Τρομερά αντι-drone συστήματα φτιάχνει η Ελλάδα

Η Ελλάδα αναπτύσσει αντι-drone συστήματα για την προστασία στρατευμάτων και πλοίων κοντά στα τουρκικά σύνορα.

Η Ελλάδα θα δαπανήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για αμυντική καινοτομία, αναφέρουν δυτικά πρακτορεία ειδήσεων και ρωσικές ιστοσελίδες για αντι-drone συστήματα, που εκεί στην Μόσχα θα ήθελαν να δοκιμάσουν και οι ίδιοι στην Ουκρανία.

Τρία συστήματα κατά των drones θα εισέλθουν σε μαζική παραγωγή το 2026

Χρειάστηκαν λίγα μόνο λεπτά για να δείξει τι είναι ικανό ένα νέο ελληνικό σύστημα κατά των drones.

Στην πρώτη του δοκιμαστική λειτουργία τοποθετημένο σε πολεμικό πλοίο που έκανε περιπολία υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ερυθρά Θάλασσα πριν από ένα χρόνο, το σύστημα Centauros εντόπισε και κατέρριψε άμεσα δύο εναέρια drones που εκτοξεύτηκαν από τους Χούθι της Υεμένης, οι οποίοι επιτίθενται σε εμπορικά πλοία στην πολυσύχναστη ναυτική λωρίδα.

“Το Centauros είχε μπλοκάρει τα ηλεκτρονικά τους”, δήλωσε ο Κυριάκος Ενωτιάδης, διευθυντής ηλεκτρονικών στην κρατική εταιρεία Ελληνική Αεροδιαστημική Βιομηχανία (ΕΑΒ), η οποία παράγει το σύστημα κατά των drones.

Η επιτυχημένη δοκιμαστική λειτουργία πρόσθεσε ώθηση στα σχέδια της ελληνικής κυβέρνησης να αναπτύξει μια εγχώρια βιομηχανία για τη μαζική παραγωγή συστημάτων κατά των drones και την κατασκευή drones, ως μέρος ενός προγράμματος 30 δισεκατομμυρίων ευρώ που αποσκοπεί στον εκσυγχρονισμό των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων έως το 2036.

Το ελληνικό αντι-drone σύστημα ονομάστηκε από το μυθολογικό πλάσμα που ήταν μισός άνθρωπος, μισό άλογο, ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ και μπορεί να ανιχνεύσει drones από απόσταση 150 χλμ. (93 μίλια) και να τα εξουδετερώσει από 25 χλμ. (15,5 μίλια).

Η Ελλάδα σχεδιάζει να το εγκαταστήσει τα συστήματα αυτά σε ολόκληρο τον ναυτικό της στόλο.

“Είναι το μόνο δοκιμασμένο σε μάχη σύστημα κατά των drones (που κατασκευάστηκε) στην Ευρώπη”, δήλωσε ο Ενωτιάδης, καθώς δεκάδες υπάλληλοι εργάζονταν κοντά, συναρμολογώντας ηλεκτρονικά εξαρτήματα αντιαεροπορικών πυραύλων.

Η χώρα μας επιταχύνει τον εκσυγχρονισμό του στρατού της και αναπτύσσει τα δικά της συστήματα κατά των drones στα σύνορα με την Τουρκία.

Η ναυαρχίδα του προγράμματος είναι ο ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ, ο οποίος πέρασε με επιτυχία τις δοκιμές μάχης.

Ένα εγχώριο σύστημα κατά των drones αντικαθιστά τις εισαγόμενες λύσεις, αναφέρουν ρωσικά ΜΜΕ.

Το νέο σύστημα ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ, που αναπτύχθηκε από την κρατική Ελληνική Αεροδιαστημική Βιομηχανία (ΕΑΒ), έχει ήδη περάσει τις πρώτες δοκιμές μάχης και έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά του.

Η επιτυχία των δοκιμών ενίσχυσε την εμπιστοσύνη στην ελληνική αμυντική βιομηχανία και έδωσε το πράσινο φως για την ανάπτυξη των συστημάτων αυτών σε στρατηγικές τοποθεσίες, από τα νησιά του Αιγαίου έως τις χερσαίες περιοχές (Έβρος) που γειτνιάζουν με τα τουρκικά σύνορα.

Αυτό δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί επίσημα, αλλά η πιθανότητα είναι υψηλή, αφού οι απειλές από τα τουρκικά drones είναι προφανείς.

Η ΕΑΒ σημειώνει ότι ο ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ μπορεί να ενσωματωθεί όχι μόνο σε πολεμικά πλοία, αλλά και σε χερσαίες πλατφόρμες για το Στρατό Ξηράς, παρέχοντας προστασία από αεροπορικές απειλές σε διάφορες κατευθύνσεις.

Αυτό καθιστά το σύστημα ένα τρομερό εργαλείο στη νέα ελληνική αμυντική αρχιτεκτονική ασφαλείας.

Το πρόγραμμα ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ είναι μόνο μέρος ενός μεγάλης κλίμακας προγράμματος εκσυγχρονισμού αξίας 30 δισεκατομμυρίων ευρώ, που υπολογίζεται έως το 2036, να υλοποιήσει η Ελλάδα.

Στο πλαίσιο του, αναπτύσσονται επίσης φορητά συστήματα κατά των drones Iperion και Telemachus, καθώς και τα δικά της UAV. Στόχος είναι η μείωση της εξάρτησης από τις εισαγωγές και η οικοδόμηση μιας ισχυρής εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.

Όταν θέλουμε ως λαός μπορούμε όχι μόνο να φτιάξουμε σύγχρονα οπλικά συστήματα, όπως το ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ, για παράδειγμα, αλλά αυτά να κάνουν εντύπωση από την Πορτογαλία μέχρι το Κρεμλίνο.

 

Πηγή: pentapostagma.gr 

Read more »

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΖΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Αμφικτύων

Σωκράτης: Δίκαιοι όμως φίλε μου δεν είναι και οι Θεοί; Ας πούμε πως είναι, είπε ο Θρασύμαχος. Εν τοιαύτη περιπτώσει ο άδικος θα είναι και στους Θεούς εχθρός, ενώ ο δίκαιος θα είναι φίλος. Εξακολούθησε Σωκράτη είπε ο Θρασύμαχος να χαίρεσαι το συμπόσιο των λόγων σου, γιατί εγώ φίλε μου δεν προτίθεμαι να φέρω αντιρρήσεις για να μην γίνω δυσάρεστος σ’ αυτούς εδώ που είναι παρόντες

Ελα λοιπόν τότε είπα εγώ συμπλήρωσε μου και το υπόλοιπο μέρος του συμποσίου των λόγων, δίνοντας απαντήσεις όπως και τώρα . Είδαμε λοιπόν ότι οι δίκαιοι αποδεικνύονται και πιο σοφοί και πιο αγαθοί και πιο ικανοί στο να ενεργούν και να πραγματοποιούν, ενώ οι άδικοι δεν μπορούν να κάνουν κάτι συμπράττοντας μεταξύ τους. Αλλά προφανώς και αυτό που λέγαμε , ότι μερικοί άδικοι κάποτε κατόρθωσαν να κάμουν κάτι, είναι αντιθέτως φανερό ότι υπήρχε μέσα τους κάποιο ποσοστό δικαιοσύνης η οποία τους έκανε συγχρόνως και μεταξύ τους να μην αδικεί ο ένας τον άλλο και τους άλλους που πήγαιναν να τους αδικήσουν να μην τους αδικούν. Και έτσι κατόρθωσαν ότι κατόρθωσαν, δηλαδή για τις επιχειρήσεις τις άδικες με την ορμή της αδικίας, αλλά δεν ήταν τελείως άδικοι, ήταν να πούμε μισοάδικοι, γιατί όσοι είναι τελείως κακοί και τελείως άδικοι, είναι ανίκανοι να επιτύχουν κάτι.

Τώρα πρέπει να θέσουμε ένα άλλο θέμα:
Οι δίκαιοι ζουν πιο καλά από τους άδικους και είναι πιο ευτυχείς από αυτούς;

Λοιπόν από όσα είπαμε παραπάνω κατά την γνώμη μου καταδεικνύεται ότι έτσι είναι. Ας εξετάσουμε όμως το θέμα καλύτερα, γιατί η συζήτηση δεν αφορά οποιοδήποτε θέμα άνευ σημασίας αλλά τον τρόπο κατά τον οποίο επιβάλλεται να ζούμε. Τότε λοιπόν άρχισε την εξέταση, είπε ο Θρασύμαχος. Μπορείς να δεις με τίποτα άλλο παρά μόνο με τα μάτια; Όχι βέβαια. Και μόνο με τα αυτιά ακούς ή και με τίποτ’ άλλο; Με τίποτ’ άλλο. Λοιπόν δίκαια μπορούμε να πούμε πως αυτός ακριβώς είναι ο προορισμός αυτών των οργάνων. Βεβαιότατα, λέει ο Θρασύμαχος. Και ως προς τούτο ποια είναι η γνώμη σου, είναι δυνατόν να κλαδέψεις το κλήμα του αμπελιού με το μαχαίρι και με τη σμίλη και με άλλα πολλά τέτοια εργαλεία;

Πως όχι; Θαρρώ όμως πως με κανένα εργαλείο δεν είναι δυνατόν να το κάνω τόσο καλά όσο με το δρεπάνι, το φτιαγμένο γι’ αυτόν τον σκοπό. Πράγματι. Άραγε θα θεωρήσουμε πως αυτό είναι το έργο του δρεπανιού. Και βέβαια θα το θεωρήσουμε αληθές.

Τώρα λοιπόν θαρρώ πως είναι δυνατόν να καταλάβεις καλύτερα εκείνο που πρωτύτερα σε ρωτούσα να με πληροφορήσεις, αν δηλαδή του κάθε πράγματος προορισμός ή μόνο του ή καλύτερα από όλα τ’ αλλα μπορεί να κάνει. Το γνωρίζω πια και κατάλαβα ότι αυτό είναι το έργο κάθε πράγματος. Πάει καλά, είπα εγώ. Είπαμε λοιπόν ότι τα μάτια έχουν από τη φύση ορισμένη αρετή να βλέπουν. Αντίθετα, δεν θα εκτελούσαν το σκοπό τους αν αυτή η αρετή ήταν κακία. Μήπως εννοείς ίσως την τυφλότητα της οράσεως; Όποια είναι η αρετή τους. Ελα λοιπόν στο επόμενο. Η Ψυχή έχει και αυτή κάποιο έργο να εκτελέσει και κανένα άλλο μέσον δεν είναι δυνατόν να εκτελέσει. Σαν τούτο να επιμελείται και να κυβερνά και να σκέπτεται θα μπορούσαμε να τα αποδώσουμε σε τίποτα άλλο, κρίνοντας σωστά και να ισχυριστούμε ότι δεν είναι δικά της αποκλειστικά έργα; Όχι σε κανένα άλλο. Και ως προς τη ζωή. Δε θα πούμε ότι είναι της ψυχής έργο. Και με το παραπάνω μάλιστα είπε. Και για την ψυχή δε συμφωνούμε ότι έχει κάποια αρετή δική της; Συμφωνούμε.

Θα εκτελέσει Θρασύμαχε τον δικό της προορισμό αν στερείται τη δική της αποκλειστική Αρετή ή τούτο είναι αδύνατο; Αδύνατο.

Συνεπώς η μεν δικαία ψυχή και ο δίκαιος άνθρωπος θα ζήσει καλά ενώ ο άδικος κακά. Ετσι φαίνεται σύμφωνα με τους συλλογισμούς σου. Ο δίκαιος άνθρωπος είναι ευτυχής, ο δε άδικος άθλιος. Εστω, είπε. Αλλά κανέναν δεν ωφελεί να είναι άθλιος αλλά να είναι ευτυχής.

Συμπερασματικά μακάριε Θρασύμαχε ποτέ η αδικία δεν είναι ωφελιμότερη από την Δικαιοσύνη


Σχολιασμός:

1. Με το να είσαι δίκαιος επιτυγχάνεις τρία πράγματα:

α.  Ωφελείς πρώτα τον εαυτόν σου, γιατί γίνεσαι ευτυχής και μακρόβιος
β.  Ζεις εν Θεώ και γίνεσαι φίλος τους
γ.  Με το παράδειγμα σου φτιάχνεις καλύτερα τα παιδιά σου και την κοινωνία

2.  Ο μέγιστος φιλόσοφος δίδαξε ότι
- « Καλύτερο είναι να αδικείσαι παρά να αδικείς» διότι όταν αδικείς πρωτίστως βλάπτεις την ψυχή σου
- «Το σπουδαιότερο απόκτημα είναι οι ελεύθερες ώρες»
- «Υπάρχει ένα μόνο καλό η Γνώση και ένα κακό η Αμάθεια»
- «Οι νέοι να καθρεφτίζονται συνέχεια ώστε αν είναι ωραίοι να γίνουν αντάξιοι του εαυτού τους και αν είναι άσχημοι να συγκαλύψουν την ασχήμια τους με την μόρφωση»
- «Εν οίδα ότι ουδέν είδα» κ.α

Αυτά σε εποχή γενικής σήψεως και σκανδάλων από τον υψηλότερο στην τάξη πολιτικό μέχρι το τελευταίο πρόβατο της στάνης μοιάζουν ότι έρχονται από το υπερπέραν, ή από κάποιον πλανήτη.

Πηγή: http://amphiktyon.org/

Read more »

Δεν ήταν μια απλή επίσκεψη! Κοιτώντας πίσω από αυτό που συνέβη πρόσφατα μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ

Η διπλωματία δουλεύει ακούραστα

Σχετικά πρόσφατα, πριν γίνει φυσικά γνωστή η επικείμενη συνάντηση Πούτιν-Τραμπ στην Αλάσκα στις 15/8, μαθεύτηκε πως ο Διευθύνων Σύμβουλος της ρωσικής Κρατικής Εταιρείας Roscosmos επισκέφθηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συναντήθηκε με τον ομόλογό του, τον αναπληρωτή διοικητή της NASA, Σον Ντάφι.

Η επίσκεψη χαρακτηρίστηκε ως απολύτως πολιτική και διπλωματική επίσκεψη και σύμφωνα με σχετικά πρόσφατο άρθρο στο gazeta.ru, τέτοιες συναντήσεις συμφωνούνται εκ των προτέρων και εγκρίνονται στο υψηλότερο επίπεδο. Ειδικά στο πλαίσιο ενός «θερμού πολέμου» στον οποίο συμμετέχουν και οι δύο πλευρές στο έδαφος της Ουκρανίας, όπως σχολιάζεται.
Η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ επικεντρώνεται στην συνεργασία, επομένως, όπως τονίζεται, υπό τις συνθήκες της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ , κατέστη δυνατή η επίσκεψη του επικεφαλής της Roscosmos.

Ο λόγος για τη συνάντηση ήταν η επέτειος της αποστολής Soyuz-Apollo, η οποία έλαβε χώρα κατά τα πιο «κρύα» χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Ο δεύτερος λόγος ήταν η πτήση ενός Ρώσου κοσμοναύτη με ένα αμερικανικό διαστημόπλοιο μαζί με δύο Αμερικανούς αστροναύτες και έναν Ιάπωνα, εκείνο της Space Χ του Έλον Μασκ. Παρουσιάζεται ως σύμβολο του γεγονότος ότι «είναι πιο βολικό να λύνουμε προβλήματα μαζί».

Η εν λόγω κίνηση δεν αποκλείεται να αποτελεί μήνυμα πως ΗΠΑ και Ρωσία -και δη η δεξιά τάξη πραγμάτων που κέρδισε τις εκλογές στις ΗΠΑ και κυριαρχεί στην Ρωσία- οφείλουν να οδηγήσουν μαζί τον πλανήτη στην νέα εποχή χωρίς συγκρούσεις.

Από ρωσικής άποψης, η επίσκεψη της αντιπροσωπείας της Roscosmos φέρεται να αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο της ρωσικής διπλωματίας στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία.

«Γιατί να πολεμάμε αν μπορούμε να εξερευνήσουμε το διάστημα χέρι-χέρι;», αναρωτιέται το ρωσικό μέσο. Άλλωστε, ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός είναι το τελευταίο μεγάλο έργο όπου η Ρωσία και οι ΗΠΑ εξακολουθούν να αλληλεπιδρούν.

Όλα αυτά πριν την συμφωνία για συνάντηση στην Αλάσκα μεταξύ του Πούτιν και του Τραμπ.

Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Ο πραγματικός στόχος στην Μέση Ανατολή! Ο Τραμπ επανέλαβε αυτό που θέλει να γίνει

Θα τα καταφέρει η δεξιά τάξη πραγμάτων;

Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε σήμερα ότι είναι σημαντικό οι χώρες της Μέσης Ανατολής να προσχωρήσουν στις Συμφωνίες του Αβραάμ, οι οποίες στοχεύουν στην εγκαθίδρυση διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ, με τον Αμερικανό πρόεδρο να τονίζει ότι μια τέτοια κίνηση θα διασφαλίσει την ειρήνη στην περιοχή.

«Τώρα που το πυρηνικό οπλοστάσιο που “δημιουργείται” από το Ιράν έχει ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΕΙ εντελώς, είναι πολύ σημαντικό για μένα όλες οι χώρες της Μέσης Ανατολής να προσχωρήσουν στις Συμφωνίες Αβραάμ», έγραψε ο Τραμπ σε ανάρτησή του.

Στο πλαίσιο των Συμφωνιών του Αβραάμ, που υπογράφηκαν κατά την διάρκεια της πρώτης θητείας Τραμπ, τέσσερις χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία κατοίκων συμφώνησαν να εγκαθιδρύσουν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, σε συμφωνίες που έγιναν με την μεσολάβηση των ΗΠΑ.

Η δεξιά τάξη πραγμάτων των ΗΠΑ προσπαθεί λοιπόν να φέρει κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει δυνατό. Συνεννόηση του αραβικού κόσμου με το Ισραήλ, προκειμένου η περιοχή να αποτελέσει απαρχή μιας νέας εποχής για τον πλανήτη και να αποτελέσει παράδειγμα «ειρήνης», όπως την φαντάζονται οι Μεγάλες Δυνάμεις.

Το βλέμμα φυσικά είναι στραμμένο στα Ιεροσόλυμα.

Ωστόσο υπάρχει το «αγκάθι» του Παλαιστινιακού ακόμα…

 

Πηγή: https://www.el.gr 

Read more »

Τί ἰδιαίτερο ἔκαναν κάποιοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;

Τί εἶναι αἵρεση;

Ἡ αἵρεση σημαίνει ὅτι δέν ἀκολουθῶ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά αἱροῦμαι. Αἱροῦμαι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἐκλέγω. Αἴρεση σημαίνει ἐκλογή. Διαλέγω μιά δική μου διδασκαλία, μιά δική μου γνώμη, καί αὐτή τήν γνώμη ἀκολουθῶ ἐγώ, καί δέν μέ ἐνδιαφέρει τί λέει ἡ Ἐκκλησία, τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή καί τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἑπομένως ἡ αἵρεση εἶναι μιά προσωπική διδασκαλία κάποιου πατριάρχη, ἐπισκόπου, ἱερέως, μοναχοῦ, λαϊκοῦ.

Σήμερα ἔχουμε αἱρέσεις;

Ναί, σήμερα ἔχουμε πάρα πολλές αἱρέσεις, γύρω στίς 350-400. Οἱ περισσὀτερες εἶναι ἀπό τόν χῶρο τοῦ προτεσταντισμοῦ· καί πολλές βέβαια ἀπό τίς αἱρέσεις εἶναι καί αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ. Δηλαδή, ὁ παπισμός καί ὁ προτεσταντισμός εἶναι αἱρέσεις. 

Τί εἶναι ὁ οἰκουμενισμός;

Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἦταν ὁ πρῶτος ἅγιος καί μεγάλος θεολόγος, ὁ ὀποῖος εἶπε ὅτι ὁ οἰκουμενισμός δέν εἶναι ἁπλῶς αἵρεση, ἀλλά εἶναι παναίρεση. Περιλαμβάνει ὅλες τίς αἱρέσεις μαζί! Ἡ παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ διδάσκει ὅτι ὅλες οἱ αἱρέσεις εἶναι ἐκκλησίες! Ὅτι ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουνε οἱ Ὀρθόδοξοι, ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουνε οἱ Παπικοί, ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουν οἱ Προτεστάντες καί ἀπό ἕνα κομματάκι τῆς ἀλήθειας ἔχουν ὅλες οἱ αἱρέσεις!

 

Πόσους Ἁγίους ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας μέ τό ἐπίθετο Μέγας;

Δέν ἔχει πάρα πολλούς. Ἄς θυμηθοῦμε μερικούς. Ὁ Μέγας Βσίλειος, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ Μέγας Εὐθύμιος.
 

Τί ἔκαναν ὅλοι αὐτοί καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;

Ὀνομάστηκαν Μεγάλοι, γιατί εἶχαν τήν καρδιά τους καί τόν νοῦ τους ἀνοιχτό, σέ ἐγρήγορση, ὥστε νά ἐντοπίζουν καί νά καταδικάζουν τίς αἱρέσεις. Νά μἠ φθαρεῖ ἡ πίστη μας.

Γράφει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος γιά τόν Μέγα Ἀντώνιο: «καί τῇ πίστει δέ πάλι θαυμαστός ἦν καί εὐσεβής, ...καί τήν τῶν ἀρειανῶν αἵρεσιν ἐβδελύσσετο». Σιχαινόταν, ἀηδίαζε ὁ Μέγας Ἀντώνιος τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου. «Οὔτε Μανιχαίοις ἤ ἄλλοις τισίν αἱρετικοῖς ὡμίλησε φιλικά». Τώρα, δυστυχῶς, ὄχι μόνον μιλᾶμε φιλικά μέ τούς αἱρετικούς, ἀλλά τούς ἐξυμνοῦμε, τούς προβάλλουμε καί συμπροσευχόμαστε μαζί τους!

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com/

Read more »

Μάικλ Ρούμπιν- "Η Τουρκία οδεύει σε κατάρρευση & διαμελισμό"- Οι λόγοι & η αδιέξοδη πολιτική

Γράφει ο Μάικλ Ρούμπιν, Washington Examiner

Η Τουρκία στην κορυφή – ή έτσι φαίνεται

Η Τουρκία διανύει περίοδο επιφανειακής ισχύος. Η στενή σχέση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αποδίδει καρπούς, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ επιδιώκει την επίσπευση της πώλησης του μαχητικού αεροσκάφους F-35 Joint Strike Fighter στην Τουρκία. Την ίδια στιγμή, η τουρκική αμυντική βιομηχανία —που ελέγχεται από τον γαμπρό του Ερντογάν— αντιγράφει τεχνολογίες στρατιωτικού εξοπλισμού και αποκομίζει δισεκατομμύρια δολάρια, συχνά πουλώντας drones και άλλα όπλα σε μερικά από τα πλέον αποκρουστικά καθεστώτα του κόσμου.

Παράλληλα, η Hay’at Tahrir al Sham —μια φιλοτουρκική ένοπλη οργάνωση— ανέτρεψε τον Σύρο Πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ στις 8 Δεκεμβρίου 2024 και πλέον ελέγχει τη χώρα. Αν και στο παρελθόν η Συρία αποτελούσε απειλή για την Τουρκία —οι δύο χώρες έφτασαν στα πρόθυρα πολέμου το 1997— σήμερα η Άγκυρα αποτελεί την κυρίαρχη διπλωματική και οικονομική δύναμη στη Συρία. Μόνο από την ανοικοδόμηση της χώρας, τουρκικές εταιρείες που ελέγχονται από ανθρώπους του περιβάλλοντος του Ερντογάν αναμένεται να κερδίσουν συμβόλαια δισεκατομμυρίων.

Εσωτερικά: η απολυταρχία του Ερντογάν και η ψευδαίσθηση ευημερίας

Στο εσωτερικό, η φυλάκιση των βασικών πολιτικών αντιπάλων του Ερντογάν χωρίς καμία συνέπεια του δίνει την αίσθηση παντοδυναμίας. Η «τελική επιτυχία» του φαίνεται να είναι η επιβολή εκεχειρίας στους Κούρδους —ύστερα από χρόνια βομβαρδισμών— και ο εξαναγκασμός τους να καταθέσουν τα όπλα.

Ωστόσο, η εικόνα απατά. Παρότι ο Ερντογάν ενδέχεται να φαντασιώνεται τον εαυτό του ως έναν νέο σουλτάνο που επαναφέρει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Τούρκοι ενδέχεται να τον θυμούνται ως εκείνον που, λόγω αλαζονείας, οδήγησε τη χώρα στην κατάρρευση. Με τον πληθωρισμό να καλπάζει και την τουρκική λίρα να καταρρέει, η ευημερία της χώρας είναι ψευδαίσθηση. Όπως ακριβώς η Ισλαμική Επανάσταση του Ιράν οδήγησε σε ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης για τον ιρανικό λαό, έτσι και η αργή «Ισλαμική Επανάσταση» του Ερντογάν οδηγεί στον μαρασμό της τουρκικής μεσαίας τάξης.

Η απομόνωση της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον

Αν και ο Τραμπ μπορεί να πιέζει το Κογκρέσο να εγκρίνει την πώληση του πλέον προηγμένου μαχητικού αεροσκάφους των ΗΠΑ, η εμμονή του Ερντογάν με την προσωπική του σχέση με τον Αμερικανό πρόεδρο —σε βάρος της ευρύτερης θεσμικής διπλωματίας— έχει οδηγήσει στην πτώση της επιρροής της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον. Μετά το φιάσκο με τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, Έρικ Άνταμς, πολλοί Αμερικανοί πολιτικοί θεωρούν πλέον τη συνεργασία με την Τουρκία ως ρίσκο. Το Τουρκικό Κογκρεσιακό Καυκάσιο, που κάποτε αριθμούσε εκατοντάδες μέλη, σήμερα έχει περιοριστεί στο ένα τρίτο.

Ο Τραμπ μπορεί προς το παρόν να κρατά τις σχέσεις ΗΠΑ–Τουρκίας ζωντανές, όμως τα κοινά συμφέροντα που στήριζαν παραδοσιακά τις διμερείς σχέσεις έχουν πλέον καταρρεύσει. Η διεθνής εικόνα της Τουρκίας είναι τοξική, και ούτε Ρεπουμπλικάνοι ούτε Δημοκρατικοί φαίνεται να επιθυμούν να την υπερασπιστούν.

Το στοίχημα στη Συρία και η επιστροφή των τζιχαντιστών

Το τουρκικό στοίχημα στη Συρία αναμένεται να γυρίσει μπούμερανγκ. Όλες οι χώρες που στήριξαν ισλαμιστές ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής —όπως η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Συρία— υπέστησαν τις συνέπειες. Ο προσωρινός πρόεδρος της Συρίας, Αχμάντ αλ Σαράα, ήδη αποτυγχάνει, και οι εξτρεμιστές που ενίσχυσε ο Ερντογάν είναι πιθανό να τρομοκρατήσουν την περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, για δεκαετίες.

Η κουρδική ήττα ως Πύρρειος νίκη

Η φαινομενική νίκη επί των Κούρδων αποδεικνύεται Πύρρειος. Ο Ερντογάν δεν δείχνει πρόθεση για ειρηνική συνύπαρξη και επιδιώκει τον πλήρη εξευτελισμό τους. Καθώς το φιλοτουρκικό καθεστώς στη Συρία τους καταδιώκει, οι Κούρδοι δεν έχουν πού να πάνε — παρά μόνο στα βουνά της Τουρκίας ή στις παραγκουπόλεις της Κωνσταντινούπολης. Όταν οι συγκρούσεις ξαναρχίσουν, ενδεχομένως με εξωτερική υποστήριξη προς τους Κούρδους, το επίκεντρο της σύγκρουσης θα βρίσκεται εντός της Τουρκίας. Η ηρεμία που απολάμβανε η χώρα για χρόνια —αν όχι δεκαετίες— θα λάβει τέλος.

Η αγκαλιά με τη Χαμάς και το επικίνδυνο προηγούμενο

Το τελευταίο και ίσως πιο επικίνδυνο βήμα είναι η ανοιχτή στήριξη του Ερντογάν προς τη Χαμάς. Η επιθετική του υπεράσπιση της παλαιστινιακής ανεξαρτησίας δημιουργεί ένα προηγούμενο που μπορεί να επιστρέψει ως μπούμερανγκ. Αν ονομάζει τη βία της Χαμάς «νόμιμη αντίσταση», τότε —κατ’ αναλογία— και η κουρδική τρομοκρατία μπορεί να χαρακτηριστεί νόμιμη. Αν υποστηρίζει την ανεξαρτησία παρά τα αναγνωρισμένα σύνορα, τότε και χώρες όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ ή ακόμη και οι Άραβες σύμμαχοί του, που ενοχλούνται από την ανάμειξή του στις εσωτερικές τους υποθέσεις, μπορεί να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία των Κούρδων και να «ξανασχεδιάσουν τον χάρτη» κατά το δοκούν. Οι αντιρρήσεις της Άγκυρας ενδέχεται να αγνοηθούν.

Το παλαιστινιακό προηγούμενο ανοίγει την πόρτα σε κουρδικό δημοψήφισμα

Οι περιπτώσεις Παλαιστινίων και Κούρδων δεν είναι απολύτως ταυτόσημες: στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα ζουν 5 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι, ενώ οι Κούρδοι στην Τουρκία ξεπερνούν τα 25 εκατομμύρια. Όταν ο Ερντογάν αποχωρήσει από την εξουσία, θα αφήσει πίσω του μια χώρα στα πρόθυρα κατάρρευσης. Είναι απίθανο να αναδειχθεί κάποιος εξίσου ισχυρός διάδοχος. Όταν οι Κούρδοι αξιοποιήσουν το παλαιστινιακό προηγούμενο, η Τουρκία δύσκολα θα καταφέρει να αποτρέψει τη διάσπαση. Αν η Άγκυρα αντιδράσει, το μόνο που θα χρειαστεί οι Κούρδοι να ζητήσουν είναι ένα δημοψήφισμα — το αποτέλεσμα του οποίου θα επιβεβαιώσει ότι μια ενιαία Τουρκία είναι εξίσου ξεπερασμένη όσο και μια ενιαία Γιουγκοσλαβία.

 

Πηγή: https://trelogiannis.blogspot.com 

Read more »

«Εκεί δρα ο Σατανάς»: Τι ειπώθηκε για τα τελετουργικά των ελίτ

Βίντεο επίκαιρο όσο ποτέ μετά τα όσα ακούγονται στις ΗΠΑ για τη λίστα του παιδεραστή Έπσταϊν.

Ο γνωστός Αμερικανός δημοσιογράφος, Tucker Carlson, σχολιάζει το πώς οι διάφορες ελίτ (πολιτικές κ.α.) εκτελούν επί της ουσίας δαιμονικές τελετουργίες με αντάλλαγμα την εξουσία.

Η ανάμειξη μάλιστα νεαρών ατόμων ως «θύματα» των διαφόρων ελίτ προκαλεί ακόμα μεγαλύτερο αποτροπιασμό:

«Δεν πρόκειται για σεξ. Είναι κάτι πνευματικό… Είναι η έξαψη της καταστροφής της αθωότητας. Και αυτός είναι ο ορισμός του σατανικού.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται ο Σατανάς. Δεν είναι απλώς μία σεξουαλική έλξη. Όχι, η ιδέα είναι πως “καταστρέφω κάτι αγνό”.

“Προσκύνα με και θα σου δώσω όλη τη δύναμη”. Και αυτή είναι ξεκάθαρα η συμφωνία μεταξύ των ηγετών όταν δολοφονούν με έναν ηθελημένο τρόπο και όταν καταστρέφουν την αθωότητα και την ομορφιά, το κάνουν αυτό σε αντάλλαγμα δύναμη/εξουσία»:

Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Μετά τον πόλεμο των 12 ημερών μεταξύ Ισραήλ και Ιράν

Ευάγγελος Κοροβίνης

Μετά τον πόλεμο των 12 ημερών υπάρχει συγκρατημένη αισιοδοξία ότι η εκεχειρία θα διαρκέσει για κάποιο διάστημα. Οι πρωταγωνιστές της σύγκρουσης έχουν λόγους αυτοπεριορισμού και αυτοσυγκράτησης. Το Ισραήλ δέχθηκε ισχυρά πλήγματα και η οικονομία του είναι υπό κατάρρευση. Το Ιράν υπέστη και αυτό σημαντικές ζημιές, ενώ ο Τραμπ συνειδητοποίησε ότι δεν μπορεί να εξουδετερώσει εύκολα και γρήγορα το πυρηνικό πρόγραμμα της Περσίας.

Οι εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και τον κόσμο θα κριθούν από την στάση που θα κρατήσουν οι εμπλεκόμενοι, από τώρα και στο εξής. Θα επιμείνει άραγε το Ισραήλ στις μαξιμαλιστικές του θέσεις για μηδενικό εμπλουτισμό ουρανίου, για καταστροφή των υπερηχητικών πυραύλων του Ιράν και ανατροπή του καθεστώτος αυτής της χώρας;

Ο Τραμπ θα απορρίψει οριστικά έναν πόλεμο διαρκείας με το Ιράν μένοντας έτσι πιστός στις προεκλογικές του υποσχέσεις για σταμάτημα των «ατέρμονων» πολέμων; Το Ιράν με την σειρά του θα επιμείνει στο πυρηνικό του πρόγραμμα ριψοκινδυνεύοντας να γίνει η τελευταία σύγκρουση ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο με νέους γύρους επιθέσεων εναντίον του;

Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε κυρίως με το τελευταίο ερώτημα, την κατάληξη δηλαδή που μπορούν να έχουν οι διεργασίες και οι ζυμώσεις στο εσωτερικό του Ιράν μετά τον πρόσφατο πόλεμο. Το Ιράν μπορεί καταρχάς να επιλέξει την οδό της διπλωματίας με στόχο την επίτευξη ενός τρόπου συνύπαρξης με την Δύση, ενός modus vivendi διαρκείας που θα προβλέπει και την χαλάρωση ή την κατάργηση των κυρώσεων που του έχουν επιβληθεί.

Μια δεύτερη πιθανότητα είναι να επιδιώξει να αποκτήσει γρήγορα πυρηνικά όπλα με στόχο να παρεμποδίσει νέες επιθέσεις εναντίον του και να διαφυλάξει την εθνική του ανεξαρτησία. Μια τρίτη οδός, τέλος, είναι η μετατροπή των καλών σχέσεων που διατηρεί με την Ρωσία και την Κίνα σε επίσημη και ολόπλευρη συμμαχία.

Ο δρόμος της διπλωματίας θα ενέτασσε το Ιράν στα σχέδια διαμόρφωσης μιας νέας Μέσης Ανατολής που φαίνεται να προωθεί ο Τραμπ, για τον οποίο είναι θελκτική καταρχάς η απόσπαση του Ιράν από την ρωσοκινεζικη επιρροή. Οι αμερικανικοί σχεδιασμοί προβλέπουν επιπλέον πλήρη και ανεπιφύλακτη παροχή προστασίας στο Ισραήλ από τις ΗΠΑ με αντάλλαγμα μια εκεχειρία διαρκείας στην Γάζα. Οι Άραβες θα αναλάβουν τον έλεγχο της πολύπαθης λωρίδας και η Χαμάς θα εξορισθεί. Το παζλ αυτό συμπληρώνεται με την ομαλοποίηση των σχέσεων της Σαουδικής Αραβίας με το Ισραήλ, μια κίνηση δηλαδή διεύρυνσης των συμφωνιών του Αβραάμ. Το σχέδιο αυτό, για μια νέα Μέση Ανατολή, μοιάζει μετέωρο καθώς προσκρούει στις μακροπρόθεσμες βλέψεις και την αδιαλλαξία του Ισραήλ, μεταξύ των άλλων.

Η απόκτηση, τώρα, πυρηνικών όπλων από το Ιράν είναι ελκυστική για μια μερίδα της περσικής ελίτ αλλά και για ένα υπολογίσιμο μέρος του ιρανικού λαού. Και αυτό όχι μόνον για λόγους αποτροπής νέων επιθέσεων αλλά και για λόγους διαφύλαξης της ανεξαρτησίας αυτής της χώρας από όλους τους πόλους του διεθνούς συστήματος. Οι Πέρσες έχουν σε μεγάλη περιωπή την ανεξαρτησία τους. Είναι ένα περήφανο έθνος με μακρά ιστορική διαδρομή, Ίδρυσαν διαδοχικά τρεις αυτοκρατορίες: Των Αχαιμενιδών (550π.Χ-330π.Χ),των Σασσανιδών (224μ.Χ-651μ.Χ) και των Σαφαβιδών (1501μ.Χ-1722μ.Χ).

Παρά την κατάκτησή τους από τους Άραβες και τον εξισλαμισμό τους διατήρησαν την πολιτισμική ιδιαιτερότητά τους με την αναγόρευση της σιϊτικής εκδοχής του Ισλάμ σε κυρίαρχο θρήσκευμά τους. Το Ιράν αποτελεί εξαίρεση στην Μέση Ανατολή, όπου τα σύνορα των κρατών χαράχθηκαν αυθαίρετα μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της οποίας σημειωτέον δεν υπήρξε ποτέ τμήμα η Περσία. Η χώρα αυτή άντεξε την κατάκτηση της από τον Μ. Αλέξανδρο και τις επιδρομές του Τζένγκις Χαν και του Ταμερλάνου. Πρόσφατα σχετικά εξήλθε νικήτρια από τον οκταετή πόλεμο της με το Ιράκ, το οποίο υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ, την Γαλλία και την ΕΣΣΔ.

Ενισχυτική αυτής της δεύτερης επιλογής, της απόκτησης δηλαδή πυρηνικών όπλων από το Ιράν, είναι η έντονη συσπείρωση μεγάλου μέρους του ιρανικού λαού (και αντιφρονούντων) γύρω από την σημαία του έθνους, στην διάρκεια της αναμέτρησης και μετά από αυτήν. Οι νέες γενιές εξάλλου, οι οποίες δεν γνώρισαν την ιρανική επανάσταση του 1979 και τον οκταετή πόλεμο με το Ιράκ, ήρθαν τώρα σε επαφή με μια πραγματικότητα που ξεπερνάει το εγώ τους και τους προσδίδει μια υπερατομική ταυτότητα. Η απόκτηση πυρηνικών όπλων, αν και ιδιαίτερα ελκυστική, προσκρούει στις αντιρρήσεις φιλικών χωρών, όπως η Ρωσία και η Κίνα. Θα αποξενώσει επίσης τους Άραβες, αρκετοί από τους οποίους ομαλοποίησαν τις σχέσεις τους με το Ιράν πρόσφατα, με την μεσολάβηση της Κίνας.

Όσον αφορά, τέλος, την σύναψη επίσημης και ολόπλευρης συμμαχίας μεταξύ Ιράν από την μια μεριά και Κίνας και Ρωσίας από την άλλη, είναι σαφές ότι θα είχε πολλά πλεονεκτήματα για την Τεχεράνη. Η ενίσχυση της ανεπαρκούς αεράμυνας καθώς και της πολεμικής αεροπορίας του Ιράν είναι δύο από αυτά. Όταν όμως μια χώρα συνασπίζεται με σαφώς ισχυρότερα κράτη θα πρέπει να αποδεχθεί έναν υποδεέστερο και εξαρτημένο ρόλο στα πλαίσια της δημιουργούμενης συμμαχίας. Οι ταραγμένες σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ρωσίας τους τελευταίους δύο αιώνες είναι ένα πρόσθετο εμπόδιο.

Από τις τρείς επιλογές που μπορούν να κάνουν οι Ιρανοί η πιο συμφέρουσα για την Ελλάδα είναι η πρώτη, αν και όπως ειπώθηκε είναι η λιγότερο πιθανή. Το Ιράν στα πλαίσιά της θα μπορούσε «να πατάει σε δυο βάρκες» ταυτόχρονα, να έχει καλές σχέσεις και με τους Δυτικούς και με τους ρωσοκινεζους. Καθώς η Τουρκία θα έπαυε να μονοπωλεί την θέση του «επιτήδειου ουδέτερου» στην περιοχή, θα απομειώνονταν το διαπραγματευτικό της βάρος. Αν μάλιστα εξομαλύνονταν οριστικά και πλήρως και οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Ρωσία η θέση της Τουρκίας θα αποδυναμώνονταν δραστικά.

 

Πηγή: https://averoph.wordpress.com 

Read more »

Τα σοφά λόγια του Πούτιν για την οικονομική στρατηγική της Ρωσίας

Τι ανέφερε


Σύμφωνα με τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν, η Ρωσία αναπόφευκτα θα έχανε την κυριαρχία της εάν βασιζόταν αποκλειστικά στα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο και εγκατέλειπε την εγχώρια παραγωγή υπέρ των εισαγωγών.

Σε πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε στον δημοσιογράφο Πάβελ Ζαρούμπιν, την οποία επικαλείται το RT, ο Πούτιν υπερασπίστηκε την προσπάθεια δεκαετιών της Ρωσίας να τοπικοποιήσει την αυτοκινητοβιομηχανία, λέγοντας ότι είναι απαραίτητο για την προστασία της οικονομικής και πολιτικής αυτονομίας της χώρας.

Υπενθύμισε ότι την δεκαετία του 1990 πολλοί από τους κυβερνητικούς συναδέλφους του ήθελαν να εγκαταλείψουν τις προσπάθειες ανάπτυξης της αυτοκινητοβιομηχανίας και αντ’ αυτού να βασιστούν σε οχήματα ξένης κατασκευής, μια άποψη στην οποία αντιτάχθηκε.

«Πρέπει να μιλήσουμε για τεχνολογική ανεξαρτησία… Αν αγοράζουμε τα πάντα με τα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο – και τώρα [η Δύση] προσπαθεί να μας αποκόψει από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο – τότε η Ρωσία απλώς θα χάσει την ανταγωνιστικότητά της, και μαζί της, την κυριαρχία της», είπε.

Σύμφωνα με τον Πούτιν, οι προσπάθειες βελτίωσης της εγχώριας αυτοκινητοβιομηχανίας ξεκίνησαν με τη συνεργασία με δυτικούς εταίρους που είχαν άδεια κατασκευής εργοστασίων συναρμολόγησης στη Ρωσία. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, οι αρχές σταδιακά αυστηροποίησαν τις απαιτήσεις τοπικής προσαρμογής, απαιτώντας από τις αυτοκινητοβιομηχανίες να παράγουν περισσότερα εξαρτήματα εγχώρια.

«Αυτή ήταν σοβαρή δουλειά. Ουσιαστικά δημιουργούσαμε τα δικά μας αυτοκίνητα», σχολίασε ο Πούτιν, προσθέτοντας ότι η προσπάθεια απέδωσε καρπούς μετά την κλιμάκωση της ουκρανικής σύγκρουσης το 2022, η οποία είδε μια έξοδο δυτικών εταιρειών από τη Ρωσία, καθώς οι υποστηρικτές του Κιέβου επέβαλαν κυρώσεις κατά της Μόσχας.

 

Πηγή: https://www.el.gr/ 

Read more »

Από που πηγάζει η αντιρωσική υστερία των ευρωπαϊκών ελίτ

Γράφει ο ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Πολύ πριν οι Ρώσοι εισβάλουν στην Ουκρανία, ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού ότι είχαμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο, κεντρικό στοιχείο της οποίας ήταν η αμερικανική στρατηγική της “διπλής ανάσχεσης” (double containment), δηλαδή τόσο της Ρωσίας, όσο και της Κίνας. Στην πραγματικότητα, προϊόν αυτής της στρατηγικής ήταν ο νέος Ψυχρός Πόλεμος. Στον αντίποδα, ο Ντόναλντ Τραμπ, επιδιώκει να εστιάσει στην ανάσχεση της Κίνας, εξ’ ου και τα ανοίγματα του προς την Ρωσία και η προσπάθεια απεμπλοκής των ΗΠΑ από τον ουκρανικό πόλεμο.

Ένας από τους κύριους λόγους πίσω από την στάση Τραμπ, είναι η επιδίωξη του να αποσπάσει την Ρωσία από την σύμπλευση της με την Κίνα, καθώς η πολιτική της “διπλής ανάσχεσης” εκ των πραγμάτων ωθεί τις δύο μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις τη μία στην αγκαλιά της άλλης. Δεν σημαίνει, βεβαίως, ότι οι ΗΠΑ θέλουν να εμπλακούν σε πόλεμο με την Κίνα, αλλά προσδοκούν να μην γίνει πρώτος μεταξύ ίσων σε ένα πολυπολικό σύστημα.

Διότι, αν τα πράγματα παραμείνουν στην ίδια γραμμή, θα δημιουργηθεί το πρόπλασμα ενός γεωπολιτικού μεγέθους που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πρώτη υπέρ-υπερδύναμη (hyper power) στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεδομένου ότι τα μεγέθη αυτού του συμπλόκου είναι απλά τεράστια, από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς.

Κι αυτό, παρότι η Ρωσία με την Κίνα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 είχαν μετατραπεί σε θανάσιμους γεωπολιτικούς αντιπάλους. H μαοϊκή Κίνα, μάλιστα, είχε προσεγγίσει στρατηγικά τις ΗΠΑ, έτσι ώστε να αντιμετωπίσει την τότε σοβιετική απειλή. Δεν πρόκειται λοιπόν για “φυσικούς” συμμάχους και η καχυποψία μεταξύ τους είναι δεδομένη.

Για να μπορέσουν, λοιπόν, οι ΗΠΑ να επαναφέρουν την παραδοσιακή λογική του “διαίρει και βασίλευε” και να αποφύγουν την δημιουργία μιας υπερ-υπερδύναμης, πρέπει να σπάσουν τον άξονα Ρωσίας-Κίνας. Πρέπει, επομένως, να ανοίξουν διαύλους με την Μόσχα, για να μην είναι αναγκασμένη να είναι εξαρτημένη από το Πεκίνο. Για να ξεκινήσει και να πετύχει αυτό πρέπει να τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία. Όμως ο τερματισμός του πολέμου είναι μία δύσκολη διαδικασία, όπως διαπιστώνει ο Τραμπ. Ο κύριος λόγος είναι ότι οι πόλεμοι αποκτούν πάντα την δική τους δυναμική και δεν αρκούν οι καλές προθέσεις για να τερματιστούν.

Το ερώτημα μετά τις τελευταίες εξελίξεις, είναι τελικώς ο Τραμπ παρασυρθεί στην λογική του “κόμματος του πολέμου”, της ΕΕ και του αμερικανικού βαθέος κράτους, όπως εμφανώς επιδιώκουν να τον ρυμουλκήσουν. Με την διορία των 50 ημερών που έδωσε στην Μόσχα για να καταλήξει σε εκεχειρία και την διάψευση του δημοσιεύματος των Financial Times ότι έδωσε πράσινο φως στον Ζελένσκι για πλήγματα στην Μόσχα (ο Λευκός Οίκος αναφέρθηκε σε απλή “περιέργεια” του Τραμπ, για το αν έχουν οι Ουκρανοί αυτή την δυνατότητα) δείχνει ότι ακόμα επιδιώκει να το αποφύγει, χωρίς βεβαίως να μπορούμε να προεξοφλήσουμε την συνέχεια.

Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος

Τί είναι, όμως, αυτό που ώθησε τη Δύση στο να στραφεί εναντίον και των δύο, αντί να επιλέξει μια πολιτική “διαίρει και βασίλευε” που είναι και το θεμέλιο της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής σοφίας; Μια αρχική απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι αυτή ήταν μια αναγκαστική επιλογή, γιατί και οι δύο αυτές χώρες είναι ακραία εχθρικές και επιθετικές έναντι της Δύσης, με αποτέλεσμα να μην αφήνεται κάποια άλλη επιλογή πέραν από την αντιπαλότητα. Όμως, κάτι τέτοιο δεν φαινόταν να επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα. Στην πραγματικότητα, τόσο η Κίνα, όσο και η Ρωσία, αυτό που κυρίως επιδίωκαν και επιδιώκουν είναι να δημιουργήσουν μια ζώνη ασφαλείας στο εγγύς εξωτερικό τους, κάτι που ουδόλως απειλεί τα στρατηγικά συμφέροντα των Δυτικών χωρών.

Η Κίνα προσπαθεί –με μια παρανοϊκή ανάγνωση του Δικαίου της Θάλασσας– να μετατρέψει τη Νότιο Σινική Θάλασσα σε κινεζικό “γαλάζιο έδαφος”, έτσι ώστε να δημιουργήσει μια θαλάσσια προέκταση που θα λειτουργεί ως γεωπολιτική ασπίδα. Αυτή ναι μεν είναι μια επιθετική ενέργεια έναντι των χωρών της περιοχής, πλην όμως εκφράζει μια αμυντική λογική στο ευρύτερο διεθνές επίπεδο. Στον αντίποδα των ΗΠΑ, συνορεύει με χώρες που είναι ανταγωνιστικές της.

Γενικότερα, η Κίνα ούτε μπορεί, ούτε θέλει να διεκδικήσει τη θέση που (υποτίθεται) ότι κατείχαν μέχρι τώρα οι ΗΠΑ ως ηγέτιδα δύναμη του πλανήτη. Οι “αποικιοκρατικές” της διεισδύσεις σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής δεν απειλούν τα ζωτικά συμφέροντα της Δύσης. Είναι δε εξόχως τρωτές σε δυτικά αντίμετρα, αν έτσι κριθεί σκόπιμο.

Τις διαδρομές δε που ενώνουν την Κίνα με τον έξω κόσμο συνεχίζει να ελέγχει κατά κύριο λόγο η Δύση και οι σύμμαχοί της. Επιπροσθέτως, η σημερινή Κίνα, σε αντίθεση με αυτήν της μαοϊκής εποχής, είναι πιο τρωτή, ακριβώς γιατί εξαρτάται από το εξωτερικό για εισροές πρώτων υλών, ενέργειας, τροφίμων και στο μέλλον πιθανώς και πόσιμου νερού, όπως επίσης και για τις εξαγωγές των προϊόντων της. Όσο αυξάνεται η ισχύς της Κίνας, όντας εμπορική αυτοκρατορία, τόσο αυξάνεται η τρωτότητα της…

Η Ουκρανία ως buffer state

Από πλευράς της, η Ρωσία έχει εκπέσει αμετάκλητα από τη θέση της υπερδύναμης που κατείχε ως Σοβιετική Ένωση. Αντιμετωπίζει σήμερα πολλά προβλήματα και κυρίως δεν δείχνει διάθεση να απειλήσει κάποιο δυτικό κράτος. Σε ό,τι αφορά στην Ουκρανία, αυτό που σταθερά επεδίωκε το Κρεμλίνο ήταν να την μετατρέψει σε buffer state (κράτος-μαξιλάρι). Δηλαδή, να λειτουργεί ως μια ουδέτερη ζώνη, ως χώρα “αποσβεστήρας κραδασμών”, μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ.

Αν αυτό είχε συμφωνηθεί κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είχαμε φτάσει στη ρωσική εισβολή. Το Κίεβο, ωστόσο, ζητούσε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και το ΝΑΤΟ δήλωνε ότι ακολουθεί πολιτική “ανοικτών θυρών”. Έτσι, μετά τα γεγονότα του 2014, που οδήγησαν στην ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης, η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία και παράλληλα άναψε το πράσινο φως για την απόσχιση των ρωσόφωνων ανατολικών επαρχιών του Ντονμπάς. Και τα δύο αυτά προβλήματα ήταν προβλήματα μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, που δεν έθιγαν συμφέροντα της Δύσης.

Απασχόλησαν, όμως, την αμερικανική γεωστρατηγική, επειδή ακριβώς αυτή εκπορεύεται από το δόγμα της “διπλής ανάσχεσης”. Στο πλαίσιο αυτό, τόσο η Ρωσία, όσο και η Κίνα, αντιμετωπίζονταν με “υπερβάλλουσα” εχθρότητα. Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος, λοιπόν, ήταν πραγματικότητα πολύ πριν τη ρωσική εισβολή.

Και ενώ τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία ξεχωριστά δεν μπορούν να απειλήσουν τη δυτική ηγεμονία, εντούτοις και οι δύο μαζί συνθέτουν ένα σχήμα με τεράστιο γεωπολιτικό δυναμικό, που ξεπερνά κατά πολύ το απλό άθροισμα των μεγεθών τους. Για την ακρίβεια, μετατρέπεται στον κατεξοχήν υποψήφιο παγκόσμια ηγεμόνα και βεβαίως σε στρατηγική απειλή για τη Δύση. Αυτό ακριβώς έχει κατανοήσει ο Τραμπ, όχι όμως και η υπόλοιπη Δύση, η οποία εμμένει σε μία παράλογη στρατηγική…

Η ρίζα της δυτικής συμπεριφοράς

Για να εντοπίσουμε τα αίτια αυτής της δυτικής συμπεριφοράς πρέπει να κατέβουμε κάτω από το επίπεδο της ανάγνωσης της “ρεαλιστικής” Σχολής των διεθνών σχέσεων, που αναζητεί σχέσεις βασισμένες σε μετρήσιμα γεωπολιτικά συμφέροντα και σε λογική ισορροπίας ισχύος. Άποψη του γράφοντος είναι ότι η συμπεριφορά της Δύσης όλο το προηγούμενο διάστημα (πριν τη ρωσική εισβολή) οφειλόταν εν πολλοίς σε μια υπαρξιακή κρίση που εντοπίζεται στον ίδιο τον πολιτισμικό της πυρήνα.

Η Δύση υποφέρει από μια βαθιά κρίση ταυτότητας κι αυτό εκδηλώνεται σε φαινομενικά παράλογες γεωπολιτικές συμπεριφορές. Αν θα θέλαμε να το πούμε με όσο το δυνατόν λιγότερα λόγια θα λέγαμε ότι η Δύση σήμερα βρίσκεται σε έναν ιδιότυπο “πόλεμο πολιτισμών” με τον ίδιο της τον εαυτό. Ένα βαθύ ενοχικό στοιχείο, που έτσι και αλλιώς είναι ενδημικό στον δυτικό πολιτισμό, σήμερα έχει φθάσει σε ακραία επίπεδα και οδηγεί σε αναγνώσεις αυτοάρνησης μεγάλα κομμάτια των δυτικών κοινωνιών.

Εκφάνσεις αυτού του φαινομένου είναι η επίθεση που βλέπαμε στις ΗΠΑ μέχρι πρότινος, στους αρχαίους Έλληνες κλασικούς σαν “ρατσιστές” ή η συλλήβδην καταγγελία του δυτικού πολιτισμού σαν “σεξιστικού”, “πατριαρχικού”, “ρατσιστικού”, μία παράνοια που “φρέναρε” μερικώς η εκλογή Τραμπ. Είναι επίσης εμμονές, όπως στην πράσινη ενέργεια, που οδήγησαν σε ενεργειακή αυτοκτονία χώρες της ΕΕ. Όπως εκφάνσεις του είναι η άρνηση της έννοιας του έθνους, του λαού και του φύλου, που θεωρούνται αυθαίρετες “φαντασιακές” κατασκευές από το μεγαλύτερο κομμάτι του δυτικού ακαδημαϊκού κατεστημένου. 

Ψυχογεωπολιτική του βάθους

Έτσι λοιπόν, αν δεν μπορείς να ορίσεις θετικά τον εαυτό σου θα το κάνεις αρνητικά. Κι αυτό το επιτυγχάνεις δημιουργώντας ένα σκοτεινό είδωλο, έναν αρνητικό “σημαίνοντα Άλλον” (significant Other), στην αντίθεση έναντι του οποίου θα ορίσεις τον εαυτό σου. Χρειάζεσαι, λοιπόν, έναν φαντασιακό δαίμονα, στον οποίο θα μεταβιβάσεις τις αρνητικές απόψεις που έχεις για τον εαυτό σου, ώστε να απαλλαγείς από αυτές και να μπορέσεις να ορίσεις θετικά τον εαυτό σου ως αντίπαλο και αντίθετο μέγεθος αυτού του δαίμονα.

Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος προϋποθέτει τη δαιμονοποίηση του αντιπάλου, εν προκειμένω της Ρωσίας και προσωπικά του Πούτιν. Σε δεύτερο πλάνο δαιμονοποιείται και η Κίνα. Η ρωσική εισβολή, μάλιστα, έδωσε το έρεισμα στη Δύση για να αυτοοριστεί σαν “καλή” έναντι των “κακών”. Ο δαιμονοποιημένος “σκοτεινός Άλλος” δεν αρκεί να είναι επαρκώς κακός. Πρέπει να είναι και επαρκώς ισχυρός. Και η Ρωσία είναι ισχυρή πυρηνική δύναμη, για να μην μιλήσουμε για το σχήμα Ρωσίας-Κίνας.

Η διαφορά του συστήματος Τραμπ με την ΕΕ είναι ότι το πρώτο βλέπει την Ρωσία και την Κίνα ως γεωπολιτικούς αντιπάλους. Όμως, η ΕΕ πλέον βλέπει την Ρωσία με ρατσιστικούς όρους, συχνά φτάνοντας σε επίπεδο υστερικής γελοιότητας. Για παράδειγμα, αν και οι ευρωπαϊκοί στρατοί στην πραγματικότητα είναι σκιά του παλιού εαυτού τους (με την Ευρώπη να εξευτελίζεται μέχρι και από τον Χαφτάρ) οι Ευρωπαίοι επιδιώκουν να μπουν μπροστάρηδες στον πόλεμο με την Ρωσία.

Ο Γερμανός υπουργός Άμυνας δηλώνει ότι ο γερμανικός στρατός είναι έτοιμος “να σκοτώσει Ρώσους στρατιώτες”, το Βερολίνο πανηγυρίζει που θα αγοράζει αμερικανικά όπλα για να τα στέλνει στους Ουκρανούς, η κυβέρνηση Μακρόν ανακοινώνει νέα σοκαριστικά μέτρα λιτότητας, εξαιρώντας όμως τις αμυντικές δαπάνες από τις περικοπές, πάντα για την ανάσχεση της “ρωσικής απειλής”, κτλ…

Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται υπερβολικά έως λανθασμένα σε πολλούς. Όμως, η τάση να ορίζουμε τη συμπεριφορά των χωρών με βάση το μοντέλο του “ορθολογικού δρώντος” (ratio actor model) θεωρείται πλέον περιοριστική και παραπλανητική. Ολοένα και περισσότερο αναζητούνται “κρυφά θεμέλια” στις γεωπολιτικές συμπεριφορές και δράσεις. Κι αυτή η “ψυχογεωπολιτική του βάθους” που πολύ απλοϊκά παρουσιάστηκε σε αυτό το κείμενο προσφέρει, αν μη τι άλλο, κάποια στοιχεία που δίνουν μια αρχική ερμηνεία, ή τουλάχιστον φωτίζουν μία πτυχή της Δυτικής γεωστρατηγικής.

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com/ 

Read more »

Η θεραπεία ενός πάθους, δεν έγκειται στο να φύγει το πάθος που υπάρχει, αλλά στο να αντικατασταθεί, από την αντίστοιχη αρετή

Η θεραπεία ενός πάθους, δεν έγκειται στο να φύγει το πάθος που υπάρχει, αλλά στο να αντικατασταθεί, από την αντίστοιχη αρετή. 

Έχει κάποιος π.χ. το πάθος της κλοπής. Κάποια στιγμή αποφασίζει να εξομολογηθεί και σταματάει να κλέβει.

Αυτό δεν είναι η θεραπεία του πάθους της κλεψιάς, αλλά η παύση της πράξεως. Αν κάποιος μείνει μόνο στην παύση της πράξεως, υπάρχει κίνδυνος υποτροπής, διότι μέσα του θα νοσταλγεί την κλοπή. Θα ομοιάζει με κάποιον που κλαδεύει τα δέντρα και όχι τις ρίζες τους. Θα ξαναφυτρώσουν…

Με το να νοσταλγώ μία αμαρτία, έχω πέσει στην αμαρτία κατά το ήμισυ (πτώση εν τη προαιρέση) και ενώ θα είμαι εξομολογημένος, ουδέποτε θα είμαι μετανοημένος.
Η θεραπεία του πάθους θα ξεκινήσει όταν ο άνθρωπος σταματήσει να κλέβει και αρχίσει να καλλιεργεί την αντίστοιχη αρετή δηλ. την αρετή της ελεημοσύνης. Και όταν κατακτήσει την αρετή της ελεημοσύνης, η αρετή αυτή θα τον εμποδίσει να κάνει υποτροπή στην κλεψιά.

Η αγάπη για την ελεημοσύνη, θα κάνει τον άνθρωπο να «μισήσει» την κλεψιά. Από κανένα πάθος (διαβολική συνήθεια) δεν μπορούμε να απαλλαγούμε, αν δεν το «μισήσουμε» και δεν το εξομολογηθούμε με ειλικρίνεια.
Αν δεν μισήσω το πάθος, τέλεια μετάνοια δεν υπάρχει και χωρίς τέλεια μετάνοια, η εξομολόγηση δεν με ωφελεί και κινδυνεύω να κολαστώ…

Θα καλλιεργήσω λοιπόν την αντίστοιχη αρετή την ελεημοσύνη και θα βρίσκομαι στα 4/5 της τέλειας μετάνοιας. Για να είναι τέλεια η μετάνοια θα πρέπει να εξασκώ την αρετή δηλ. την ελεημοσύνη στην προκειμένη περίπτωση ταπεινά και όχι επιδεικτικά και υπερήφανα όπως θα προσπαθήσει ο διάβολος με λογισμούς να με πείσει…

 

Πηγή: https://proskynitis.blogspot.com/ 

Read more »

Ο αετός και ο κόκορας

Μια μέρα ένας αετός πετούσε ψηλά και απολάμβανε την ομορφιά του κόσμου.

Ενώ πετούσε, σκέφτηκε: «Πετάω πάνω από μεγάλους χώρους και βλέπω κοιλάδες και βουνά, θάλασσες και ποτάμια, λιβάδια και δάση. Βλέπω πολλά ζώα και πουλιά. Βλέπω πόλεις και χωριά και πώς ζουν οι άνθρωποι. αλλά ο κόκορας του χωριού δεν ξέρει τίποτα εκτός από την αυλή του, όπου βλέπει μόνο λίγους ανθρώπους και ζώα. Θα πετάξω κοντά του και θα του πω για τη ζωή του κόσμου».

Ένας αετός πέταξε στη στέγη ενός αγροτικού σπιτιού και είδε πόσο γενναία και χαρούμενα ένας κόκορας περπατούσε ανάμεσα στα κοτόπουλα του και σκέφτηκε: «Έτσι είναι χαρούμενος με τη μοίρα του. αλλά και πάλι θα του πω αυτό που ξέρω».

Και ο αετός άρχισε να λέει στον κόκορα για την ομορφιά και τον πλούτο του κόσμου. Στην αρχή ο κόκορας άκουγε με προσοχή, αλλά δεν κατάλαβε τίποτα. Ο αετός, βλέποντας ότι ο πετεινός δεν καταλάβαινε τίποτα, λυπήθηκε και του έγινε δύσκολο να μιλήσει στον κόκορα. και ο πετεινός, μη καταλαβαίνοντας τι έλεγε ο αετός, βαρέθηκε, και του έγινε δύσκολο να ακούσει τον αετό. Όμως ο καθένας τους έμεινε ικανοποιημένος με τη μοίρα του.

Αυτό συμβαίνει όταν ένας λόγιος μιλάει σε έναν αμαθή, αλλά ακόμη περισσότερο όταν ένας πνευματικός μιλάει σε ένα μη πνευματικό άτομο. Το πνευματικό είναι σαν αετός και το μη πνευματικό είναι σαν τον κόκορα. Ο πνευματικός νους μελετά μέρα και νύχτα στο νόμο του Κυρίου και ανεβαίνει στον Θεό με την προσευχή, ενώ ο μη πνευματικός νους είναι δεμένος με τη γη ή απασχολείται με λογισμούς.

Η ψυχή του πνευματικού απολαμβάνει τον κόσμο, αλλά η ψυχή του μη πνευματικού παραμένει άδεια και αποσπασμένη. Ο πνευματικός σαν αετός πετάει στα ύψη και νιώθει τον Θεό με την ψυχή του και βλέπει όλο τον κόσμο, αν και προσεύχεται στο σκοτάδι της νύχτας, ενώ ο μη πνευματικός χαίρεται είτε ματαιοδοξίας είτε πλούτου είτε αναζητά σαρκικές απολαύσεις.

Και όταν ένας πνευματικός άνθρωπος συναντά έναν μη πνευματικό, η επικοινωνία είναι βαρετή και δύσκολη και για τους δύο.

 

Πηγή: https://apantaortodoxias.blogspot.com 

Read more »

Πίσω από κλειστές πόρτες - Οι μυστικές Σύνοδοι Κορυφής της Bilderberg αποτελούν απειλή για τη Δημοκρατία. «Ο κόσμος χρειάζεται διαφάνεια και όχι μυστικότητα»

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Paul Anthony Taylor, Global Research 

 Συνοδευόμενη μόνο από την ελάχιστη δυνατή δημοσιότητα, μια ομάδα ισχυρών πολιτικών, εταιρικών τιτάνων, δισεκατομμυριούχων της τεχνολογίας και στρατιωτικών αρχηγών αποσύρθηκε πρόσφατα πίσω από ένα στενό τείχος μυστικότητας για την 71η συνάντηση της Bilderberg.

Πραγματοποιήθηκε στο πολυτελές Grand Hotel της Στοκχόλμης, μερικοί από τους πιο ισχυρούς ιθύνοντες στη Γη είχαν τέσσερις ημέρες συζητήσεων σε ένα φόρουμ που υπερηφανεύεται ότι δεν λογοδοτεί στα δισεκατομμύρια των πολιτών των οποίων οι ζωές διαμορφώνονται από τις αποφάσεις του. Όπως έχει προειδοποιήσει εδώ και καιρό το Ίδρυμα Υγείας Dr. Rath, όταν μη εκλεγμένες ελίτ συναντώνται στη σκιά για να καθορίσουν την κατεύθυνση του κόσμου, η δημοκρατία και τα δικαιώματα των απλών ανθρώπων θυσιάζονται πρώτα.

Μια ματιά στον φετινό κατάλογο των συμμετεχόντων της Bilderberg είναι αρκετή για να αποκαλυφθεί γρήγορα το ψέμα ότι επρόκειτο απλώς για μια ακίνδυνη «εκδήλωση δικτύωσης». Ο νέος Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Mark Rutte κάθισε μαζί με τους επικεφαλής της αμερικανικής Διοίκησης Ινδο-Ειρηνικού και τους κορυφαίους στρατιωτικούς της Ευρώπης, ενώ εργολάβοι αμυντικών έργων όπως η Saab, η Palantir και η Thales στέκονταν δίπλα τους έτοιμοι να επωφεληθούν από τις συγκρούσεις. Διευθύνοντες σύμβουλοι από τη Μεγάλη Τεχνολογία και τη φαρμακοβιομηχανία - Microsoft, Spotify και Pfizer - ήταν επίσης εκεί, ενώ έτριψαν τους ώμους τους με τον πρώην επικεφαλής της Google και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Bilderberg, Eric Schmidt, έναν άνθρωπο που έχει προειδοποιήσει ανοιχτά ότι όποιος κερδίσει την κούρσα για την υπερ-ευφυή τεχνητή νοημοσύνη θα κατέχει «τα κλειδιά για τον έλεγχο ολόκληρου του κόσμου».

Πώς μπορεί μια τέτοια συγκέντρωση, που συγκαλείται χωρίς εποπτεία και χωρίς να δημοσιεύονται πρακτικά, να ισχυρίζεται ότι υπηρετεί το κοινό καλό; Οι διοργανωτές κρύβονται πίσω από τη δικαιολογία ότι η μυστικότητα επιτρέπει την «ελεύθερη συζήτηση», αλλά η ελευθερία του παγκόσμιου κοινού είναι αυτή που υπονομεύεται όταν ζωτικές αποφάσεις για τον πόλεμο, την ενέργεια, την τεχνολογία και την οικονομική πολιτική λαμβάνονται κατ' ιδίαν από λίγους μη εκλεγμένους.

Σκεφτείτε μερικά από τα θέματα συζήτησης της φετινής χρονιάς: η σύγκρουση στην Ουκρανία, η διάδοση των πυρηνικών όπλων, τα όπλα τεχνητής νοημοσύνης, ο «αυταρχικός άξονας» της Κίνας και της Ρωσίας, η γεωπολιτική της ενέργειας και των κρίσιμων ορυκτών, ακόμη και η ερήμωση και η μετανάστευση. Αυτά δεν είναι θέματα για κουτσομπολιό με ανούσια κοκτέιλ- πρόκειται για μείζονα ζητήματα που αγγίζουν τις ζωές και τα μέσα διαβίωσης δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο, υποτίθεται ότι δεν υπάρχει καμία καταγραφή των όσων λέγονται πίσω από τις κλειστές πόρτες της Μπίλντερμπεργκ - μόνο η αόριστη διαβεβαίωση ότι δεν υπάρχει «κανένα επιθυμητό αποτέλεσμα».

Κερδίζουν από τις Κρίσεις που οι Ίδιοι Συμβάλλουν στη Διαιώνισή τους

Η τεχνητή νοημοσύνη και οι στρατιωτικές συγκρούσεις ήταν στενά συνδεδεμένα θέματα στη φετινή συνάντηση. Ενώ ορισμένοι στην Bilderberg χαρακτηρίζουν την Τεχνητή Νοημοσύνη ως την επόμενη βιομηχανική επανάσταση, άλλοι την περιγράφουν ως το «ιππικό» που θα σώσει τον πολιτισμό από τον εαυτό του. Αλλά ποιον ακριβώς θα σώσει; Ισχυροί γνώστες, όπως ο Peter Thiel και ο Eric Schmidt, έχουν επενδύσει σημαντικά στον πόλεμο με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και στη μαζική συλλογή δεδομένων με βάση την Τεχνητή Νοημοσύνη - τεχνολογίες που υπόσχονται ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη για τους λίγους και πρωτοφανή επιτήρηση και έλεγχο για τους υπόλοιπους από εμάς.

Εν τω μεταξύ, αυτοί που προωθούν αυτή την ατζέντα είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θα επωφεληθούν περισσότερο από τις ίδιες τις συγκρούσεις που ισχυρίζονται ότι διαχειρίζονται. Όπως έχει επανειλημμένα αποκαλύψει το Ίδρυμα Υγείας Dr. Rath όλα αυτά τα χρόνια, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα των πολυεθνικών εταιρειών και των ανώτερων στελεχών τους συχνά τρέφονται από τις ίδιες τις κρίσεις που συμβάλλουν στη διαιώνισή τους.

Και τι γίνεται με την υγεία; Ενώ το κοινό καλείται να εμπιστευτεί τις επίσημες αφηγήσεις, εκείνοι που κάθονται γύρω από το τραπέζι της Bilderberg περιλαμβάνουν τους επικεφαλής φαρμακευτικών κολοσσών όπως η Pfizer και μεγάλων χρηματοπιστωτικών οίκων όπως η Goldman Sachs και η Citigroup - θεσμοί που έχουν ευδοκιμήσει κάτω από ένα παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο που δίνει προτεραιότητα στα κέρδη και την δαπανηρή διαχείριση χρόνιων ασθενειών έναντι των προληπτικών και επιστημονικά τεκμηριωμένων προσεγγίσεων φυσικής υγείας. Με την Τεχνητή Νοημοσύνη τώρα έτοιμη να γίνει ο επόμενος μποναμάς τρισεκατομμυρίων δολαρίων, τα ίδια αυτά συμφέροντα συγκεντρώνονται για να προστατεύσουν τη μελλοντική τους κυριαρχία - ενώ το κοινό παραμένει απληροφόρητο και άφωνο.

Το θέμα εδώ είναι ότι εδώ και δεκαετίες, οι Bilderbergers παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες της λεγόμενης «τάξης που βασίζεται σε κανόνες». Αλλά η αλήθεια είναι ότι η μυστικότητα και η λογοδοσία δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Η πραγματική δημοκρατία απαιτεί συγκατάθεση μετά από ενημέρωση, όχι αναγκαστική συμμόρφωση. Όταν η εξουσία συγκεντρώνεται σε κρυφά δίκτυα που δεν λογοδοτούν σε κανέναν, η εμπιστοσύνη εξατμίζεται και η διαφθορά ευδοκιμεί. Ακόμη χειρότερα, η μυστικότητα τροφοδοτεί την απογοήτευση και την καχυποψία του κοινού - ακριβώς επειδή οι συμμετέχοντες καθιστούν αδύνατη τη διαφάνεια. Αν οι Bilderbergers δεν έχουν τίποτα να κρύψουν, γιατί κρύβονται καθόλου;

Ο Κόσμος Χρειάζεται Διαφάνεια και Όχι Μυστικότητα

Δεν υπάρχει θέση για αυτόν τον ξεπερασμένο ελιτισμό με τις μανδύες και τα μαχαίρια στον 21ο αιώνα. Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει βαθιές προκλήσεις: πόλεμος και ειρήνη, επισιτιστική και ενεργειακή ασφάλεια, επιβίωση της φυσικής ελευθερίας της υγείας και η ανάγκη να τεθούν οι άνθρωποι πάνω από τα εταιρικά κέρδη. Αυτές δεν είναι αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν από δισεκατομμυριούχους και στρατηγούς πίσω από αστυνομικά οδοφράγματα. Ανήκουν σε όλους μας. Και ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε ότι υπηρετούν την ανθρωπότητα είναι να τις βγάλουμε από τις σκιές και να τις βγάλουμε στο φως της ημέρας.

Το Ίδρυμα Υγείας Dr. Rath υποστήριζε πάντα το δικαίωμα των ανθρώπων να διαμορφώνουν οι ίδιοι τη μοίρα τους μέσω της γνώσης και της ενδυνάμωσης. Απορρίπτουμε σθεναρά την ιδέα ότι το μέλλον της υγείας μας, των οικονομιών μας και των ελευθεριών μας θα πρέπει να αποφασίζεται από ανεξέλεγκτες ελίτ. Είτε πρόκειται για τον ασφυκτικό έλεγχο της υγειονομικής περίθαλψης από το Φαρμακευτικό Καρτέλ είτε για τον παγκόσμιο αγώνα για την ανάπτυξη υπερ-ευφυούς τεχνητής νοημοσύνης, το μήνυμά μας παραμένει το ίδιο: οι άνθρωποι πρέπει να προηγούνται του κέρδους και η διαφάνεια πρέπει να θριαμβεύει έναντι της μυστικότητας.

Η Bilderberg δεν είναι ένα ακίνδυνο συνομιλητήριο. Είναι ένα σύμβολο του πόσο μακριά θα φτάσουν οι λίγοι μη εκλεγμένοι για να μας κρατήσουν αποκλεισμένους από τις αποφάσεις που επηρεάζουν κάθε πτυχή της ζωής μας. Αυτή η μυστικότητα δεν είναι μια ακίνδυνη παράδοση- είναι μια απειλή για την ίδια τη δημοκρατία. Ο κόσμος δεν χρειάζεται περισσότερες μυστικές συνόδους κορυφής - χρειάζεται ανοιχτή, δημοκρατική συζήτηση, που θα έχει τις ρίζες της στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην υγεία και την ευημερία όλων.

Αν οι συμμετέχοντες της Bilderberg πιστεύουν πραγματικά ότι ενεργούν προς το συμφέρον μας, δεν θα πρέπει να έχουν να φοβηθούν τίποτα από τη διαφάνεια. Μέχρι να ανοίξουν τις πόρτες τους, να επιτρέψουν κάμερες στις συναντήσεις τους, να δημοσιεύσουν απομαγνητοφωνημένα πρακτικά και να αφήσουν τους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι υπηρετούν να δουν ακριβώς τι σχεδιάζουν, οι υπόλοιποι από εμάς έχουμε κάθε δικαίωμα - και μάλιστα κάθε καθήκον - να αμφισβητήσουμε τι κάνουν.

Στον αγώνα για έναν πιο υγιή, πιο ελεύθερο και πιο δίκαιο κόσμο, η μυστικότητα είναι ο εχθρός μας. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να ρίξουμε ένα λαμπρό φως στους κρυφούς διαδρόμους της εξουσίας και να επιμείνουμε ότι το μέλλον μας δεν είναι κάτι που θα διαπραγματεύεται πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά θα οικοδομείται ανοιχτά, από και για τον λαό.

*Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο Dr. Rath Health Foundation. Εκτελεστικός διευθυντής του Dr. Rath Health Foundation και ένας από τους συν-συγγραφείς του εκρηκτικού μας βιβλίου, «Οι ναζιστικές ρίζες της “ΕΕ των Βρυξελλών”», ο Paul είναι επίσης ο ειδικός μας για την Επιτροπή Codex Alimentarius και έχει την εμπειρία του από κοντά, ως επίσημος παρατηρητής, στις συνεδριάσεις της. Μπορείτε να βρείτε τον Paul στο Twitter στο @paulanthtaylor

Δικτυογραφία:
Behind Closed Doors: Bilderberg’s Secret Summits Are a Threat to Democracy. "The World Needs Transparency Not Secrecy" - Global ResearchGlobal Research - Centre for Research on Globalization
https://www.globalresearch.ca/bilderberg-secret-summits-threat-democracy/5894751

 

Πηγή:  https://koukfamily.blogspot.com

Read more »

Εγκληματίας βρίσκει τον Χριστό στη φυλακή

 

Περίληψη

Από τους αγώνες γκολφ με τους καλύτερους παίκτες του κόσμου, μέχρι να γίνει ο πιο καταζητούμενος εγκληματίας της Χαβάης, η ζωή του Κάιλ Κούσινγκ πήρε μια τραγική τροπή μετά από μια λάθος απόφαση που κατέστρεψε τα όνειρά του.

Σε αυτή την ισχυρή, ωμή και συναισθηματική μαρτυρία, ο Κάιλ μοιράζεται πώς η εξάρτηση από την κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη τον οδήγησε στο σκότος, στο έγκλημα και σε μια δραματική απόδραση από τη φυλακή, ενώ σε ένα μικροσκοπικό κελί απομόνωσης συνάντησε για πρώτη φορά την αγάπη και τη χάρη του Ιησού Χριστού.

Τώρα, 20 χρόνια νηφάλιος και αφοσιωμένος στον Ιησού, ο Kyle ταξιδεύει σε όλες τις ΗΠΑ ως εμψυχωτικός ομιλητής, φέρνοντας ελπίδα στους νέους, στους φυλακισμένους και στους καρδιακά πληγωμένους.

Τούτη είναι μια ιστορία αποτυχίας, πίστης και απελευθέρωσης, απόδειξη ότι κανείς δεν είναι άσωτος στα μάτια του Θεού.

Υποτιτλισμοί των Καλύτερων Βίντεο του Youtube http://www.YoutubeTranslations.gr

 

 

 Πηγή: https://www.youtubetranslations.gr/ 

 

Read more »

Τα λόγια από την Ρωσία που δείχνουν πως τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά

Μόνο έτσι θα τελειώσει γρήγορα η σύγκρουση

Καμιά φορά τα πράγματα στην πολιτική είναι απλά! Το ίδιο ισχύει και για την σύγκρουση ανάμεσα στην Ρωσία και την Ουκρανία.

Τι δήλωσε την Πέμπτη, ο εκπρόσωπος τύπου του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ;

«Όσο λιγότεροι πύραυλοι έρχονται από το εξωτερικό στην Ουκρανία, τόσο πιο κοντά πλησιάζει το τέλος της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης», είπε, σύμφωνα με το TASS.

Επομένως για να τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι δυτικοί πρέπει να σταματήσουν να στέλνουν όπλα.

Όσο στέλνουν, τόσο θα καθυστερούν οι Ρώσοι, οι οποίοι, ούτως ή άλλως, θα κάνουν αυτό που θέλουν ως προελαύνοντες, και τόσο θα επιδεινώνεται οικονομικά η κατάσταση στην Ευρώπη.

Απλά τα πράγματα…



Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Αν περιμένεις να τους ευχαριστήσεις όλους στη ζωή, στο τέλος θα αρρωστήσεις

 

 

Αν περιμένεις να τους ευχαριστήσεις όλους στη ζωή, στο τέλος θα αρρωστήσεις.

Γιατί ό,τι και αν κάνεις δε θα είναι ποτέ για κάποιον αρκετό. Πάντοτε κάποιος θα έχει παράπονα. Πάντοτε κάποιον, κάτι θα τον ενοχλεί. Πάντοτε κάτι θα έχεις κάνει «λάθος».

Αν περιμένεις ότι θα σε καταλάβει ο κόσμος, μια ζωή θα απογοητεύεσαι. Καθένας καταλαβαίνει μόνο όσα θέλει ο ίδιος του. Σπάνιο να βρεις ανθρώπους να βγαίνουν από το «εγώ» τους και να αφουγκράζονται τις ανησυχίες σου και τους προβληματισμούς σου.

Αν περιμένεις «δικαιοσύνη» στη ζωή, ποτέ δε θα τη βρίσκεις. Τούτος ο κόσμος δεν προχωρά μπροστά, με το «τι είναι δίκιο…». Τούτος ο κόσμος προχωρά μπροστά, είτε με αδικίες είτε με αγάπη… Πρέπει να επιλέξεις το λοιπόν, αν θα αγαπάς η αν θα αδικείς…

Πρέπει να το πάρεις απόφαση πως οι άνθρωποι, μια ζωή, ή θα σε αγαπούν, ή θα σε αδικούνε…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

 

Πηγή; https://simeiakairwn.gr 

Read more »

Ο Γέρος και η Εκκλησία. Μια τρομερή – τρομερή διήγηση!

Ένας γέρος με άθλια ρούχα ερχόταν τακτικά σε μια εκκλησία. Ο κόσμος, προφανώς, ντυμένος όμορφα για την εκκλησία, πηγαινε με τα κυριακάτικα ρούχα του.
Ο γέρος, από την άλλη, δεν φαινόταν να τον ενδιαφέρει. Το βρώμικο, σκονισμένο παλτό, το λεκιασμένο παντελόνι… Έτσι οι άνθρωποι άρχισαν να ενοχλούνται από αυτό το πράγμα και να του λένε ότι δεν τόν αντέχουν. Ο Πάτερ υποσχέθηκε να φροντίσει το πρόβλημα, έτσι πήρε τον γέρο στην άκρη και είπε:
«Ξέρετε πώς πρέπει να έρχονται ντυμένοι άνθρωποι στην εκκλησία μας;»
«Δεν ξέρω πατέρα».
«Λοιπόν, απόψε, όταν κάνετε την προσευχή σας, ρωτήστε τον Θεό πώς πρέπει να είναι ντυμένοι οι άνθρωποι που μπαίνουν σε αυτή την εκκλησία»
“καλός πατέρα απάντησε”
Την επόμενη μέρα, ο γέρος εμφανίζεται στην εκκλησία με τα ίδια ρούχα.
«Ρώτησες τον Θεό πώς να ντυθείς;»
«Τον ρώτησα, πατέρα».
«Και τι είπε ο Θεός;»
“Είπε ότι δεν είχε ιδέα. Δεν έχει πάει ποτέ σε αυτήν την εκκλησία.”

 

 

Πηγή: https://romioitispolis.gr 

Read more »

Αθωνικό Γεροντικό

Ένα άπορο γεροντάκι-ασκητής έλεγε προς τον γείτονα:
Έλα, αδελφέ μου, να δεις την αγάπη των πατέρων. Όταν ανοίγω την πόρτα μου, βλέπω απ' έξω να μου έχουν αφήσει ότι έχω ανάγκη.Ψωμί,φρούτα, τυρί , ψάρι. Δόξα σι ο Θεός. όλα τα οικονομεί η Παναγία μας.


''Να προσεύχεσαι για τον κόσμο είναι σαν να χύνεις αίμα.'' έλεγε ο άγιος Σιλουανός ο εν Άθω.
Έλεγε πάλι: ''Ο αδελφός μας είναι η ζωή μας.''


Είπε ένας γέρος μοναχός για την αγάπη της ανόθευτης πίστεως:
O θυμός χρειάζεται όταν πρόκειται να υπερασπίσουμε την πίστη μας και όχι τον εαυτό μας Πρέπει να θυμώνουμε, όταν βλέπουμε ότι πολεμάτε η πίστη μας. Αν κατηγορήσουν εμένα, έχω υποχρέωση να το δεχτώ. Αλλά για την Ορθοδοξία χρειάζεται θυμός.


Ὅπως κανένας δὲν μπορεῖ νὰ βλάψει αὐτὸν ποὺ στέκεται κοντὰ στὸν βασιλιά, ἔτσι οὔτε ὁ Σατανᾶς μπορεῖ νὰ κάνει κάτι εἰς βάρος μας, ἂν ἡ ψυχή μας εἶναι κοντὰ στὸν Θεό. Γιατὶ λέει: «Πλησιάστε με καὶ θὰ σᾶς πλησιάσω κι ἐγώ.


Δυὸ ἀδελφοὶ ἐπισκέφθηκαν κάποτε ἕναν Γέροντα, ὁ ὁποῖος συνήθιζε νὰ μὴν τρώει κάθε μέρα. Ὅταν ὅμως εἶδε τοὺς ἀδελφοὺς χάρηκε καὶ εἶπε ὅτι ἡ νηστεία ἔχει μισθό, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ τρώει χάριν τῆς ἀγάπης ἐκπληρώνει δυὸ ἐντολές, μία γιατὶ παραιτεῖται ἀπὸ τὸ δικό του θέλημα καὶ ἄλλη γιατὶ ἐφαρμόζει τὴν κατεξοχὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ἀναπαύοντας τοὺς ἀδελφούς.


Η σπουδαιότερη ἐργασία ποὺ ἔχει νὰ κάνει ὁ ἄνθρωπος εἶναι νὰ ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνη τῶν σφαλμάτων του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀναμένει πειρασμὸ μέχρι τελευταίας του πνοῆς.


Αὐτὸς ποὺ ἔχει ταπείνωση δὲν ἔχει γλῶσσα νὰ πεῖ σὲ κάποιον ὅτι εἶναι ἀμελὴς ἢ νὰ ἀντιμιλήσει σ᾿ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος τὸν ταλαιπωρεῖ, οὔτε ἔχει μάτια νὰ δεῖ ἢ νὰ ἀντιληφθεῖ ἄλλου ἀνθρώπου ἐλαττώματα, οὔτε αὐτιὰ ν᾿ ἀκούσει πράγματα ποὺ δὲν ὠφελοῦν τὴν ψυχή του. Στόμα δὲν ἔχει νὰ φανερώσει ἐλαττώματα κάποιου ἢ νὰ θλίψει κάποιον μὲ τὰ λόγια του οὔτε ἔχει ἐνδιαφέροντα μὲ κάποιον ἐκτὸς τῶν δικῶν του ἁμαρτημάτων. Ἀντίθετα, εἶναι εἰρηνικὸς πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἐντολὴ τοῦ Κυρίου καὶ ὄχι γιατὶ χαρίζεται κάποια ἄλλη ἀδυναμία.


«Μὲ ποιὸν τρόπο φθάνει ὁ ἄνθρωπος στὴν ταπεινοφροσύνη;»
«Μὲ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ» ἀπαντᾷ ὁ Γέροντας.
«Καὶ τί κάνοντας -ρωτάει πάλι ὁ ἀδελφός- φθάνει στὸν φόβο τοῦ Θεοῦ;»
«Ὅπως τὰ βλέπω ἐγὼ -λέει ὁ Γέροντας-μὲ τὸ νὰ περιμαζεύει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ κάθε τί καὶ νὰ τὸν δίνει σὲ κόπο σωματικὸ μὲ ὅση δύναμη ἔχει, καὶ νὰ θυμᾶται τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτὸ καὶ τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ».


Ποιὰ ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἀρετὲς εἶναι μεγαλύτερη, πάτερ;»
Καὶ ὁ Γέροντας εἶπε:
«Σκέφτομαι ὅτι ὅπως ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ χειρότερη ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἁμαρτίες, ἀφοῦ κι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἔριξε κάποιους, ἀντίστοιχα καὶ ἡ ταπεινοφροσύνη ἔχει τὴ δύναμη καὶ ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ ἀπύθμενα βάθη νὰ ἀνεβάσει πάνω τὸν ἄνθρωπο, ἔστω κι ἂν ἔχει ἁμαρτήσει ὅσο καὶ ὁ διάβολος. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος μακαρίζει αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ταπεινὸ φρόνημα».


Ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ἀββᾶ Ματώη:
«Τί νὰ κάνω ποὺ μὲ στενοχωρεῖ ἡ γλῶσσα μου, γιατὶ σὰν βρεθῶ ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους, δὲν μπορῶ νὰ τὴν συγκρατήσω καὶ τοὺς κατακρίνω γιὰ κάθε καλὴ πράξη ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐλέγχω. Τί νὰ κάνω λοιπόν;»
Καὶ ὁ Γέροντας ἀποκρίθηκε:
«Ἐὰν δὲν μπορεῖς νὰ κυριαρχήσεις στὴ γλῶσσα σου, πᾶνε νὰ ζήσεις μόνος, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἀδυναμία σου. Αὐτὸς ποὺ μένει μαζὶ μὲ ἀδελφούς, δὲν πρέπει νὰ εἶναι τετράγωνος, ἀλλὰ στρογγυλὸς γιὰ νὰ κυλάει πρὸς ὅλους».

 

Πηγή: https://paterikadidagmata.blogspot.com 

Read more »

Προεδρικά Διατάγματα Σαντάτ ἀναγνωρίζουν τήν ἰδιοκτησία τοῦ Σινᾶ!

 

 

 

 Ἡ «Ἑστία» ἀποκαλύπτει: Ἀνατροπή στήν ὑπόθεση μέ τό ΠΔ 263/79 – Ἐρευνητές πατριῶτες τά ἀνεκάλυψαν καί ἐξέθεσαν τό ἀνύπαρκτο Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν! – Γι’ αὐτόν τόν λόγο ἐπικοινώνησε ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μέ τόν Αἰγύπτιο Πρόεδρο

Επί τέλους ἡ Ἑλλάς κινεῖται στήν ὑπόθεση τῆς διασώσεως τῆς Μονῆς τοῦ Σινᾶ. Διότι ὑπάρχουν πράγματι ἰσχυρά τεκμήρια γιά τό ἰδιοκτησιακό καθεστώς τῆς Μονῆς τοῦ Σινᾶ. Τεκμήρια πού ἀποδεικνύουν ὅτι ἔχει ἀναγνωρίσει τό Κράτος τῆς Αἰγύπτου τά περιουσιακά της δικαιώματα. Συγκεκριμένα, τό Προεδρικό Διάταγμα ὑπ’ ἀριθμόν 263 καί μέ ἡμερομηνία 26 Νοεμβρίου 1979, τό ὁποῖο εἶχε ὑπογράψει ὁ ἀείμνηστος Πρόεδρος Ἀνουάρ Σαντάτ. Τό Προεδρικό αὐτό Διάταγμα ἀνεκάλυψαν στά ἀρχεῖα τῆς Αἰγύπτου Ἕλληνες ἐρευνητές πού κινητοποιήθηκαν γιά τήν σωτηρία τῆς Μονῆς τοῦ Σινᾶ καί, συμφώνως πρός πληροφορίες τῆς «Ἑστίας», τό περιεχόμενό του ἔθεσε στόν Αἰγύπτιο Πρόεδρο Ἀμπντέλ Φατάχ ἀλ Σίσι ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κατά τήν τηλεφωνική ἐπικοινωνία πού εἶχαν προχθές.

Οἱ ἀρχειοδίφες τῆς Μονῆς τοῦ Σινᾶ ἔπραξαν αὐτό πού ἔπρεπε νά εἶχε κάνει τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, στήν εὐθύνη τοῦ ὁποίου περιλαμβάνεται ἡ προετοιμασία καί ἡ τεκμηρίωσις τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς τῆς χώρας ὥστε νά προστατεύεται καί ἡ πολιτιστική καί θρησκευτική κληρονομιά τῆς Ἑλλάδος. Γιά μιάν ἀκόμη φορά τό ΥΠΕΞ ἀποδεικνύεται ἀνύπαρκτο. Εὐτυχῶς πού ὑπάρχουν Ἕλληνες πατριῶτες, οἱ ὁποῖοι ἀναλαμβάνουν τά δύσκολα. Διότι ἄν περιμέναμε ἀπό τόν κ. Γεραπετρίτη, θά μέναμε στούς χαριεντισμούς μέ τόν ὁμόλογό του.

Παραθέτουμε λοιπόν σέ μετάφραση τό Προεδρικό Διάταγμα 263:

Προεδρικό Διάταγμα ὑπ’ ἀριθμ. 263 τοῦ 1979

Πρόεδρος τῆς Ἀραβικῆς Δημοκρατίας τῆς Αἰγύπτου (Πρόεδρος Μοχάμεντ Ἀνουάρ ἀλ Σαντάτ)

Ἡμερομηνία ἐκδόσεως: 26 Νοεμβρίου 1979

Θέμα: Καθορισμός τῆς κυριότητος τῶν γαιῶν τῆς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, πού βρίσκονται στήν περιοχή τοῦ Ὄρους Σινᾶ στό Νότιο Σινᾶ.

Κύριο κείμενο τῆς ἀποφάσεως: «Ὅλες οἱ γαῖες πού περιβάλλουν τήν Μονή τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης –ὅπως καθορίζονται στούς συνημμένους τοπογραφικούς χάρτες αὐτῆς τῆς ἀπόφασης– θεωροῦνται ἰδιόκτητες περιουσίες τῆς Μονῆς καί διαχειρίζονται ὑπό τόν πλήρη ἔλεγχό της, σύμφωνα μέ τά ἱστορικά φιρμάνια καί προηγούμενα διατάγματα».

Καθορισμένη ἔκταση: Περίπου 1.200 φαντάνια (σύμφωνα μέ παλαιούς τοπογραφικούς χάρτες).

6. Νομική βάσις: Ἐπιβεβαίωσις τῶν ἱστορικῶν τίτλων κυριότητος τῆς Μονῆς, ἰδίως τοῦ ὀθωμανικοῦ φιρμανιοῦ τοῦ 1609 ἐπί τῆς βασιλείας τοῦ Σουλτάνου Ἀχμέτ Α΄.

Ἄρθρο 1: Τό Κράτος ἀναγνωρίζει τήν Μονή Ἁγίας Αἰκατερίνης ὡς κυρία ὅλων τῶν γαιῶν πού τήν περιβάλλουν –ὅπως καθορίζονται στούς συνημμένους τοπογραφικούς χάρτες– σύμφωνα μέ τά ἱστορικά της δικαιώματα καί τά σουλτανικά φιρμάνια.

Ἄρθρο 2: Ὅλες οἱ διοικητικές Ἀρχές ὀφείλουν νά μήν παρέμβουν ἤ νά διαθέσουν μέ ὁποιονδήποτε τρόπο τίς ἐν λόγῳ ἐκτάσεις.

Ἄρθρο 3: Ἡ παροῦσα ἀπόφασις νά δημοσιευθεῖ στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως. Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας: Μωχάμεντ Ἀνουάρ ἀλ Σαντάτ
26 Νοεμβρίου 1979.

Οἱ ἐρευνητές παραθέτουν καί τίς πηγές γιά τήν ἀπόκτηση τοῦ ἐπίσημου κειμένου, πού εἶναι:

1. Ἡ ἐπίσημη Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως Αἰγύπτου: τεῦχος τῆς 29ης Νοεμβρίου 1979 (ἀρ. 48 – Συμπλήρωμα)

Τρόπος ἀναζητήσεως: Ἐπίσκεψις στό ἀρχεῖο τῆς ἐφημερίδος (διεύθυνσις: 111 ὁδό Ἀλ-Κάσερ Ἀϊνί, Κάιρο).

2. Βιβλιοθήκη τῆς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης: Φυλάσσει αὐθεντικό ἀντίγραφο τῆς ἀποφάσεως μεταξύ τῶν ἱστορικῶν ἐγγράφων της.

3. Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης τῆς Αἰγύπτου (Τμῆμα Τεκμηριώσεως): Δυνατότητα αἰτήσεως ἐπικυρωμένου ἀντιγράφου μέ ἀριθμό καί ἡμερομηνία ἀποφάσεως.

4. Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας τῆς Αἰγύπτου: Ἡ ἀπόφασις τηρεῖται στά ἀρχεῖα τῶν ὑποθέσεων πού σχετίζονται μέ τίς ἰδιοκτησίες τῶν μοναστηριῶν (Τεχνικό Τμῆμα).

Ὅπως ἀναφέρεται, ἡ ἀπόφασις ἐκδόθηκε κατόπιν τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Προέδρου Σαντάτ στήν Μονή τό 1979, ταυτόχρονα μέ τήν ὑπογραφή τῆς Συμφωνίας Εἰρήνης μέ τό Ἰσραήλ, διά τῆς ὁποίας τό Σινᾶ ἐπέστρεψε στήν κυριαρχία τῆς Αἰγύπτου. Ὑπογραμμιζόταν ἔτσι ἡ δέσμευσις γιά τήν προστασία τῆς χριστιανικῆς κληρονομιᾶς στό Σινᾶ ὡς συμβόλου εἰρήνης.

Τό διάταγμα αὐτό ἀποτελεῖ σύγχρονο τίτλο ἰδιοκτησίας, προστιθέμενο στά ὀθωμανικά φιρμάνια, καί μπορεῖ νά χρησιμοποιηθεῖ ὡς ἀποδεικτικό στοιχεῖο στίς τρέχουσες νομικές διαμάχες.

Ἡ «Ἑστία» μέ ἄρθρο της στίς 16 Ἰουνίου εἶχε προειδοποιήσει τόν Πρόεδρο Σίσι ὅτι δέν πρέπει νά ὑποτιμᾶ τόν ἑλληνισμό ἐπισημαίνοντας ὅτι ὑπάρχουν σημεῖα τά ὁποῖα ἴσως καί ὁ ἴδιος δέν γνωρίζει. Ἀναφέραμε τότε μεταξύ ἄλλων:

«Προφανῶς, ἡ ἑλληνική Κυβέρνηση εἶναι ἐνήμερη γιά τίς προτάσεις αὐτές τῆς Αἰγύπτου καί γι’ αὐτό συμπεριφέρεται κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπο. Αὐτό πού δέν γνωρίζει ὅμως οὔτε ἡ ἴδια οὔτε ἡ αἰγυπτιακή εἶναι μερικά ξεχασμένα νομικά κείμενα πού δέν θυμᾶται ὅτι ἔχει καταθέσει ἡ Αἴγυπτος σέ διεθνεῖς ὀργανισμούς προσφάτως, ἄγνωστα, τά ὁποῖα ἐπιβεβαιώνουν πλήρως τούς ἰσχυρισμούς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης.

Θά ἔρθει στιγμή πού θά δημοσιοποιηθοῦν καί νά δοῦμε τότε ποιά θά εἶναι ἡ ἀντίδραση τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη καί τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Γιώργου Γεραπετρίτη, τό μέγεθος τῆς ἱστορικῆς ἄγνοιας τοῦ ὁποίου γιά τά συμφέροντα τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἀπύθμενο».

 

Πηγή: https://www.estianews.gr/ 

Read more »

Το κρυφό μήνυμα της φετινής Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ

Γράφει ο ΚΑΠΟΥΤΣΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Η φετινή Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη δεν έμοιαζε με τις προηγούμενες. Ήταν μια εντελώς διαφορετική σύναξη των ηγετών της Ευρω-ατλαντικής συμμαχίας. Και αυτό διότι, είναι διαφορετικό το διεθνές περιβάλλον. Ο κόσμος έχει αλλάξει: Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται το ίδιο καταστροφικός, η Ανατολική Μεσόγειος παραμένει εύφλεκτη και το Ιράν αναμετράται πλέον ανοιχτά με το Ισραήλ.

Ο πόλεμος Ισραήλ-Ιράν, διακόπηκε, από μια εύθραυστη εκεχειρία που επέβαλαν οι ΗΠΑ, βομβαρδίζοντας το Ιράν, άγνωστο γιατί, από πλευράς Διεθνούς Δικαίου, αφού ποτέ το κράτος του Ιράν, δεν έχει επιτεθεί ή απειλήσει τις ΗΠΑ. Και το σημαντικότερο είναι, ότι σε αυτό τα ασταθές, εμπόλεμο, άναρχο, διεθνο-πολιτικό περιβάλλον, στον πυρήνα της νατοϊκής συμμαχίας, αναδύεται μια νέα πραγματικότητα…

Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον πρόεδρο Τραμπ, που απαιτούν από τους Ευρωπαίους συμμάχους περισσότερα χρήματα – χωρίς να προσφέρουν περισσότερη προστασία, μεγαλύτερη ασφάλεια, ή να εξασφαλίζουν ισότιμη συμμετοχή των Ευρωπαίων συμμάχων σε στρατηγικές αποφάσεις. Αυτό παραμένει προνόμιο των Αμερικανών, όσα επιπλέον χρήματα και αν δώσουν οι Ευρωπαίοι. Οι Αμερικανοί, θέλουν συμμάχους-χορηγούς, αλλά όχι και ισότιμους εταίρους.

Η απαίτηση για αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ έως το 2035 αποτελεί την πιο ξεκάθαρη ένδειξη αυτής της μεταστροφής. Πρόκειται για πρόταση-τελεσίγραφο του Λευκού Οίκου, που επιχειρεί να μετατρέψει το ΝΑΤΟ από συμμαχία ασφαλείας σε συνεταιρισμό αμυντικών επενδύσεων, κατά κύριο λόγο, αλλά όχι αποκλειστικά, προς όφελος της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας. Πρόταση που έγινε τελικώς αποδεκτή με τον Αμερικανό πρόεδρο να πανηγυρίζει και να προειδοποιεί την Ισπανία…

Επίσης το νέο ΝΑΤΟ, αυτό που θεμελιώνει ο πρόεδρος Τραμπ σήμερα στη Χάγη, θα πρέπει να έχει επαρκείς απαντήσεις, απέναντι σε απειλές από τον αναδυόμενο αντιδυτικό άξονα, Κίνας, Ρωσίας, Ιράν. Ο δε νέος Γενικός Γραμματέας του, ο Μαρκ Ρούτε, έσπευσε να επιδοκιμάσει, γλοιωδώς, τον πρόεδρο Τραμπ, αποδίδοντάς του τη “νίκη” για την αύξηση των ευρωπαϊκών εξοπλισμών. Νίκη σε βάρος ποιων; Των Ευρωπαίων συμμάχων του…

Στην πραγματικότητα, όμως, ο πρόεδρος Τραμπ υπονομεύει τη συλλογική συνοχή του ΝΑΤΟ: Αρνείται να εγγυηθεί ρητά την εφαρμογή του Άρθρου 5, του ακρογωνιαίου λίθου της συνοχής της Ευρωατλαντικής Συμμαχίας, ότι, σε περίπτωση επίθεσης σε σύμμαχο κράτος, θα εξεταστεί αν θα υπάρξει συλλογική αντίδραση-απάντηση, προειδοποιώντας συχνά, ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να προστατεύσουν «κακοπληρωτές». Κατά τον Αμερικανό πρόεδρο: Η Ασφάλεια των συμμάχων, δεν είναι ηθική δέσμευση, αλλά οικονομικό ζήτημα.

Η συνάντηση Τραμπ-Ερντογάν

Η συνάντηση του προέδρου Τραμπ με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, παρότι συμβολική, ωστόσο, αποτελεί ένα προμήνυμα, για τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία, που μάλλον εκτιμάται ότι είναι προς θετική κατεύθυνση για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Η πιθανή επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών αεροσκαφών F-35, που ενδέχεται να συζήτησαν ο πρόεδρος Τράμπ και ο πρόεδρος Ερντογάν, θα πρέπει να προκαλεί εύλογο προβληματισμό στην ελληνική κυβέρνηση.

Αν η Τουρκία, ανακτήσει πρόσβαση σε stealth τεχνολογία μαχητικών αεροσκαφών – διαθέτει μάλιστα και σύγχρονους βαλλιστικούς πυραύλους – και εφόσον παραμείνει στρατηγικά ατιμώρητη για τις φιλορωσικές σχέσεις της και κυρίως, για την αναθεωρητική πολιτική της στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα οφείλει να επανεξετάσει τις γραμμές της αποτροπής και την σχετική ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο.

Και με το επιβαρυντικό (για την Ελλάδα) δεδομένο ότι το ΝΑΤΟ, ιστορικά και παραδοσιακά, δεν επεμβαίνει, σε περίπτωση στρατιωτικής εμπλοκής δύο κρατών μελών της Συμμαχίας. Πόσο μάλλον, το ΝΑΤΟ υπό αμερικανική Διοίκηση, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, του δόγματος “πρώτα η Αμερική”.

Και με την ελπίδα ή τη βάσιμη προσδοκία, ότι ο γεωπολιτικός αναδασμός που γίνεται στην γεωγραφική περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, δεν προβλέπει απίσχανση του γεωστρατηγικού αποτυπώματος της Ελλάδας, υπέρ Τουρκίας… Μια Τουρκία, που εσχάτως απόκτησε ερείσματα ακόμη και στις δομές της ευρωπαϊκής άμυνας και με την αδιαμφισβήτητη ισχυρή θέση που κατέχει στο ΝΑΤΟ, ως δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη, μετά τις ΗΠΑ.

Πάντως και σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα διαθέτει ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, είναι δύναμη σταθερότητας, δαπανά το 3,5% του ΑΕΠ για την άμυνα που θα ανεβεί στο 5%, αφού στο νέο εξοπλιστικό θα δαπανήσει και άλλα 25 δις ευρώ για την άμυνα, διαθέτει κομβικής στρατηγικής αξίας στρατιωτικές βάσεις όπως η Σούδα η Λάρισα, η Αλεξανδρούπολη, στη διάθεση των συμμάχων, άρα είναι υπερπολύτιμος εταίρος, που και λόγω γεωγραφικής θέσης, εξασφαλίζει τη επιχειρησιακή συνοχή της Νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com από το slpress.gr

Read more »

Ὄχι, δὲν ὑπῆρξε μεγαλύτερη νίκη τοῦ Διαβόλου πάνω στὸν κόσμο ἄλλη ἀπ' αὐτὴ τὴν «ψυχολογοποιημένη» θρησκεία.

Οἱ ἄνθρωποι ἔρχονται συνεχῶς γιὰ νὰ ζητήσουν συμβουλὲς... καὶ κάποια ἀδυναμία ἤ ψεύτικη ντροπὴ μὲ συγκρατεῖ ἀπὸ τὸ νὰ τοὺς πῶ, «Δὲν ἔχω καμιὰ συμβουλὴ νὰ σᾶς δώσω. Δὲν ἔχω παρὰ μιά ἀδύναμη, ἑτοιμόρροπη, ἀλλὰ ὡστόσο γιὰ μένα, ἀδιάλειπτη Χ α ρ ά . Τὴ θέλετε ;» Ὄχι, δὲν τὴ θέλουν. Θέλουν νὰ συζητοῦν γιὰ
«π ρ ο β λ ή μ α τ α» καὶ νὰ κουβεντιάζουν γιὰ
« λ ύ σ ε ι ς». Ὄχι, δὲν ὑπῆρξε μεγαλύτερη νίκη τοῦ Διαβόλου πάνω στὸν κόσμο ἄλλη ἀπ' αὐτὴ τὴν «ψυχολογοποιημένη» θρησκεία. Ὑπάρχουν τὰ πάντα στὴν ψυχολογία. Ἕνα πράγμα εἶναι σ' αὐτὴν ἀδιανόητο, ἀδύνατο: ἡ χαρά!

π.Αλέξανδρος Σμέμαν , από το ημερολογιο 1973-1983

 

Πηγή: https://trelogiannis.blogspot.com 

Read more »

Ποιος τελικά είναι ο “λογαριασμός” του “Πολέμου των δώδεκα ημερών”

Γράφει ο ΜΗΤΡΑΛΕΞΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ

Τα βασικά αποτελέσματα της παρούσας φάσης του πολέμου Ισραήλ-Ιράν, μπορούν να συνοψισθούν ως εξής: Πρώτον, το Ιράν, πλέον, πέπρωται να προχωρήσει για πρώτη φορά στην ανάπτυξη πυρηνικού όπλου, ως της μόνης πραγματικής εγγύησης αποτροπής. Δεύτερον, μπορεί να αντέξει και να απορροφήσει πολυήμερο βομβαρδισμό, με συσπείρωση του πληθυσμού του γύρω από την ηγεσία, χωρίς να χρειαστεί στρατιωτική βοήθεια τρίτου κράτους και χωρίς να χρειαστεί να προβεί στο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ.

Τρίτον, το Ισραήλ απέδειξε πως δεν μπορεί να διεξαγάγει έναν διακρατικό πόλεμο έναντι σοβαρού αντιπάλου με συμβατικά μέσα, χωρίς τη βοήθεια των ΗΠΑ, αλλά – τέταρτον και ακόμα πιο σημαντικό – ότι είναι αδύνατο να αντέξει έναν πόλεμο φθοράς με διάρκεια, με την αντιβαλλιστική του άμυνα να έχει σαφή ημερομηνία λήξης/εξάντλησης∙ όλα αυτά καταγράφονται και σημειώνονται επισταμένως από όλα τα εγγύς και μακράν κράτη.

Το ζήτημα είναι τεράστιο και η τεκμηρίωση που επιδέχεται πελώρια, αναγκαστικά όμως μένουμε σε μια τηλεγραφική έκθεση: Στις 13 Ιουνίου 2025 το Ισραήλ ξεκίνησε έναν διακρατικό πόλεμο ενάντια στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Ο επίσημος-δημόσιος στόχος ήταν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, το οποίο ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου ισχυρίζεται ανελλιπώς από το 1992 ότι «από στιγμή σε στιγμή, από ώρα σε ώρα, τώρα δα» θα απολήξει σε πυρηνική βόμβα (την οποία, σημειωτέον, όντως διαθέτει το Ισραήλ, χωρίς κανέναν διεθνή έλεγχο).

Ο αντικειμενικός σκοπός ήταν η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν και η ρευστοποίηση του κράτους. Και το απολύτως αναγκαίο μέσο ήταν η εμπλοκή των Αμερικανών στον πόλεμο (διότι οι Ισραηλινοί ποντάρουν στο ότι οι Αμερικανοί θα πολεμήσουν τον δικό τους πόλεμο ενάντια στο Ιράν, με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι Έλληνες ποντάρουν στο ότι οι Ισραηλινοί θα πολεμήσουν τον δικό τους πόλεμο ενάντια στην Τουρκία και κάποιοι Ευρωπαίοι ηγέτες φαντάζονται πως η Τουρκία θα πολεμήσει τον δικό τους πόλεμο, ενάντια στη Ρωσία…). Η ισραηλινή ηγεσία γνωρίζει καλά πως είναι αδύνατον να επιτύχει τους στόχους της, τόσο τους διακηρυγμένους, όσο και τους πραγματικούς, χωρίς αυτήν την αμερικανική εμπλοκή.

Οι πρώτες ώρες ήταν αρχετυπικό “Σοκ και Δέος”: Καρατόμηση οκτώ σημαντικών μελών της ιρανικής στρατιωτικής ηγεσίας, επιτυχές μπλοκάρισμα των αεραμυνών από τις μυστικές υπηρεσίες. Με την ισραηλινή ελπίδα πως ένα τέτοιο σοκ θα αποδεικνυόταν η αρχή του τέλους. Η ιρανική ανασύνταξη χρειάστηκε λιγότερο από οκτώ ώρες, σε βαθμό που να αναρωτιέται κανείς εάν η ιρανική άμυνα θα ήταν τελικά ουσιωδώς διαφορετική, εάν δεν είχαν καρατομηθεί οκτώ πρόσωπα της στρατιωτικής ηγεσίας.

Από το αρχικό “Σοκ και Δέος” βρεθήκαμε εντός ελαχίστων ημερών σε έναν “πόλεμο φθοράς”, κατ’ εξοχήν δηλαδή το είδος που ευνοεί το Ιράν και υπονομεύει το Ισραήλ. Με αρχικό μπαράζ “παλιατζούρας” 30ετίας και σταδιακή σποραδική χρήση πυραύλων νεώτερης τεχνολογίας, το Ιράν έφτασε σύντομα να εκτοξεύει πυραύλους με ρυθμό που θα μπορούσε δυνητικά να συνεχιστεί επ’ αόριστον (σε συνάρτηση με την επιταχυνόμενη μετά τον Μάρτιο μηνιαία παραγωγή τους), με την αποτελεσματικότητα της ισραηλινής αεράμυνας να μειώνεται διαρκώς –όπως προκύπτει από τις αναλογίες αναχαίτισης– και με την ίδια να κινδυνεύει από σχεδόν πλήρη έκλειψη εντός λίγων ημερών, κατά δήλωση της Wall Street Journal και των Times of Israel.

Ο πόλεμος φθοράς Ισραήλ-Ιράν

Το Ιράν υπέστη όχι ασήμαντη φθορά και ζημία. Την οποία, όμως, απεδείχθη ότι μπορεί να απορροφήσει, ακόμη και μακροπρόθεσμα — εδώ την απορρόφησαν οι Χούθι της Υεμένης. Η ζημία για το Ισραήλ, όμως, είναι κατά πολύ ουσιωδέστερη (και εδώ η έμφαση πρέπει να δοθεί στη Χάϊφα, όχι στο Τελ Αβίβ). Ο Νετανιάχου ξεκαθάρισε ότι το Ισραήλ δεν επιθυμεί “πόλεμο φθοράς” — διότι, να το θέσουμε κατ’ ευφημισμόν, δεν τον κερδίζει.

Ποια πλευρά είχε και έχει την κυριαρχία της κλιμάκωσης (escalation dominance); Προοπτικά, η μόνη ουσιώδης δυνατότητα κλιμάκωσης που έμενε στο Ισραήλ ήταν η πυρηνική, στο πλαίσιο του πιο ανεύθυνα και φονταμενταλιστικά αχαλίνωτου πυρηνικού δόγματος στην υφήλιο — όμως ο δρόμος αυτός δεν έχει γυρισμό. Παράλληλα, το Ιράν διατηρούσε και διατηρεί μια παλέτα επιλογών: Κλιμάκωση της μάλλον αυτοσυγκρατημένης του αντεπίθεσης και των τεχνικοστρατιωτικών της μέσων – ευλόγως αυτοσυγκρατημένης, διότι ειδάλλως τι θα έμενε στην περίπτωση μιας πραγματικής αμερικανικής εμπλοκής στον πόλεμο; – κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, ενεργοποίηση των (όποιων, αλλά πραγματικών) δυνατοτήτων των υποκρατικών του συμμάχων στην περιοχή.

Κανένα από τα τρία δεν χρειάστηκε. Άλλωστε, «το στρατιωτικό δόγμα του Ιράν είναι αμυντικό. Έχει σχεδιαστεί για να αποτρέπει μια επίθεση, να επιβιώνει από ένα αρχικό χτύπημα, να ανταποδίδει τα πυρά του επιτιθέμενου και να επιβάλει μια διπλωματική λύση στις εχθροπραξίες, αποφεύγοντας παράλληλα οποιεσδήποτε παραχωρήσεις που απειλούν τα βασικά του συμφέροντα» – γράφει το αμερικανικό Πεντάγωνο το 2014.

Μόνη ελπίδα του Ισραήλ για νίκη, για επίτευξη του στόχου του πολέμου, το «αμερικανικό ιππικό», η είσοδός του στον πόλεμο, και αδιανόητη η πίεση προς τούτο. Το δίλημμα των ΗΠΑ του Τραμπ ήταν αληθώς μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης, με τη βάση του MAGA να έχει ήδη διαρραγεί βίαια επ’ αυτού (εμβληματική η αντιπαράθεση αμερικανικού εθνικισμού και αμερικανικού αυτοκρατορισμού- “ισραηλισμού” στη θανάσιμη συζήτηση του Tucker Carlson με τον Ted Cruz).

Εν τέλει, αντί να εισέλθει κανονικά στον πόλεμο, το αμερικανικό “ιππικό” ήλθε, είδε, και απήλθε, σε ό,τι μοιάζει να αποδεικνύεται χορογραφημένη συμφωνία Αμερικανών και Ιρανών (στο Ομάν προ ελαχίστων ημερών;). Αποχρώσες οι ενδείξεις: Με μηδέν ανθρώπινες απώλειες εκατέρωθεν, χωρίς προσπάθεια κατάρριψης από τους Ιρανούς – …δηλαδή, είναι λιγότερο ικανό το Ιράν από τους Χούθι; – ΗΠΑ και Ιράν χτύπησαν Φορντό και τη βάση αλ-Ουντέιντ στο Κατάρ, χωρίς να καταστραφεί ουσιωδώς κατ’ ελάχιστον ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη. Και με τον Τραμπ να κηρύττει τη λήξη και την… ειρήνη. Όχι: δεν ήταν αυτός ο ισραηλινός σχεδιασμός για εμπλοκή των ΗΠΑ.

Το δίδαγμα για το Ιράν

Μεσοπρόθεσμα, το δίδαγμα για το Ιράν είναι ένα και μόνο, και μάλιστα για πρώτη φορά στην ιστορία του: Η ανάπτυξη πυρηνικού όπλου αποτελεί μονόδρομο για αποτροπή και εξισορρόπηση της ισχύος στην περιοχή. Και όταν λέμε “περιοχή”, αναφερόμαστε σε μια αχανή γεωγραφία «από το Πακιστάν μέχρι τη Γαλλία στην κατεύθυνση ανατολής-δύσης και από τη Ρωσία μέχρι τη Νότια Αφρική στην κατεύθυνση βορρά-νότου», όπου το Ισραήλ διατηρεί ένα μη βιώσιμο μονοπώλιο πυρηνικού οπλισμού. Ο Πρύτανης της σύγχρονης Θεωρίας Διεθνών Σχέσεων Kenneth N. Waltz είχε γράψει γι’ αυτά τα ζητήματα ήδη το 2012.

Το Ιράν δοκίμασε το 2015 το να συμμορφωθεί πλήρως σε διεθνή συμφωνία για τα όρια εμπλουτισμού, την JCPOA, η οποία τηρήθηκε στο ακέραιο μέχρι την ανατίναξή της από τον Τραμπ το 2018. Δοκίμασε επίσης αυτό που ο Waltz αναφέρει ως κάτι που «μπορεί να μην λειτουργήσει όπως προβλέπεται», δηλαδή ως ικανή αποτροπή: Το να είναι στο όριο δυνατότητας παραγωγής πυρηνικού όπλου, χωρίς όμως να το παράγει, «ικανότητα που θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις εσωτερικές πολιτικές ανάγκες των ηγετών του Ιράν, διαβεβαιώνοντας τους σκληροπυρηνικούς ότι μπορούν να απολαύσουν όλα τα οφέλη της κατοχής μιας βόμβας (όπως μεγαλύτερη ασφάλεια) χωρίς τα μειονεκτήματα (όπως διεθνής απομόνωση και καταδίκη)».

Καταφανώς, αυτό δεν δούλεψε. Άρα το εκκρεμές για τη χώρα κινείται πλέον προς την επιβεβαίωση του τίτλου της εργασίας του Kenneth N. Waltz (εδώ δεν αναφέρουμε τις προτιμήσεις μας και τις προδιαθέσεις μας, που καταφανώς θα ήταν η απο-πυρηνικοποίηση εν γένει, αλλά ό,τι διαβλέπουμε ως πραγματικότητα). Το Ιράν θα διαπιστώσει πως ο «πόλεμος κατά του πυρηνικού προγράμματος» πέπρωται να αποδειχθεί η αρχή, και όχι το τέλος, ενός πυρηνικά οπλισμένου Ιράν, φέρνοντας εξισορρόπηση ισχύος και αποτελεσματική αποτροπή στην περιοχή. …Άλλωστε, σύμφωνα με Τραμπ και Νετανιάχου, «το Ιράν δεν έχει πλέον πυρηνικό πρόγραμμα γιατί το καταστρέψαμε», συνεπώς δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας: έτσι δεν είναι…;

Η εκεχειρία Ισραήλ-Ιράν

Θα τηρηθεί η “εκεχειρία”; Μα πώς να τηρηθεί, όταν δεν υπάρχει επιτυχία σε κανέναν από τους στρατιωτικούς στόχους του Ισραήλ, το οποίο υπό την παρούσα ηγεσία του «είναι πάνω στο ποδήλατο» και άμα σταματήσει, πέφτει; Το Κράτος του Ισραήλ υπό τον Νετανιάχου έχει επιλέξει έναν δρόμο που μπορεί να οδηγεί μόνο από κλιμάκωση σε κλιμάκωση, ακόμα και αν η πραγματική ισχύς του κράτους δεν επαρκεί προς τούτο. Φυσικά, πάντοτε και παντού στην τεχνολογία διαχείρισης του δημοσίου λόγου ο αμυνόμενος είναι επιτιθέμενος κι ο επιτιθέμενος αμυνόμενος – γνωστά πράγματα.

Πέραν τούτου, αξίζει να σημειωθεί ότι δεν πρέπει να αποκλειστεί η (είτε απόπειρα είτε) δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν σε εύθετο χρόνο –δολοφονίες ηγετών κρατών δεν είχαμε ούτε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο…– αφού το Ισραήλ επιδιώκει σωρηδόν «επιχειρήσεις καρατόμησης» παντού, παρά την προφανή πραγματικότητα ότι αυτές δεν επιφέρουν το επιδιωκόμενο στρατηγικό αποτέλεσμα, όπως προκύπτει τόσο από τα τελευταία δύο χρόνια όσο και από την ευρύτερη βιβλιογραφία/ιστορικά προηγούμενα. Όμως, το ιδιαίτερα πολύπλοκο σύστημα της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν δεν είναι «ενός ανδρός αρχή», και ο 86χρονος Σαγιέντ Αλί Χαμενεΐ δεν είναι ούτε Σαντάμ, ούτε Καντάφι.

Από την άλλη, ο στόχος θα μπορούσε να είναι όχι η επιτυχής αλλαγή καθεστώτος δια της καρατόμησης, αλλά η πρόκληση ασύμμετρης ιρανικής εκδικητικής αντεπίθεσης που θα συνιστά πραγματική υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ, με στόχο πλέον να αναγκαστούν να συρθούν οι ΗΠΑ σε έναν πραγματικό πόλεμο αντί ενός διακοσμητικού χτυπήματος. Αν κάτι έχουμε μάθει την τελευταία δεκαετία, όμως, αυτό είναι πως το Ιράν αποτελεί, με διεθνολογικούς όρους, έναν μοναδικά ορθολογικό και ψύχραιμο κρατικό δρώντα με ιώβεια υπομονή, και όχι ένα ευέξαπτο «συνονθύλευμα μουλάδων» (επί τη ευκαιρία, “καθεστώς μουλάδων”: πού είμαστε, στη δεκαετία του ‘80; Έχει αναζητήσει ποτέ κανείς στην Ελλάδα τη σύνθεση του τρέχοντος υπουργικού συμβουλίου του Ιράν;).

Επίσης, ναι μεν κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την είσοδο των ΗΠΑ του Τραμπ σε έναν από τους πολέμους του Ισραήλ σε δεύτερο χρόνο, πάντως δόθηκαν δείγματα γραφής πως προσώρας υπάρχουν σοβαρές αντιστάσεις προς τούτο, καθώς αντίκειται σφόδρα στο εθνικό (αλλά όχι στο αυτοκρατορικό/ηγεμονικό) συμφέρον των ΗΠΑ.

Η Ελλάδα

Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα βρίσκεται (διακομματικώς) σε μια μακάρια παράλληλη πραγματικότητα, όπου βλέπει διάφορα αλλόκοτα όνειρα περί του τι συμβαίνει στον κόσμο και στη γειτονιά. Δεν γνωρίζουμε τι είναι πιο επικίνδυνο για τα εθνικά συμφέροντα: το να συνεχίσει να ονειρεύεται εν ύπνω, ή το να ξυπνήσει απότομα. Πάντως, μιλάμε για τη χώρα όπου “Παχλαβήδες από κάτω απ’ τ’ αυλάκι” ετοιμάζουν “πατριωτικά” κόμματα που θα εγκαλούν την… κυβέρνηση Μητσοτάκη ότι δεν είναι επαρκώς συνημμένη με το Ισραήλ (!) και ότι δεν έχει βάλει επαρκώς όλα τα εθνικά αυγά στο –όλως απρόβλεπτο– αμερικανικό καλάθι (!), διακινώντας διάφορες απίθανου σουρεαλισμού ερμηνείες της διεθνούς κατάστασης. Και πέραν τούτου, ουδέν πουθενά. Καλά θα πάει αυτό.

ΥΓ: Την επόμενη φορά που θα συναντήσετε ανθρώπους να ορκίζονται ότι η ευθυγράμμιση και ταύτιση της Ελλάδος με το Ισραήλ, ειδικά έναντι του Ιράν, είναι εθνικά επωφελής και αναγκαία για τη χώρα μας στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής εξίσωσης, ρωτήστε τους: Τυχόν αποδυνάμωση του Ιράν αποδυναμώνει περιφερειακά την Τουρκία ή την ενδυναμώνει; (Κοινώς: τελικά για ποιον μοχθείτε;) Καλού-κακού, ζητήστε ευγενικά να σας δοθεί η απάντηση γραπτώς, ή έστω βιντεοσκοπημένη.

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com από το slpress.gr

Read more »

Ο Τραμπ πρόδωσε το Ισραήλ — Το Ιράν απέκτησε μυστικό πλεονέκτημα

Η χρηματιστηριακή αγορά ήταν η πρώτη που «διάγνωσε» την απάντηση της Τεχεράνης στην αμερικανική επίθεση σε πυρηνικές εγκαταστάσεις: ενώ οι ιρανικοί πύραυλοι πετούσαν ακόμη προς τη στρατιωτική βάση Αλ-Ουντέιντ στο Κατάρ, οι τιμές του πετρελαίου άρχισαν να πέφτουν ραγδαία. Η αγορά ερμήνευσε ξεκάθαρα το γεγονός ως συμβολική πράξη (το Ιράν δεν μπορούσε να μην απαντήσει) πριν από την αποκλιμάκωση, και τα μετέπειτα γεγονότα επιβεβαίωσαν αυτή την πρόβλεψη.

Ο κόσμος ανέπνευσε με ανακούφιση: φαίνεται ότι, για άλλη μια φορά, ένας μεγάλος πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν θα συμβεί. Ωστόσο, υπάρχουν και δυσαρεστημένοι, που πιστεύουν ότι το Ιράν φοβήθηκε και έδειξε αδυναμία, μη δίνοντας πλήρη απάντηση στις πραγματικά εξωφρενικές ενέργειες των ΗΠΑ.

Για να κατανοήσουμε τα κίνητρα της Τεχεράνης, πρέπει να απαντήσουμε στο κύριο ερώτημα: ποιος είναι ο στρατηγικός στόχος του Ιράν; Και όχι, δεν είναι η επιθυμία να συντρίψει τις ΗΠΑ ή να καταστρέψει το Ισραήλ.

Ο στρατηγικός στόχος του Ιράν είναι ο ίδιος με αυτόν της Ρωσίας, της Κίνας, της Τουρκίας, της Ινδίας και δεκάδων άλλων χωρών — η φιλοδοξία να καταλάβει μια αξιοπρεπή θέση στη νέα παγκόσμια τάξη, που διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή, αντικαθιστώντας το ετοιμοθάνατο μονοπολικό σύστημα. Ωστόσο, για να επιτευχθεί αυτό, μια χώρα πρέπει να είναι ισχυρή, ανεπτυγμένη και ευημερούσα.

Η κρίση της δυτικής ηγεμονίας έχει προχωρήσει τόσο πολύ, που η διαδικασία αυτή είναι πλέον προφανώς μη αναστρέψιμη. Ως αποτέλεσμα, έχουν δημιουργηθεί ευνοϊκές συνθήκες για την Παγκόσμια Πλειοψηφία: κατ’ αρχήν, δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα για να καταστρέψει τον μονοπολικό κόσμο, καθώς η διαδικασία εξελίσσεται φυσικά, ενώ μπορεί να επικεντρωθεί στην ανάπτυξή της, στη δημιουργία νέων συστημάτων και δομών, και στην επένδυση στην πρόοδό της (αντί στην καταστροφή γεωπολιτικών ανταγωνιστών).

Αλλά όλα αυτά, φυσικά, είναι μόνο θεωρητικά, γιατί στην πραγματικότητα η εικόνα είναι πολύ λιγότερο ειδυλλιακή.

Αν οι μη δυτικές χώρες δεν έχουν συμφέρον για αντιπαράθεση με τη Δύση, για τη Δύση τα πράγματα είναι ακριβώς το αντίθετο. Ούτε οι ΗΠΑ ούτε οι δορυφόροι τους καταφέρνουν να ξεφύγουν από τη μοιραία πορεία με μια θετική ατζέντα — και γι’ αυτό βλέπουν τη σωτηρία τους στην αρνητικότητα, στην αντιπαράθεση: αν δεν μπορούν να κερδίσουν τον οικονομικό ανταγωνισμό με δίκαιο τρόπο, τότε θα πιέσουν τους αντιπάλους με κυρώσεις και δασμούς· αν χάνουν τη γεωπολιτική επιρροή, θα χρησιμοποιήσουν εναντίον των αντιπάλων την τακτική των χιλίων πληγμάτων, για να τους αποδυναμώσουν, ή, αν σταθούν τυχεροί, να τους καταστρέψουν.

Γι’ αυτό όλες οι χώρες της Παγκόσμιας Πλειοψηφίας αποφεύγουν επιμελώς την άμεση σύγκρουση με τη Δύση, αντιστεκόμενες μέχρι τέλους στις προκλήσεις. Μοναδική εξαίρεση μπορεί να θεωρηθεί η Ρωσία, η οποία, μετά από πολλά χρόνια παρόμοιας συμπεριφοράς, ξεκίνησε τελικά την Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση (ΣΒΟ), αλλά αυτό συνέβη ακριβώς επειδή η διαδικασία γύρω από την Ουκρανία οδηγήθηκε από τη Δύση σε οριακό σημείο, και δεν μπορούσαμε πλέον να μην απαντήσουμε. Ως αποτέλεσμα, η Ρωσία κατάφερε να ανατρέψει ριζικά την κατάσταση και να τη χρησιμοποιήσει για μια ισχυρή ώθηση, αλλά, δυστυχώς, το ρωσικό παράδειγμα δεν μπορεί να υιοθετηθεί από κανέναν, καθώς η χώρα μας είναι μοναδική όσον αφορά τις δυνατότητες αυτονομίας και αυτάρκειάς της. Για όλες τις άλλες χώρες (συμπεριλαμβανομένης της Κίνας), μια άμεση σύγκρουση με την ακόμη ισχυρή και επιδραστική Δύση θα σήμαινε ένα βαρύ πλήγμα στην ανάπτυξή τους, εξάντληση των πόρων και, κατά συνέπεια, ασθενέστερες κρατικές θέσεις στο μέλλον.

Αυτές οι σκέψεις βρίσκονται στη βάση των ενεργειών του Ιράν: μπορεί κανείς να αποκαταστήσει κατεστραμμένα επιστημονικά κέντρα, να ξαναχτίσει εργοστάσια, να αναθρέψει νέες γενιές επιστημόνων — αυτό απαιτεί χρόνο και πόρους, αλλά τίποτα κρίσιμο, ενώ ένας ολοκληρωτικός πόλεμος θα πέταγε τη χώρα δεκαετίες πίσω και θα επιδείνωνε ριζικά τις προοπτικές της.

Από την άλλη, οι ενέργειες των ΗΠΑ δείχνουν ότι το γεωπολιτικό «στέμμα του Μονομάχου» έχει γίνει υπερβολικά βαρύ γι’ αυτές: υπάρχει ακόμη δύναμη για μεμονωμένα χτυπήματα, αλλά η επιθυμία και η ικανότητα να πολεμήσουν πραγματικά έχουν εξαντληθεί.

Παραμένει το τελευταίο ερώτημα: τελείωσε εδώ; Ξεπεράστηκε η κρίση στη Μέση Ανατολή;

Η απάντηση: πιθανότατα όχι. Γιατί ο κύριος χαμένος σε όλο αυτό είναι εκείνος που οργάνωσε την τρέχουσα κλιμάκωση και για τον οποίο ο πόλεμος έγινε τρόπος πολιτικής επιβίωσης. Η ηγεσία του Ισραήλ.

Στο τέλος, το Τελ Αβίβ έχει ένα μάλλον απογοητευτικό αποτέλεσμα: τα χτυπήματα στο Ιράν δεν εκπλήσσουν πλέον κανέναν (ακόμα κι αν τα τρέχοντα ήταν τα πιο ισχυρά), αλλά το ουσιαστικά νέο στοιχείο ήταν η άφιξη ιρανικών πυραύλων σε ισραηλινές πόλεις. Η «Σιδηρά Θόλος» ανταπεξέρχεται όλο και χειρότερα, ενώ ο υπερατλαντικός προστάτης-σουζεράν προτιμά να περιορίζεται σε μεμονωμένες, αν και θεαματικές, ενέργειες.

Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, το Ισραήλ καλείται πλέον να ζήσει.

Ιρίνα Άλκνις

RIA Novosti

 

Πηγή:  

Read more »