Ο “Κινέζος Νοστράδαμος” Τζιανγκ Αποκαλύπτει: Αδιέξοδο Χωρίς Εξοδο, Κίνα ο Μεγάλος Ηττημένος, Ισραήλ και Ρωσία οι Μεγάλοι Νικητές

Ο “Κινέζος Νοστράδαμος” Τζιανγκ Αποκαλύπτει: Αδιέξοδο Χωρίς Εξοδο, Κίνα ο Μεγάλος Ηττημένος, Ισραήλ και Ρωσία οι Μεγάλοι Νικητές και ένα Στενό που Μπορεί να Φέρει $800 Δισεκατομμύρια στην Τεχεράνη 

«Η Αμερική Δεν Πολεμάει το Ιράν — Πολεμάει για τη Ζωή της»

Ο Καθηγητής Τζιανγκ θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς και μη συμβατικούς γεωπολιτικούς στοχαστές της εποχής μας. Σε μια συνομιλία με τον Τάκερ Κάρλσον — μια συνομιλία που ξεχωρίζει για την ειλικρίνεια και την ασυνήθιστη παρρησία της — μίλησε ανοιχτά για τον πόλεμο κατά του Ιράν, τις εκτεταμένες συνέπειές του και — κυρίως — για το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η Αμερική.

Η κεντρική του θέση — συνοπτικά — είναι αυτή: Η σύγκρουση αποτελεί ένα στρατηγικό δίλημμα για τις ΗΠΑ, με παγκόσμιες συνέπειες — οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές. Και το πιο ανησυχητικό είναι αυτό: δεν υπάρχει σχεδιασμένη έξοδος. Μόνο η είσοδος είχε σχεδιαστεί.
Ας μπούμε βαθύτερα.

Ο Πόλεμος στο Ιράν ως Δεύτερο Σενάριο στην Ουκρανία

Ο Τζιανγκ βλέπει αυτή τη σύγκρουση όχι ως μοναδικό φαινόμενο, αλλά ως επανάληψη ενός μοτίβου — του ίδιου μοτίβου που είδαμε στην Ουκρανία. Οι παραλληλισμοί είναι εντυπωσιακοί: και στις δύο περιπτώσεις, οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν με την πεποίθηση ότι η σύγκρουση θα είναι γρήγορη, περιορισμένη και ελεγχόμενη. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτή η εκτίμηση αποδείχθηκε καταστροφικά λανθασμένη.

Η σύγκρουση με το Ιράν — όπως και εκείνη με τη Ρωσία — θα είναι παρατεταμένη και εξαντλητική. Καμία πλευρά δεν θα παραδεχτεί ήττα. Και αυτό είναι το χειρότερο σενάριο για τις ΗΠΑ — γιατί η Αμερική δεν έχει τη δομική ικανότητα να διαχειριστεί μια μακροχρόνια σύγκρουση δύο μετώπων.

Δύο κακές επιλογές - καμία καλή

Αυτό που κάνει τη θέση των ΗΠΑ τόσο δύσκολη είναι ότι δεν υπάρχει καλή επιλογή — μόνο κακές και χειρότερες.

Επιλογη Α: Αποχώρηση. Αν οι ΗΠΑ αποσυρθούν από τον πόλεμο, αυτό θα θεωρηθεί ήττα — όχι μόνο στρατιωτική, αλλά στρατηγική, οικονομική και κοσμολογική. Για μια υπερδύναμη που βασίζεται στην αντίληψη της αήττητης, μια τέτοια ήττα θα σήμαινε: Τα κράτη του Κόλπου θα πλησιάσουν πολιτικά το Ιράν
Το πετροδολάριο — ο θεμέλιος λίθος της αμερικανικής οικονομικής κυριαρχίας — θα δεχθεί μοιραίες πιέσεις
Το εθνικό χρέος των ΗΠΑ — ύψους περίπου 39 τρισεκατομμυρίων δολαρίων — θα γίνει ανεξέλεγκτο
Ένα οικονομικό σοκ θα είναι επικείμενο — με απρόβλεπτες συνέπειες για ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία

Επιλογή Β: Συνέχιση. Αν οι ΗΠΑ παραμείνουν, θα αντιμετωπίσουν ατελείωτη εξάντληση των πόρων — στρατιωτικών, οικονομικών και πολιτικών. Ο πόλεμος θα καταναλώσει δισεκατομμύρια, θα αποδυναμώσει τη στρατιωτική παρουσία της Αμερικής σε άλλα μέτωπα, και θα απομονώσει τις ΗΠΑ διπλωματικά.

Ο Τζιανγκ το τοποθετεί με απόλυτη σαφήνεια: Δεν είναι εμφανής μια σαφής στρατηγική εξόδου. Μόνο η είσοδος είχε σχεδιαστεί.

Ο Πραγματικός Στόχος: Όχι το Ιράν — η Οικονομική Σταθερότητα

Ένα από τα πιο ανατρεπτικά σημεία της ανάλυσης του Τζιανγκ είναι η ερμηνεία των κινήτρων. Οι ΗΠΑ — σύμφωνα με τον «Καθηγητή» — δεν πολεμούν πρωτίστως εναντίον του Ιράν. Πολεμούν για να διασφαλίσουν τη δική τους οικονομική σταθερότητα.

Το Ιράν δεν είναι ο πραγματικός εχθρός. Ο πραγματικός εχθρός είναι η απειλή αποδυνάμωσης του πετροδολαρίου, η απειλή κατάρρευσης του αμερικανικού οικονομικού μοντέλου, η απειλή μετατόπισης της παγκόσμιας ισορροπίας δυνάμεων. Το Ιράν απλώς βρίσκεται στον δρόμο.

Το Στενό του Ορμούζ: Η Χρυσή Χήρα της Τεχεράνης

Γεωγραφική αναφορά

Ο Τζιανγκ δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε ένα σημείο που πολλοί αναλυτές παραβλέπουν: το Στενό του Ορμούζ ως πηγή εισοδήματος.

Το Ιράν — σύμφωνα με την ανάλυση — σχεδιάζει να επιβάλει δίοδο 10% σε κάθε πλοίο που διέρχεται από το στενό. Δεν πρόκειται για πλήρη αποκλεισμό — αλλά για στρατηγικό ελεγχόμενο πέρασμα — με το Ιράν να αποφασίζει ποιος περνάει, πότε και πόσο πληρώνει.

Τα προβλεπόμενα έσοδα; Έως 800 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Αυτός ο αριθμός είναι τεράστιος. Για να τον βάλουμε σε προοπτική: το ετήσιο ΑΕΠ της Ελλάδας κυμαίνεται γύρω στα 220 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα 800 δισεκατομμύρια θα έκαναν το Ιράν μια από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου — χωρίς να πουλήσει ένα βαρέλι πετρελαίου.

Αν αυτό το μοντέλο εφαρμοστεί — και αν ο πόλεμος συνεχιστεί αρκετά ώστε να καθιερωθεί — το Ιράν θα βγει από τη σύγκρουση ενισχυμένο, όχι αποδυναμωμένο. Και αυτό ακριβώς είναι το χειρότερο σενάριο για τις ΗΠΑ.

Η Κίνα: Ο Αόρατος Ηττημένος

Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει η πλειοψηφία — που βλέπει τις ΗΠΑ ως τον κύριο ηττημένο αυτής της σύγκρουσης — ο Τζιανγκ τοποθετεί την Κίνα σε αυτή τη θέση.
Ελληνικά προϊόντα

Η λογική του είναι σαφής και ανησυχητική:

Περίπου το 40% των εισαγωγών ενέργειας της Κίνας προέρχεται από την περιοχή του Κόλπου. Η κινεζική οικονομία — με τα τεράστια εργοστάσια, τα κέντρα δεδομένων, τη βιομηχανική παραγωγή — εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από φθηνή ενέργεια. Και όχι μόνο: εξαρτάται και από βασικές τεχνολογίες όπως η τεχνητή νοημοσύνη — που απαιτούν τεράστια ποσά ενέργειας για τη λειτουργία των κέντρων δεδομένων.

Οι διαταραχές στον ενεργειακό εφοδιασμό — από τα Στενά του Ορμούζ μέχρι τις επιθέσεις σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις — θα έπλητταν την Κίνα ιδιαίτερα σκληρά. Η οικονομική ανάπτυξη θα επιβραδυνόταν, η βιομηχανική παραγωγή θα μειωνόταν, και ο ρόλος της ως αναδυόμενη υπερδύναμη θα τίθετο σε σοβαρό κίνδυνο.

Για την Κίνα, η ενεργειακή ασφάλεια δεν είναι απλά οικονομικό ζήτημα — είναι ζήτημα επιβίωσης του κράτους.

Ισραήλ και Ρωσία: Οι Στρατηγικοί Νικητές

Αντίθετα με τις κινεζικές ανησυχίες, ο Τζιανγκ προσδιορίζει δύο χώρες που θα επωφεληθούν από την τρέχουσα εξέλιξη.

Το Ισραήλ:

Το Ισραήλ επιδιώκει μακροπρόθεσμους γεωπολιτικούς στόχους στην περιοχή — και έχει συμφέρον να αποδυναμώσει τις ΗΠΑ μέσω μιας παρατεταμένης σύγκρουσης. Μπορεί να ακούγεται παράδοξο — γιατί το Ισραήλ θεωρείται κοντινός σύμμαχος της Αμερικής — αλλά η λογική του Τζιανγκ είναι αυτή: κάθε πόλεμος που εξαντλεί τις ΗΠΑ, αποδυναμώνει τον πιο ισχυρό σύμμαχο του Ισραήλ αλλά ταυτόχρονα εξαφανίζει πιθανούς αντιπάλους στην περιοχή. Η Τεχεράνη αποδυναμώνεται. Οι Χούθι αποδυναμώνονται. Η Χεζμπολάχ αποδυναμώνεται. Και η Αμερική; Αποδυναμώνεται επίσης — αλλά αυτό, για το μακροπρόθεσμο σχέδιο του Ισραήλ, δεν είναι απαραίτητα κακό.

Η Ρωσία:

Η Ρωσία ωφελείται απευθείας και άμεσα. Η αύξηση των τιμών ενέργειας — που προκαλείται από τον πόλεμο στο Ιράν — επιτρέπει στη Μόσχα να παράγει υψηλότερα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου. Και πού πηγαίνουν αυτά τα χρήματα; Στη χρηματοδότηση του πολέμου στην Ουκρανία. Με άλλα λόγια, ο πόλεμος στο Ιράν τροφοδοτεί άμεσα τον πόλεμο στην Ουκρανία. Και αυτό ο Τζιανγκ το θεωρεί ένα από τα πιο ανησυχητικά στοιχεία της συνολικής εικόνας.

Ο Θρησκευτικός Παράγοντας: Η Υποτιμημένη Μεταβλητή

Ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο σημείο στην ανάλυση του Τζιανγκ — αλλά και ίσως το πιο σημαντικό — αφορά την επιρροή των θρησκευτικών πεποιθήσεων στις πολιτικές αποφάσεις.

Ο Τζιανγκ επισημαίνει ότι υπάρχουν ισχυρές ομάδες τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ισραήλ — Ευαγγελικοί Χριστιανοί, Σιωνιστικά λόμπι, θρησκευτικοί εθνικιστές — οι οποίες ερμηνεύουν τη σύγκρουση σε αποκαλυπτικό πλαίσιο. Για αυτές τις ομάδες, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν είναι απλά γεωπολιτικός — είναι μέρος ενός θείου σχεδίου.

Αυτό σημαίνει ότι οι πολιτικές αποφάσεις — που θα έπρεπε να βασίζονται σε στρατηγική λογική και ορθολογικό έλεγχο — επηρεάζονται από ιδεολογικά κίνητρα που δεν υπόκεινται στη λογική. Και αυτό — σύμφωνα με τον Τζιανγκ — καθιστά την πρόβλεψη της πορείας του πολέμου ιδιαίτερα δύσκολη, γιατί οι ηγέτες που λαμβάνουν αποφάσεις δεν ακολουθούν πάντα τη λογική — ακολουθούν την πίστη.

Επικείμενη Χερσαία Επίθεση: Το Νησί Χάργκ και ο Κίνδυνος Νέου Βιετνάμ

Σύμφωνα με τον Τζιανγκ, οι ΗΠΑ — πιεζόμενες από το Ισραήλ — εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο στρατιωτικής επιχείρησης για τον έλεγχο του ιρανικού νησιού Χάργκ.

Το Χάργκ — ένα νησί στον Περσικό Κόλπο — είναι η καρδιά των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου. Από εκεί διέρχεται μεγάλο μέρος της ιρανικής πετρελαϊκής παραγωγής. Η λογική των Ισραηλινών είναι απλή: αν καταλάβεις το Χάργκ, σταματάς τα έσοδα του Ιράν.

Αλλά ο Τζιανγκ προειδοποιεί: μια τέτοια επέμβαση θα μπορούσε να κλιμακωθεί γρήγορα. Μια αρχικά περιορισμένη ανάπτυξη δυνάμεων — μερικές χιλιάδες στρατιώτες, λίγα πλοία — θα μπορούσε να οδηγήσει σε μαζική στρατιωτική κλιμάκωση — συγκρίσιμη με αυτή του Βιετνάμ.

Και όπως τονίζει ο Τζιανγκ, το Ιράν δεν είναι Βιετνάμ. Είναι μια χώρα με 85 εκατομμύρια πληθυσμό, τεράστιο έδαφος, υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, και δεκαετίες προετοιμασίας για ακριβώς αυτό το σενάριο. Μια χερσαία εισβολή δεν θα ήταν απλά δύσκολη — θα ήταν ανθρωποφάγος.

 

Η Ευαλωτότητα των Κρατών του Κόλπου: Το Ντουμπάι σε Κίνδυνο

Ο Τζιανγκ αφιερώνει ιδιαίτερη προσοχή στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα — και ειδικά στο Ντουμπάι.

Το οικονομικό μοντέλο του Ντουμπάι βασίζεται σε δύο στύλους: σταθερότητα και ασφάλεια. Οι επενδυτές, οι τουρίστες, οι εταιρείες — όλοι πηγαίνουν στο Ντουμπάι επειδή πιστεύουν ότι είναι ασφαλές μέρος. Αλλά οι πρόσφατες επιθέσεις — ιρανικοί πύραυλοι που έπληξαν εγκαταστάσεις στον Κόλπο — έδειξαν πόσο εύθραυστα είναι αυτά τα θεμέλια.

Η απώλεια εμπιστοσύνης — από επενδυτές, τραπεζίτες, πολυεθνικές εταιρείες — θα μπορούσε να έχει μακροπρόθεσμες οικονομικές συνέπειες για ολόκληρη την περιοχή. Το Ντουμπάι — η πόλη-θαύμα — θα μπορούσε να γίνει η πόλη-φάντασμα.

Ιαπωνία vs Κίνα: Μετατόπιση Οικονομικής Ισχύος

Ο Τζιανγκ βλέπει μακροπρόθεσμα την Ιαπωνία ως χώρα με πλεονέκτημα. Η Ιαπωνία έχει ιστορικά — μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την κρίση του 2011 — αποδείξει ότι μπορεί να ανακάμπτει από σοβαρές κρίσεις με τρόπο που λίγες χώρες μπορούν.

Αντίθετα, περιγράφει την Κίνα ως δομικά λιγότερο προσαρμόσιμη σε μια μεταβαλλόμενη παγκόσμια τάξη. Η κινεζική οικονομία — παρά το μέγεθός της — βασίζεται σε πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις: φθηνή ενέργεια, ανοιχτές εμπορικές οδούς, σταθερότητα στις αγορές. Αν αυτές οι προϋποθέσεις καταρρεύσουν — λόγω ενεργειακής κρίσης ή κλεισίματος στενών — η κινεζική οικονομία θα πληγεί βαθύτερα από οποιαδήποτε άλλη.

Μια Δύση σε Μετάβαση

Συμπερασματικά, ο Τζιανγκ σκιαγραφεί μια ζοφερή εικόνα της Δύσης. Οι κοινωνικές, δημογραφικές και οικονομικές αλλαγές που βιώνει — από την υπογεννητικότητα μέχρι τη διάβρωση των θεσμών — θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε βαθιά μεταμόρφωση. Η Δύση — όπως την ξέραμε — ενδέχεται να μην υπάρχει σε 20-30 χρόνια.

Θέτει το ζήτημα των κινητήριων δυνάμεων πίσω από αυτές τις εξελίξεις — χωρίς ωστόσο να παρέχει σαφή απάντηση. Αφήνει τον αναγνώστη — και τον Τάκερ Κάρλσον — να συμπεράνει μόνος του.

Τελική Εκτίμηση

Η ανάλυση του Καθηγητή Τζιανγκ είναι σαφής και αμείλικτη:

Οι ΗΠΑ βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα στρατηγικό δίλημμα χωρίς σαφή διέξοδο.
Το Ιράν — αντίθετα από ό,τι περίμεναν — θα μπορούσε να βγει ενισχυμένο — με τον έλεγχο του Ορμούζ να μετατρέπεται σε χρυσή μηχανή εσόδων.
Η Κίνα — και όχι οι ΗΠΑ — είναι ο μεγαλύτερος ηττημένος — λόγω της κρίσιμης ενεργειακής της εξάρτησης.
Ισραήλ και Ρωσία επωφελούνται — κάθε με τον δικό του τρόπο.
Η παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων μετατοπίζεται — με τρόπο που κανείς δεν μπορεί πλέον να αντιστρέψει.

Και το κρίσιμο ερώτημα — αυτό που αφήνει αναπάντητο — παραμένει:

Θα επαληθευτούν αυτές οι προβλέψεις; Ή θα εμφανιστεί κάτι που κανείς — ούτε ο Καθηγητής, ούτε κανείς άλλος — δεν μπόρεσε να προβλέψει;

Ο χρόνος — όπως πάντα — θα απαντήσει.

Πηγή: https://www.triklopodia.gr