιο, χιλιάδες νεκρούς Αμερικανούς και κόστος που ξεπέρασε το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια.
Και τέλος, στο Αφγανιστάν η 20ετής παρουσία τους εκεί, χωρίς κανένα λόγο και χωρίς καμμιά αιτία (οι φήμες για τον Οσάμα Μπιν Λάντεν που δήθεν βρήκαν και εκτέλεσαν, ήταν άλλη μια ελεεινή καρικατούρα) κατέληξε σε άτακτη αποχώρηση το 2021, με τεράστιες απώλειες και δυσβάσταχτα κόστη και - το κερασάκι στη τούρτα - με τους Ταλιμπάν να επιστρέφουν!
Αυτοί οι πόλεμοι - αν εξαιρεθεί ο Β' ΠΠ - ξεκίνησαν με υποσχέσεις γρήγορης νίκης και κατέληξαν σε αιματοχυσία και οικονομική αιμορραγία.
Ο Τραμπ - παρασυρμένος; αμφιλεγόμενο, μιας και υπάρχουν τα αρχεία του Επστάϊν, τα οποία, καθώς λεγεται, είναι ...πλούσια για την οικογένεια Τράμπ - από τον Νετανιάχου, κινδυνεύει να προσθέσει ένα ακόμη κεφάλαιο σε αυτή την αλυσίδα αδιεξόδων, με το Ιράν να αποδεικνύεται ακόμη πιο ανθεκτικό και με τις συνέπειες να αγγίζουν αυτή τη φορά, ολόκληρη την παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική ισορροπία.
Το σταυροδρόμι και η ευθύνη
Ο Τραμπ βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι που ο ίδιος δημιούργησε. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η αναγνώριση των - περιορισμένων πλέον - ορίων της αμερικανικής στρατιωτικής δύναμης και η αποδοχή μιας διαπραγμάτευσης που θα ανοίξει ξανά τον Ορμούζ εις βάρος των ΗΠΑ και της Δύσης και ίσως - αυτό θα το αναλύσουμε σε άλλο άρθρο - σταθεροποιήσει τις αγορές ενέργειας. Ήδη τις τελευταίες δύο ημέρες μετά τις αμερικανικές εκλογές για Γερουσία και Βουλή, η τιμή των καυσίμων έχει πέσει αισθητά. Στις μεγάλες πόλεις της Αυστραλίας, από AU$ 2,45 η απλή βενζίνηπου ήταν μέχρι την Πέμπτη, σήμερα πωλείται στα AU$ 2,11, ενώ στην Ευρώπη κινείται περί τα 1,95-1,78 γιούρο.
Από την άλλη, βρίσκεται ως επιλογή, η ανακύκλωση του προβλήματος μέσω νέων επιθέσεων, που μπορεί να φτάσουν ακόμη και σε τακτικά πυρηνικά, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τη Μέση Ανατολή, τη Μεσόγειο, την Ευρώπη και την παγκόσμια ισορροπία.
Ο Βανς, ο μόνος λογικός του Λευκού Οίκου, ωθεί προς την πρώτη κατεύθυνση του μη πολέμου, όχι μόνο γιατί εξ αρχής διαφωνούσε, αλλά και γιατί γνωρίζει ότι η δεύτερη οδηγεί σε αδιέξοδο που θα επιβαρύνει βεβαίως και τις δικές του φιλοδοξίες.
Η ιστορία δείχνει ότι οι πόλεμοι που ξεκινούν με λανθασμένες πληροφορίες και με ξένες αξιώσεις σπάνια τελειώνουν όπως σχεδιάστηκαν. Ο λογαριασμός πληρώνεται πάντα σε ανθρώπινες ζωές, σε εθνικό πλούτο και σε παγκόσμια αστάθεια.
Αν ο Τραμπ επιλέξει την κλιμάκωση, θα προσθέσει το όνομά του στη μακρά λίστα των Αμερικανών προέδρων που παρέσυραν τη χώρα τους σε περιπέτειες χωρίς νίκη, αφήνοντας πίσω τους έναν κόσμο πιο επικίνδυνο και μια ανθρωπότητα που πληρώνει το τίμημα μιας αυταπάτης που γεννήθηκε στο Τελ Αβίβ και εφαρμόστηκε στην Ουάσιγκτον.
Τον λόγο πλέον έχει ο ίδιος ο Θεός
Το ζήτημα αυτό πλέον, που αφορά έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια του Θεού. Και το υπογραμμίζω αυτό, καθ' ότι πάντοτε στην Ιστορία, οι μεγάλες ανατροπές και τα σημαντικά γεγονότα, είχαν τη δική Του σφραγίδα.
Από τις απίστευτες νίκες των Ελλήνων εναντίον των παντοδύναμων Περσών στις αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα, μέχρι και την εξ ίσου απίστευτη προέλαση των Ελλήνων υπό την αρχηγία του Μ.Αλεξάνδρου τον 4ο αιώνα π.Χ. μέχρι τα βάθη της Ασίας και από την ίδρυση της Ρώμης και της μεγαλύτερης και πιο μακρόχρονης αυτοκρατορίας που δημιούργησε το γένος μας, ως το 1453 με την Άλωση της Πόλης, ήταν όλα έργα της Θείας Μέριμνας με σκοπό την διάδοση και εξάπλωση του Θείου Λόγου.
Ο πόλεμος λοιπόν αυτός, ο οποίος από το 2020 μέχρι σήμερα εξελίσσεται σε τοπικά επίπεδα (Συριακό και Ουκρανικό θέατρο, Μεσανατολικό και εντός ολίγου και Μεσογειακό θέατρο) δεν θα αργήσει καθόλου να παρασύρει τους πάντες σε ένα γαιτανάκι τρόμου και λουτρού αίματος.
Καθώς οι παγκοσμιοποιητές καταρρέουν μαζί με τον ψηφιακό τους κόσμο, ο πόλεμος αυτός αποτελεί το τελευταίο τους χαρτί. Αν κερδίσουν αυτά που θέλουν, το μέλλον της ανθρωπότητας θα είναι ζοφερό, φτάνοντας μέχρι του σημείου της εξαφάνισης του ανθρώπινου γένους όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα.
Αν χάσουν όμως, η παρτίδα θα ξεκινήσει από την αρχή, έχοντας πλέον αντί για έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, μια πολυπολική υδρόγειο, μέσω της οποίας θα αναδυθούν νέες δυνάμεις και νέες κοινωνίες.
Κι αυτό, μέχρι την τελική αναμέτρηση του Κακού, μέσω του ερχομού του Αντιχρίστου, με το Καλό που εκπροσωπεί ο Κύριος.
Όλα τα υπόλοιπα, είναι απλώς φιλολογίες και νά χαμε να λέγαμε...
