Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Ο μύθος του "Καλού Ανθρώπου"

Ο σημερινός άνθρωπος έχει παγιωθεί σε μια αυτοδικαίωση που συνήθως εκφράζεται ως εξής: «Είμαι καλός άνθρωπος, δε σκότωσα κανέναν, δεν πείραξα κανέναν, δίνω και ελεημοσύνη που και που, οπότε γιατί να μη με σώσει ο Θεός;».

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι ο Θεός είναι ένας αιώνιος χωροφύλακας και ότι η σωτηρία είναι μια κατάσταση που ο άνθρωπος κερδίζει μέσα από μια τήρηση εντολών του φαίνεσθαι. Μιλάμε για μια τρομερή πλάνη που οφείλουμε να θεραπεύσουμε ώστε ο άνθρωπος να μην κολυμπάει στο ψέμα και την υποκρισία.

Ο άνθρωπος σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες είναι ψυχοσωματική οντότητα. Όπως μας λέει και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο άνθρωπος δεν είναι ούτε ψυχή ούτε σώμα αλλά το Όλον αυτού. Οπότε ο άνθρωπος θα μετέχει της Αναστάσεως ψυχοσωματικά και όχι απλά ένα μέρος του.

Οι εντολές και οι καλές πράξεις είναι μέσο της σωτηρίας και όχι αυτοσκοπός για να κερδίσουμε κάτι. Συγκεκριμένα οι εντολές είναι σημεία συνάντησης και σχέσης με τον ίδιο τον Τριαδικό Θεό. Το ότι κάποιος είναι εξωτερικά ένας καλός άνθρωπος δε σημαίνει τίποτα, μπορεί να είναι η αρχή για κάτι αλλά μπορεί να είναι και ένα τίποτα. Μπορώ δηλαδή να πω ένα καλημέρα και από μέσα μου να βρίζω, μπορεί να βοηθάω κάποιον γιατί έχω συμφέρον. Μπορεί να δίνω ελεημοσύνη και να προσδοκώ στο άμεσο μέλλον κάτι. Το θέμα είναι τι καρδιά υπάρχει πίσω από την πράξη ή τη σκέψη και αν αυτή η καρδιά έχει τροφοδότη τον Χριστό ή τον εγωισμό.

Οι πράξεις ωφελούν όταν είναι Χριστοκεντρικές με επιθυμία σταυρικής θυσίας (βλέπε παραβολή καλού Σαμαρείτη), αν όμως είναι ανθρωποκεντρικές τότε η ωφέλεια εξασθενεί στην φθαρτότητα του χρόνου. Mια πράξη που απορρέει από την Τριαδική σχέση διαπερνά το θάνατο.

Αν το θέμα ήταν κάποιες εντολές, τότε δεν μας χρειάζεται η ενσάρκωση. Δεν χρειαζόταν να έρθει ο Θεός στο κόσμο. Οι εντολές είναι μια προπαρασκευαστική κατάσταση για να οικοδομηθεί η σωτηρία και η θεοειδής σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Άρα οι εντολές είναι σημεία που οδηγούν στην συνάντηση με τον Χριστό, αν μείνουμε σε αυτές απλά δεν θα τον συναντήσουμε και θα παραμένουμε σε σημείο μηδέν.

«Αν η καλοσύνη δεν συνδέετε με την Τριαδική αγάπη και την θυσία τότε είναι απλά μια νεκρή πράξη.»

Μια λαϊκή ρήση αναφέρει "Από έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα", και ο Φαρισαίος καλός άνθρωπος ήταν και μάλιστα υπηρέτης του νόμου. Αλλά τι να την κάνεις την εξωτερική λαμπρότητα όταν το βασίλειο της καρδιάς είναι μολυσμένο;

Τι μας λέει πάνω σε αυτό το θέμα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Όσοι υπερηφανεύονται για τα καλά τους έργα και δεν έχουν πίστη στο Θεό, μοιάζουν με λείψανα νεκρών, που είναι ντυμένα με ωραία ρούχα, αλλά δεν αισθάνονται την ωραιότητά τους. Σε τι ωφελείται, δηλαδή, ο άνθρωπος , όταν έχει ψυχή ντυμένη με καλά έργα αλλά νεκρή; Τα έργα γίνονται για τον Κύριο και με την ελπίδα των επουράνιων βραβείων. Αν, λοιπόν, αγνοείς Εκείνον που προκηρύσσει τα βραβεία , τότε για ποιόν αγωνίζεσαι;

Για να φάει κανείς, πρέπει να είναι ζωντανός. Όποιος δεν έχει ζωή, δεν είναι δυνατό να δεχθεί τροφή. Για να ζήσει κανείς αιώνια, πρέπει να έχει πίστη στο Χριστό, πίστη που τρέφεται και με τα καλά έργα. Όποιος δεν έχει πίστη στο Χριστό, ακόμα κι αν κάνει καλά έργα, δεν είναι δυνατό να κερδίσει την ουράνια βασιλεία, αν έχει ζωντανή πίστη.»

Ενώ ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ μας αναφέρει:

«Σωτηρία είναι η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό· η αποκατάσταση επικοινωνίας μαζί Του. Η σωτηρία είναι κάτι που μας ενδιαϕέρει όλους. Όλους τούς λαούς· όλους τούς ανθρώπους· ενάρετους και αμαρτωλούς!

Δεν αρκεί λοιπόν, να είμαστε «καλοί» άνθρωποι. Και αν άνθρωποι μεγάλοι και ϕωτισμένοι, κατέβαιναν τότε στον Άδη, πώς είναι δυνατό εσύ, να θέλεις να σωθείς χωρίς πίστη και επικοινωνία με τον Χριστό; Και πώς τολμάς και ψάχνεις να βρεις, αν και οι μουσουλμάνοι θα σωθούν; Επειδή απλά σου ϕαίνονται «καλοί»; Χωρίς ποτέ, να έχουν πιστεύσει στον Ένα και Μοναδικό Σωτήρα και Λυτρωτή;

Ας κάμουμε, λοιπόν, ϕροντίδα μας να αγαπήσουμε τον Χριστό. Γιατί σωτηρία χωρίς Αυτόν, μόνο χάρη σε μερικές «καλές» πράξεις, Δεν γίνεται.»

Ενώ ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς μας λέει για τους «καλούς» που λένε όμως ότι δεν πιστεύουν:

«Λένε: υπάρχουν και άθεοι καλοί άνθρωποι. Ναι, οι άθεοι μπορούν να είναι προσωρινά καλοί, επιφανειακά καλοί, φαρισαϊκά καλοί. Αλλά ο άθεος δεν μπορεί να είναι αληθινά καλός, διαρκώς καλός, βαθειά καλός, αθάνατα καλός, επειδή γι αυτό χρειάζεται να είσαι σε πνευματική σχέση, σε πνευματική συγγένεια με τον πραγματικά Μοναδικό Αγαθό και Αιώνια Αγαθό: με τον Θεό και Κύριο Χριστό. Είναι αληθινός δι' όλων των αιώνων ο θείος λόγος του Σωτήρος: “χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν” (Ιωάν. ιε´ 5)».

Τέλος ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός μας αναφέρει:

«Μεταξύ των ανθρώπων που ζουν γύρω μας υπάρχουν και αυτοί που δεν πιστεύουν στον Θεό και όμως κάνουν πολλά καλά έργα. Συχνά ακούω την έξης ερώτηση: «Αυτό δεν είναι αρκετό, δεν θα σωθούν αυτοί οι άνθρωποι με τα καλά τους έργα»; Πρέπει οπωσδήποτε να δώσω την απάντηση. Όχι, δεν θα σωθούν μόνο με τα καλά έργα. Γιατί δεν θα σωθούν; Γιατί έτσι είπε ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός, όταν «επηρώτησε... νομικός, πειράζων αυτόν και λέγων" διδάσκαλε, ποια εντολή μεγάλη εν τω νόμω; ο δε Ιησούς έφη αυτώ: αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου... αυτή εστί πρώτη και μεγάλη εντολή, δευτέρα δε όμοια αύτη: αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Μτ. 22, 35-39).

Αν η πίστη στον Θεό και η αγάπη προς Αυτόν είναι "η πρώτη και σπουδαιότερη εντολή του νόμου" αν η δεύτερη εντολή για την αγάπη προς τον πλησίον πηγάζει απ' αυτή την πρώτη, και αν η αγάπη προς τον πλησίον παίρνει την δύναμή της από την αγάπη προς τον Θεό, τότε αυτό σημαίνει, ότι για να σωθεί κανείς πρέπει με όλη την καρδιά του να αγαπήσει τον Θεό, διότι αυτή είναι η πρώτη και η σπουδαιότερη εντολή του νόμου.»

Βλέπουμε ότι οι Άγιοι δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες του δικού μας εγωισμού όσο αφορά την σωτηρία. Η πίστη, δηλαδή η σχέση στο Χριστό μέσω τών μυστηρίων σώζει τον άνθρωπο και όχι κάποια εξωτερική ή ηθική κατάσταση. Σε πολλά σημεία ο Κύριος αναφέρει «η πίστη σου σεσωκέ σε». Στον πλούσιο νεανίσκο τού ζητά κάτι παραπάνω από την τήρηση του νόμου του, τον καλεί σε σχέση με την φράση «ακολούθει μοι».

Η πρώτη και μοναδική εντολή του Θεού, είναι να αγαπήσεις τον Θεό με όλη σου την καρδιά. Όλες οι άλλες είναι αποτέλεσμα της εντολής αυτής. Εντολή πρώτη λέει ο Χριστός "Αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου εξ όλης της ψυχής σου, εξ όλης της καρδίας σου, εξ όλης της ισχύος σου και εξ όλης της διανοίας σου. Και δεύτερη εντολή, δεύτερη εντολή όμοια με την πρώτη, η οποία βγαίνει μέσα από την πρώτη είναι το να αγαπήσεις τον πλησίον σου. Τα άλλα όλα είναι αποτελέσματα". Εάν αγαπάς τον Θεό δεν είναι δυνατό να μην αγαπάς τον πλησίον σου. Ο άνθρωπος που αγαπά τον Θεό ως φυσικό αποτέλεσμα της αγάπης του Θεού έχει την αγάπη εις τον αδελφό του. Για αυτό και αναφέρει ότι η δεύτερη εντολή είναι όμοια με την πρώτη. Αγαπώ τον πλησίον όχι ηθικιστικά ή εξωτερικά αλλά θυσιαστικά ακόμα και να μπορέσω να πάρω τον καρκίνο που έχει και να γίνει δικός μου για να θεραπευτεί ο πλησίον. Διότι στα μάτια τού πλησίον που μπορεί να είναι και ο εχθρός μου βλέπω το δημιούργημα του Θεού και τον ίδιο τον Θεό μέσα από αυτή την συγκλονιστική ύπαρξη που μπορεί να με πολεμά αλλά εγώ την αγαπώ και προσεύχομαι. Διότι γνωρίζω ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι κακός από την φύση του και όλοι έχουν πρόσκληση μετανοίας και σωτηρίας, οπότε μπορεί η δική μου προσευχή να είναι πρόδρομος και βοήθεια σωτηρίας μέσα από ένα θυσιαστικό γεγονός που απορρέει από τη σχέση μου με τον ίδιο τον Χριστό.

Ας διαβάσουμε υποκριτικές φράσεις «καλών ανθρώπων» όπου τελικά η καλοσύνη είναι εξωτερικό γεγονός χωρίς σύνδεση με τον Χριστό και πολλές φορές μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα:

  • «Είμαι καλός άνθρωπος, αλλά όποιος πειράξει την γυναίκα μου θα τον σφάξω».
  • «Δεν πείραξα κανέναν, είμαι καλή κοπέλα αλλά έκανα έκτρωση διότι δεν μπορούσα να μεγαλώσω το παιδί οπότε καλύτερα που έγινε έτσι και για μένα και για το παιδί».
  • «Δίνω ελεημοσύνη όποτε μπορώ, αλλά είμαι στα δικαστήρια με τον αδερφό μου διότι δεν είναι δυνατόν να πάρει όλα τα κτήματα αυτός και Εγώ να μην πάρω τίποτα».
  • «Της πρόσφερα τα πάντα, αλλά τώρα έπαθε καρκίνο οπότε χωρίσαμε. Πρέπει να κοιτάξω λιγάκι τη ζωή μου»
  • «Περνάγαμε καλά είχαμε καλή σχέση, αλλά δυστυχώς χρεοκόπησε το μαγαζί που είχε οπότε καλύτερα ο καθένας να τραβήξει τον δρόμο του»
  • «Ήταν άτεκνη και τελικά χωρίσαμε. Εγώ ήθελα παιδιά αλλά από την στιγμή που αυτή δεν μπορούσε να κάνει δεν υπάρχει λόγος να είμαστε μαζί και χωρίσαμε»
  • «Σιγά μην τον παντρευτώ, μπορεί να τον αγαπώ αλλά δεν έχει λεφτά.»


Κάποιος που πραγματικά έχει σχέση με τον Χριστό δεν έχει σχέση με τις παραπάνω φράσεις διότι πολύ απλά δε θα έσφαζε κάποιον αλλά θα προσευχόταν για αυτόν, δε θα έκανε έκτρωση διότι στο έμβρυο βλέπει ολοκληρωμένο άνθρωπο, δε θα διεκδικούσε περιουσία από κανέναν, θα παρακαλούσε να πάρει τον καρκίνο της συντρόφου του, δε θα χώρισε τη σύντροφό του για λόγους ατεκνίας, αλλά θα βάδιζε στο δρόμο της Θέωσης, θα παντρευόταν ακόμα κι αν η μοναδική περιουσία ήταν ένα παγκάκι.

Απλά πράγματα αδερφοί μου χωρίς Χριστό ο άνθρωπος είναι μια ζωντανή βιολογική οντότητα αλλά μια νεκρή ύπαρξη, με Χριστό είναι Άγιος Ουράνιος άνθρωπος και επίγειος άγγελος. Οπότε δεν έχει σημασία να είμαι απλά ένας ηθικά "καλός άνθρωπος" αλλά Άγιος άνθρωπος για όλους τους ανθρώπους καλούς και κακούς χωρίς συμφέροντα και εγωϊσμούς, αλλά με μετοχή στον Χριστό. Φυσικά η πορεία αυτή περνά μέσα από τα μυστήρια και ιδιαίτερα από το μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως.

 

Πηγή: https://www.oodegr.com 

Read more »

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Η Nvidia, τα παραμύθια περί κατασκοπείας και η «εθνική ασφάλεια» εσωτερικής κατανάλωσης

Η παραίτηση του Jensen Huang από τη θέση του επικεφαλής της Nvidia παρουσιάζεται επίμονα ως το αποτέλεσμα ανησυχιών για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ που σχετίζονται με την τεχνολογία Τεχνητής Νοημοσύνης και με… σεξουαλικά σκάνδαλα. Ειδικά αυτό το τελευταίο αποτελεί μία ευθεία υποτίμηση της νοημοσύνης του ίδιου του Huang — και, επίσης, και της δικής μας.

Θα επιχειρήσω να εμβαθύνω λίγο στο ζήτημα, ξεκινώντας από μια βασική παραδοχή: το γεωπολιτικό συμφέρον της Ουάσιγκτον, στην εποχή μας, ταυτίζεται απόλυτα με τις επιδιώξεις των ισχυρότερων κεφαλαιούχων που εδρεύουν στις ΗΠΑ. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που παγιώθηκε μετά την εποχή Ρήγκαν και αποδείχθηκε περίτρανα το 2008, με τη σπουδή του κράτους να διασώσει τις «too big to fail» τράπεζες, όπως και τα πρόσωπα που δημιούργησαν εκείνη την κρίση, της οποίας οι τραγικές επιπτώσεις διαρκούν μέχρι σήμερα.

Υπό αυτή την οπτική λοιπόν, και με οικονομικούς όρους, η Nvidia διατηρεί το σχεδόν απόλυτο παγκόσμιο μονοπώλιο στα εξειδικευμένα μικροτσίπ Τεχνητής Νοημοσύνης και στο λογισμικό που χρησιμοποιούν, «εξαναγκάζοντας» τεχνολογικούς γίγαντες όπως η Microsoft, η Google και η Meta να πληρώνουν αδρά για να εξασφαλίσουν την υπολογιστική ισχύ της «επόμενης μέρας». Στην πραγματικότητα βέβαια, αυτές οι εταιρείες έχουν τους ίδιους κοινούς μεγαλομετόχους –οικονομικούς κολοσσούς (BlackRock και Vanguard ενδεικτικά) με την Nvidia, όμως η τελευταία έχει κομβικό ρόλο: όποιος την ελέγχει, ορίζει τον ρυθμό και την κατεύθυνση της πιο κρίσιμης τεχνολογικής επανάστασης του 21ου αιώνα.

Εδώ και αρκετά χρόνια, κάθε φορά που η κυβέρνηση των ΗΠΑ εξέδιδε μία απαγόρευση με στόχο την Κίνα, ο Huang «έβρισκε» (ή του υπαγόρευαν) τεχνικά «παραθυράκια», δημιουργώντας ελαφρώς τροποποιημένα τσιπ για την κινεζική αγορά (παρεμπιπτόντως, ο Huang δεν είναι κάποιος κληρονόμος ή «κλασικός» νεοφιλελεύθερος μάνατζερ, είναι ο ίδιος εξαιρετικά επιτυχημένος σχεδιαστής μικροτσιπ και κατέχει απόλυτα το αντικείμενο της εταιρείας του). Εφόσον αυτές οι πωλήσεις έφερναν δισεκατομμύρια σε κέρδη, εκτόξευαν τις αποτιμήσεις στο χρηματιστήριο και η Nvidia έβγαζε (πολλά) χρήματα για τους επενδυτές της, το «εθνικό συμφέρον» έμενε στα χαρτιά και στους αντιπολιτευτικούς λόγους.

Και ξαφνικά, «αποκάλυψη» (αλλά όχι επίσημα) κινεζικής κατασκοπείας μέσω… Κινέζας ερωμένης, άλλη μία αποκάλυψη για μία (εγχώρια και ενδοεταιρική) ερωμένη, δημόσιες μελοδραματικές παραδοχές και συγγνώμες του ίδιου του Huang και τελικά η παραίτησή του.

Μόνο που, ιστορικά, κανείς δεν παραδίδει αυτοκρατορίες τρισεκατομμυρίων επειδή… παραστράτησε και, επιπλέον, άνθρωποι του επιπέδου του Huang «καταναλώνουν» Κινέζες (και άλλων εθνικοτήτων) «βιομηχανικούς κατασκόπους» για πρωινό. Οι προσωπικές τους υποθέσεις αποκαλύπτονται μόνο εάν το επιτρέψουν οι εκάστοτε συσχετισμοί ισχύος, ενώ η βιομηχανική κατασκοπεία και αντικατασκοπεία βρίσκονται πολύ ψηλά στις προτεραιότητες και στους προϋπολογισμούς τους.

Είναι μάλλον ξεκάθαρο πως αυτό που παρακολουθούμε αυτές τις μέρες ως «σεξουαλικό και κατασκοπευτικό σκάνδαλο» είναι το αποτέλεσμα μιας λάθος εκτίμησης —ή μιας εκβιασμένης πορείας, κανείς δεν μπορεί να ξέρει στην πραγματικότητα— του ίδιου του Huang, που τον μετέτρεψε σε πρόβλημα για τα πανίσχυρα επενδυτικά κεφάλαια που καθορίζουν τις ισορροπίες στην εταιρεία που δημιούργησε: 

  • Από τη μία πλευρά, η Nvidia εξελίχθηκε σε σχεδόν απόλυτο μονοπώλιο, γεγονός επικίνδυνο και δυσλειτουργικό με οικονομικούς πάντα όρους.
  • Από την άλλη, συνεχίζοντας να τροφοδοτεί την Κίνα (μέσω «σκιωδών» δικτύων στη Νοτιοανατολική Ασία όπως καταδεικνύει η υπόθεση της Megaspeed), εξόπλιζε τους μελλοντικούς Κινέζους ανταγωνιστές των αμερικανικών τεχνολογικών κολοσσών, αποδεικνύοντας πως, ακόμα και αν δούμε το ζήτημα με αυστηρά οικονομικούς (και όχι γεωπολιτικούς) όρους, η τακτική του είχε πλέον καταστεί ασύμφορη για τους κεφαλαιούχους με έδρα τις ΗΠΑ.

Προφανώς, βρισκόμαστε στη στιγμή που τα μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια (τα «funds») —που είναι ταυτόχρονα μεγαλομέτοχοι τόσο της Nvidia όσο και των μεγαλύτερων πελατών της— συντονίζονται, αναγνωρίζοντας πως ο παραμερισμός του… πεισματάρη ιδρυτή της θα επιτρέψει μια πιο ελεγχόμενη τιμολογιακή και εμπορική πολιτική της Nvidia απέναντι στους υπόλοιπους αμερικανικούς κολοσσούς, κάνοντας πολύ περισσότερο «προβλέψιμες» τις εξελίξεις που σχετίζονται με αυτή την τεχνολογία. Επιπλέον, δίνεται έτσι η «επικοινωνιακή» ευκαιρία στο πολιτικό κατεστημένο (που δεν σχετίζεται απαραίτητα με τον εκάστοτε Πρόεδρο των ΗΠΑ) να δείξει πυγμή απέναντι στο Πεκίνο — μια κίνηση καθαρά εσωτερικής κατανάλωσης.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Nvidia θα περάσει στην εποχή της «προβλέψιμης» διοίκησης (όπως ήδη προμηνύει η τοποθέτηση της επί χρόνια οικονομικής διευθύντριας Colette Kress στη θέση της μεταβατικής CEO), επιλέγοντας έναν επικεφαλής που θα εξασφαλίσει ηρεμία στις αγορές, απόλυτη συμμόρφωση με τις επιταγές των θεσμικών μεγαλομετόχων και μια πιο ελεγχόμενη και αποδοτική σχέση με την Κίνα, προς όφελος των ισχυρότερων εκ των εταιρειών που συνθέτουν τα χαρτοφυλάκιά τους.

Με όλα αυτά ως δεδομένα, ο εξαναγκασμός του Jensen Huang σε παραίτηση δεν ήταν σε καμία περίπτωση αποτέλεσμα σεξουαλικών σκανδάλων και κατασκοπείας ούτε, προφανώς, μια «νίκη της πολιτικής απέναντι στις αγορές». Ήταν επίδειξη ισχύος των ισχυρότερων επενδυτικών κεφαλαίων της «Δύσης» απέναντι σε ένα πρόσωπο που, πιθανόν, θεώρησε κάποια στιγμή τον εαυτό του αναντικατάστατο. 

 

Πηγή: https://averoph.wordpress.com/


Read more »

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

«Ο σύγχρονος κόσμος υφίσταται πολύ σημαντικές αλλαγές», σύμφωνα με τον Πούτιν




Τι ανέφερε ο Ρώσος πρόεδρος

Σύμφωνα με τον χαιρετισμό του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν προς τους διοργανωτές και τους συμμετέχοντες της γενικής συνέλευσης του κινήματος «Για την Ελευθερία των Εθνών», οι φιλοδοξίες ορισμένων δυτικών χωρών εμποδίζουν την οικοδόμηση ενός δίκαιου δημοκρατικού συστήματος διεθνών σχέσεων.

«Ο σύγχρονος κόσμος υφίσταται πολύ σημαντικές αλλαγές. Όλο και περισσότερες χώρες υποστηρίζουν την δημιουργία ενός δίκαιου δημοκρατικού συστήματος διεθνών σχέσεων που βασίζεται στις αρχές της πολυπολικότητας και της γνήσιας ισότητας. Οι νεοαποικιακές φιλοδοξίες ορισμένων δυτικών κρατών παραμένουν σοβαρό εμπόδιο για την επίτευξη αυτού του στόχου», αναφέρει τηλεγράφημα που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Κρεμλίνου, που το επικαλείται το TASS.

Οι πρώην αποικιακές δυνάμεις, οι οποίες κάποτε αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την άμεση καταπίεση των λαών στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, συνεχίζουν να επιδιώκουν να διατηρήσουν τον έλεγχο των οικονομιών των χωρών σε αυτές τις περιοχές, να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές τους υποθέσεις και να ασκούν επιρροή στην εξωτερική τους πολιτική, σημείωσε ο Πούτιν, σύμφωνα με το ρωσικό μέσο.

Επομένως, με βάση τα λεγόμενα του Ρώσου προέδρου, όσο τα παραπάνω δεν αλλάζουν είναι προφανές πως λύση δεν πρόκειται να βρεθεί.

 

Πηγή: https://www.el.gr 

Read more »

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Τι συσκοτίζει το μυστήριο γύρω από το καλώδιο στο Αιγαίο;

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Το μυστήριο που εξακολουθεί να καλύπτει τα διαμειβόμενα γύρω από την περιπέτεια της πόντισης του καλωδίου, στο Αιγαίο, δείχνει να είναι πιο απειλητικό από όσο αρχικά φάνηκε. Και τούτο, επειδή τροφοδοτεί θριαμβικούς τόνους του κ. Ερντογάν, που ανενδοίαστα «απαιτεί» αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών.

Εμείς, βέβαια, άνθρωποι ειρηνικοί, που βλέπουμε τα νερά του Αιγαίου ήρεμα και, όταν ακόμη, είναι επικινδύνως φουρτουνιασμένα, αποφεύγουμε να υπερασπιζόμαστε τα εθνικά μας συμφέροντα, διότι επιθυμούμε πριν από όλα «να είμαστε φίλοι με τους Τούρκους».

Και έρχομαι στο τελευταίο (προς το παρόν) επεισόδιο, σχετικά με την πόντιση του καλωδίου. Η αίσθηση της έντονης επικινδυνότητας, που το περιβάλλει, από πολλές πλευρές, δικαιολογεί, πρωτίστως, την άκρα του τάφου σιωπή, από τη δική μας πλευρά, που φυσικά βρίσκεται στο επίκεντρο.

Ελπίζω, ωστόσο, ότι, σύντομα, θα αποκαλυφθεί η αλήθεια, στο δαίδαλο που περιβάλλει το καλώδιο, μέσω και άλλων, αλλά και χάρη στην επιμονή του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη της «Εστίας», που συχνά βγάζει λαγούς από το καπέλο του.

Στο μεταξύ, λοιπόν, και αναμένοντας να ξεδιπλωθεί το κουβάρι, αρχίζω με την ανάμιξη της Γαλλίας, γύρω από το ιστορικό της πόντισης. Εξυπακούεται, ότι κάθε χώρα σεβόμενη αυτήν σπεύδει να εξυπηρετήσει τα εθνικά της συμφέροντα, πριν από οποιαδήποτε άλλα. Και, εν προκειμένω, για τη Γαλλία, είναι η πρόνοια για την ασφάλεια του πλοίου της Abeille Marengo.

Το μυστήριο αρχίζει από το σημείο αυτό. Συγκεκριμένα, τίθεται το ερώτημα, τού πως η ανάγκη προάσπισης του γαλλικού πλοίου έφθασε να απαιτεί αίτηση αδείας, από την Τουρκία, προκειμένου να εισέλθει σε χωρικά ελληνικά ύδατα. Αποκλείω (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου), ότι από μόνη της η Γαλλία, έσπευσε να ζητήσει άδεια από την Τουρκία. Και, ακόμη, περισσότερο, αποκλείω την πιθανότητα η Γαλλία να απευθύνθηκε προς την Τουρκία, χωρίς να έχει επικοινωνήσει με την σύμμαχό της Ελλάδα.

Παρακάμπτω, συνεπώς, ως μη σοβαρές και, ακόμη, και ως κακόβουλες τις κρίσεις περί του ότι η Γαλλία μας πούλησε, μας πρόδωσε κλπ., αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο πιθανού λάθους μου.

Ειδικότερα, αρνούμαι να δεχθώ ότι η Γαλλία είναι κράτος-οπερέττα, που εξαρτά τη συμπεριφορά της, από τις πιθανές υποδείξεις της πρέσβειράς της, στην Τουρκία, η οποία διακατέχεται από φιλοτουρκικά αισθήματα, και αντιθέτως υποστηρίζω την εκδοχή ότι υπήρχε ενημέρωση της Ελλάδας από τη Γαλλία. Και σε μια τέτοια περίπτωση επιβάλλεται να αναζητηθεί, το αν οι κατηγορίες εναντίον της Γαλλίας υποκρύπτουν, ενδεχομένως, διαφορετική τροπή του επεισοδίου. Κάποια μορφή συσκότισης της πραγματικότητας.

Να προχωρήσω και περισσότερο υποστηρίζοντας ότι βρίσκω απίθανη την εκδοχή, η Γαλλία να προχώρησε στην αποστολή αίτησης αδείας προς την Τουρκία, χωρίς και τη συναίνεση της Ελλάδας.

Μετά από μια τέτοια τροπή, αναμενόμενη ήταν, δυστυχώς, η αντίδραση της Τουρκίας, που έσπευσε να εκμεταλλευτεί την επαφή της με τη Γαλλία, και να την εμφανίσει ως δήθεν αναγνώριση του νομικά ανύπαρκτου τουρκολιβυκού μνημονίου, αλλά και ως παραδοχή «συνδιαχείρισης στο Αιγαίο».

Συνεπώς, πριν κατηγορήσουμε τη Γαλλία για προδοσία, εναντίον μας, είναι επιτακτικό να πληροφορηθούμε:

1.Πως και γιατί η Γαλλία ζήτησε άδεια από την Τουρκία για να εισέλθει και να λειτουργήσει σε ελληνικά χωρικά ύδατα. Αυτοβούλως ή υποχρεώθηκε;

2. Αν, για την ενέργειά της αυτήν ενημέρωσε την Ελλάδα και, αν ναι, ποια η απάντηση της χώρας μας.

3. Και βέβαια το σπουδαιότερο: για ποιους λόγους η Κυβέρνηση, δεν ενημέρωσε τον ελληνικό λαό, για το τι ακριβώς συνέβη αλλά, αντιθέτως, αφήνει να οργιάζουν οι φήμες ότι «η Γαλλία μας πούλησε», αν αυτό δεν ανταποκρίνεται στα πράγματα.

 

Πηγή: https://www.newsbreak.gr/ 

Read more »

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

Ανατριχιαστικές εικόνες από τη μεγαλύτερη συγκέντρωση Μασονικών Στοών στη Χάιφα του Ισραήλ

 

Το σιωνιστικό δίκτυο «i24» δημοσίευσε εικόνες από τη συνάντηση της μεγαλύτερης συγκέντρωσης Τεκτονικών Στοών στη Χάιφα του Ισραήλ. Ελευθεροτέκτονες στη Χάιφα του Ισραήλ ανατριχιαστικές εικόνες.

Όλοι φέρουν τα γελοία διαδήματα, στολές της Στοά, διακρτικά των ομάδων τους και τις ποδιές ως οικοδόμοι τέκτονες που χτίζουν τη νέα αρχιτεκτονική του πλανήτη. (Παλιά οι οικοδόμοι έφεραν ποδιά στη μέση για τα εργαλεία) Στο κέντρο υπάρχει ένας τεράστιος διαβήτης που παραπέμπει στον ΜΑΤΣ τον Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος (που δεν είναι άλλος από τον Σατανά). Διαβήτης αναφέρεται λοιπόν στον μέγα γεωμέτρη του σύμπαντος εξού και το γράμμα τους το G αναφορά σε Geometry και God.

Όταν πέφτει το σκοτάδι στην πολυεπίπεδη στοά εμφανίζεται και ο παντεπόπτης οφθαλμός.

Τα μασοναριά έκλεψαν αυτό το σύμβολο και το έκαναν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολά τους, για να φέρει διαφορετικό νόημα από το νόημα που αναφέρεται στην Εκκλησιαστική έννοια. Το μάτι μέσα στην πυραμίδα εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως μασονικό σύμβολο το 1784 (αιώνες μετά την αρχική του χρήση από τον Χριστιανισμό) όταν ο μασόνος έδωσε στον Μαρκήσιο ντε Λαφαγιέτ μια ζώνη κεντητή στον στρατηγό George Washington, τον ιδρυτή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, με αυτό το σύμβολο πάνω της κι με άλλα μασονικά σύμβολα.
Λίγα χρόνια αργότερα, πιο συγκεκριμένα το 1797, (Thomas Smith Webb) Thomas Smith Webb ίδρυσε τον Masonic Press στη Νέα Υόρκη και δημοσίευσε το διάσημο βιβλίο του, The Freemason’s Monitor, στο οποίο ο οφθαλμός εντός της πυραμίδας μέσα στην πυραμίδα εμφανιζόταν ως μασονικό σύμβολο.
Το « οφθαλμός στο τρίγωνο» αναφέρεται, σύμφωνα με τον ισχυρισμό των μασόνων, στον παντεπόπτη οφθαλμό του «μεγάλου αρχιτέκτονα» του σύμπαντος (στην πραγματικότητα στον Σατανά). Όσο για τις ακτίνες που εκπέμπονται από τον οφθαλμό, υποδεικνύουν την επιρροή του μασονισμού που οφείλει να φτάνει σε όλες τις πτυχές, θεσμούς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

 

Ο διαβήτης, το σφυρί κ.α είναι βδελυρά σύμβολα για μασόνους γιατί με αυτά μαρτύρησε ο Χιράμ ο αρχιτέκτονας του Ναού Σολομώντα που δολοφονήθηκε από εργάτες για διαφορές που είχαν να κάνουν με την αμοιβή τους σύμφωνα με το μασονικό παραμύθι. Όσο για τη μασονική ακακία που είναι ένα ακόμη σύμβολο εδώ εξού και η φράση ” γνωστή η εμή ακακία΄’ κατά τη μύηση παραπέμπει στην ακακία που φύτρωσε στον τόπο ταφής του αρχιτέκτονα Χιράμ.

Σημαντικά και τα 3 S στη μασονική συμβολική που προέρχονται από τ΄αρχικά των λέξεων Secret (μυστικό) Sacré (ιερό) ….+1.

Σύμφωνα με το σύνταγμα του Βρετανού Άντερσον που επέχει θέση καταστατικού χάρτη της μασονίας σε ένα από τ΄αρχικά άρθρα αναφέρεται πως κάποιος μπορεί να μυηθεί στον ελευθεροτεκτονισμό ανεξάρτητα από τη θρησκεία προέλευσης του και δεν είναι απαραίτητο να την αρνηθεί. Αυτό προσδίδει διεισδυτική ικανότητα στην βδελυρή οργάνωση και πολυσυλλεκτικότητα σε παγκόσμια αλλά και θεσμική κλίμακα.

Φρικτές εικόνες πραγματικά.

Η μασονία είναι ένας σατανικός αποκρυφισμός με ένα αμάλγαμα συγκρητισμού και πλαίσιο θρησκείας παρ΄ότι αυτοπροσδιορίζεται ως Φιλοσοφική Εταιρία. Στην ουσία είναι το όχημα του αντιχρίστου και το απόλυτο εργαλείο του διαβόλου

 

Πηγή: https://romioitispolis.gr 

Read more »

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

Χρηματιστηριακό κραχ: Τοξικό αέριο απληστίας σπάει τη φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης

 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Όλοι οι ειδικοί το έβλεπαν να έρχεται, όλοι οι εμπλεκόμενοι το έβλεπαν να καταφθάνει αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα για να το αποτρέψει. Το γιγαντιαίο χρηματιστηριακό κραχ της Τεχνητής Νοημοσύνης μοιάζει να είναι ένας προδιαγεγραμμένος μεγασεισμός στην παγκόσμια οικονομία που μόλις τώρα ξεκίνησε να σείει τον πλανήτη με τα πρώτα «ρίχτερ» του.


Τρισεκατομμύρια δολάρια ρευστοποιήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ στις διεθνείς χρηματιστηριακές αγορές, από μετοχές τεχνολογίας και τεχνητής νοημοσύνης που σκάνε σαν μια πελώρια φούσκα. Εταιρείες ανάπτυξης ΑΙ, κατασκευαστές ημιαγωγών και ηλεκτρονικών κυκλωμάτων (τσιπ), εταιρείες λειτουργίας data centers και τεχνολογικοί όμιλοι είδαν τις μετοχές τους να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση σε μια από τις πιο σοβαρές χρηματιστηριακές κρίσεις των τελευταίων ετών.

Οι ενδιάμεσες εκλογές


Η νίκη των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, εμφανίζεται ως η κύρια αιτία αυτής της κρίσης. Η μονοκρατορία του Τραμπ κλονίστηκε σημαντικά και νέοι παίκτες από το αντίπαλο στρατόπεδο ετοιμάζονται να ταρακουνήσουν το μονοπωλιακό τοπίο που ο Τραμπ είχε επιβάλει στον τομέα της τεχνολογίας. Οι Δημοκρατικοί εξακολουθούν να κρατούν ψηλά στην ατζέντα την (υποτιθέμενη) πράσινη πολιτική, πράγμα που σημαίνει ότι θα προβάλλουν περιβαλλοντικά και ενεργειακά εμπόδια στην ανάπτυξη των data centers, όχι φυσικά για να σώσουν το περιβάλλον, αλλά για να προωθήσουν την ίδια ψηφιακή αποικιοκρατία μέσω του δικού τους νεοταξικού δόγματος, του οικοφασισμού.

Με την αλλαγή ισορροπιών στο Κογκρέσο, οι Δημοκρατικοί θα μπορούν πλέον να καθυστερήσουν ή και να μπλοκάρουν περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις για την ανάπτυξη της AI, κάτι που φαίνεται ότι δεν άρεσε καθόλου στην αγορά που κινούνταν στους φρενήρεις ρυθμούς της «τραμπικής» λογικής (drill baby drill, build baby build κ.ο.κ). Επιπλέον, οι Ρεπουμπλικάνοι με τους Δημοκρατικούς διαφοροποιούνται και στην εξαγωγική πολιτική προς την Κίνα, μια τεράστια αγορά που αφορά άμεσα τις αμερικανικές πολυεθνικές παραγωγής τσιπ (Nvidia, AMD κλπ).

Το κάρο μπροστά από το άλογο


Ωστόσο αυτές οι ερμηνείες μπορεί να εξηγούν κάποια πράγματα, αλλά είναι εντελώς επιδερμικές. Η βαθύτερη αιτία της χρηματιστηριακής φούσκας (της οποίας είδαμε μόνο ένα απειροελάχιστο δείγμα σήμερα) είναι η ίδια η μανία της ελίτ (πολιτικής και ιδιωτικής) να σπρώξει το «κάρο» της Τεχνητής Νοημοσύνης πολύ πιο μπροστά από το «άλογο» της πραγματικής οικονομίας και των δυνατοτήτων της.

Οι τεχνολογικοί κολοσσοί (σέρνοντας μαζί τους ολόκληρα κράτη που έχουν παραδοθεί σε εκείνους) ρίχτηκαν σε έναν ανελέητο πόλεμο κυριαρχίας, εξαπολύοντας ψηφιακό επεκτατισμό σε όλη την υφήλιο, με τα data centers να αποτελούν τους «πολιορκητικούς κριούς» της νεοταξικής ανάπτυξης. Σε αυτόν τον αγώνα μέχρις εσχάτων, οι εταιρείες συγκέντρωσαν έναν κολοσσιαίο όγκο χρηματιστηριακού ρίσκου, επενδύοντας ταυτόχρονα δισεκατομμύρια δολάρια στο marketing για να υπόσχονται τη γη της ψηφιακής επαγγελίας και να κρατούν ψηλά τη ζήτηση.

Έχτισαν ένα μέλλον με επενδυτικό αέρα άπειρων προσδοκιών, πολύ πριν φανεί αν μπορεί να εφαρμοστεί στην έκταση που του αποδίδεται. Κρατικές οντότητες, εθνικές οικονομίες, υπηρεσίες, πολυεθνικές αλυσίδες, επιχειρήσεις, μεταφορές, αμυντικοί εξοπλισμοί, τα πάντα ξεκίνησαν σε διάστημα λίγων χρόνων να προσαρμόζουν τη λειτουργία τους στις απαιτήσεις (και τις υποσχόμενες δυνατότητες) της ΤΝ. Παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι η συγκεκριμένη τεχνολογία βρίσκεται ακόμη σε «νηπιακή» ηλικία, υποτάχτηκαν αμέσως στο θέλημα της άρχουσας τεχνοκρατίας.

Έτσι η χρηματιστηριακή αξία της ΤΝ εκτοξεύτηκε σε αστρονομικά επίπεδα, ακολουθώντας τα εωσφορικά μέτρα αρχομανίας των χειριστών της. Κανείς από αυτούς δεν ενδιαφέρθηκε για τους ατελείωτους φυσικούς πόρους που χρειάζεται αυτό το τρομακτικό παγκόσμιο δίκτυο. Παίρνοντας το πράσινο φως από τα υπόδουλα κράτη, οι εταιρείες ρίχτηκαν στην καταβρόχθισή των πόρων χωρίς κανένα ρεαλιστικό σχέδιο βιωσιμότητας.

Επιπλέον, κανένας τους δεν λογάριασε τις εφιαλτικές συνέπειες της ΤΝ στις θέσεις εργασίας. Παίζοντας τη μοίρα ολόκληρης της ανθρωπότητας στα «ζάρια», οι τεχνολογικοί κροίσοι (Γκέιτς, Μασκ κλπ) απλά ξεκίνησαν να υπόσχονται το «παγκόσμιο εγγυημένο εισόδημα» ως αντίβαρο, δηλαδή το επίδομα ολοκληρωτικής δουλείας που θα μοιράζει η Νέα Τάξη στους άνεργους υποτακτικούς της. Οι μαζικές κυβερνοεπιθέσεις που το τελευταίο διάστημα σημειώνονται διεθνώς με τη βοήθεια της ΑΙ, κάνουν σαφές ότι το επενδυτικό μοντέλο της ΤΝ είναι καπιταλιστικό φαινόμενο αυτοφαγίας: ένα σύστημα που υπόσχεται ουτοπική ανάπτυξη κατατρώγοντας τον ίδιο τον εαυτό του.

Πιθανότατα είμαστε στα πρόθυρα ενός γιγαντιαίου χρηματοπιστωτικού ξεκαθαρίσματος, όπου θα εξαϋλωθούν οι εταιρείες τεχνολογίας που πουλούσαν αναπτυξιακό «αέρα» χωρίς να μπορούν να υποστηρίξουν τις απαιτήσεις της ΤΝ, και θα μείνουν στη σκακιέρα μόνο οι μεγάλοι παίκτες. Η κρίση θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί όπως και άλλες χρηματιστηριακές αναταραχές της ιστορίας, αν η ΤΝ δεν εξαρτιόταν τόσο άμεσα από τη παγκόσμια γεωπολιτική σύγκρουση των ημερών μας. Καμία υπερδύναμη δεν φαίνεται πρόθυμη να υποχωρήσει στον αγώνα ταχύτητας για ψηφιακή κυριαρχία και ακριβώς αυτό το στοιχείο θα συντηρήσει την αστάθεια στις αγορές.

Η φούσκα της ΤΝ θα συνεχίσει να γιγαντώνεται με τοξικό αέριο απληστίας, σε μια εποχή που η οικονομία χάνει τη δυνατότητά της να αυτοδιορθώνεται. Και όσο οι ΗΠΑ βυθίζονται σε κρίση διχόνοιας, τόσο το τεχνολογικό «κραχ» θα υπερβαίνει τη δυνατότητα ελιγμών των χρηματαγορών…

 

Πηγή: https://sportime.gr 

Read more »

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

Η ήττα του Τράμπ, ο πόλεμος που ήθελαν οι Εβραίοι και ο Γ'ΠΠ που ήδη έχει ξεκινήσει!

Στην ιστορία των μεγάλων δυνάμεων, σπάνια συναντά κανείς έναν πόλεμο που ξεκίνησε με τόσο σαφή παραπλάνηση και που αποδείχθηκε τόσο γρήγορα αδιέξοδος!

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Δεν υπάρχει πλέον καμμιά αμφιβολία. Η ανθρωπότητα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην ολική σύγκρουση. Σε μια σύγκρουση, για την οποία οι σύγχρονοι Άγιοι Γέροντες και Πατέρες μας προειδοποίησαν ότι θα συμβεί σύντομα.

Ο λόγος που η ανθρωπότητα θα μπεί σε αυτήν την σκοτεινή στενωπό; Μα φυσικά το απόλυτο σάπισμα των δυτικών κοινωνιών, η αποδοχή των νόμων της παράνοιας και της βδελυρής αμαρτίας και ο βίος των δυτικών κοινωνιών που έχει πλέον ξεπεράσει όλα τα όρια της ανθρωπιάς και της ηθικής.

Και φυσικά, δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει και κάτι άλλο, πολύ πιο σοβαρό. Η απώλεια της ίδιας της ψυχής μας, αποδεχόμενοι τον τρισκατάρατο ψηφιακό κόσμο μέσω μιας ταυτότητας που μας οδηγεί σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό, που το τέρμα του είναι η αιώνια καταδίκη και ο θάνατος. Και προκειμένου να πέσουμε όλοι μας σε αυτή την παγίδα, υποκύπτοντας στους εκβιασμούς των σατανιστών της απάνθρωπης νεοταξικής ατζέντας 2030, ο Θεός θα επιτρέψει να συμβεί αυτός ο όλεθρος, ούτως ώστε τα καθάρματα αυτά να χάσουν το παιχνίδι και τα σχέδια τους για παγκόσμια σκλαβιά, να αναβληθούν...επ' αόριστον.


Ο λογαριασμός μιας αυταπάτης

Ο Ντόναλντ Τραμπ, είναι πλέον βέβαιο ότι σύρθηκε σε μια σύγκρουση με το Ιράν, όχι γιατί το απαιτούσαν τα αμερικανικά συμφέροντα, αλλά γιατί ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, βυθισμένος στο πολιτικό αδιέξοδο και στην ανάγκη πολιτικής επιβίωσης, του παρουσίασε μια εικόνα εύκολης νίκης.

Λανθασμένα στοιχεία, υπερβολικές εκτιμήσεις για την αδυναμία της Τεχεράνης και η υπόσχεση ότι μια σύντομη επιχείρηση θα έσπαγε το καθεστώς των Μουλάδων, οδήγησαν τον Αμερικανό Πρόεδρο στο απονενοημένο. Το αποτέλεσμα, ήταν ένας πόλεμος που δεν περιορίστηκε σε τοπική σύγκρουση, αλλά έκλεισε τα στενά του Ορμούζ, εκτόξευσε τις τιμές ενέργειας και έθεσε σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομική ισορροπία. Οι ενδιάμεσες εκλογές αποκάλυψαν το κόστος αυτής της αυταπάτης. Η αμερικανική κοινωνία δεν άλλαξε ξαφνικά πεποιθήσεις. Δεν ξαναέγινε δηλαδή αυτό που λέμε «νεοταξική» στα καλά καθούμενα. Όχι. Απλώς, τιμώρησε εκείνον που την έσυρε σε μια περιπέτεια χωρίς καθαρό σκοπό και χωρίς ορατό τέλος και όχι μόνο αυτό. Τον τιμώρησε γιατί αθέτησε τον λόγο του που είχε δώσει ως υποψήφιος πρόεδρος για δεύτερη φορά: Να μην ξανανακατευτεί η Αμερική σε πόλεμο που δεν ήταν δικός της.

Ο Τράμπ, όχι μόνο δεν κράτησε τον λόγο του, αλλά επιτέθηκε και στη Βενεζουέλα με σκοπό την αρπαγή των πετρελαίων της χώρας αυτής και ταυτόχρονα, απειλούσε τον Καναδά στο να γίνει η 51η πολιτεία των ΗΠΑ. Παράλληλα, απειλούσε και τη Δανία, στο να αποδεσμέυσει αυτή τη γη της Γροιλανδίας που της ανήκε, η οποία - καθώς λένε - είναι τίγκα στο φυσικό αέριο και στις σπάνιες γαίες και να περιέλθει στη κατοχή των ΗΠΑ! Και αν δεν υπάκουε η Δανία, να πάρει τη γη αυτή με το...στανιό! Ευτυχώς που προσέκρουσε η φάση αυτή στα συμφέροντα της Ρωσίας!

Μ' άλλα λόγια, θέλοντας διακαώς να ξανασηκώσει το γόητρο της «μαμάς Αμερικής» που είχε τσαλαπατίσει η νεοταξική λαίλαπα του Μπούς, του Ομπάμα και της σατανόγριας Χίλαρι και κάτω από τα δόγματα «Πρώτα η Αμερική» και «Κάντε την Αμερική και πάλι μεγάλη», απειλούσε με...βία χώρες που δεν είχαν καν εχθρική σχέση με τις ΗΠΑ, το αντίθετο μάλιστα, χάριν του μεγαλοϊδεατισμού του και της άκρατης εγωπάθειας του.

Αυτό όμως που δεν λογάριασε, ήταν ο... ξενοδόχος και στην προκείμενη περίπτωση, «ξενοδόχος» ήταν... η έλλειψη πλέον των οπλικών συστημάτων και το πεπαλαιωμένο οπλοστάσιο, το οποίο αφέθηκε στη τύχη του από τους Νεοταξίτες, οι οποίοι με τη σειρά τους πόνταραν μόνο στην...οικονομική ισχύ των ΗΠΑ, μέσω του «όπλου» των κυρώσεων, που πίστευαν ότι θα έκαναν κάθε χώρα να γονατίσει με κύριο στόχο τη... Ρωσία του Πούτιν, η οποία Ρωσία εξοπλίζονταν με καταιγιστικό ρυθμό, φτάνοντας στο σημείο να είναι πλέον η πρώτη στρατιωτική υπερδύναμη στον κόσμο! Ποιός μπορεί να ξεχάσει τις... τουλάχιστον ηλίθιες παρόλες τους του στύλ «Η Ρωσία είναι ένα μεγάλο βενζινάδικο» που θα υποκύψει στον οικονομικό πόλεμο που της είχαν κηρύξει οι...σοφοί πεφωτισμένοι του νεοφιλελευθερισμού!

Ο Τράμπ λοιπόν πατούσε σε σάπιο σανίδι κι αυτό φάνηκε σε όλο του το μεγαλείο, όταν αντιμετώπισε έναν εχθρό... πολύ πιο δυνατό και πιο γενναίο, από τα καλοαναθρεμμένα «αμερικανάκια» των McDonald's και των Subway.

Ο πόλεμος που ήθελε το Ισραήλ

Ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο δεν γεννήθηκε καν από αμερικανική στρατηγική αναγκαιότητα. Γεννήθηκε επειδή το ήθελε το Ισραήλ.

Ο Νετανιάχου, προσπαθώντας να «ξεπλύνει» το έγκλημα της Χαμάς, έβαλε τη χώρα του σε έναν διαρκή και επίπονο πόλεμο τόσο με τη Χαμάς, γκρεμίζοντας στη κυριολεξία την ίδια τη Γάζα, όσο και με τη Χεζμπολάχ που κατόρθωσε μετά από σφοδρές επιθέσεις και βομβαρδισμούς, αλλά και με ... έξυπνες τεχνικές (η ιστορία με τα πειραγμένα smartphones που έγιναν κινητές βόμβες άφησε εποχή) να καθηλώσει, του άνοιξε περισσότερο η όρεξη με το να αποφασίσει να τα βάλει ευθέως με το Ιράν, το οποίο με τη σειρά του, ήταν υπόλογο για τη στήριξη του σε αυτές τις εγκληματικές τρομοκρατικές οργανώσεις. Κι αφού δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει μόνος του, τσίγκλιζε την νεοταξική Αμερική του Μπάϊντεν για άμεση βοήθεια και που... δεν τον βοηθούσε επειδή ...δεν ήταν... δικός τους! Δεν ήταν δηλαδή ο Νετανιάχου δικό τους όργανο, αλλά όργανο των Ορθοδόξων Εβραίων, που μισούν σαν τα κρίματά τους τους Ασκεναζί Εβραίους, διότι πολύ απλά, αυτοί δεν είναι... αίμα τους, αλλά απόγονοι των Χαζάρων!

Όταν πήρε την εξουσία ο Τράμπ, τα πράγματα άλλαξαν. Οι Νεοταξίτες, βλέποντας πως η ατζέντα τους βάδιζε προς τη καταστροφή, επικήρυξαν τον Νετανιάχου ως... εγκληματία πολέμου και κατηγορούσαν τον Τράμπ ότι τον... στηρίζει. Στο δεύτερο είχαν δίκιο, αλλά δεν κατάφεραν τίποτα. Ο Νετανιάχου, πιστός φίλος του Τράμπ, αποφάσισε να τον εκμεταλλευτεί και να αποσπάσει τη συγκατάθεση του για ευθεία επίθεση στο Ιράν, δήθεν για τα πυρηνικά, ενώ ουσιαστικά σχεδίαζαν να γκρεμίσουν το καθεστώς των Μουλάδων. Στην ουσία όμως, ο Νετανιάχου ήταν απειλούμενος με δικαστικές έρευνες και είχε ανάγκη μια μεγάλη κρίση, που θα τον κρατούσε στην εξουσία. Παρουσίασε στον Τραμπ το Ιράν ως εύκολο στόχο, αδύναμο και έτοιμο να καταρρεύσει υπό το βάρος των βομβαρδισμών αποκρύπτοντας τα πραγματικά στοιχεία.

Οι προηγούμενοι βομβαρδισμοί δεν έσπασαν την Τεχεράνη. Οι Ιρανοί απάντησαν χτυπώντας αμερικανικές βάσεις υψίστης σημασίας στις αραβικές μοναρχίες, στο Κουβέιτ, στο Κατάρ, στο Μπαχρέιν, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στη Σαουδική Αραβία και στην Ιορδανία, ενώ κράτησαν τον αμερικανικό στόλο μακριά από τις ακτές τους.

Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει στρατιωτική λύση που να εγγυάται την καταστροφή της ιρανικής αντίστασης. Μια χερσαία εισβολή θα απαιτούσε πολύ περισσότερους από ένα εκατομμύριο στρατιώτες για μια ορεινή χώρα 90 εκατομμυρίων κατοίκων, κάτι που δεν συζητείται. Η επανάληψη των ίδιων βομβαρδισμών φέρνει τα ίδια ή χειρότερα αποτελέσματα.

Ο Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες σύρθηκαν έτσι σε έναν πόλεμο αυτής της κλίμακας που επηρεάζει δυσμενώς ολόκληρη την ανθρωπότητα, μέσω του ενεργειακού ζητήματος. Το κλείσιμο του Ορμούζ δεν είναι ένα - όποιο κι όποιο - τοπικό γεγονός. Είναι σοβαρότατο πλήγμα στην παγκόσμια οικονομία. Οι τιμές του πετρελαίου, ως φυσικό επακόλουθο, ανέβηκαν πάνω από τα εκατό δολάρια το βαρέλι για παρατεταμένες περιόδους, ενώ το φυσικό αέριο στην Ευρώπη και την Ασία εκτοξεύθηκε.

Η Κίνα, η Ινδία, η Ιαπωνία και οι ευρωπαϊκές χώρες πλήρωσαν δεκάδες δισεκατομμύρια σε επιπλέον κόστος. Στην Ιαπωνία μάλιστα εδώ και μέρες, οι τράπεζες είναι κλειστές, από φόβο μήπως ξεσπάσει χρηματιστηριακό κράχ!

Η Ευρώπη, ήδη δοκιμασμένη από την προηγούμενη ενεργειακή κρίση, βλέπει τις τιμές του φυσικού αερίου να διπλασιάζονται και το diesel να αυξάνεται δραματικά. Στη δε Μεσόγειο, οι συνέπειες είναι ακόμη πιο άμεσες: Η αστάθεια στον Κόλπο μεταφέρεται μέσω των ενεργειακών ροών, ενώ η πιθανότητα ευρύτερης κλιμάκωσης απειλεί να ανοίξει νέους δρόμους μεταναστευτικών ροών και να αποσταθεροποιήσει χώρες που ήδη βρίσκονται υπό πίεση.

Η ψήφος διαμαρτυρίας και ο ρόλος του Βανς

Οι ενδιάμεσες εκλογές δεν ήταν νίκη των Δημοκρατικών με δικό τους όραμα. Ήταν ήττα του Τραμπ και της αλλοπρόσαλλης πολιτικής του. Η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν άλλαξε ξαφνικά πεποιθήσεις. Ψήφισε Δημοκρατικούς για το Κογκρέσο και τη Βουλή των Αντιπροσώπων ως μέσο έντονης διαμαρτυρίας, με κύριο στόχο τον περιορισμό της δύναμης του Προέδρου και την επιστροφή στις υποσχέσεις που είχε δώσει πριν αναλάβει την εξουσία: λιγότεροι πόλεμοι, εστίαση στο εσωτερικό, προστασία του αμερικανικού λαού από ξένες περιπέτειες.

Η ακρίβεια, η άνοδος των καυσίμων και η κόπωση από έναν πόλεμο χωρίς καθαρό σκοπό, οδήγησαν σε αυτή την εκλογική απάντηση. Ο Τραμπ μένει πλέον με εχθρικό Κογκρέσο και περιορισμένα περιθώρια.

Σε αυτό το τοπίο αναδύεται ο Αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς. Εξ αρχής δεν ήθελε αυτόν τον πόλεμο. Είχε διαφωνήσει με την επίθεση και τώρα, μετά την εκλογική συντριβή, προχώρησε σε μια παρέμβαση που δημιουργεί πολιτικό προηγούμενο.

Αποποιήθηκε μεγάλο μέρος της ευθύνης για το ΝΑΤΟ στον πόλεμο που ξεκίνησαν ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, απέδωσε την ήττα στην ακρίβεια και στον ίδιο τον πόλεμο και το πλέον ριζοσπαστικό: Πρότεινε ...αναμόρφωση(!) των σχέσεων με το Ισραήλ, ακόμη και αποσύνδεση από τη στενή σχέση που υπήρχε επί δεκαετίες, για την ακρίβεια από τότε που ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ.

Η επιστολή του προς την ανώτερη ηγεσία της Τεχεράνης, με την οποία καλεί σε διαπραγματεύσεις, ανοίγει μια έξοδο που η Τεχεράνη αντιμετωπίζει συντηρητικά θετικά, γνωρίζοντας ότι ο Βανς είναι σοβαρός και όχι τοξικός όπως ο Τραμπ. Η παρέμβαση αυτή υπηρετεί και τις δικές του προεδρικές φιλοδοξίες για το 2028, αφού ο Τραμπ δεν δικαιούται τρίτη θητεία. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτός θα είναι και ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, αν δεν συμβεί κάτι ...συγκλονιστικό.

Οι επιλογές αν συνεχιστεί ο πόλεμος και το φάσμα των τακτικών πυρηνικών


Αν ο Τραμπ επιλέξει να κλιμακώσει, οι επιλογές που έχει είναι περιορισμένες και όλες επικίνδυνες. Οι συμβατικές αεροπορικές επιθέσεις μπορούν να επαναληφθούν, ακόμη και με τη χρήση της μεγαλύτερης συμβατικής βόμβας FAB του αμερικανικού οπλοστασίου, της λεγόμενης «μητέρας όλων των βομβών» - μέχρι πρίν φυσικά βγεί η πρώτη έκδοση του ρωσικού πυραύλου Oresnik - κατά υπόγειων εγκαταστάσεων, όπως το όρος Πίκαξ κοντά στο Νατάνζ.

Τέτοιες επιθέσεις, όμως, δεν καταστρέφουν πλήρως βαθιά θαμμένες εγκαταστάσεις και δεν εξαλείφουν τη γνώση ή το εμπλουτισμένο υλικό. Οι Ιρανοί έχουν ήδη αποδείξει ότι μπορούν να απαντήσουν χτυπώντας ενεργειακές υποδομές στον Κόλπο, τα καλώδια διαδικτύου όπου περνούν από τον Περσικό Κόλπο καθώς και αμερικανικές βάσεις. Μια περιορισμένη χερσαία επιχείρηση για κατάληψη συγκεκριμένων εγκαταστάσεων θα απαιτούσε σημαντικές δυνάμεις και θα άνοιγε το δρόμο για μακροχρόνια εμπλοκή σε ορεινό έδαφος. Μια κατάσταση που θα κατέληγε στα επίπεδα του Ιράκ.

Το πιο επικίνδυνο σενάριο είναι η χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων για τη διείσδυση σε υπόγειες εγκαταστάσεις. Αν και ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι δεν χρειάζεται πυρηνικά, υπάρχουν αναφορές ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο, υπό πίεση του Νετανιάχου, για το όρος Πίκαξ.

Μια τέτοια πράξη όμως θα έσπαγε το ταμπού των ογδόντα ετών μη χρήσης πυρηνικών όπλων σε πόλεμο. Οι φυσικές συνέπειες θα ήταν ραδιενεργή μόλυνση που, ανάλογα με τους ανέμους, θα μπορούσε να φτάσει σε γειτονικές χώρες, στο Ιράκ, στον Κόλπο, στην Τουρκία, ακόμη και πιό πέρα.

Η πολιτική αντίδραση θα ήταν παγκόσμια καταδίκη, με εξαίρεση το Ισραήλ φυσικά. Η Ευρώπη των 28, που ήδη αποστασιοποιήθηκε από τις συμβατικές επιθέσεις, θα βρεθεί σε ακόμη μεγαλύτερη απόσταση.

Η Κίνα και πιθανότατα και η Ρωσία - το διατυπώνω έτσι διότι υπάρχει στη μέση το Ουκρανικό και η πώληση diesel προς τις ΗΠΑ - θα καταδικάσουν την πράξη ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου και του καθεστώτος μη διάδοσης πυρηνικών, ενώ η Ινδία, ως μεγάλος εισαγωγέας ενέργειας, θα αντιμετωπίσει σοβαρές οικονομικές πιέσεις.

Επίσης, αν η χρήση τακτικών πυρηνικών γίνει πράξη, η κλιμάκωση δεν θα μπορεί πλέον να ελεγχθεί. Το Ιράν θα απαντήσει με μαζικές επιθέσεις σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, σε μονάδες αφαλάτωσης στη χεσρόνησο της Αραβίας και ασφαλώς σε ισραηλινούς στόχους. Το καθεστώς μη διάδοσης πυρηνικών θα δεχθεί βαρύ πλήγμα, καθώς άλλες χώρες θα δουν ότι η κατοχή πυρηνικών όπλων προστατεύει από τέτοια πλήγματα, ενώ η απουσία τους καθιστά στόχο.

Η Ρωσία, που έχει ήδη χαμηλώσει το κατώφλι της πυρηνικής της διδακτικής, θα αισθανθεί λιγότερους περιορισμούς και δε θα το 'χει σε τίποτε όταν την τσαντίσουν πολύ κάποιοι Βρετανοί ή Γερμανοί, να αρχίσει να μοιράζει... Oresnik στους αποδέκτες, φέροντας πυρηνικές κεφαλές.

Απ' την άλλη η Κίνα, με τεράστια εξάρτηση από τον Κόλπο για ενέργεια, θα προστατεύσει βεβαίως τα συμφέροντά της μέσω διπλωματίας και ενδεχομένως μέσω ενίσχυσης των σχέσεών της με την Τεχεράνη. Η Ινδία όμως θα βρεθεί αντιμέτωπη με αυξημένο κόστος ενέργειας που θα επιβαρύνει την ανάπτυξή της.

Και τέλος, στη Μεσόγειο η αστάθεια θα κλιμακωθεί, με πιθανές επιπτώσεις στις ναυτιλιακές ροές, στις τιμές και στην πολιτική σταθερότητα χωρών που εξαρτώνται από την ενεργειακή ασφάλεια.

Τα μεγάλα συμφέροντα που κινδυνεύουν

Η Ρωσία δεν είναι σύμμαχος του Ιράν με την έννοια της άμεσης στρατιωτικής υποστήριξης, αλλά επωφελείται τα μάλα από τις υψηλές τιμές ενέργειας. Η άνοδος του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της δίνει οικονομική ανάσα σε μια περίοδο που οι κυρώσεις την πιέζουν, εκτός, αν υποθέσουμε ότι το deal μεταξύ Τράμπ και Πούτιν θα απελευθερώσει μέρος αυτών. Ταυτόχρονα, η Μόσχα καταδικάζει τις επιθέσεις σε πυρηνικές εγκαταστάσεις ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου και προειδοποιεί ότι η χρήση πυρηνικών όπλων θα ανοίξει επικίνδυνους δρόμους.

Η Κίνα, ως μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου από τον Κόλπο, έχει ήδη μειώσει τις εισαγωγές της για να απορροφήσει μέρος του σοκ, αλλά το κόστος παραμένει τεράστιο. Το Πεκίνο θα επιδιώξει διπλωματική λύση και θα προστατεύσει τα συμφέροντά του μέσω της αγοράς και των σχέσεων με την Τεχεράνη, χωρίς να εμπλακεί στρατιωτικά γιατί μια τέτοια εξέλιξη θα πλήξει το ήδη βεβαρημένο από την σχετική ύφεση, αναπτυξιακό της μοντέλο.

Η Ινδία, επίσης μεγάλος εισαγωγέας, όπως είπαμε αντιμετωπίζει αυξημένο κόστος που επιβαρύνει την οικονομία της και θα προτιμήσει σταθερότητα στον Κόλπο. Τα συμφέροντα που κινδυνεύουν είναι η ενεργειακή ασφάλεια της Ασίας και της Ευρώπης, η ελεύθερη ναυτιλία και το καθεστώς μη διάδοσης πυρηνικών. Μια κλιμάκωση που φτάνει σε πυρηνικό επίπεδο θα απειλήσει όλα αυτά ταυτόχρονα.

Η Ιστορία των ΗΠΑ...καίει τον Λευκό Οίκο


Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο προσφέρει μια πικρή προειδοποίηση.

Όταν οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να μπούν στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, ο άμεσος εχθρός ήταν η Ιαπωνία που...δεν λογάριαζε ούτε κόστη, ούτε ανθρώπινες απώλειες. Κι αν δεν νικούσαν οι ΗΠΑ - κατά λάθος και από απίστευτο καπρίτσιο της τύχης - στη ναυμαχία του Μίντγουέη που τσάκισε την ιαπωνική υπεροχή στη θάλασσα, θα είχαν νικηθεί κατά κράτος. Επίσης, ο πόλεμος με την Ιαπωνία, σε ανθρώπινους πόρους, το κόστος για τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πολύ βαρύ. Οι αμερικανικές απώλειες ανήλθαν σε περίπου 111.600 νεκρούς ή αγνοούμενους και περίπου 253.000 τραυματίες, ενώ στο ευρωπαϊκό θέατρο του πολέμου, οι ΗΠΑ και οι λοιποί σύμμαχοι δεν θα κέρδιζαν τον πόλεμο, εάν δεν υπήρχε η καταλυτική προέλαση της Ρωσίας, η οποία (Σοβιετική) Ρωσία κατάφερε να σπάσει την αντίσταση των Γερμανών και να αναγκάσει το ναζιστικό καθεστώς να αποδυναμώσει το δυτικό μέτωπο. Άρα, και σε αυτό το σημείο, ως σύμμαχος των Βρετανών, οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν τίποτε από μόνες τους.

Στον πόλεμο της Κορέας, οι Αμερικανοί βρέθηκαν σε αδιέξοδο με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τεράστιο κόστος και ασφαλώς...χωρίς καθαρή νίκη, μιας και η Βόρεια Κορέα παρέμεινε κομμουνιστική.

Στο Βιετνάμ επίσης, η δεκάχρονη στρατιωτική εμπλοκή οδήγησε σε ταπεινωτική ήττα, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς Αμερικανούς και κόστος που ξεπέρασε τα 100 δισεκατομμύρια, ενώ το Κογκρέσο τελικά περιόρισε τη χρηματοδότηση.

Στο Ιράκ, η εισβολή του 2003, βασισμένη σε - επιεικώς - «λανθασμένες» πληροφορίες, δημιούργησε χάος, εμφύλιο, χιλιάδες νεκρούς Αμερικανούς και κόστος που ξεπέρασε το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια.

Και τέλος, στο Αφγανιστάν η 20ετής παρουσία τους εκεί, χωρίς κανένα λόγο και χωρίς καμμιά αιτία (οι φήμες για τον Οσάμα Μπιν Λάντεν που δήθεν βρήκαν και εκτέλεσαν, ήταν άλλη μια ελεεινή καρικατούρα) κατέληξε σε άτακτη αποχώρηση το 2021, με τεράστιες απώλειες και δυσβάσταχτα κόστη και - το κερασάκι στη τούρτα - με τους Ταλιμπάν να επιστρέφουν!

Αυτοί οι πόλεμοι - αν εξαιρεθεί ο Β' ΠΠ - ξεκίνησαν με υποσχέσεις γρήγορης νίκης και κατέληξαν σε αιματοχυσία και οικονομική αιμορραγία.

Ο Τραμπ - παρασυρμένος; αμφιλεγόμενο, μιας και υπάρχουν τα αρχεία του Επστάϊν, τα οποία, καθώς λεγεται, είναι ...πλούσια για την οικογένεια Τράμπ - από τον Νετανιάχου, κινδυνεύει να προσθέσει ένα ακόμη κεφάλαιο σε αυτή την αλυσίδα αδιεξόδων, με το Ιράν να αποδεικνύεται ακόμη πιο ανθεκτικό και με τις συνέπειες να αγγίζουν αυτή τη φορά, ολόκληρη την παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική ισορροπία.

Το σταυροδρόμι και η ευθύνη


Ο Τραμπ βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι που ο ίδιος δημιούργησε. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η αναγνώριση των - περιορισμένων πλέον - ορίων της αμερικανικής στρατιωτικής δύναμης και η αποδοχή μιας διαπραγμάτευσης που θα ανοίξει ξανά τον Ορμούζ εις βάρος των ΗΠΑ και της Δύσης και ίσως - αυτό θα το αναλύσουμε σε άλλο άρθρο - σταθεροποιήσει τις αγορές ενέργειας. Ήδη τις τελευταίες δύο ημέρες μετά τις αμερικανικές εκλογές για Γερουσία και Βουλή, η τιμή των καυσίμων έχει πέσει αισθητά. Στις μεγάλες πόλεις της Αυστραλίας, από AU$ 2,45 η απλή βενζίνηπου ήταν μέχρι την Πέμπτη, σήμερα πωλείται στα AU$ 2,11, ενώ στην Ευρώπη κινείται περί τα 1,95-1,78 γιούρο.

Από την άλλη, βρίσκεται ως επιλογή, η ανακύκλωση του προβλήματος μέσω νέων επιθέσεων, που μπορεί να φτάσουν ακόμη και σε τακτικά πυρηνικά, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τη Μέση Ανατολή, τη Μεσόγειο, την Ευρώπη και την παγκόσμια ισορροπία.

Ο Βανς, ο μόνος λογικός του Λευκού Οίκου, ωθεί προς την πρώτη κατεύθυνση του μη πολέμου, όχι μόνο γιατί εξ αρχής διαφωνούσε, αλλά και γιατί γνωρίζει ότι η δεύτερη οδηγεί σε αδιέξοδο που θα επιβαρύνει βεβαίως και τις δικές του φιλοδοξίες.

Η ιστορία δείχνει ότι οι πόλεμοι που ξεκινούν με λανθασμένες πληροφορίες και με ξένες αξιώσεις σπάνια τελειώνουν όπως σχεδιάστηκαν. Ο λογαριασμός πληρώνεται πάντα σε ανθρώπινες ζωές, σε εθνικό πλούτο και σε παγκόσμια αστάθεια.

Αν ο Τραμπ επιλέξει την κλιμάκωση, θα προσθέσει το όνομά του στη μακρά λίστα των Αμερικανών προέδρων που παρέσυραν τη χώρα τους σε περιπέτειες χωρίς νίκη, αφήνοντας πίσω τους έναν κόσμο πιο επικίνδυνο και μια ανθρωπότητα που πληρώνει το τίμημα μιας αυταπάτης που γεννήθηκε στο Τελ Αβίβ και εφαρμόστηκε στην Ουάσιγκτον.

Τον λόγο πλέον έχει ο ίδιος ο Θεός

Το ζήτημα αυτό πλέον, που αφορά έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια του Θεού. Και το υπογραμμίζω αυτό, καθ' ότι πάντοτε στην Ιστορία, οι μεγάλες ανατροπές και τα σημαντικά γεγονότα, είχαν τη δική Του σφραγίδα.

Από τις απίστευτες νίκες των Ελλήνων εναντίον των παντοδύναμων Περσών στις αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα, μέχρι και την εξ ίσου απίστευτη προέλαση των Ελλήνων υπό την αρχηγία του Μ.Αλεξάνδρου τον 4ο αιώνα π.Χ. μέχρι τα βάθη της Ασίας και από την ίδρυση της Ρώμης και της μεγαλύτερης και πιο μακρόχρονης αυτοκρατορίας που δημιούργησε το γένος μας, ως το 1453 με την Άλωση της Πόλης, ήταν όλα έργα της Θείας Μέριμνας με σκοπό την διάδοση και εξάπλωση του Θείου Λόγου.

Ο πόλεμος λοιπόν αυτός, ο οποίος από το 2020 μέχρι σήμερα εξελίσσεται σε τοπικά επίπεδα (Συριακό και Ουκρανικό θέατρο, Μεσανατολικό και εντός ολίγου και Μεσογειακό θέατρο) δεν θα αργήσει καθόλου να παρασύρει τους πάντες σε ένα γαιτανάκι τρόμου και λουτρού αίματος.

Καθώς οι παγκοσμιοποιητές καταρρέουν μαζί με τον ψηφιακό τους κόσμο, ο πόλεμος αυτός αποτελεί το τελευταίο τους χαρτί. Αν κερδίσουν αυτά που θέλουν, το μέλλον της ανθρωπότητας θα είναι ζοφερό, φτάνοντας μέχρι του σημείου της εξαφάνισης του ανθρώπινου γένους όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα.

Αν χάσουν όμως, η παρτίδα θα ξεκινήσει από την αρχή, έχοντας πλέον αντί για έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, μια πολυπολική υδρόγειο, μέσω της οποίας θα αναδυθούν νέες δυνάμεις και νέες κοινωνίες.

Κι αυτό, μέχρι την τελική αναμέτρηση του Κακού, μέσω του ερχομού του Αντιχρίστου, με το Καλό που εκπροσωπεί ο Κύριος.
Όλα τα υπόλοιπα, είναι απλώς φιλολογίες και νά χαμε να λέγαμε...



Πηγή: https://www.pirinoslogios.com

Read more »

Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026

Στέλεχος της BlackRock εξηγεί πώς «ελέγχει τον κόσμο»: «Αγοράζουμε πολιτικούς με 10.000$ – Δεν έχει σημασία ο πρόεδρος, τον ελέγχουμε»




Το υψηλόβαθμο στέλεχος του χρηματοπιστωτικού κολοσσού BlackRock Serge Varlay έπεσε θύμα Αμερικανού φαρσέρ και προχώρησε σε μια σειρά από παραδοχές για το πώς λειτουργεί το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ.

Ειδικότερα, σε μια σειρά από κρυφά μαγνητοσκοπημένες συναντήσεις, ο υπεύθυνος προσλήψεων Serge Varlay περιγράφει πώς η BlackRock, ο μεγαλύτερος διαχειριστής περιουσιακών στοιχείων στον κόσμο, είναι σε θέση να «κινεί τον κόσμο» και ότι είναι πιο εύκολο να ξεγελάσεις όταν «οι άνθρωποι δεν το σκέφτονται».

Σύμφωνα με τον Varlay, οι Αμερικανοί γερουσιαστές μπορούν να «εξαγοραστούν» αντί ποσού του οποίο δεν ξεπερνά τις 10 χιλιάδες δολάρια.

«Οι γερουσιαστές… είναι φτηνοί – έχεις 10.000, μπορείς να αγοράσεις έναν γερουσιαστή», είπε και πρόσθεσε:

«Μπορείτε να πάρετε αυτόν το πακέτο με χρήματα και να αγοράσετε ανθρώπους. Εργάζομαι για μια εταιρεία που ονομάζεται BlackRock…Δεν έχει σημασία ποιος είναι ο πρόεδρος, αλλά αυτός που ελέγχει το πορτοφόλι του προέδρου. Μπορείτε να αγοράσετε τους υποψηφίους σας. Πρώτον, υπάρχουν οι γερουσιαστές, αυτοί οι τύποι είναι φτηνοί».

Να σημειώσουμε εδώ ότι μετά τη δημοσίευση του βίντεο ο επαγγελματικός λογαριασμός του Serge Varlay έχει διαγραφεί. Το στέλεχος της BlackRock αναφέρθηκε και στον πόλεμο στην Ουκρανία, τον οποίο περιέγραψε ως «πραγματικά καλό για τις δουλειές μας».

«Η Ουκρανία είναι καλή για τις επιχειρήσεις, το ξέρεις σωστά;» είπε και πρόσθεσε:

«Η Ρωσία ανατινάζει τα σιλό σιτηρών της Ουκρανίας και η τιμή του σιταριού πρόκειται να εκτιναχθεί. Η ουκρανική οικονομία είναι η αγορά σιταριού. Η τιμή του ψωμιού ανεβαίνει, αυτό είναι φανταστικό αν κάνετε συναλλαγές. Η αστάθεια δημιουργεί ευκαιρίες για κέρδος…».

Σύμφωνα με τον Varley, είναι «συναρπαστικό όταν τα… σκατά πάνε στραβά». «Λοιπόν, τι θα κάνετε εάν είστε εταιρεία εμπορικών συναλλαγών;» είπε το στέλεχος της BlackRock.

«Τη στιγμή που θα έρθουν τα νέα, μέσα σε ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου, θα στοιχηματίσετε σε όποιον κι αν είναι προμηθευτής σιταριού.
Στα αποθέματά τους. Μέσα σε μια ή δύο ώρες θα εκτοξευθούν και μετά πουλάς… Απλώς βγάζεις, δεν ξέρω, κάποια εκατομμύρια. Η ουκρανική οικονομία είναι συνδεδεμένη σε μεγάλο βαθμό με την αγορά σιταριού, την παγκόσμια αγορά σιταριού, τις τιμές του ψωμιού, ξέρετε, κυριολεκτικά όλα ανεβαίνουν και πέφτουν. Αυτό είναι φανταστικό αν κάνετε συναλλαγές. Η αστάθεια δημιουργεί ευκαιρίες για κέρδος. Ο πόλεμος είναι πραγματικά καλός για τις επιχειρήσεις», εξήγησε επιπλέον.

Όπως σημειώνει η Post Millennial, ο Varley περιέγραψε επίσης τον εαυτό του ως άτομο που «αποφασίζει τις τύχες των ανθρώπων».

«Κάθε μέρα είναι μια τρελή μέρα, κυριολεκτικά αποφασίζω πώς θα διαμορφωθεί η ζωή κάποιου», είπε.

«Δεν είμαι στην πραγματικότητα άνθρωπος των οικονομικών, απλά ξέρω τι συμβαίνει γιατί στρατολογώ ανθρώπους που κάνουν αυτά τα πράγματα».

Ο Varlay είπε ότι οι τράπεζες όπως η BlackRock διοικούν τον κόσμο επειδή «αποκτάς πράγματα. Διαφοροποιείς, αποκτάς, συνεχίζεις να αποκτάς. Ξοδεύεις ό,τι κάνεις για να αποκτήσεις περισσότερα. Και μέχρι σε ένα ορισμένο σημείο, το επίπεδο κινδύνου είναι εξαιρετικά χαμηλό. Φανταστείτε ότι έχετε επενδύσει σε 10 διαφορετικούς κλάδους: από τα τρόφιμα μέχρι τα ποτά και την τεχνολογία. Αν ένας από αυτούς αποτύχει, δεν έχει σημασία, έχετε εννέα άλλους να σας στηρίξουν».

Τέλος, ο Varlay είπε ότι από τη στιγμή που «έχεις λίγο από όλα… μπορείς να πάρεις αυτό το πακέτο χρημάτων και μετά μπορείς να αρχίσεις να αγοράζεις ανθρώπους».

 

Πηγή: https://romioitispolis.gr

Read more »

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

Δηλώσεις Τραμπ για την ήττα του κόμματός του στις ενδιάμεσες εκλογές: Τι είπε για το Ιράν

 

 
Αυτά δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος

O πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε σήμερα πως ο πόλεμος στο Ιράν άξιζε τον κόπο, παρά το γεγονός ότι αναγνώρισε πως συνέβαλε στις απώλειες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές, κατά τις οποίες οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν τον έλεγχο του Κογκρέσου.

«Το ζήτημα του Ιράν ήταν κάτι που έπρεπε να κάνουμε και συνεχίζουμε να κάνουμε», δήλωσε σε δημοσιογράφους.

Ο πόλεμος με το Ιράν προκάλεσε αύξηση στις τιμές της βενζίνης, η οποία θεωρήθηκε ένας από τους βασικούς παράγοντες που συνέβαλαν στις σημαντικές εκλογικές επιτυχίες των Δημοκρατικών.

Ο Τραμπ υποστήριξε ότι ο πόλεμος άξιζε το τίμημά του, προκειμένου να αποτραπεί το ενδεχόμενο η Τεχεράνη να «αποκτήσει πυρηνικό όπλο».

Δήλωσε επίσης ότι δεν έχει πρόβλημα με μια ανάρτηση του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, νωρίτερα σήμερα, στην οποία ο Βανς αναφερόταν στις μεγάλες εκλογικές απώλειες και σημείωνε ότι «ο λόγος για τον οποίο χάσαμε είναι ο πόλεμος».

«Μπορώ να σας πω ότι, όσον αφορά αυτόν τον πόλεμο, δεν θα έκανα τίποτα διαφορετικό», δήλωσε ο Τραμπ.

Ο Αμερικανός πρόεδρος επανέλαβε επίσης ότι, εάν ήταν ο ίδιος υποψήφιος στις εκλογές, πιστεύει ότι «θα είχαμε κερδίσει».

«Όμως, αυτή την αγάπη δεν μπορούσες να τη μεταφέρεις στους υποψηφίους. Υπήρχε τόσο μεγάλη αγάπη στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, ήταν απίστευτο, αλλά δεν καταφέραμε να μεταφέρουμε αυτή την αγάπη στους υποψηφίους», ανέφερε.

Ο Αμερικανός πρόεδρος κοιτάει πλέον την επόμενη μέρα, η οποία δεν θα είναι εύκολη.

Θα μπορέσει αν εφαρμόσει αυτά που σχεδιάζει;

 

Πηγή: https://www.el.gr 

Read more »

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026

Γεωπολιτική και Οικουμενισμός ως αίρεση κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς



Πού τελειώνει η θρησκευτική διπλωματία και πού αρχίζει η υποχώρηση από τις αρχές της Ορθόδοξης Πίστης; Η αυστηρή κριτική του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς στον οικουμενισμό επανέρχεται στο προσκήνιο, θέτοντας κρίσιμα ερωτήματα για τις συμπροσευχές με ετεροδόξους, τη δογματική συνέπεια και την επιρροή των διεθνών γεωπολιτικών συμφερόντων στις εκκλησιαστικές σχέσεις. Η ειρήνη και ο διάλογος αποτελούν χριστιανικές επιδιώξεις, αλλά μπορούν να δικαιολογήσουν μια ενότητα που παρακάμπτει το Κανονικό Δίκαιο και την Ιερά Παράδοση;
 

 

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος

Ο οικουμενισμός, όπως τον αντιμετώπισε εκκλησιολογικά ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα νομοκανονικά εκκλησιολογικά ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Η κριτική του δεν στρέφεται εναντίον της ειρηνικής συνύπαρξης των ανθρώπων ούτε της ανάγκης για διεθνή διάλογο μεταξύ διαφορετικών χριστιανικών κοινοτήτων. Εστιάζει στον κίνδυνο να υποβαθμιστεί η Ορθή Πίστη στο όνομα μιας διεθνούς γεωπολιτικής και ψεύδους εξωτερικής ενότητας, η οποία επιδιώκεται χωρίς τη προηγούμενη δογματική συμφωνία.

Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν εξετάζεται υπό το πρίσμα της γεωπολιτικής. Στον σύγχρονο διεθνή χώρο, οι θρησκευτικές σχέσεις δεν περιορίζονται πάντοτε στο πεδίο της πνευματικότητας, αλλά μπορούν να επηρεάζουν τη διεθνή διπλωματία, τις διεθνείς συμμαχίες και τις πολιτισμικές ισορροπίες. Οι διεθνείς εκκλησιαστικές προσεγγίσεις, οι κοινές θρησκευτικές εκδηλώσεις και οι διαθρησκευτικοί διάλογοι ενδέχεται να αποκτούν συμβολική σημασία που ενίοτε μπορεί να υπερβαίνει τις αρχικές προθέσεις και των συμμετεχόντων. Γι’ αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή, ώστε η γεωπολιτική σκοπιμότητα να μην υποκαθιστά τα Ορθόδοξα θεολογικά κριτήρια και η Ορθή Πίστη να μην αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο σε διεθνείς στρατηγικές επιδιώξεις π.χ. για την ειρήνη στον κόσμο.

Στο πλαίσιο αυτό, οι αντικανονικές κοινές προσευχές και οι δημόσιες θρησκευτικές εκδηλώσεις με τη συμμετοχή εκπροσώπων διαφορετικών ομολογιών εγείρουν ουσιαστικά νομοκανονικά και θεολογικά ερωτήματα. Όταν τέτοιες διεθνείς εκδηλώσεις παρουσιάζονται ως σύμβολα χριστιανικής ενότητας, χωρίς να διευκρινίζονται οι νομοκανονικές δογματικές διαφορές που εξακολουθούν να χωρίζουν τις Χριστιανικές Ομολογίες και Εκκλησίες, δημιουργείται ο κίνδυνος να συγχέεται η επιθυμία για την αληθινή ενότητα, με την ήδη κοινωνική επιτευχθείσα εκκλησιαστική κοινωνία.

Για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένας οργανισμός που οικοδομεί την ενότητά του με διπλωματικές συνεννοήσεις ή με την εξομοίωση διαφορετικών δογματικών αντιλήψεων. Η ενότητα της Εκκλησίας θεμελιώνεται στην αλήθεια της αποκαλυφθείσας πίστεως. Ειδικότερα στον τρίτο Τόμο της Δογματικής του, ως της αληθινής φιλοσοφίας στον κόσμο και για τον κόσμο, αναλύει ότι ο Οικουμενισμός είναι Αίρεση και φέρνει τον άνθρωπο της ανομίας δηλαδή τον Αντίχριστο, που θα θελήσει να βασιλεύσει στον κόσμο ως πλάνος συνολικά επτά έτη. Τριάμισι ως δήθεν καλός και τριάμισι ως διώκτης των αληθινών χριστιανών που δεν θα τον προσκυνήσουν. Η ένδοξη Δεύτερη έλευση του Θεανθρώπου Χριστού θα τον εξουδετερώσει.

Επομένως, όταν ο οικουμενισμός εκλαμβάνεται ως αποδοχή μιας ενότητας ανεξάρτητα από τη δογματική συμφωνία, μετατρέπεται, σύμφωνα με τη νομοκανονική και θεολογική κριτική του, σε σοβαρή εκκλησιολογική παρέκκλιση. Η ιστορική ορθόδοξη παράδοση προσφέρει χαρακτηριστικά παραδείγματα υπεράσπισης αυτής της αξίας και αρχής. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αρνήθηκε στους πολιτικούς και στρατιωτικούς και θρησκευτικούς να υπογράψει την Ένωση της Φλωρεντίας, επειδή θεωρούσε ότι η αληθινή εκκλησιαστική ενότητα δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί με παραχωρήσεις σε ζητήματα ορθής πίστεως. Η στάση του υπενθυμίζει σε όλους μας σήμερα, ότι ο διεθνής διάλογος δεν αποτελεί αυτοσκοπό και ότι η αγαπολογική επιδίωξη της δήθεν συμφιλίωσης δεν δικαιολογεί την αποσιώπηση ουσιωδών νομοκανονικών θεολογικών διαφορών.

Στην ευρύτερη νομοκανονική παράδοση της ορθόδοξης θεολογικής αντιπαράθεσης προς τις δογματικές αποκλίσεις εντάσσονται ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, ο Γεννάδιος ο Σχολάριος, ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως και ο μαθητής του ο Άγιος Γερβάσιος Παρασκευόπουλος τών Πατρών (μαθήτευσε κι ο γράφων, στην κατηχητική σχολή του, επι της Παπαφλέσσα, 1981-1984), κ.α. Καθένας τους αντιμετώπισε τα νομοκανονικά θεολογικά ζητήματα της εποχής του υπό διαφορετικές ιστορικές συνθήκες, αναδεικνύοντας τη σημασία της ορθόδοξης δογματικής συνέπειας και της διαφύλαξης της εκκλησιαστικής νομοκανονικής παραδόσεως.

Οι διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού και Αγγλικανισμου και Ευαγγελικών κτλ, εξακολουθούν να αφορούν θεμελιώδη νομοκανονικά ζητήματα. Το Filioque και η διδασκαλία περί του παπικού αλαθήτου, κτλ., παραμένουν. Η πραγματικότητα αυτή καθιστά αναγκαία την ουσιαστική νομοκανονική θεολογική εξέταση των διαφορών, αντί της δημιουργίας εντυπώσεων, ότι δήθεν η πνευματική ενότητα έχει ήδη επιτευχθεί μέσω συμβολικών χειρονομιών ή κοινών θρησκευτικών εκδηλώσεων. Συμβολισμοί, χειρονομίες, αγαπολογίες και υποκριτική τέχνη, τεχνικές που ανήκουν στη σφαίρα της γεωπολιτικής διπλωματίας κι όχι στο Κανονικό Δίκαιο.

Το κρίσιμο ζήτημα των γενικών συμπροσευχών με ετεροδόξους δεν μπορεί, συνεπώς, να περιορίζεται σε μια συζήτηση περί ευγενικών, κοινωνικών ή καλών προθέσεων. Αφορά το νομοκανονικό εκκλησιολογικό νόημα της κοινής προσευχής, τη δημόσια μαρτυρία της Ορθοδοξίας και τα όρια που θέτει η εκκλησιαστική παράδοση. Η αγάπη και ευγένεια προς τους ανθρώπους των διαφορετικών κοινωνικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων αποτελεί αυτονόητη χριστιανική υποχρέωση. Δεν συνεπάγεται, όμως, αυτομάτως και την ορθόδοξη δογματική συμφωνία, ούτε καταργεί τις εκκλησιαστικές διακρίσεις του Κανονικού Δικαίου.

Παράλληλα, η γεωπολιτική διάσταση του θρησκευτικού διαλόγου απαιτεί νηφαλιότητα και κριτική εγρήγορση. Η θρησκευτική διπλωματία μπορεί να συμβάλει στην ειρήνη του κόσμου και των λαών και στη διεθνή συνεννόηση των λαών, αλλά μπορεί επίσης και να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση διεθνών επιρροών και την προβολή συγκεκριμένων γεωστρατηγικών επιλογών, για το κοινό καλό του ανθρώπου.

Η διάκριση μεταξύ θεμιτής διπλωματικής συνεργασίας και θρησκευτικού θεολογικού συμβιβασμού είναι, επομένως, απαραίτητη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να συμβάλλει στην ειρήνη του κόσμου χωρίς να σχετικοποιεί την Ορθή Πίστη και μπορεί να συμμετέχει στον διεθνή διάλογο χωρίς να μετατρέπει τη δογματική αλήθεια, σε αντικείμενο πολιτικής διαπραγμάτευσης.

Χρειάζεται, επομένως, να διακρίνουμε τον νομοκανονικό θεολογικό διάλογο, ο οποίος αποσκοπεί στην αμοιβαία κατανόηση και στην αναζήτηση της αλήθειας της πίστης, από τις διεθνείς πρακτικές που μπορούν να δημιουργήσουν την ψευδή εντύπωση μιας ήδη αποκατεστημένης εκκλησιαστικής ενότητας. Η δημόσια επανάληψη κοινών θρησκευτικών εκδηλώσεων, χωρίς σαφή ενημέρωση για τις δογματικές προϋποθέσεις της ενότητας, μπορεί σταδιακά να εξοικειώσει τον απλό λαό και τους πιστούς, με την ιδέα ότι οι νομοκανονικές διαφορές της αληθινής πίστεως αποτελούν δευτερεύον ζήτημα.

Αυτό το φαινόμενο μπορεί να περιγραφεί ως ένας παραπλανημένος «λαϊκός οικουμενισμός». Η σταδιακή διαμόρφωση μιας συγκεχυμένης και αμβλυμενης συνείδησης της θρησκευτικής ενότητας, μέσα από συμβολικές πρακτικές, χωρίς να έχει προηγηθεί η αναγκαία νομοκανονική δογματική συμφωνία. Με αυτόν τον τρόπο, η εικόνα της ψευδούς ενότητας, κινδυνεύει να προηγηθεί της ίδιας της νομοκανονικής εκκλησιαστικής πραγματικότητας ως ορίζει το Κανονικό Δίκαιο.

Η Ορθόδοξη και πανεπιστημιακή κριτική του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς υπενθυμίζει ότι η Ορθή Πίστη δεν μπορεί να υποτάσσεται σε επικοινωνιακές σκοπιμότητες, σε γεωπολιτικές επιδιώξεις ή σε μια αντίληψη ενότητας που παρακάμπτει τα νομοκανονικά δογματικά ζητήματα. Ο διεθνής διάλογος χρειάζεται ειλικρίνεια, γνώση της παραδόσεως και σαφή προσδιορισμό των αληθινών διαφορών. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπεί από μέσο αναζήτησης της αλήθειας, σε διπλωματικό μηχανισμό σταδιακής εξοικείωσης με τη δογματική και εκκλησιολογική σχετικοποίηση και άμβλυνση των ιερών κανόνων.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται να διατηρεί διεθνως ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με όλους τους ανθρώπους, χωρίς να συγχέει την ευγενική ανθρώπινη κοινωνική συνεννόηση, με την νομοκανονική εκκλησιαστική κοινωνία. Η ειρήνη στο κόσμο, ο αλληλοσεβασμός και η συνεργασία για το κοινό καλό είναι ανθρώπινοι κοινοί θεμιτοί και αναγκαίοι στόχοι. Η ενότητα, όμως, της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν μπορεί να αποσυνδέεται από την κοινή ομολογία της πίστεως, ούτε να καθορίζεται από τις εκάστοτε διεθνείς γεωπολιτικές ισορροπίες μέσα στο κόσμο.

Το ουσιαστικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν οι χριστιανοί οφείλουν να αγαπούν ο ένας τον άλλον ή εάν οφείλουν να επιδιώκουν την ειρήνη, που αποτελεί Ευαγγελική εντολή. Το κυρίαρχο σημείο είναι αν οι διεθνείς εκκλησιαστικές πρακτικές, που προβάλλονται δημόσια, παραμένουν συνεπείς προς την Ορθόδοξη Πίστη ως ορίζει το Κανονικό Δίκαιο και αν η διεθνής θρησκευτική διπλωματία υπηρετεί την αληθινή ειρήνη, χωρίς να αλλοιώνει την εκκλησιολογική νομοκανονική συνείδηση.

Αυτή είναι και η ουσία της κριτικής του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς: η αληθινή αγάπη δεν απαιτεί την παραίτηση από την ομολογία της πίστεως και ο διεθνής διάλογος δεν δικαιολογεί την αλλοίωση μέσω της αγαπολογίας, της νομοκανονικής εκκλησιαστικής συνειδήσεως. Η ενότητα χωρίς την αλήθεια, κινδυνεύει να παραμείνει, μια ψευδής εξωτερική εικόνα. Κάτι που θα ευνοήσει την έλευση του Αντιχρίστου ως κυρίαρχου της κοσμικής νέας θρησκείας του, κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς. Η αληθινή εκκλησιαστική ενότητα προϋποθέτει την Ορθή Πίστη, τη δογματική συνέπεια και τη πιστότητα στην Ιερά Παράδοση ως μας διδάσκει το Κανονικό Δίκαιο, ανεξάρτητα από τις εκάστοτε γεωπολιτικές επιδιώξεις των διαφόρων Ελίτ και των εκάστοτε πολιτικών προσώπων. Πρόταση, μήπως σήμερα είναι απαραίτητο οι Πολιτικοί, οι Ορθόδοξοι κληρικοί και οι εμπλεκόμενοι αξιωματούχοι με τη Δημόσια Διοίκηση και τη Διπλωματία, να λάβουν νέα επιμόρφωση σε ταχύρυθμα σεμινάρια Κανονικού Δικαίου;

 

Πηγή: https://geopolitico.gr/ 

Read more »

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026

Σύμβουλος Πούτιν: «Οι ταραχές στην Ευρώπη έχουν τις ρίζες τους στην απόρριψη της ρωσικής ενέργειας»

Οι αυτοκτονικές κυβερνήσεις της Ευρώπης έβαλαν τέλος στο πάμφθηνο ρωσικό φυσικό αέριο κάτι που οδήγησε σε «έκρηξη» των τιμών.

Οι ταραχές στην Ευρώπη έχουν τις ρίζες τους στην ανεύθυνη απόρριψη του ρωσικού φυσικού αερίου από την Ευρώπη, μια κίνηση που συνεπάγεται δραματική αύξηση των τιμών της ενέργειας.

Αυτό ήταν το συμπέρασμα από τον Κιρίλ Ντμιτρίεφ, ειδικό απεσταλμένο του Ρώσου Προέδρου για τις επενδύσεις και την οικονομική συνεργασία με ξένες χώρες, και διευθύνοντα σύμβουλο του Ρωσικού Ταμείου Άμεσων Επενδύσεων (RDIF).


«Όπως είχε προβλεφθεί, οι υψηλότερες τιμές ενέργειας στην ΕΕ, που προκύπτουν από την ανεύθυνη απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, οδηγούν σε αποβιομηχάνιση, ταραχές και λεηλασίες.

Αυτή η αιτιώδης σχέση τροφοδοτείται επιπλέον από αυτοκαταστροφικές πολιτικές στο μεταναστευτικό ζήτημα, καθώς και από την επίμονη άρνηση των γραφειοκρατών της ΕΕ να διορθώσουν το λάθος τους», έγραψε στην πλατφόρμα X.

Ο ίδιος παρέθεσε άρθρο του BBC σύμφωνα με το οποίο οι διαδηλώσεις στη Γερμανία κατά του αυξανόμενου κόστους ζωής κλιμακώνονται σε ταραχές.

Θυμίζουμε πως από ταραχές ταλανίζονται τις τελευταίες εβδομάδες Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Γερμανία και Αλβανία, με σοβαρότατα επεισόδια στους δρόμους από ακροαριστερούς όχλους και αλλοδαπούς.




Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026

Αυτή την παγκόσμια τάξη θέλει η Ρωσία

 

Τα λόγια του Πούτιν με αφορμή την προσέγγιση με την Αφρική

Όπως δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, τον οποίο επικαλέστηκε το TASS, σε ολομέλεια της συνόδου κορυφής Ρωσίας-Αφρικής, η Ρωσία και η Αφρική είναι φυσικοί σύμμαχοι στην οικοδόμηση ενός πολυπολικού παγκόσμιου συστήματος απαλλαγμένου από δικτατορίες.

«Η Ρωσία και η Αφρική ενώνονται από πραγματικά ισχυρούς δεσμούς φιλίας και στενής συνεργασίας. Είμαστε φυσικοί σύμμαχοι στην οικοδόμηση μιας πολυπολικής και πραγματικά δημοκρατικής παγκόσμιας τάξης. Μιας παγκόσμιας τάξης απαλλαγμένης από επιταγές και διπλά μέτρα και σταθμά, βασισμένης στον σεβασμό των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των θεμελιωδών αρχών του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και, επιπλέον, στην ολότητα και την αλληλοσύνδεση τους», δήλωσε ο Ρώσος ηγέτης.

Είναι προφανές πως η δεξιά τάξη πραγμάτων, μέσω της Ρωσίας και των συμμάχων της αλλά και προσαρμοσμένη στην σύγχρονη δημοκρατία -στην οποία βασίζονται και οι διεθνιστές- θέλει να οργανώσει τον κόσμο πολυπολικά με βάση, προφανώς, την δική της στρατηγική κατεύθυνση.

Ο Πούτιν δείχνει να τα καταφέρνει για την ώρα.




Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026

Νέο «χτύπημα» στο νότο του Ελληνισμού από τη Λιβύη – Χαμόγελα στους Τούρκους

Η Ελλάδα έχασε την πλευρά Χαφτάρ στη διαιρεμένη Λιβύη.


Μέλη του λιβυκού κοινοβουλίου επιβεβαίωσαν ότι το τοπικό κοινοβούλιο ενέκρινε νωρίτερα σήμερα το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Θυμίζουμε πως από το 2020 το Κοινοβούλιο της διαιρεμένης Λιβύης είχε μποϊκοτάρει το παράνομο μνημόνιο.

Ωστόσο σήμερα τα πράγματα άλλαξαν και η Ελλάδα φαίνεται πως έχασε την στήριξη της πλευράς του Στρατάρχη Χαφτάρ.

Το «πράσινο φως» για την έγκριση του βλαβερού για τα ελληνικά συμφέροντα νότια της Κρήτης και των Δωδεκανήσων μνημονίου δόθηκε μετά την απομάκρυνση του προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης, Αγκίλα Σάλεχ.


Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση από τη λιβυκή πλευρά:

«Η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε ομόφωνα την έγκριση της υπογεγραμμένης Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ της Κυβέρνησης της Εθνικής Συμφωνίας και της Κυβέρνησης της Τουρκικής Δημοκρατίας σχετικά με τον καθορισμό των πεδίων αρμοδιότητας στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Επιπλέον, η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε ομόφωνα την ακύρωση των αποφάσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων αριθ. (1) του 2020 μ. σχετικά με την απόρριψη της επικύρωσης δύο Μνημονίων Κατανόησης που συνάφθησαν μεταξύ της Κυβέρνησης της Εθνικής Συμφωνίας και της Τουρκικής Κυβέρνησης, καθώς και της απόφασης της Βουλής των Αντιπροσώπων αριθ. (6) του 2020 μ. σχετικά με τη διακοπή των πολιτικών σχέσεων με την Τουρκική Δημοκρατία».

Είχε προηγηθεί το προηγούμενο διάστημα η έντονη τουρκική πίεση προς την Τρίπολη δια χειρός του ίδιου του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν.

Μέχρι και η επίσκεψη του διοικητή της MIT, Ιμπραήμ Καλίν, συνετέλεσε στη σημερινή εξέλιξη που βάζει «φωτιά» στην περιοχή νότια της Κρήτης.

«Η έγκριση θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για διευρυμένες τουρκικές υπεράκτιες έρευνες στα λιβυκά ύδατα», μετέδωσαν σε… πανηγυρικό ύφος τουρκικά ΜΜΕ μεταφέροντας τις τελευταίες εξελίξεις.

Τη δεδομένη στιγμή πρόκειται για μία πολύ άσχημη για την Ελλάδα εξέλιξη σε ένα ζήτημα που «έσκασε» ξαφνικά το 2019.



Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026

Νέοι κανόνες από την Ευρωπ. Κεντρική Τράπεζα για τα μετρητά: Υποχρεωτική η αποδοχή τους.

 

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στέλνει αυστηρά μηνύματα σε τράπεζες και εμπόρους που περιορίζουν τη χρήση μετρητών, τονίζοντας ότι η μετάβαση στις ψηφιακές πληρωμές δεν συνεπάγεται την κατάργηση του φυσικού χρήματος.
 
Με τον νέο ευρωπαϊκό κανονισμό που έρχεται, τα χαρτονομίσματα και κέρματα ευρώ κατοχυρώνονται ρητά ως υποχρεωτικά αποδεκτό μέσο πληρωμής.
 
Περιορισμοί στις τράπεζες και στα ΑΤΜ
 
Η συνεχής μείωση των δικτύων ATM από τις τράπεζες έχει προκαλέσει την ανησυχία της ΕΚΤ, καθώς δυσκολεύει την πρόσβαση των πολιτών σε μετρητά. Ο νέος κανονισμός προβλέπει δείκτες παρακολούθησης της διαθεσιμότητας ΑΤΜ σε αστικές και αγροτικές περιοχές, ώστε να διασφαλιστεί η επαρκής κάλυψη σε όλη την ευρωζώνη.
 
Τέλος στις πινακίδες «Μόνο κάρτες»
 
Η ΕΚΤ καταδικάζει την πρακτική εμπόρων που αρνούνται τα μετρητά και απαιτούν αποκλειστικά ηλεκτρονικές πληρωμές. Σύμφωνα με τον κανονισμό, η άρνηση αποδοχής μετρητών είναι παράνομη, εκτός από συγκεκριμένες εξαιρέσεις (π.χ. πληρωμή πολύ μικρού ποσού με χαρτονόμισμα μεγάλης αξίας ή έλλειψη ρέστων).
 
Υποχρεώσεις των κρατών μελών
 
Τα κράτη μέλη θα είναι υπεύθυνα για την παρακολούθηση της κατάστασης και τη λήψη διορθωτικών μέτρων σε περίπτωση που παρατηρηθεί περιορισμός στη χρήση μετρητών. Παράλληλα, θα διασφαλίζουν ετήσια αξιολόγηση της πρόσβασης σε μετρητά, με βάση κοινούς ευρωπαϊκούς δείκτες.
 
Η σημασία του νέου πλαισίου
 
Με αυτή τη νομοθεσία, για πρώτη φορά μπαίνει σε ισχύ δεσμευτικό καθεστώς για το «νόμιμο χρήμα» στην ευρωζώνη. Οι πολίτες αποκτούν εγγυημένο δικαίωμα πληρωμής σε μετρητά, ενώ οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις οφείλουν να προσαρμοστούν.
 
Ο κανονισμός στοχεύει στη διατήρηση της εμπιστοσύνης στο ευρώ, στην προστασία των κοινωνικών ομάδων που εξαρτώνται από τα μετρητά και στην εξασφάλιση ισορροπίας ανάμεσα στην καινοτομία των ψηφιακών πληρωμών και τη θεμελιώδη λειτουργία του φυσικού χρήματος.
 
 
Read more »

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026

Άλμπερτ Αϊνστάιν: «Υπάρχει μια κινητήρια δύναμη πιο ισχυρή από τον ατμό, τον ηλεκτρισμό και την ατομική ενέργεια


 


«Υπάρχει μια κινητήρια δύναμη πιο ισχυρή από τον ατμό, τον ηλεκτρισμό και την ατομική ενέργεια. H θέληση. Η θέληση δεν είναι ένα αμετάβλητο χαρακτηριστικό, αλλά ένας πόρος που εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο οργανώνουμε το περιβάλλον μας. Η φράση του Αϊνστάιν εξηγεί την ικανότητα να επιμένουμε στους στόχους μας όταν η κινητοποίηση εξαφανίζεται.

Υπάρχουν στιγμές που η κινητοποίηση χάνεται, αλλά η πρόθεση παραμένει. Αν και ο στόχος δεν έχει αλλάξει, η ώθηση της πρώτης μέρας έχει πια χαθεί. Αυτή η απόσταση μεταξύ του να θέλεις κάτι και του να συνεχίζεις να προχωράς προς τον στόχο όταν δεν έχεις πια όρεξη είναι ακριβώς το πεδίο όπου η θέληση παίζει τον ρόλο της.

Η φράση που αποδίδεται στον Αϊνστάιν δεν αναφέρεται σε άπειρη ενέργεια ούτε στο να απαιτεί κανείς από τον εαυτό του χωρίς όρια. Αναφέρεται στην ικανότητα να διατηρεί κανείς μια κατεύθυνση όταν οι περιστάσεις ή η ίδια η διάθεσή του τον ωθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση. 


Τι σημαίνει η βούληση στην πράξη

Η θέληση δεν είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό που είτε το έχει κανείς είτε όχι. Μοιάζει περισσότερο με έναν πόρο που μπορεί να αξιοποιηθεί καλύτερα ή χειρότερα, ανάλογα με τον τρόπο οργάνωσης του περιβάλλοντος και τις καθημερινές αποφάσεις.

Μερικοί άνθρωποι φαίνεται να έχουν περισσότερη θέληση από άλλους, αλλά σε πολλές περιπτώσεις η διαφορά έγκειται στο ότι έχουν μειώσει τις τριβές που δυσκολεύουν τη δράση.

Για παράδειγμα, κάποιος που θέλει να βγει για περπάτημα το πρωί, αλλά δεν ετοιμάζει τα ρούχα του από το προηγούμενο βράδυ, πρέπει να πάρει περισσότερες αποφάσεις όταν ξυπνά, και κάθε απόφαση καταναλώνει λίγο από αυτόν τον πόρο πριν ακόμη ξεκινήσει η μέρα. Το να έχεις τα ρούχα έτοιμα μειώνει αυτό το βάρος και αυξάνει την πιθανότητα να πραγματοποιηθεί η δράση. Η θέληση δεν άλλαξε· άλλαξε το περιβάλλον που την περιβάλλει. 


Η αποφασιστικότητα αποδίδει καλύτερα όταν το σχέδιο είναι μικρό

Οι αόριστοι στόχοι είναι δύσκολο να επιτευχθούν. Το «να κάνω περισσότερη άσκηση» ή το «να γίνω πιο οργανωμένος» δεν έχουν ένα σαφές σημείο εκκίνησης, και χωρίς αυτό το σημείο εκκίνησης η θέληση δεν ξέρει πού να επικεντρωθεί. Αυτό που λειτουργεί καλύτερα είναι να μετατρέψουμε τον στόχο σε μια συγκεκριμένη και επαναλαμβανόμενη ενέργεια: Αντί για «θέλω να διαβάσω περισσότερο»: να διαβάζω δέκα σελίδες πριν κοιμηθώ.
Αντί για «θέλω να τρώω πιο υγιεινά»: ετοιμάστε το μεσημεριανό σας το προηγούμενο βράδυ.
Αντί για «θέλω να προχωρήσω σε αυτό το έργο»: αφιέρωσε 25 λεπτά σε αυτό πρώτα πράγμα το πρωί.

Η μικρή πράξη δεν αντικαθιστά τον μεγάλο στόχο. Είναι ο τρόπος να πλησιάσουμε τον στόχο χωρίς να εξαρτόμαστε από την εμφάνιση της τέλειας κινητοποίησης.

Η θέληση εξασθενεί όταν το μόνο σημείο αναφοράς είναι ο τελικός στόχος και όλα τα ενδιάμεσα βήματα φαίνονται ανεπαρκή. Το να αναγνωρίζουμε μια μικρή πρόοδο διατηρεί ζωντανό τον δεσμό με τον αρχικό σκοπό, χωρίς να περιμένουμε να επιτευχθεί το πλήρες αποτέλεσμα. 


Αυτό που η θέληση δεν μπορεί να επιλύσει μόνη της

Πρέπει να είμαστε σαφείς σε ένα πράγμα: η ιδέα ότι «όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και δύναμη» απλοποιεί υπερβολικά τα πράγματα. Η θέληση δεν αντικαθιστά τον χρόνο που δεν υπάρχει, δεν εξαλείφει την κούραση που έχει συσσωρευτεί μετά από δύσκολες εβδομάδες, δεν αντισταθμίζει την έλλειψη οικονομικών πόρων ούτε επιλύει πολύπλοκες καταστάσεις που εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες.

Το να απαιτεί κανείς περισσότερα από τον εαυτό του όταν το πρόβλημα είναι δομικό δεν είναι θέμα θέλησης· είναι ένας τρόπος να καταλογίζεται στο άτομο η ευθύνη για κάτι που βρίσκεται εκτός του ελέγχου του.

Η θέληση λειτουργεί καλύτερα όταν οι συνθήκες της το επιτρέπουν. Σε στιγμές πραγματικής εξάντλησης, κρίσης ή έλλειψης πόρων, αυτό που βοηθά δεν είναι η περισσότερη προσπάθεια, αλλά οι καλύτερες συνθήκες. 


Η δύναμη της νέας αρχής

Η θέληση δεν συνίσταται στο να μην αποτυγχάνεις ποτέ. Συνίσταται στο να δημιουργείς συνθήκες που διευκολύνουν την επανεκκίνηση όταν έχεις αποτύχει. Αυτό μπορεί να είναι κάτι τόσο συγκεκριμένο όσο το να ξανασημειώσεις μια εργασία, να αναδιοργανώσεις έναν χώρο, να μειώσεις έναν παράγοντα απόσπασης της προσοχής ή απλά να αποφασίσεις να το ξαναδοκιμάσεις αύριο με μια πιο περιορισμένη προσέγγιση.

Η φράση του Αϊνστάιν επισημαίνει κάτι που η απλή κινητοποίηση από μόνη της δεν μπορεί να διατηρήσει. Η θέληση, εννοούμενη ως σταθερή πρόθεση που στηρίζεται σε ένα σχέδιο, είναι αυτό που καθιστά δυνατό κάτι να διαρκέσει περισσότερο από τον αρχικό ενθουσιασμό.

 

Πηγή: https://meygeia.gr 

Read more »

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026

Ον αγαπά Κύριος παιδεύει

Άραγε όλες οι αρρώστιες οφείλονται στις αμαρτίες μας; Ασφαλώς όχι. Αν και συνήθως αυτή είναι η αιτία, όμως δεν είναι η μοναδική. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.

Κάποιες φορές ο Θεός παραχωρεί μια αρρώστια, για να παιδαγωγήσει και να εξαγιάσει τα αγαπημένα παιδιά Του. Κατά τους Αγίους, «υπάρχει αρρώστια που παραχωρείται για να δοκιμασθούμε. Και η δοκιμασία αυτή δίδεται για να αναδειχθούμε άξιοι (να είμαστε παιδιά του Θεού). Διότι, άνθρωπος που δεν δοκιμάζεται από πειρασμό παραμένει άπειρος και ανώριμος… Ενώ αυτός που δοκιμάζεται μέσα στους κινδύνους γίνεται δόκιμος και επιτυχημένος, όπως γίνεται με τον χρυσό που καθαρίζεται και λαμπικάρεται μέσα στη φωτιά. Επειδή, “η δοκιμασία δημιουργεί την ελπίδα στον Θεό, και η ελπίδα δεν διαψεύδει αυτόν που την έχει”» (Όσιος Βαρσανούφιος). Στις περιπτώσεις αυτές, ο άνθρωπος με την υπομονή που δείχνει αποθηκεύει ουράνιο μισθό.

Ο Χριστός μάς διαβεβαίωσε ότι κάθε πιστός, όταν έχει πνευματικό καρπό, κλαδεύεται όπως το κλήμα, για να φέρει ακόμη περισσότερο καρπό. Και «εάν γίνει κάποιο κλάδεμα στα κλήματα της νοητής αμπέλου, δεν θα συμβεί αυτό χωρίς πόνο… Άλλωστε με πόνο και θλίψεις μας παιδεύει ο φιλάρετος Θεός μας… Αλλά η μικρή αυτή θλίψη μας κάμνει μακαρίους, καθώς προσφέρει θεϊκή παιδαγωγία. Και μάρτυς ο προφήτης Δαβίδ που λέγει: Μακάριος άνθρωπος ον αν παιδεύσης, Κύριε (Ψαλμ. 93:12)» (Κύριλλος Αλεξανδρείας).

✶✶✶


Ο Θεός είναι αγάπη, και οι τρόποι της παιδαγωγίας Του προς τον άνθρωπο είναι θαυμαστοί και ανεξερεύνητοι. Ο γέροντας Παΐσιος έδωσε μια παραστατική εικόνα, όταν τον ρώτησαν, γιατί ο Θεός σε μερικούς ανθρώπους δίνει πολλές δοκιμασίες, ενώ σε άλλους δεν δίνει: « Τι λέγει η Αγία Γραφή; Ον αγαπά Κύριος παιδεύει (δηλαδή, εκείνον που αγαπά ο Κύριος, τον παιδαγωγεί με θλίψεις). Ένας πατέρας έχει λ.χ. οκτώ παιδιά. Τα πέντε μένουν στο σπίτι κοντά στον πατέρα τους, και τα τρία φεύγουν μακριά του και δεν τον σκέφτονται. Σ’ αυτά που μένουν κοντά του, αν κάνουν καμιά αταξία, τους τραβάει το αυτί, τους δίνει κανένα σκαμπιλάκι· ή αν είναι φρόνιμα τα χαϊδεύει, τους δίνει και καμία σοκολάτα. Ενώ αυτά που είναι μακριά, ούτε χάδι ούτε σκαμπίλι έχουν. Έτσι κάνει και ο Θεός. Τους ανθρώπους που είναι κοντά Του και έχουν καλή διάθεση, αν σφάλουν λίγο, τους δίνει ένα σκαμπιλάκι και εξοφλούν ή, αν τους δώσει περισσότερα σκαμπίλια, αποταμιεύουν. Σ’ εκείνους πάλι που είναι μακριά Του δίνει χρόνια για να μετανοήσουν».

 

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org 

Read more »