Το παραδέχτηκαν στον ΟΗΕ! “Δε θα έχουμε πετύχει κανένα στόχο βιώσιμης ανάπτυξης έως το 2030”

 

 Η έκθεση του ΟΗΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κανένας από τους 17 στόχους δεν θα έχει επιτευχθεί ως το 2030, ενώ στους περισσότερους τομείς παρατηρήθηκε “περιορισμένη ή αντιστροφή της προόδου”

Ο κόσμος έχει μείνει πίσω στην επίτευξη των περισσότερων στόχων του για βιώσιμη ανάπτυξη, στους οποίους είχε συμφωνήσει το 2015, όπως η αντιμετώπιση της φτώχειας και της πείνας, σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ.

Η ετήσια έκθεση του ΟΗΕ για τη βιώσιμη ανάπτυξη βαθμολογεί τις επιδόσεις των 193 χωρών μελών του οργανισμού σε ό,τι αφορά την εφαρμογή 17 “στόχων βιώσιμης ανάπτυξης” (SDG), στους οποίους περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων η πρόσβαση στην παιδεία και την υγειονομική περίθαλψη, η καθαρή ενέργεια και η βιοποικιλότητα.

“Αυτό που δείχνει η έκθεση είναι ότι, ακόμη και πριν ενσκήψει η πανδημία, οι πρόοδοι ήταν ήδη αργές”, σχολίασε ο Γκιγιόμ Λαφορτίν, αντιπρόεδρος του Δικτύου Λύσεων για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη του ΟΗΕ (SDSN) και βασικός συντάκτης της έκθεσης.

“Αφού ενέσκηψε η πανδημία και άλλες κρίσεις – περιλαμβανομένων στρατιωτικών συγκρούσεων– τότε μιλάμε για τέλμα”, πρόσθεσε.

Σύμφωνα με το SDSN, οι μεγαλύτερες αδυναμίες παρατηρούνται στην αντιμετώπιση της πείνας, στη δημιουργία βιώσιμων πόλεων και στην προστασία της βιοποικιλότητας. Εξάλλου “αντίστροφη πρόοδος” παρατηρείται και σε πολιτικούς στόχους, όπως η ελευθερία του Τύπου.

Με βάση την κατάταξη της έκθεσης, η Σουηδία και η Δανία βρίσκονται στην κορυφή του καταλόγου, ενώ η Κίνα σημείωσε προόδους μεγαλύτερες από τον μέσο όρο. Ωστόσο στις πιο φτωχές χώρες παγκοσμίως η πορεία ήταν αντίστροφη.

Ο Λαφορτίν εκτίμησε ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες έχουν ανάγκη μεγαλύτερη πρόσβαση στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, ενώ πρόσθεσε ότι θεσμοί, όπως οι οίκοι αξιολόγησης, θα πρέπει να ενθαρρυνθούν να λαμβάνουν υπόψη τους και τη μακροπρόθεσμη περιβαλλοντική και οικονομική ευημερία των χωρών και όχι μόνο τη βραχυπρόθεσμη ρευστότητά της.

Η έκθεση αποτιμά επίσης τη βούληση των χωρών να συνεργαστούν σε παγκόσμιο επίπεδο μέσω των θεσμών του ΟΗΕ, με τις ΗΠΑ να βρίσκονται στην τελευταία θέση.

“Η μεγάλη πλειονότητα των χωρών στηρίζουν τη συνεργασία, (…) αλλά υπάρχει ένας αριθμός μεγάλων δυνάμεων που δεν παίζουν με τους κανόνες του παιχνιδιού”, σχολίασε ο Λαφορτίν.

Πηγή: https://www.el.gr/

Read more »

Η φάρμα των ζώων του Όργουελ! Τα λόγια Μεντβέντεφ κάνουν τον γύρο του κόσμου

 

Ο Μεντβέντεφ συγκρίνει την «διάσκεψη της Ουκρανίας» στην Ελβετία με την «Φάρμα των Ζώων»

Η «σύσκεψη κορυφής της ειρήνης» για την Ουκρανία που φιλοξενήθηκε από την Ελβετία αποδείχθηκε ότι ήταν μια ακανόνιστη και δυσλειτουργική εκδήλωση της οποίας οι συμμετέχοντες δεν έχουν ιδέα τι κάνουν εκεί, δήλωσε ο πρώην πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ σε ανάρτηση στο Telegram την Κυριακή.

Το συνέδριο, που πραγματοποιήθηκε στις 15-16 Ιουνίου στο Hotel Bürgenstock κοντά στη λίμνη της Λουκέρνης, επικεντρώθηκε σε τρία σημεία της «φόρμουλας ειρήνης» του Βλαντιμίρ Ζελένσκι, συμπεριλαμβανομένων των ανταλλαγών κρατουμένων και της πυρηνικής και επισιτιστικής ασφάλειας. Το σχέδιο του Ζελένσκι καλεί την Ρωσία να αποσυρθεί από όλες τις περιοχές που διεκδικεί το Κίεβο, κάτι που η Μόσχα χαρακτήρισε ως μη ρεαλιστικό. Η έκκληση για αποχώρηση των στρατευμάτων δεν εμφανίζεται πλέον στην τελική δήλωση της διάσκεψης.

Η Ρωσία δεν προσκλήθηκε στην εκδήλωση. Ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει υποστηρίξει ότι είναι απλώς μια προσπάθεια της Δύσης να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ενός παγκόσμιου αντιρωσικού συνασπισμού και να αποσπάσει την προσοχή από τις βαθύτερες αιτίες της σύγκρουσης.

Στην ανάρτησή του στο Telegram την Κυριακή, ο Μεντβέντεφ, ο οποίος είναι επί του παρόντος αντιπρόεδρος του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας, συνέκρινε την σύνοδο κορυφής με τη «Φάρμα των Ζώων» του Τζορτζ Όργουελ. Ο πρώην πρόεδρος έγραψε επίσης ότι τα ελβετικά “βοσκόπαιδα” είχαν προσκαλέσει μόνο “αξιόπιστα ζώα”, συμπεριλαμβανομένου ενός “τρελού, αδύναμου γουρουνιού” και του βοηθού του, “μιας αγέλης τεμπέληδων προβάτων των Δυτικών Άλπεων που βουρκώνουν χαρούμενα για την ειρήνη και μίας αγέλης σκύλων που φυλάνε τα βοοειδή». Ο Μεντβέντεφ δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για τη δήλωσή του. Σύμφωνα με τον ίδιο, «τα «σκυλιά» γαβγίζουν και φτύνουν δηλητηριώδες σάλιο» για να διατηρηθεί η τάξη, κάτι που, κατά τη γνώμη του, δικαιολογείται αφού «τα πρόβατα συχνά βελάζουν σε λάθος μέρος και μπερδεύουν τις ανακοινώσεις, τις οποίες έχουν μάθει απ΄ έξω».

Ο πολιτικός έγραψε στη λεζάντα της ανάρτησης στο Telegram ένα απόσπασμα από την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Μπουλγκάκοφ «Η καρδιά του σκύλου», στην οποία ένας από τους πρωταγωνιστές λέει: «Αυτό είναι ένα είδος ντροπής».

Σε μια προφανή αναφορά στον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, ο Μεντβέντεφ έγραψε επίσης ότι το κοπάδι οδηγούνταν από έναν «ηλικιωμένο, διανοητικά αδύναμο ιδιοκτήτη» που έπασχε από «προοδευτική άνοια». Πρόσθεσε ότι αντί να στείλουν τον Μπάιντεν, οι ΗΠΑ έστειλαν «μία τρελή βουλευτή που… απήγγειλε μια απομνημονευμένη φράση και πέταξε γρήγορα σπίτι», αναφερόμενος στην αντιπρόεδρο Καμάλα Χάρις.

Σύμφωνα με παλαιότερη αναφορά του Bloomberg , ο Μπάιντεν ακύρωσε τη συμμετοχή του στην συνάντηση, επικαλούμενος έναν έρανο για την προεκλογική εκστρατεία στην Καλιφόρνια ενόψει των προεδρικών εκλογών του Νοεμβρίου. Ο Ζελένσκι επέκρινε την απουσία του προέδρου των ΗΠΑ και πρότεινε ότι «θα αντιμετωπιστεί μόνο με χειροκροτήματα από τον Πούτιν».

Ορισμένοι δυτικοί αξιωματούχοι έχουν αναγνωρίσει ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς την συμμετοχή της Μόσχας στις συνομιλίες.

 

Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Διδιακτική ιστορία για την ευσπλαχνία

«Το 1919, η Ιερά Μονή του Αγίου Σεργίου στην Ρωσία, δοκιμάσθηκε από στέρησι και πείνα. Δεν είχαν ούτε ψωμί...

Στις 16 Νοεμβρίου του 1919, μία γερόντισσα από τα γύρω χωριά, η Νίνα Στεφάνοβνα Αριστόβα, ζήτησε να δη τον ηγούμενο. Ο ηγούμενος, αρχιμανδρίτης Κρονίδης, την δέχθηκε αμέσως. Και εκείνη του εξήγησε ότι, έμαθε τη στέρησί τους, και τους έφερε ό,τι μπορούσε, ψωμί, ζάχαρη, καφέ…!

Ταράχθηκε ο ηγούμενος βλέποντας τη γνωστή του πτωχή γυναίκα, να γεμίζη ένα τραπέζι με αγαθά!

Και της είπε:

«Συγχώρεσέ με, Νίνα Στεφάνοβνα, αλλά δεν μπορώ να δεχθώ αυτά τα τρόφιμα από εσένα, διότι γνωρίζω την πτωχεία σου και τις ανάγκες σου».

Ακούγοντας τα λόγια αυτά η γριούλα πικράθηκε, τόσο βαθειά, που το κατάλαβε ο ηγούμενος, και μετάνοιωσε γιά την άρνησι του, και αλλάζοντας αμέσως γνώμη, της λέει:

«Μην πικραίνεσαι γερόντισσα! Θα τα πάρουμε τα τρόφιμα!»!

Κατευχαριστημένη τότε η γερόντισσα Νίνα, του λέει:

«Ευχαριστώ, πατέρα μου! Έχω μάθη στη ζωή μου, να μη φοβάμαι την ευσπλαγχνία. Την ασπλαγχνία φοβάμαι. Και άκουσε γιατί:

Το 1848, είχαμε πάλι στη Μόσχα πείνα αλλά και χολέρα μαζί. Οι άνθρωποι πέθαιναν σωρηδόν και στην Μόσχα, αλλά και στα περίχωρα... Εκείνη, λοιπόν, την εποχή πήγε σ’ ένα πτωχό, τον Ιβάν Ιλαριόνοβιτς Ουκραΐντσεφ, μία πτωχή, και του ζήτησε με λυγμούς λίγο ψωμί γιά τα παιδιά της, διότι πέθαιναν από την πείνα.

Χωρίς ούτε καν να το σκεφθή ο Ιβάν, άρπαξε ένα καρβέλι και της το έδωσε. Σε λίγο γύρισε η γυναίκα του, και μαθαίνοντας τί είχε γίνει, θύμωσε… Θύμωσε τόσο, που δεν ήξερε, τί και πόσα του έσυρε...

Ο Ιβάν τα υπέμεινε όλα με υπομονή και πραότητα!!

Σε λίγες ημέρες, όμως, το ψωμί στο σπίτι τους σώθηκε. Και τώρα, τα παιδιά του, με δάκρυα στα μάτια, του ζητούσαν ψωμί. Εκείνος, μη μπορώντας να το αντέξει, πήγε κατ’ ευθείαν στην Εκκλησία της Παναγίας των Ιβήρων. Και εκεί, γονατίζοντας μπροστά στην Αγία Εικόνα της Παναγίας, την παρακάλεσε θερμά, χύνοντας δάκρυα πολλά, να τον βοηθήσει αυτή την δύσκολη ώρα.

Την ίδια ώρα, ένας άλλος άνθρωπος, ο άρχοντας Βατμπόλσκι έκανε την προσευχή του στο σπίτι του. Ζούσαν και οι δύο στη Μόσχα. Όμως, ούτε ο Ιβάν γνώριζε τον άρχοντα, ούτε εκείνος τον Ιβάν. Και, ενώ προσευχόταν γονατιστός, ακούει ο Βατμπόλσκι, να βγαίνη απ’ την εικόνα της Παναγίας, την οποία είχε στο δωμάτιό του, μία φωνή:

“Τρέξε, τώρα αμέσως, στο δούλο μου Ιβάν Ουκραΐντσεφ. Να πας τρόφιμα, γιά την οικογένειά του, διότι τα παιδιά του πεθαίνουν, από πείνα”!

Η Παναγία του έδωσε και τη διεύθυνση! Και ο άρχοντας, έστειλε στον Ουκραΐντσεφ, χωρίς καθυστέρηση, απ’ όλα όσα χρειάζονταν και με αφθονία! Και ψωμί! Και κρέας! Και από εκείνη την ημέρα ο άρχοντας Βατμπόλσκι πήρε τον Ουκραΐντσεφ στη φροντίδα και προστασία του!

Αυτά είχα, πάτερ, να σου πω.

Έτσι σώθηκε η οικογένεια του Ιβάν Ουκραΐντσεφ!»!!

Στάθηκε γιά λίγο σιωπηλή η γερόντισσα και μετά πρόσθεσε, με συγκίνηση αλλά και ευλάβεια:

«Έτσι σώθηκε τότε η οικογένειά μας!

Η φροντίδα της Παναγίας, μάς έζησε!

Και δεν το ξεχνάμε ποτέ!

Και γνωρίζουμε ότι, αυτό ήταν αμοιβή στον πατέρα μας, γιά την ευσπλαγχνία την οποία έδειξε στην πτωχή γυναίκα, δίνοντας της, το λιγοστό ψωμί της δικιάς του οικογενείας!»!!! 

 

Πηγή: https://www.dromokirix.gr

Read more »

ΤΟ ΔΥΝΑΜΕΙ ΣΧΙΣΜΑ ΘΑ ΟΡΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΘΗ, ΕΑΝ Ο ΠΑΠΑΣ ΝΑΤΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΗ

  Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

Στά πλαίσια τῶν δηλώσεων τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου καί τοῦ πάπα Φραγκίσκου γιά ἐξεύρεση κοινῆς ἡμερομηνίας γιά τόν ἑορτασμό τοῦ Πάσχα, μέ ἀφορμή τό 2025, ἀναδημοσιεύθηκε στό Public Orthodoxy τοῦ Orthodox Christian Studies Center (Κέντρο Ὀρθοδόξων Χριστιανικῶν Σπουδῶν) τοῦ Παν­επιστημίου Fordham τῆς Νέας Ὑόρκης, ἄρθρο τοῦ καθηγητῆ Ἰωάννη Φωτόπουλου, μέ τίτλο «Μερικές κοινές ἐσφαλμένες ἀντιλήψεις σχετικά μέ τήν ἡμερομηνία τοῦ Πάσχα/Πάσχα». Ἀξίζει νά σημειωθῆ ὅτι τό Πανεπιστήμιο Ford­ham ἀνήκει στό παπικό τάγμα τῶν Ἰησουιτῶν, τάγμα τό ὁποῖο σκοπό ἔχει ἀπό τήν ἵδρυσή του τήν μέ κάθε τρόπο ὑπεράσπιση καί ἐπέκταση τῆς ἐπιρροῆς τῆς παπικῆς ἐκκλησίας καί τοῦ πάπα ἔναντι ὅλων τῶν δογμάτων καί θρησκειῶν, πού κατά τήν ἄποψή του δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά αἱρέσεις. Ἄλλωστε δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι σημειώνεται σχετικά μέ τό ἰησουίτικο Πανεπιστήμιο Fordham πώς «Ἀναζητοῦμε καί προσ­ελκύουμε εὐφυεῖς καί ἀφοσιωμένους φοιτητές ἀπό κάθε γωνιά τῆς Γῆς καί τούς καλωσορίζουμε σέ μία κοινότητα, ὅπου ἀναπτύσσουν τήν ἐφυΐα καί τήν ἀκεραιότητα, γιά νά κάνουν τόν κόσμο καλύτερο»!

Τό δημοσίευμα ἀποσκοπεῖ νά διασπείρη ζιζάνια ἀπιστίας

Τό δημοσίευμα σκοπό ἔχει νά καταδείξη ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «βασίζεται σέ ἀνακριβεῖς ἐπιστημονικούς ὑπολογισμούς, πού βασίζονται στό ἀνακριβές Ἰουλιανό Ἡμερολόγιο, γιά νά καθορίση τήν ἡμερομηνία τοῦ Πάσχα», τό ὁποῖο ὀφείλεται σύμφωνα μέ τό δημοσίευμα «στήν χριστιανική ἐξάρτηση ἀπό ἀναξιόπιστους ἑβραϊκούς ὑπολογισμούς τῆς ἐαρι­νῆς πανσελήνου γιά τό Πάσχα». Ἀκόμα γράφεται ὅτι «οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δέν χρειάζεται νά περιμένουν τόν ἑβραϊκό ἑορτασμό τοῦ Πάσχα πρίν συμβῆ τό Ὀρθόδοξο Πάσχα» καί ὅτι «Ἡ Σύνοδος τῆς Νίκαιας ἀποφάσισε ὅτι τό Πάσχα θά γινόταν: τήν πρώτη Κυριακή μετά | ἡ πρώτη πανσέληνος πού ἐμφανίζεται | κατά ἤ μετά τήν ἐαρινή ἰσημερία». Μάλιστα, σημειώνεται ὅτι «Ὑπό τό φῶς τῶν πολλῶν ἡμερολογιακῶν καί ἐπιστημονικῶν προόδων σήμερα οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πρέπει νά ἀναρωτηθοῦν, ἐάν εἶναι ἀκόμα πιστοί στό πνεῦμα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου στήν Νίκαια νά χρησιμοποιοῦν τό ἀνακριβές Ἰουλιανό Ἡμερολόγιο… Ἡ Νίκαια ἐξέδωσε τόν τύπο γιά τόν ὑπολογισμό τοῦ Πάσχα, ὥστε οἱ ἁπανταχοῦ Χριστιανοί νά ἑορτάζουν μαζί ἑνωμένοι τήν πιό σημαντική χριστιανική ἑορτή». Ἐπίσης, σημειώνει ὅτι «Τό 1997 στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν πραγματοποιήθηκε μία διαβούλευση μεταξύ ἐκπροσώπων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί τῶν Δυτικῶν Ἐκκλησιῶν γιά τό ζήτημα ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, ἡ ὁποία εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα μία ἐξαιρετική δήλωση καί ἀξιόλογες προτάσεις σχετικά μέ μία κοινή ἡμερομηνία ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα. Δυσ­τυχῶς ὅμως αὐτές οἱ προτάσεις ποτέ δέν ἐφαρμόσθηκαν. Εἶναι καιρός οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί νά ἀρχίσουν πάλι νά συζητοῦν γιά αὐτό τό σημαντικό ζήτημα τοῦ καθορισμοῦ καί ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, ἐγκαταλείποντας τίς εὐρέως διαδεδομένες παρανοήσεις σχετικά μέ τούς λόγους, γιά τούς ὁποίους τό Ὀρθόδοξο Πάσχα λαμβάνει χώρα τόσο συχνά μετά τό Δυτικό».

Γίνεται κατανοητό ὅτι τό δημοσίευμα ἀποσκοπεῖ νά διασπείρη ζιζάνια ἀπιστίας στούς Ὀρθόδοξους πιστούς, χρησιμοποιώντας τήν ἄγνοιά των, πού ὀφείλεται, τόσο στό ὅτι εἶναι ἀκατήχητοι, ὅσο καί στήν προσωπική ἀδιαφορία τους νά κατηχηθοῦν καί νά γνωρίσουν τά τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας του.

Ὁ κοινός ἑορτασμός θά συμβάλη εἰς τήν ὁλοκλήρωσιν τῆς Εὐρώπης

Κατά κοινή ὁμολογία, ἐπειδή ἡ θρησκεία ἀποτελεῖ οὐσιῶδες μέρος κάθε ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ, ἀφοῦ προσδίδει στούς πολιτισμούς ὕπαρξη καί συγκεκριμένη μορφή, εἶναι εὔλογο ὅτι, τήν στι­γμή πού ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση βρίσκεται στό κατώφλι τῆς ὁμοσπονδιακῆς ὁλοκλήρωσής της, στήν δημιουργία δηλαδή ἑνός ἑνιαίου εὐρωπαϊκοῦ κράτους, εἶναι κατανοητό ὅτι ἡ ἕνωση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τά ἄλλα δόγματα ἀποτελεῖ πρωταρχικό παράγοντα καί ἀπό χρονικῆς ἄποψης, στήν ἐπίτευξη αὐτοῦ τοῦ ὑπερεθνικιστικοῦ ἀντίχριστου ἐγχειρήματος πού βρίσκεται σέ ἐξέλιξη. Καί ἀφοῦ οἱ οἰκουμενιστές καί ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος προχωροῦν πρός τήν ψευδῆ ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν, εἶναι ἑπόμενο νά ἀνακινήσουν καί τό θέμα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα. Ἔτσι, ὁ κοινός ἑορτασμός καί μάλιστα σταθερός θά ἀποτελέση ὄχι μόνον ἕνα σύμβολο, ἀλλά καί θετική συμβολή στήν ὁλοκλήρωση ὄχι μόνον τῆς χριστιανικῆς ἑνότητας, ἀλλά καί τῆς κρατικῆς-πολιτικῆς ἑνότητας τῆς Εὐρώπης.

Τό ὅτι ὁ σκοτεινός κόσμος μέσῳ τοῦ ἄλλοτε Πατριάρχου Ἀθηναγόρα καί τοῦ νῦν Βαρθολομαίου προετοίμασαν καί προετοιμάζουν τήν ἐπέλευση τοῦ κοινοῦ Πάσχα, μαρτυρεῖται καί ἀπό τό θεοσοφικό-μασονικό περιοδικό ΙΛΙΣΟΣ στό τεῦχος 73-74, ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1969, ὅπου μεταξύ τῶν ἄλλων σημειώνεται «Τό “Εὐρωπαϊκόν Ἵδρυμα ΔΡΑΓΑΝ” διά τήν προαγωγήν ἰδεῶν καί σχεδίων ἀναφορικῶς πρός τήν Μορφωτικήν Εὐρωπαϊκήν Κοινότητα, ἀναπτύσσει δραστηριότητα ὑπέρ τῆς πνευματικῆς, οἰκονομικῆς, δικαστικῆς κ.λ.π. ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρώπης, ἀπαραιτήτου διά τήν διαφύλαξιν τῶν λαῶν της καί τῶν μορφωτικῶν ἀξιῶν, μεταξύ τῶν ὁποίων εἶναι καί ἡ χριστιανική θρησκεία. Ὁ οἰκουμενισμός καί ἡ ἑνοποίησις τῶν Ἐκκλησιῶν, διά μίαν καλυτέραν συν­εννόησιν μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ἀπασχολεῖ τόν ἱδρυτήν του δόκτορα Κωνσταντῖνον Δραγάν, ὀρθοδόξου ρουμανικῆς καταγωγῆς θεολόγον, ἀπό τό 1955 διά τοῦ ἐν Ρώμῃ ἐκδιδομένου περιοδικοῦ του Azione Ecumenica Europea. Τό διάγγελμα τοῦ “Πατριάρχου τῆς Ἀγάπης” Ἀθηναγόρα τοῦ Α΄ ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ Πάσχα τῶν Καθολικῶν τοῦ 1969 καθ’ ὅ “ὁ ἑορτασμός τῆς πανηγυρικῆς αὐτῆς ἑορτῆς, πρέπει νά εἶναι εἷς κοινός”, ὤθησε τό Ἵδρυμα Δραγάν νά συγκαλέση δύο εὐρωπαϊκά οἰκουμενικά συμπόσια πρός ἐξέτασιν τοῦ θέματος». Αὐτά ἔγραφαν οἱ μασόνοι τό 1969 καί σήμερα ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος διακηρύσσει ὅτι ἦλθε ἡ στιγμή νά γίνη πραγματικότητα ἡ ἑνοποίηση τῶν ἐκκλησιῶν, χρησιμοποιώντας τόν κοινό ἑορτασμό ὡς μέσο ἕνωσης τῶν ἐκκλησιῶν.

Ἄλλωστε ὁ κοινός ἑορτσμός τοῦ Πάσχα ὑπῆρξε μία ἀπό τίς προθέσεις τῆς Β΄ Βατικανῆς συνόδου, ἡ ὁποία πρώτη εἶχε ἀνακινήσει τό θέμα. Σημείωνε ἡ σύνοδος σέ ἀνακοίνωσή της, «Ἡ Ἁγία Σύνοδος δέν ἐναντιοῦται εἰς τό νά ὁρισθῆ παγία Κυριακή διά τήν ἑορτήν τοῦ Πάσχα ἐν τῷ Γρηγοριανῷ Ἡμερολογίῳ, συγκατανευόντων ὅσων ἐνδιαφέρονται σχετικῶς, ἰδίᾳ δέ τῶν διϊσταμένων πρός τήν κοινωνίαν τῆς Ἀποστολικῆς Ἕδρας ἀδελφῶν…».

Ὁ ἑορτασμός τοῦ Πάσχα γίνεται μετά τόν ἑορτασμόν τοῦ ἰουδαϊκοῦ Πάσχα

Εἶναι ἄξιο ἰδιαίτερης προσοχῆς, ὅτι ὄχι μόνον ὁ ἱερός Κανόνας τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος δέν διασώθηκε, ἀλλά καί ὁ Ζ΄ κανόνας τῶν ἁγίων Ἀποστόλων τονίζουν ρητά ὅτι ὁ ἑορτασμός τοῦ Πάσχα γίνεται μετά τόν ἑορτασμό τοῦ ἰουδαϊκοῦ Πάσχα. Ὁ καθηγητής Βασίλειος Γιαννόπουλος στό πόνημά του «Ἱστορία καί Θεολογία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων», σημειώνει ὅτι «Στήν συνοδική της ἐπιστολή γράφει ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος καί τά ἑξῆς “Εὐαγγελιζόμεθα δέ ὑμᾶς καί περί τῆς συμφωνίας τοῦ ἁγιωτάτου ἡμῶν Πάσχα, ὅτι ταῖς ὑμετέραις εὐχαῖς κατωρθώθη καί τοῦτο τό μέρος, ὥστε πάντας τούς τῆς Ἑώας ἀδελφούς, τούς τό πρότερον μή ποιοῦντας σύμφωνα Ρωμαίοις καί ὑμῖν καί πᾶσι τοῖς ἐξ ἀρχῆς φυλάττουσι τό Πάσχα, ἐκ τοῦ δεῦρο μεθ’ ὑμῶν ἄγειν”. Ὅρισε δέ νά ἑορτάζεται τό Πάσχα τήν πρώτη Κυριακή μετά τήν πρώτη πανσέληνο τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας. Σέ καμμία, ὅμως, περίπτωση», τονίζει ὁ καθηγητής «δέν πρέπει νά συμπίπτει ὁ ἑορτασμός του μέ τό ἑβραϊκό Πάσχα». Ὁ δέ Θεοδώρητος Κύρου στήν Ἐκκλησιαστική Ἐκκλησία, ἀναφερόμενος στούς Ἰουδαίους θά γράψη ὅτι «μηδέν μετά τῶν πατροκτόνων τε καί Κυριοκτόνων ἐκείνων εἶναι ἡμῖν κοινόν», ἀποκλείοντας μέ αὐτούς τούς χαρακτηρισμούς, “πατροκτόνων” καί “Κυριοκτόνων”, τόν ὅποιο συνεορτασμό τοῦ Πάσχα μέ τούς Ἰουδαίους.

Ὁ Ζ΄ Ἀποστολικός κανόνας γράφει ρητά ὅτι «Εἴ τις Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος, τήν ἁγίαν τοῦ Πάσχα ἡμέραν πρό τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας μετά τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελέσοι, καθαιρείσθω». Ὁ θεῖος Νικόδημος στήν 1η σημείωση τοῦ παρόντος κανόνος γράφει στό Πηδάλιο ὅτι «τέσσερά τινα ἀναγκαῖα ζητοῦνται διά τό ἐδικόν μας Πάσχα. Πρῶτον ὅτι τό Πάσχα πρέπει νά γίνεται πάντοτε ὕστερα ἀπό τήν ἰσημερίαν τῆς ἀνοίξεως. Δεύτερον, ὅτι δέν πρέπει νά γίνεται εἰς τήν αὐτήν ἡμέραν, μέ τό νομικόν φάσκα τῶν Ἰουδαίων. (τά ὁποῖα ταῦ­τα καί τά δύω διορίζονται ἀπό τόν ζ΄ ἀποστολ.). Τρίτον, ὅτι νά μή γίνηται ἁπλῶς καί ἀορίστως ὕστερα ἀπό τήν ἰσημερίαν, ἀλλά ὕστερα ἀπό τήν πρώτην πανσέληνον τοῦ Μαρτίου, ὁποῦ τύχη μετά τήν ἰσημερίαν, καί τέταρτον, ὅτι νά γίνεται τήν πρώτην Κυριακήν ὁποῦ τύχη ὕστερα ἀπό τήν πανσέληνον· (ταῦτα δέ τά δύω ἐκ παραδόσεως ἔχομεν, καί ὄχι ἀπό κανόνα)».

Μάλιστα, ὁ μακάριος Νικόδημος στήν ἑρμηνεία τοῦ παρόντος κανόνος γράφει ὅτι, «ὅταν καμμίαν φοράν συμπέση τό νομικόν φάσκα εἰς ἡμέραν Κυριακήν, ἡμεῖς δέν ἑορτάζομεν κατ’ αὐτήν τό Πάσχα, ἀλλά τήν ἐρχομένην Κυριακήν, ἵνα μή τοῖς Ἰουδαίοις συνεορτάσωμεν. Ἐπειδή καί κατ’ αὐτήν τῶν πραγμάτων τήν ἀλήθειαν, πρῶτον τότε Ἰουδαῖοι τό ἐδικόν τους Πάσχα ἑώρτασαν, κατ’ ὕστερον ἡ τοῦ Κυρίου ἀνάστασις ἔγινε, τῆς ὁποίας τύπον καί ἐνθύμησιν φέρει τό Πάσχα ὁποῦ τώρα κατ’ ἔτος ἑορτάζομεν».

Γίνεται ἀντιληπτό ὅτι ὁ ἀρθρογράφος τοῦ δημοσιεύματος τοῦ Public Orthodoxy, ὅταν γράφη ὅτι «Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί νά ἀρχίσουν πάλι νά συζητοῦν γιά αὐτό τό σημαντικό ζήτημα, ἐγκαταλείποντας τίς εὐρέως διαδεδομένες παρανοήσεις σχετικά μέ τούς λόγους γιά τούς ὁποίους τό Ὀρθόδοξο Πάσχα λαμβάνει χώρα τόσο συχνά μετά τό Δυτικό» εἶχε κατά νοῦν τούς ὡς ἄνω κανονισμούς τοῦ ἁγίου Νικοδήμου. Τό ὅτι οἱ λόγοι τοῦ ἁγίου χαρακτηρίζονται ὡς “παρανοήσεις” σκοπό ἔχει νά καταδείξη ὅτι ὁ ἱερός Κανόνας τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὡς πρός τόν ἑορτασμό τοῦ Πάσχα, ἀλλά καί γενικότερα ὅλοι οἱ θεῖοι Ἱεροί Κανόνες εἶναι ἀνθρώπινα δημιουργήματα καί ὄχι ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι αὐθεντικές ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας. Γίνεται κατανοητή ἡ προσπάθεια πού καταβάλλουν, τόσο οἱ Λατῖνοι, ὅσο καί οἱ ἑνωτικοί οἰκουμενιστές νά ἐκθεμελιώσουν τούς Ἱερούς Κανόνες καί τήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά καί ἡ δουλική ἐκ μέρους τῶν οἰκουμενιστῶν προσαρμογή τοῦ Ὀρθοδόξου ἑορτασμοῦ στίς λατινικές καινοτομίες.

Ἡ εὐσέβεια καί ἡ ἀγάπη πρός τήν Ἐκκλησίαν ἦτο πάντα τό ζητούμενον

Σημειώνει ὁ ἀρθρογράφος ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «βασίζεται σέ ἀνακριβεῖς ἐπιστημονικούς ὑπολογισμούς, πού βασίζονται στό ἀνακριβές Ἰουλιανό Ἡμερολόγιο». Ἀπάντηση στήν ὑποκριτική αὐτή παρατήρηση δίνουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, γιά τούς ὁποίους ἡ εὐσέβεια καί ἡ ἀγάπη πρός τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἦταν πάντα τό ζητούμενο. Εἰδικότερα, ὁ θεῖος Χρυσόστομος στό «Εἰς τούς τά πρῶτα Πάσχα νηστεύοντας», ὅπου στηλιτεύει κάθε ἀθέτηση τῶν θεσπισθέντων ἀπό τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, τονίζει ὅτι προτιμάει, χάριν τῆς πιστῆς τηρήσεως τῶν ἱερῶν θεσπισμάτων, νά ἑορτάζουμε τό Πάσχα ἀκόμα καί μέ λανθασμένη χρονολογία. Γράφει σχετικά ὅτι: «Πανταχοῦ τῇ Ἐκκλησίᾳ μετ’ ἀκριβείας, τήν ἀγάπην καί τήν εἰρήνην προτιμῶντες ἁπάντων. Εἰ γάρ καί ἐσφάλλετο ἡ Ἐκκλησία, οὐ τοσοῦτον κατόρθωμα ἀπό τῆς τῶν χρόνων ἀκρίβειας ἦν, ὅσον ἔγκλημα ἀπό τῆς διαιρέσεως καί τοῦ σχίσματος τούτου».

Ὁ θεῖος Νικόδημος στήν 1η σημείωση στόν Ζ΄ Ἀποστολικό κανόνα καί μέ ἀφορμή τήν παρατήρηση αὐτή τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου σημειώνει ὅτι: «Καί βλέπε, ἀγαπητέ, πῶς ὁ θεῖος Χρυσόστομος ὀνομάζει σχισματικούς τούς Λατίνους διά τί ἐκαινοτόμησαν τό πασχάλιόν τους καί Καλαντάριον, ὄχι διά τί δέν εἶναι τοῦτο, ὅσο κατά τήν ἰσημερίαν, ὀρθόν. Διότι καί ἡμεῖς βλέπομεν πῶς ἡ ἰσημερία ἀληθῶς ἔμεινεν ὀπίσω ἡμέρας ια΄, ἀλλά διά τί ἐχωρίσθησαν κατά τοῦτο ἀπό ἡμᾶς, τό ὁποῖον εἶναι ἔγκλημα ἀσυγχώρητον…Ἄς ἠξεύρουν γάρ ὅτι καί αἱ οἰκουμενικαί σύνοδοι, ὁποῦ μετά τήν πρώτην ἔγιναν, καί οἱ λοιποί Πατέρες, ἔβλεπον ναί καί αὐτοί, ὡς σοφοί ὁποῦ ἦτο, πῶς ἐκατέβη πολύ ἡ ἰσημερία· ἀλλ’ ὅμως δέν ἠθέλησαν νά τήν μεταθέσουν ἀπό τήν κα΄ Μαρτίου, ὁποῦ τήν ηὗρεν ἡ Α΄ Σύνοδος, προτιμῶντες περισσότερον τήν συμφωνίαν τῆς Ἐκκλησίας καί ἕνωσιν, ἀπό τήν ἀκρίβειαν τῆς ἰσημερίας, ἥτις δέν προξενεῖ, οὔτε εἰς τήν εὕρεσιν τοῦ ἐδικοῦ μας Πάσχα καμμίαν σύγχυσιν, οὔτε βλάβην εἰς τήν εὐσέβειαν, μάλιστα δέ καί προξενεῖ ἡ ἀκρίβεια αὕτη εἰς τούς Λατίνους δύω μεγάλας ἀτοπίας, τό νά ἑορτάζουν δηλ. τό Πάσχα, ἤ μετά (μαζί) Ἰουδαίων, ὅπερ ἐναντίον ἐστίν εἰς τόν παρόντα ἀποστολικόν Κανόνα, ἤ πρό τῶν Ἰουδαίων».

Νά μᾶς ἀπασχολῆ πῶς θά ἐπιτευχθῆ ὁ ἐν Χριστῷ κοινός ἑορτασμός μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ρώσων καί Ἑλλήνων

Βέβαια τούς Ἰησουίτες Λατίνους δέν τούς ἀπασχολεῖ ἡ ἀκρίβεια τῆς ἰσημερίας, ἀλλά τό πῶς θά καθυποτάξουν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στήν παπική, γιά αὐτό ἄλλωστε χαρακτηρίζουν τό φρόνημα τῶν ἁγίων ὡς παρανοήσεις καί κόπτονται «οἱ ἁπανταχοῦ Χριστιανοί νά ἑορτάζουν μαζί ἑνωμένοι τήν πιό σημαντική χριστιανική ἑορτή». Ὅμως πρέπει νά ἐπισημανθῆ ὅτι οἱ θεῖοι Πατέρες, ὅταν ὅριζαν Κανόνες, τούς ἀπασχολοῦσε νά ἐπιτευχθῆ ὁ ἀπό κοινοῦ ἑορτασμός τοῦ Πάσχα μεταξύ ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων καί ὄχι ὁ ἀπό κοινοῦ ἑορτασμός τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς Ἀρειανούς. Ἔτσι καί σήμερα πρέπει νά μᾶς ἀπασχολῆ πῶς θά ἐπιτευχθῆ ὁ ἐν Χριστῷ καί ἀγάπῃ κοινός ἑορτασμός μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ρώσων καί Ἑλλήνων καί μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ νέου μέ ἐκείνους τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου καί ὄχι τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς Λατίνους καί Προτεστάντες. Γιά αὐτούς ἄλλωστε ὁ ἀπόστολος Ἰούδας εἶναι σαφής «ἐν ἐσχάτῳ χρόνῳ ἔσονται ἐμπαῖκται κατά τάς ἑαυτῶν ἐπιθυμίας πορευόμενοι τῶν ἀσεβειῶν. Οὗτοί εἰσιν οἱ ἀποδιορίζοντες ψυχικοί, Πνεῦμα μή ἔχοντες».

Εἶναι ἐμφανές ὅτι κάθε ἀπόπειρα γιά κοινό ἑορτασμό τοῦ Πάσχα καί ἡ ὅποια προσπάθεια ἕνωσης τῆς Ὀρόδοξης Ἐκκλησίας μέ τούς αἱρετικούς παπικούς εἶναι συνδεδεμένες μέ πολιτικές σκοπιμότητες καί ἐπιβαλλόμενες ἀπό τήν πολιτική τῆς νέας παγκόσμιας τάξης, μέ τά συμφέροντα τῆς ὁποίας ἔχει ταυτισθῆ ἀπολύτως τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, σέρνοντας πίσω ἀπό τίς ἀποφάσεις του ὡς ἄβουλα ὄργανα ὅλες τίς ἑλληνόφωνες τοπικές Ἐκκλησίες. Ἔτσι, ὅσο οἱ ἡγεσίες τῶν τοπικῶν ἑλληνόφωνων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν δέν ἀντιδροῦν καί δέν βάζουν φραγμούς στίς ἀντιεκκλησιαστικές ἀποφάσεις τοῦ Φαναρίου, καθίστανται καί αὐτές συνυπεύθυνες γιά τίς ὅποιες ἐνέργειες τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Καί μάλιστα οἱ ἡγεσίες αὐτές θά ἐπωμισθοῦν τά φοβερά σχίσματα καί προβλήματα πού θά ἐπιφέρουν οἱ ὅποιες προσεγγίσεις τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Πρέπει οἱ ἑλληνόφωνες τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες νά καταλάβουν ὅτι ἡ ρήξη μέ τό Φανάρι εἶναι μονόδρομος, ἐάν βέβαια δέν θέλουν νά παραμείνουν ἄβουλα ὄργανα ἑνός πρώτου καί εἰδικά γιά τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἐάν δέν θέλη νά περάση στήν λήθη.

Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δέν διασφαλίζεται ἀπό κάποιον πρῶτο, ἀλλά εἶναι τό Πνεῦμα τό Ἅγιον πού διασφαλίζει τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἄλλωστε τό πρωτεῖο πού καλλιεργεῖ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος μέ τό προκάλυμμα τῆς “διακονίας” στήν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας ἔχει ὡς αἰτία γέννησής του τόν ἐγωισμό, τήν ὑπερηφάνεια, καί τήν κενοδοξία, οἱ ὁποῖες ἀπό τήν φύση τους εἶναι κακίες διασπαστικές τῆς ἑνότητας. 

 

Πηγή: https://orthodoxostypos.gr

Read more »

Ανάλυση του αποτελέσματος των ευρωεκλογών

ΜΑΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ

1. Η άνω του 60% αποχή δείχνει, ότι οι πολίτες έχουν συνειδητοποιήσει ότι, ότι και να ψηφίσουν, τα βασικά που θέλει η παγκόσμια εξουσία να γίνουν, όποιος και να βγει θα τα κάνει πράξη. Έτσι θεωρούν γελοία την όλη διαδικασία και ακόμη πιο γελοία τα συνθήματα του τύπου “πάρε την τύχη σου στα χέρια σου” κτλ.

2. Συνήθως ψηφίζουν οι πιο φανατισμένοι.

3. Ο απλός κόσμος σε όλη την Ευρώπη έφαγε επαρκώς στη μάπα τα περί:

α. καϋμένων λαθρομεταναστών που σφάζουν και βιάζουν

β. οικολογίας και δήθεν κλιματικής κρίσης

γ. ισότητος στα σεξουαλικά ένστικτά, LGBTQ κτλ

ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ

1. Ο Κασελάκης έγινε ρόμπα, αλλά κανείς δεν το πήρε είδηση, αφού έλεγε ότι θα πάρει πάνω από 20%. Επιπροσθέτως πήρε πολύ λιγότερο από ότι είχε πάρει ο Τσίπρας, μειώνοντας έτσι την δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ.

2. Οι Συριζαίοι πανηγύριζαν, γιατί πήραν πάνω από 10%, ενώ δεν αποτελούν εναλλακτική εξουσίας διότι έχασαν ποσοστά αλλά και έδρες στο ευρωκοινοβούλιο, χωρίς να εισπράξουν τίποτε από τις απώλειες της Ν.Δ.

3. Οι δημοσιογράφοι δήλωναν τον πανικό τους, χαρακτηρίζοντας κάθε τι “μη διεθνιστικό” (δηλαδή υπέρ των ομοφυλόφιλων, υπερ της δήθεν κλιματικής κρίσης και υπέρ των λαθρομεταναστών), ως ακροδεξιό.

4 Η Ν.Δ. πλήρωσε:

α. το ότι ήταν σίγουρα πρώτη και οι οπαδοί της πήγαν για μπάνιο αντί να πάνε να ψηφίσουν.

β. το νόμο για τον γάμο των ομοφυλόφιλων.

γ. αναδρομικά την κορωνοχούντα και λέω αναδρομικά επειδή δεν την πλήρωσε το 2023, στις κανονικές εκλογές, όπου ο τρόμος μιας επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ σκέπασε τα πάντα.

5. Ελάχιστα επηρέασε τα αποτελέσματα η ακρίβεια, ενώ θα έπρεπε και αυτό επειδή ξέρει ο κόσμος, ότι δεν οφείλεται στον Μητσοτάκη αλλά σε εντολές έξωθεν, τις οποίες θα ακολουθούσε οποιοδήποτε κόμμα.

 

Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

«Οι ΗΠΑ ωθούν την Ουκρανία σε πόλεμο με την Τουρκία»! Τι αποκαλύπτουν οι Ρώσοι

 

Κίνδυνος απόλυτου χαμού στην γειτονιά μας!!!

Σε μια ομιλία σε ξένους δημοσιογράφους στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν είπε ότι ουκρανικοί ένοπλοι σχηματισμοί έχουν ήδη κάνει αρκετές απόπειρες να επιτεθούν στις ρωσικές υποδομές μεταφορών και ενέργειας. Πριν από μια εβδομάδα, οι ρωσικές δυνάμεις απέκρουσαν επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη του ναυτικού σε έναν από τους σταθμούς συμπίεσης που αντλούσαν υδρογονάνθρακες στην Τουρκία.

Τα σχέδια της Άγκυρας να μεταπωλήσει ρωσικό φυσικό αέριο στην Ευρώπη έρχονται σε αντίθεση με τις προθέσεις των ΗΠΑ για την οικονομία της ΕΕ. Ως εκ τούτου, δεν είναι τυχαίο, όπως σχολιάζεται από ρωσικές πηγές, ότι οι Αμερικανοί μέσω της Ουκρανίας προσπαθούν συγκεκριμένα να επιτεθούν σε ρωσικά αντλιοστάσια φυσικού αερίου που μεταφέρουν φυσικό αέριο στην Τουρκία.

Μια απλή ανάλυση δείχνει ότι είναι είτε ο σταθμός συμπίεσης Russkaya, ο οποίος διασφαλίζει την λειτουργία του αγωγού φυσικού αερίου Turkish Stream, είτε ο αντίστοιχος σταθμός Beregovaya, ο οποίος είναι το σημείο εκκίνησης του αγωγού φυσικού αερίου Blue Stream.

Η κατασκευή των δύο αυτών αγωγών έχουν βοηθήσει την Άγκυρα: Ο αγωγός Blue Stream προμηθεύει τους Τούρκους με 17 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως, με την αρχική δυναμικότητα να αυξάνεται επιπλέον. Ο αγωγός Turkish Stream αποτελείται από δύο γραμμές, η καθεμία χωρητικότητας 15,75 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων. Είναι γνωστό από δημοσίως διαθέσιμες πηγές ότι η πρώτη γραμμή προορίζεται για την παροχή φυσικού αερίου σε καταναλωτές εντός της Τουρκίας, ενώ η δεύτερη γραμμή, μέσω Ελλάδας, τροφοδοτεί εξ ολοκλήρου τη Δύση. Σύμφωνα με τα σχέδια της Άγκυρας, πρόκειται να δημιουργηθεί εδώ ένας κόμβος φυσικού αερίου, ο οποίος, αφενός, θα επιτρέψει στη Μόσχα να αυξήσει τον όγκο των εξαγωγών και, αφετέρου, θα δώσει στην Τουρκία την ευκαιρία να προμηθεύσει μπλε καύσιμα χώρες της Ευρωζώνης.
Και τώρα η ουσία του θέματος

Οι στόχοι της Ουκρανίας να επιτεθούν σε σταθμούς συμπίεσης κοντά στην ρωσική περιοχή Ανάπα θα οδηγήσουν σε μερική ή πλήρη διακοπή των εξαγωγών φυσικού αερίου προς τον Νότο. Για την Ρωσία, ένα τέτοιο πλήγμα θα ήταν εξαιρετικά οδυνηρό, ειδικά δεδομένης της απώλειας της ευρωπαϊκής αγοράς και της καθαρής απώλειας 369 δισεκατομμυρίων ρουβλίων που ανέφερε η Gazprom στα τέλη του περασμένου έτους. Οι εισφορές από τις επιχειρήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κρατικό προϋπολογισμό εξακολουθούν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, αν και το μερίδιό τους σταδιακά μειώνεται.

Ωστόσο, η ζημιά για την Τουρκία θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερη, καθώς οι παραδόσεις από την Ρωσία (50,5 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα) αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 40% του συνόλου των τουρκικών εισαγωγών φυσικού αερίου. Η απώλεια των αγωγών Blue Stream και Turkish Stream θα απενεργοποίησε πλήρως την τουρκική οικονομία γιατί απλά δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αντικαταστήσει αυτούς τους όγκους. Οι εισαγωγές υγραερίου από την Αλγερία, το Κατάρ και τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να καλύψουν ούτε το ένα δέκατο της συνολικής ζήτησης.

Επιπλέον, το μακροχρόνιο όνειρο της Τουρκίας να γίνει ο μεγαλύτερος κόμβος φυσικού αερίου στην νοτιοανατολική Ευρώπη θα μπορούσε να τερματιστεί. Οι Τούρκοι γεωλόγοι αναζητούν μανιακά και επιτυχώς κατάλληλες περιοχές όπου μπορούν να κατασκευάσουν υπόγειες αποθηκευτικές εγκαταστάσεις για την αποθήκευση αερίου και στην συνέχεια να το πουλήσουν στην Ελλάδα, την Βουλγαρία, την Σερβία, την Ουγγαρία και δυτικότερα σε όποιον ενδιαφέρεται. Η ρωσική πλευρά, εκπροσωπούμενη από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Alexander Novak, έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η Μόσχα υποστηρίζει αυτό το έργο!

Η Ρωσία δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το πόσα κερδίζουν οι Τούρκοι από τη μεταπώληση: από τη στιγμή της πληρωμής και το πέρασμα του σημείου μέτρησης, αυτό το αέριο δεν είναι πλέον ρωσικό, αλλά τουρκικό.

Ωστόσο, σύμφωνα με τους Ρώσους, οι Αμερικανοί «σπρώχνουν την Ουκρανία σε πόλεμο με την Τουρκία», όταν ευνοούν τέτοιες επιθέσεις σε ζωτικής σημασίας έργα για την γείτονα! Το Κίεβο λαμβάνει drones και σιωπηρή ανοχή για επιθέσεις σε υποδομές φυσικού αερίου. Υπάρχει ένα παγκόσμιο παιχνίδι σε εξέλιξη, υπογραμμίζουν τα ρωσικά ΜΜΕ!

Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Ο Πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ Nayib Bukele περιγράφει τελετουργίες ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΜΩΡΩΝ (!) από σατανικές ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ, στόν Αμερικανό Δημοσιογράφο Tucker Carlson!

Ο πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ, Nayib Bukele, περιέγραψε την δραματική καταστολή των βίαιων συμμοριών στην χώρα του ως «πνευματικό πόλεμο», εξηγώντας στον δημοσιογράφο Tucker Carlson αυτή την εβδομάδα ότι η μεγαλύτερη συμμορία, η Mara Salvatrucha (MS-13), έχει μακρά ιστορία σατανικής δραστηριότητας.

Ο Bukele κάθισε με τον Carlson για μια συνέντευξη που δημοσιεύθηκε το βράδυ της Τετάρτης στο πλαίσιο της δεύτερης ορκωμοσίας του ως προέδρου, η οποία πραγματοποιήθηκε την 1η Ιουνίου.

Ο Bukele κέρδισε την επανεκλογή του με ένα ηχηρό 85% των ψήφων στις εθνικές εκλογές τον Φεβρουάριο και το κόμμα του κέρδισε σχεδόν κάθε έδρα στην Εθνοσυνέλευση, το ομοσπονδιακό νομοθετικό σώμα:

Κανένας σημαντικός διεθνής παρατηρητής δεν αμφισβήτησε τη νομιμότητα των εκλογικών αποτελεσμάτων, αν και ορισμένοι αμφισβήτησαν την ικανότητα του Bukele να είναι στο ψηφοδέλτιο, καθώς το Σύνταγμα του Ελ Σαλβαδόρ δεν επιτρέπει την επανεκλογή ενός εν ενεργεία προέδρου.

Το ανώτατο δικαστήριο της χώρας ενέκρινε την υποψηφιότητά του υπό τον όρο να παραιτηθεί από το εκτελεστικό αξίωμα έξι μήνες πριν από τη λήξη της θητείας του, κάτι που έκανε ο Bukele.

Η συντριπτική δημοτικότητα του Bukele είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της επιτυχίας του στην εξάλειψη του ασφυκτικού ελέγχου που είχαν οι διεθνικές εγκληματικές συμμορίες στη χώρα.

Μέσω συλλήψεων δεκάδων χιλιάδων υπόπτων μελών συμμοριών, την κατασκευή «μεγα-φυλακών» για την στέγασή τους και την δραματική αύξηση του μεγέθους του εθνικού στρατού, η διοίκηση του Bukele διέγραψε σε μεγάλο βαθμό την παρουσία των συμμοριών στην καθημερινή ζωή των πολιτών, σύμφωνα με αναφορές ακόμη και από πηγές που επικρίνουν τις πολιτικές του Bukele.

Το Ελ Σαλβαδόρ κάνει το ντεμπούτο του στη «μεγάλη φυλακή» για χιλιάδες ύποπτα μέλη συμμοριών (Twitter/Nayib Bukele).

Ο Carlson ρώτησε τον Bukele πώς πέτυχε αυτή την επιτυχία και ο Bukele είχε δύο απαντήσεις: ένα πολύπλευρο εθνικό σχέδιο που εκτελείται αποτελεσματικά και ένα «θαύμα».

Ο Bukele παραδέχτηκε ότι ο ίδιος και το υπουργικό του συμβούλιο αφιέρωναν χρόνο για προσευχή κατά τη διάρκεια ευαίσθητων συναντήσεων ασφαλείας, υποδηλώνοντας ότι η θεϊκή παρέμβαση ήταν, εν μέρει, απαραίτητη λόγω της «σατανικής» φύσης των συμμοριών.

«Δεν ξεκίνησαν ως σατανική οργάνωση», εξήγησε ο Bukele.

«Η MS-13 ξεκίνησε στο Λος Άντζελες, στις ΗΠΑ, επειδή οι μεξικανικές συμμορίες δεν επιτρεπόταν στους κατοίκους του Ελ Σαλβαδόρ να πωλούν ναρκωτικά».

Μέλος συμμορίας του MS-13. Η συμμορία έχει ένα προπύργιο στο Λος Άντζελες, όπου εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1980 ως συμμορία δρόμου γειτονιάς (AP Photo/Luis Romero, File).

«Στην αρχή, ήταν κάποιοι νέοι που προκαλούσαν κακό, επιτίθονταν, προσπαθούσαν να ελέγξουν την περιοχή τους, πωλούσαν ναρκωτικά, πράγματα που είναι κακά αλλά πιθανώς όχι εγκληματικά», εξήγησε.

«Καθώς η οργάνωση μεγάλωνε, έγιναν σατανικοί. Άρχισαν να κάνουν σατανικές τελετές. Δεν ξέρω ακριβώς πότε ξεκίνησε αυτό, αλλά ήταν καλά τεκμηριωμένο. Και τώρα συλλάβαμε – βρήκαμε ακόμη και βωμούς και τέτοια πράγματα... Έγιναν μια σατανική οργάνωση».

Ο Bukele μετέδωσε την ιστορία ενός φυλακισμένου μέλους συμμορίας που προσέφερε μια εγκεκριμένη από το κράτος συνέντευξη στους δημοσιογράφους.

Το μέλος της συμμορίας, θυμάται, είχε σκοτώσει τόσο πολλούς ανθρώπους που δεν μπορούσε να θυμηθεί πόσους, αλλά εγκατέλειψε την συμμορία λόγω σατανικών τελετουργιών.

«Είχα συνηθίσει να σκοτώνω ανθρώπους, αλλά σκότωνα για την περιοχή, σκότωνα για να μαζέψω χρήματα, σκότωνα για εκβιασμό», θυμάται ο Bukele να λέει το μέλος της συμμορίας στη συνέντευξη, «αλλά ήρθα σε αυτό το σπίτι και ήταν έτοιμοι να σκοτώσουν ένα μωρό».

«Και αυτός, ο δολοφόνος που είχε σκοτώσει δεκάδες ανθρώπους, είπε: "Ω, περιμένετε, τι κάνουμε; Γιατί θα σκοτώσουμε αυτό το μωρό;» και του είπαν επειδή το Τέρας ζήτησε ένα μωρό, οπότε πρέπει να του δώσουμε ένα μωρό», συνέχισε. «Έφυγε από τη συμμορία επειδή δεν μπορούσε να ανεχθεί αυτό που έβλεπε».

Πολυετείς αναφορές σχετικά με τη δραστηριότητα της MS-13 στο Ελ Σαλβαδόρ και στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τεκμηριώσει την ανακάλυψη σατανικών βωμών από τις αρχές επιβολής του νόμου και μαρτυρούν μαρτυρίες ανθρωποθυσιών, συμπεριλαμβανομένων θυσιών παιδιών.

Ένα ανώνυμο θύμα της συμμορίας, ένα 14χρονο κορίτσι, είπε στην αστυνομία το 2017 μετά τη διάσωσή της ότι είχε απαχθεί από την MS-13 στο Χιούστον του Τέξας και βιάστηκε επανειλημμένα ενώ βρισκόταν σε αιχμαλωσία, μαζί με τουλάχιστον ένα άλλο κορίτσι. Το κορίτσι εξαφανίστηκε όταν η 14χρονη άκουσε τα μέλη της συμμορίας να λένε ότι ο Σατανάς «απαίτησε ψυχή», σύμφωνα με ρεπορτάζ του Telemundo εκείνη την εποχή.

Μιλώντας στον Carlson, ο Bukele περιέγραψε την ήττα της MS-13 και των συναφών συμμοριών ως «θαύμα» και την μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η κυβέρνησή του ως το γεγονός ότι οι συμμορίες θα σκότωναν αδιακρίτως, ενώ η κυβέρνηση περιορίστηκε να επιτεθεί μόνο σε ύποπτα μέλη συμμοριών.

«Όταν οι συμμορίες άρχισαν να μας αντεπιτίθενται, βασικά, σκότωσαν 87 ανθρώπους σε 3 ημέρες, κάτι που για μια χώρα 6 εκατομμυρίων ανθρώπων, είναι τρελλό», εξήγησε. «Θα ισοδυναμούσε με 5.000 δολοφονίες στις Ηνωμένες Πολιτείες σε τρεις ημέρες».

«Μπορούν να σκοτώσουν την γιαγιά τους, επειδή δεν νοιάζονται για την γιαγιά τους», συνέχισε ο Bukele.

«Αν το κράτος τους κυνηγήσει, το κράτος δεν έχει καμμία πρόθεση να σκοτώσει ή να βλάψει κανέναν εκτός από τα μέλη των συμμοριών – έτσι έχετε 70.000 στόχους, που ήταν τα 70.000 μέλη της συμμορίας, αλλά έχουν 6 εκατομμύρια πιθανούς στόχους».

Σε απάντηση στο χάος, ο Bukele είπε ότι προσευχήθηκε για σοφία, νίκη και ελάχιστες απώλειες αμάχων.

Ο Bukele έχει παλαιστινιακό χριστιανικό υπόβαθρο και έχει περιγράψει στο παρελθόν τον εαυτό του ως χριστιανό, αν και δεν έχει αγκαλιάσει συγκεκριμένα κάποιο δόγμα δημόσια.

Το Ελ Σαλβαδόρ είναι μια κυρίως χριστιανική χώρα της οποίας ο χριστιανικός πληθυσμός είναι σχεδόν ομοιόμορφα κατανεμημένος μεταξύ καθολικών και προτεσταντών.

«Υπάρχει ένας πνευματικός πόλεμος και υπάρχει ένας φυσικός πόλεμος», δήλωσε ο Bukele στον Carlson την Τετάρτη.

«Η εντυπωσιακή νίκη μας ήταν επειδή κερδίσαμε τον πνευματικό πόλεμο».

 

Πηγή:  https://odysseiatv.blogspot.com/

Read more »

«Όλα όσα λέμε είναι μία απάτη, ένα ψέμα»: Η παραδοχή που άφησε άφωνο μέχρι και τον Tucker

Ποιός πετάει όλο το δυτικό αφήγημα περί «κακού Πούτιν» στα σκουπίδια;

Ο οικονομολόγος, Jeffrey Sachs, σχολίασε την ραγδαία επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας στις αρχές της δεκαετίας του 2000, περιγράφοντας μια σειρά από προκλητικές κινήσεις που έκαναν οι διεθνιστές της Δύσης κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης με τον Αμερικανό δημοσιογράφο Tucker Carlson.

«Το 2002, οι ΗΠΑ αποχώρησαν μονομερώς από τη Συνθήκη κατά των βαλλιστικών πυραύλων», υπενθύμισε ο Sachs.

«Μονομερώς. Αυτός ήταν ένας από τους σταθερούς πυλώνες της σχέσης μας με τη Ρωσία και ήταν ένας από τους σταθεροποιητές της παγκόσμιας πυρηνικής κατάστασης, η οποία είναι απολύτως επικίνδυνη».

«Και οι ΗΠΑ άρχισαν μονομερώς να βάζουν πυραύλους Aegis πρώτα στην Πολωνία και μετά στη Ρουμανία», συνέχισε, σημειώνοντας ότι οι ρωσικές προσπάθειες να συζητήσουν το θέμα αποκρούστηκαν ακόμη και όταν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ προχώρησαν πιο κοντά στη Μόσχα.

«Όταν το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε για άλλη μια φορά το 2004, συμπεριλαμβάνοντας χώρες της Μαύρης Θάλασσας όπως η Ρουμανία και η Βουλγαρία, έγινε απολύτως σαφές ότι η συμμαχία είχε σκοπό να περικυκλώσει τη Ρωσία».

Ακόμα και εκείνα τα χρόνια όμως, σύμφωνα με τον Αμερικανό οικονομολόγο, ο Πούτιν ήταν υπέρ μίας στενότερης οικονομικοπολιτικής σχέσης με τα ευρωπαϊκά κράτη, αποκορύφωμα της οποίας ήταν η αποστολή πάμφθηνου φυσικού αερίου σε όλη την κεντρική, βόρεια και νότια Ευρώπη.

«Εμείς στη Δύση όμως δεν θέλουμε να τα συζητάμε αυτά. Δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε λόγω του ότι δεν θέλουμε τίποτα εκτός από το “απρόκλητο”. Οπότε όλα είναι ψεύτικα, από όσα λέμε. Όλα είναι ψέματα».

 

Πηγή: https://www.el.gr/

Read more »

ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΩΝ ΩΚΕΑΝΩΝ, ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΤΕΡΑ ΤΩΝ ΣΟΔΟΜΩΝ

Υπάρχει τόσο πολὺ ἁλάτι στοὺς ὠκεανούς, ὑπολόγισε κάποιος, ποὺ ἂν τὸ ἅπλωνες ὁμοιόμορφα στὴν ξηρά, θὰ δημιουργοῦσε στρῶμα ὕψους μεγαλυτέρου ἀπὸ 100 μέτρα!... Ἔχει ἆραγε κάποια χρησιμότητα ἡ ἁλατότητα τῶν θαλασσῶν ἢ ἀποτελεῖ ἁπλῶς κατάλοιπο τοῦ ὑδρολογικοῦ κύκλου;... Θὰ μποροῦσε νὰ ἀναζητήσει κανεὶς καὶ ἄλλα ὠφέλη, ὅπως τὸ ὅτι ἡ αὐξημένη πυκνότητα τοῦ νεροῦ τῶν ὠκεανῶν διευκολύνει τὴν ναυσιπλοΐα κ.ο.κ.

Τὸ πιὸ σημαντικό, ὅμως, ἀπ᾿ ὅλα, ἀλλὰ καὶ λιγότερο γνωστό, εἶναι ὅτι χωρὶς ἁλάτι στοὺς ὠκεανοὺς τὸ κλῖμα τῆς γῆς θὰ ἦταν ἐξαιτερικὰ ἐχθρικό, ὄχι μόνο ἀπέναντι στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλη τὴν ὑπόλοιπη ζωή. Μεγάλα θαλάσσια ρεύματα, τὰ ὁποῖα ἐξισορροποῦν τὸ κλῖμα τῆς γῆς, τροφοδοτοῦνται ἀπὸ τὴν διαφορὰ ἁλατότητας τῶν ὠκεανῶν μεταξὺ τοῦ Ἰσημερινοῦ καὶ τῶν Πόλων. Τὸ φαινόμενο εἶμαι μεγαλειῶδες, ἀλλὰ ἐξαιρετικὰ πολύπλοκο...

Ὑπάρχει, ὅμως, καὶ ἕνα μέρος τῆς Γῆς, ὅπου τὸ πολὺ ἁλάτι δὲν ἀποτελεῖ εὐλογία, ἀλλὰ τιμωρία. Πρόκειται γιὰ τὴν ἁλατότητα τῆς Νεκρᾶς Θάλασσας, ποὺ εἶναι σχεδὸν δέκα φορὲς μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτὴν τῶν ὠκεανῶν. Ἐκεῖ εἶναι πρακτικὰ ἀδύνατον νὰ βρεῖ κάποιος τὴν παραμικρὴ ζωή. Εἶναι γνωστὸ τὸ βαρὺ ἁμάρτημα τῶν Σοδόμων... Ὁ λόγος, ὅμως, τοῦ Θεοῦ καταδικάζει ἕνα ἀκόμη βαρύτερο ἁμάρτημά τους: «Πλὴν τοῦτο τὸ ἀνόμημα Σοδόμων..., ὑπερηφανία· ἐν πλησμονῇ ἄρτων καὶ ἐν εὐθυνίᾳ οἴνου [ἀσωτία]... καὶ χεῖρα πτωχοῦ καὶ πένητος οὐκ ἀντελαμβάνοντο [δὲν ἔδιναν ἐλεημοσύνην]... ἐμεγαλαύχουν καὶ ἐποίησαν ἀνομήματα ἐνώπιον Ἐμοῦ...» (Ἰεζ. ιϚ΄49-50).

Ἦταν ἀλαζόνες καὶ κόμπαζαν γιὰ τὴν διαστροφή τους. Τὶς ἁμαρτίες τους δὲν τὶς ἔκαναν κρυφά, ἀλλὰ στὸ φῶς τῆς ἡμέρας καὶ μὲ αὐθάδεια!...

 

 

Πηγή: https://proskynitis.blogspot.com/

Read more »

Συνέρχεται ἐπιτροπὴ διὰ τὸν συνεορτασμὸν τοῦ Πάσχα!

Συνέρχεται ἐπιτροπὴ διὰ τὸν συνεορτασμὸν τοῦ Πάσχα!

Κατὰ τὴν μετάβασίν του εἰς Πορτογαλίαν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀπεκάλυψεν ὅτι θὰ συνέλθη εἰς τὴν Κων/πολιν μεικτὴ ἐπιτροπὴ παπικῶν καὶ φαναριωτῶν, διὰ νὰ ὀργανώση τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα 2025. Ὡς κατέστη γνωστὸν ἀπὸ τὴν ἐπίσημον ἱστοσελίδα ἐνημερώσεως τοῦ Βατικανοῦ «vaticannews.va» τῆς 16ης Μαΐου 2024:

«Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μίλησε σὲ μία μικρὴ συνάντηση μὲ τοπικοὺς Καθολικοὺς δημοσιογράφους, ποὺ πραγματοποι­ήθηκε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῆς Λισσαβώνας. Τοὺς μίλησε γιὰ περίπου εἴκοσι λεπτὰ γιὰ τοὺς στενοὺς δεσμοὺς μεταξύ τῆς Καθολικῆς καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, λέγοντας ὅτι οἱ σχέσεις του μὲ τὸν Πάπα Φραγκίσκο εἶναι «περισσότερο ἀπὸ ἀδελφικές». Σημείωσε ὅτι ὁ Πάπας θέλει νὰ γιορτάσουν μαζὶ τὰ 1700 χρόνια τῆς Συνόδου τῆς Νίκαιας καὶ ἀποκάλυψε ὅτι μία κοινὴ καθολικὴ-ὀρθόδοξη ἐπιτροπὴθὰ συν­εδριάσει στὴν Κωνσταντινούπολη τὶς ἑπόμενες ἡμέρες, γιὰ νὰ συμφωνήσουν γιὰ ἡμερομηνίες καὶ ἄλλες λεπτομέρειες».

Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος

Η κοινή μικτή Επιτροπή στο Φανάρι (22 Μαΐου 2024)

Ακροάσεις (22 Μαΐου 2024)

Η Α.Θ.Παναγιότης, o Οικουμενικός Πατριάρχης δέχθηκε σε ακρόαση:

Τα μέλη της κοινής Επιτροπής Οικουμενικού Πατριαρχείου και Εκκλησίας της Ρώμης, υπό τους Σεβ. Μητροπολίτη Γέροντα Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ και Σεβ. Αρχιεπίσκοπο κ. Marek Solczynski, Νούντσιο του Βατικανού στην Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν, η οποία εργάζεται για την προετοιμασία των εορταστικών εκδηλώσεων που θα πραγματοποιηθούν το επόμενο έτος στην Πόλη και στη Νίκαια της Βιθυνίας, με αφορμή την επέτειο 1700 ετών από την Α´ Οικουμενική Σύνοδο που συγκλήθηκε σε αυτή την ιστορική πόλη.


-Τον Σεβ. Μητροπολίτη Γέροντα Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριο.

-Αντιπροσωπεία της Ορθόδοξης Θεολογικής Ακαδημίας του Κιέβου, αποτελούμενη από τον Πρύτανη Αιδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερο κ. Oleksandr Trofymliouk, τον Αντιπρύτανη επιστημονικού έργου Αιδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερο κ. Vitalii Klos και έτερα στελέχη της Ακαδημίας. Κατά τη διάρκεια της ακροάσεως οι επισκέπτες επέδωσαν στον Παναγιώτατο το Δίπλωμα του Επιτίμου Διδάκτορος, τίτλου που αποφάσισε να του απονείμει το Ακαδημαϊκό Συμβούλιο της Ορθοδόξου Θεολογικής Ακαδημίας Κιέβου τον παρελθόντα Απρίλιο.

-Tον Σεβ. Μητροπολίτη των εν τη Πόλει Συροϊακωβιτών κ. Filüksino Yusuf Çetin, με συνεργάτες του, ο οποίος συνεχάρη τον Παναγιώτατο και δι’ Αυτού το ποίμνιο της Μητρός Εκκλησίας για τις εορτές του Πάσχα.


Η κοινή μικτή Επιτροπή στη Νίκαια Βιθυνίας (26η Μαΐου 2024).

Πηγή: https://tasthyras.wordpress.com/

Read more »

Πρωτοφανές συμβάν στην Τουρκία! Ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και προκάλεσε σάλο

Υπάρχουν δε φόβοι θα βρεθούν... μιμητές στην Τουρκία των 85 εκατομμυρίων κατοίκων!

Ένας άνδρας στην Τουρκία ασπάστηκε επίσημα τον Χριστιανισμό, απαρνούμενος το Ισλάμ με στόχο να… εξαιρεθεί το παιδί του από τα μαθήματα θρησκευτικών, τα οποία είναι πλέον υποχρεωτικά στα σχολεία πρωτοβάθμιας, μέσης και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Τουρκίας.

Ουσιαστικά δηλαδή αλλαξοπίστησε (στα χαρτιά τουλάχιστον) με τη δικαιολογία πως… αποδοκιμάζει την πολιτική της κυβέρνησης Ερντογάν για τα σχολεία!

«Κι αυτό παρά το γεγονός ότι η χώρα είναι επίσημα κοσμική δημοκρατία», ανέφερε το Turkish Minute Τρίτη, επικαλούμενο την τουρκική εφημερίδα Sözcü.

Ο Bülent Sağış, ο οποίος ζει στο Αϊδίνιο , ζήτησε από το Γραφείο Πολιτικού Μητρώου του Didim να αλλάξει τις θρησκευτικές πληροφορίες στα χαρτιά του, σύμφωνα με το δικαίωμα που του προσφέρει ο νόμος.

Ο Sağış εξήγησε στο Twitter τη Δευτέρα ότι μόνο τα παιδιά των Χριστιανών στην Τουρκία εξαιρούνται από τα θρησκευτικά μαθήματα, προσθέτοντας ότι άλλαξε επίσημα τη θρησκεία του για να διαμαρτυρηθεί για τον υποχρεωτικό χαρακτήρα των μαθημάτων.

Ο Barbaros Şansal, ένας από τους πιο διάσημους σχεδιαστές μόδας της Τουρκίας και επικριτής του Τούρκου προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, επέκρινε το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) για την εξέλιξη, εκφράζοντας τον φόβο του για όσα θα… ακολουθήσουν.

«Ο καθένας μπορεί να δηλώνει χριστιανός ή μη μουσουλμάνος τώρα απλά συμπληρώνοντας μια φόρμα στο ληξιαρχείο. Ζήτω το AKP», έγραψε ο Şansal σε ένα tweet.

 

 

Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Διδαχές από την ζωή του Μέγα Αρσενίου

 

 Ο Μέγας Αρσένιος (354–444) είχε πολύ μεγάλη μόρφωση· και κοσμική και χριστιανική. Και ξεπερνούσε, μπορούμε να πούμε, όλους τους ανθρώπους της εποχής του στην πολυμάθεια και την αρετή, γι’ αυτό και από όλους διάλεξε αυτόν ο βασιλιάς Θεοδόσιος για παιδαγωγό των γιων του, του Ονωρίου και του Αρκαδίου. Η μόρφωσή του και η αρετή του είχαν επιβληθεί ευρύτερα στον χώρο των ανακτόρων, ώστε όχι μόνον τον άκουγαν όλοι και τον εκτιμούσαν ιδιαίτερα, αλλά τον αποκαλούσαν «βασιλοπάτορα».
Ο Όσιος έλαβε από τον Θεό σπάνια και ιδιαίτερη πληροφορία για την αναχωρητική ζωή. Μια φορά που προσευχόταν παρακαλώντας τον Θεό να πραγματοποιηθεί ο πόθος του για ησυχία λέγοντας: «Κύριε, οδήγησέ πώς να σωθώ;», ακούστηκε από ψηλά κάποια φωνή που του έλεγε: «Αρσένιε, φεύγε τους θορύβους και θα σωθείς!». Αφού έφυγε από τον κόσμο και έγινε μοναχός, πάλι προσευχήθηκε λέγοντας τα ίδια λόγια. Και άκουσε ξανά την ίδια φωνή να του λέει: «Αρσένιε! Να φεύγεις, να σιωπάς και να ησυχάζεις· γιατί αυτές είναι οι ρίζες της αναμαρτησίας». Εκείνος, όταν το άκουσε αυτό, πήγε στην Σκήτη (περίπου το 394) και συγκαταριθμήθηκε σαν ένας από τους ασκητές της, τους οποίους και, πολύ σύντομα, τους ξεπέρασε πραγματικά, αφού έλαβε τα πνευματικά πρωτεία και όλοι τον θεωρούσαν δάσκαλο και ο καθένας τον ρωτούσε για ό,τι είχε ανάγκη και δεχόταν πρόθυμα τα λόγια του. Η διαμονή του στην Σκήτη κράτησε ως το 434. Ενδιάμεσα, με την λεηλασία της Σκήτης από βαρβάρους το 407, έφυγε για λίγο διάστημα στον Κάνωπο της Αλεξανδρείας. Και το 434 φεύγει πάλι εξαιτίας νέας επιδρομής βαρβάρων και πηγαίνει στην Τρώα (ή, Τρύη) όπου μένει μέχρι το 444.

Ο αββάς Αρσένιος συνήθιζε να επαναλαμβάνει συνεχώς στον εαυτό του την φράση: «Ἀρσένιε, μέμνησο διὸ ἐξῆλθες». Δηλαδή: Θυμήσου τον σκοπό για τον οποίο απομακρύνθηκες από τον κόσμο. Και ποιός είναι αυτός; Οπωσδήποτε το να γίνεις αρεστός στον Θεό κάνοντας εκείνα που αρέσουν σε Αυτόν.
Εκτός από αυτό, κάτι άλλο που συνήθιζε να επαναλαμβάνει συνεχώς, ήταν το εξής: «Πολλές φορές μετάνιωσα γιατί μίλησα· ποτέ, όμως, γιατί σιώπησα». Γι’ αυτόν τον λόγο και απέφευγε τις συναναστροφές με τους ανθρώπους, εκτός βέβαια αν έκρινε ότι η συνάντηση ήταν αναγκαία και θεάρεστη.
Στην ερώτηση του αββά Μάρκου «Γιατί μας αποφεύγεις;… (αφού) μας ωφελείς σε μεγάλο βαθμό!…», αυτός αποκρίθηκε: «Ο Θεός γνωρίζει ότι σας αγαπώ και μάλιστα πάρα πολύ. Αλλά, τί να κάνω; Δεν μπορώ να μοιράσω τον εαυτό μου στον Θεό και στους ανθρώπους, γιατί είναι πιο εύκολο να είμαι αρεστός σε Αυτόν, παρά σε εκείνους. Οι χιλιάδες και οι μυριάδες των Αγγέλων, έχουν ένα σκοπό και ένα θέλημα: να υμνούν τον Θεό και να υπηρετούν τα προστάγματά Του. Ενώ οι άνθρωποι έχουν, ο καθένας τους, άλλα θελήματα και διαφορετικούς σκοπούς. Γι’ αυτό και είναι πιο δύσκολο να γίνεσαι αρεστός σε αυτούς, απ’ ό,τι στον Θεό».

Ωστόσο, αν και ήταν τόσο μορφωμένος, έχοντας ασκητεύσει πολύν καιρό στη Σκήτη και έχοντας αποκτήσει άφθονη θεϊκή γνώση, είχε μέσα του τόση ταπείνωση, ώστε δεν ντρεπόταν να ρωτά και τους πιο άξεστους και να ωφελείται όσο γινόταν από αυτούς.
Κάποτε τον είδε κάποιος να ρωτά έναν Αιγύπτιο μοναχό και να τον συμβουλεύεται σχετικά με το θέμα των λογισμών. Αυτό, του φάνηκε πολύ παράξενο και ζήτησε να μάθει την αιτία. Ο Αρσένιος αποκρίθηκε: «Δεν το αρνούμαι ότι έχω αξιόλογη μόρφωση. Ομολογώ όμως ότι την “αλφαβήτα” αυτού του “άξεστου” δεν την έμαθα ακόμη!». Με αυτό που είπε, εννοούσε την θεάρεστη πράξη και γνώση.

Όταν έγινε βασιλιάς ο Αρκάδιος που είχε μικρός παιδαγωγό τον Μέγα Αρσένιο, έστειλε μία επιστολή προς τον περιβόητο αββά, γραμμένη με πολύ σεβασμό και μετριοφροσύνη, με την οποία τον χαιρετούσε και του ζητούσε να τον βοηθά με τις προσευχές του στην άσκηση της εξουσίας, ώστε να κυβερνά όπως θέλει ο Θεός. Επιπλέον, του πρότεινε και μια πλουσιοπάροχη δωρεά: να του δώσει όλους τους φόρους της Αιγύπτου για να τους μοιράσει αυτός σε φτωχούς και σε ιερά μοναστήρια που είχαν ανάγκη. Ο Μέγας Αρσένιος, όταν πήρε αυτήν επιστολή, προτίμησε να μην γράψει απαντητική επιστολή, αλλά μονάχα μήνυσε προφορικά στον βασιλιά λέγοντας: «Εμένα, δεν μου ταιριάζει καθόλου να μοιράζω χρήματα, αφού πλέον έχω πεθάνει για τον κόσμο· και ο νεκρός, δεν μπορεί να “κάνει” τίποτε!».
Κάτι παρόμοιο συνέβη όταν ένας μαγιστριανός τού έφερε από την Ρώμη την διαθήκη ενός συγγενή του συγκλητικού, ο οποίος, πεθαίνοντας, του άφησε μια πολύ μεγάλη κληρονομιά. Ο αββάς πήρε την διαθήκη και μόλις την διάβασε, πήγε να την σχίσει λέγοντας: «Εγώ πέθανα πριν από εκείνον και τώρα με τραβούν να κληρονομήσω αυτόν που πέθανε πριν από λίγο;». Και, με τα λόγια αυτά, έστειλε πίσω την διαθήκη χωρίς να δεχτεί τίποτε από αυτήν.
Τόσο πολύ αποστράφηκε τα πράγματα του κόσμου και τα θεωρούσε ότι δεν είναι τίποτε απολύτως, ώστε δεν ανεχόταν να βλέπει κάτι από τα κοσμικά. Ή μάλλον, για να ξεπληρώσει και να αντισταθμίσει την πολυτέλεια της προηγούμενης ζωής του και τις στολές που φορούσε όταν έμενε στο παλάτι, χρησιμοποιούσε πολύ φτωχικά ρούχα, τόσο που καθόλου δεν ξεχώριζε, ως προς αυτά, από έναν πάμφτωχο χωρικό που φορά σχισμένα και σάπια κουρέλια. Εκείνον όμως αυτά, τα φτωχικά και για πέταμα ενδύματα, τον ευχαριστούσαν περισσότερο και καμάρωνε με αυτά, επειδή φρόντιζε συνεχώς για τον εσωτερικό και κρυφό στολισμό και επειδή ήθελε πιο πολύ να στολίζει την ψυχή του παρά το σώμα του.

Κάποια άλλη φορά ο αξιοθαύμαστος Αρσένιος, πήγε στον ποταμό για να ταξιδέψει με το πλοίο, και κάποια Αιθιόπισσα τον έπιασε από την μηλωτή του. Αυτός την μάλωσε πολύ αυστηρά, και εκείνη του απάντησε: «Αν είσαι μοναχός, Αρσένιε, τότε, να πας στο βουνό!». Αυτά της τα λόγια, φάνηκαν ωφέλιμα στον Αρσένιο.
Διηγούνταν οι Γέροντες ότι δόθηκαν κάποτε στην Σκήτη λίγα ξηρά σύκα για διανομή, και επειδή θεώρησαν ότι αυτά ήταν κάτι «μηδαμινό», δεν έστειλαν από αυτά στον αββά Αρσένιο, για να μην το θεωρήσει «προσβολή». Ο Γέροντας το έμαθε και δεν πήγε στην εκκλησία, λέγοντας: «Με χωρίσατε από εσάς με το να μη μου δώσετε από την ευλογία που έστειλε ο Θεός στους αδελφούς, την οποία δεν ήμουν άξιος να λάβω». Όταν το άκουσαν αυτό, όλοι ωφελήθηκαν από την ταπείνωση του Γέροντα. Πήγε τότε ο ιερέας της Σκήτης, του έδωσε από τα σύκα και τον έφερε στην εκκλησία με χαρά.

Λεγόταν για τον αββά Αρσένιο αλλά και μαζί με αυτόν και για τον αββά Θεόδωρο της Φέρμης, ότι μισούσε την ανθρώπινη δόξα όσο κανένας άλλος. Γι’ αυτό και δεν συναντούσε εύκολα άνθρωπο.
Όσοι έμεναν κοντά του, ήθελαν πολύ να τον βλέπουν και ωφελούσε πολύ αυτούς που τον επισκέπτονταν. Εκτός όμως από αυτούς, έρχονταν πολλοί από μακριά με την σφοδρή επιθυμία να αντικρίσουν το πρόσωπό του και να τραφούν πνευματικά με τα λόγια του. Η φήμη της αρετής του είχε απλωθεί παντού και την είχαν ακούσει όλοι. Για τον λόγο αυτό, πήγαιναν και πολλοί από την Αλεξάνδρεια, σε σημείο που και ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος Θεόφιλος να το θεωρήσει αυτό πολύ σημαντικό και να αψηφήσει τους κόπους του ταξιδιού, προκειμένου να πάει μαζί με τον άρχοντα της πόλης και να του ζητήσει την ωφέλιμη διδασκαλία του.
Ο άγιος, μετά από λίγη σιωπή, τους ρώτησε: «Αν σας πω κάτι, μου υπόσχεστε ότι θα το τηρήσετε;». Εκείνοι αμέσως συμφώνησαν, και αυτός συνέχισε: «Να τηρήσετε το εξής: να μη θελήσετε ποτέ να πάτε εκεί, όπου ακούσετε να βρίσκεται ο Αρσένιος!». Ωστόσο αυτός του ο λόγος δεν τους λύπησε, αλλά μάλλον τους ευχαρίστησε πολύ, γιατί από αυτόν κατάλαβαν όλη του την μετριοφροσύνη και την αγάπη του για την ησυχία. Μετά από αυτό το γεγονός ο αρχιεπίσκοπος θέλησε, μια άλλη φορά, να τον επισκεφθεί. Τον ρώτησε λοιπόν με κάποιον, αν θα του ανοίξει, σε περίπτωση που πάει. Ο άγιος, απάντησε: «Αν έρθεις, θα σου ανοίξω. Αν όμως ανοίξω σ’ εσένα, είναι φανερό ότι θα ανοίξω και σε πολλούς άλλους. Αυτό λοιπόν που μένει τότε για μένα, είναι να φύγω μακριά από εδώ». Όταν το άκουσε αυτό ο αρχιεπίσκοπος, δεν του ξαναζήτησε ποτέ κάτι τέτοιο.

Πάλι ο αββάς Μάρκος πήγε και ρώτησε τον αββά Αρσένιο: «Γιατί υπάρχουν κάποιοι καλοί άνθρωποι που, πεθαίνοντας, χωρίζονται από το σώμα με πολλή ταλαιπωρία και μεγάλους σωματικούς πόνους;». Ο Γέροντας, απάντησε: «Για να “αλατιστούν”, θα λέγαμε, εδώ και να πάνε καθαροί εκεί».
Έλεγε χαρακτηριστικά: «Αν ζητήσουμε τον Θεό, θα μας εμφανιστεί· και αν Τον κρατήσουμε, θα μείνει μαζί μας».
Ο αββάς Δανιήλ διηγούνταν σχετικά με τον αββά Αρσένιο και έλεγε: «Τόσα χρόνια έμενε μαζί μας ο αββάς και του δίναμε μόνο ένα καλάθι σιτάρι για τις ανάγκες όλες της χρονιάς. Και όταν τον επισκεπτόμασταν, τρώγαμε και εμείς από εκείνο». Είπε άλλοτε πάλι ο αββάς Δανιήλ: «Με κάλεσε κάποτε ο αββάς Αρσένιος και μου είπε: “Ανάπαυσε τον πατέρα σου ώστε, όταν φύγει προς τον Κύριο, να τον παρακαλέσει για χάρη σου, και να βρεις καλό”».
Σύμφωνα πάλι με τον αββά Δανιήλ, «ο αββάς Αρσένιος, ποτέ δεν ήθελε να μιλήσει για κάποιο θέμα από την Γραφή, παρά το ότι είχε την μοναδική ικανότητα να μιλήσει, αν ήθελε· αλλά ούτε και επιστολή έγραφε εύκολα. Και όταν ερχόταν στην εκκλησία κατά διαστήματα, καθόταν πίσω από τον στύλο, για να μην δει κανείς το πρόσωπό του, ούτε και ο ίδιος να δει άλλον».
Κάποτε επιτέθηκαν οι δαίμονες στον αββά Αρσένιο μέσα στο κελλί του και τον ταλαιπωρούσαν. Όταν ήρθαν οι διακονητές του και στάθηκαν έξω από το κελλί, τον άκουσαν να κράζει δυνατά στον Θεό και να λέει: «Θεέ μου, μη με αφήνεις! Κανένα καλό δεν έκανα μπροστά σου· βοήθησέ με, όμως, σύμφωνα με την καλωσύνη σου να βάλω αρχή μετανοίας».
Μια άλλη φορά, κάποιος αδελφός πήγε στο κελλί του και κοιτώντας από το παράθυρο είδε τον αββά όρθιο να προσεύχεται και να είναι όλος σαν την φωτιά –ήταν βέβαια και ο αδελφός άξιος να δει κάτι τέτοιο. Χτύπησε την πόρτα και βγήκε έξω ο αββάς, ο οποίος, βλέποντας τον αδελφό κατάπληκτο, τον ρώτησε: «Έχεις πολλή ώρα που χτυπάς την πόρτα; Μην τυχόν είδες τίποτα;». «Όχι», απάντησε εκείνος. Και ο αββάς, αφού του μίλησε, τον έστειλε στο καλό.

Κάποτε ο αββάς αρρώστησε στην Σκήτη και του χρειαζόταν λυχνάρι. Καθώς δεν είχε τρόπο να το αγοράσει, δέχτηκε από κάποιον ελεημοσύνη και είπε: «Σ’ ευχαριστώ, Κύριε, γιατί με αξίωσες να λάβω ελεημοσύνη για το όνομά σου!».
Επίσης, τότε που αρρώστησε, ο πρεσβύτερος της Σκήτης τον έβαλε να ξαπλώσει σε ένα στρωσίδι με ένα μικρό μαξιλάρι στο κεφάλι. Εκεί, ήρθε κάποιος από τους γέροντες να τον επισκεφθεί και μόλις τον είδε πλαγιασμένο στο στρωσίδι και με μαξιλάρι στο κεφάλι, σκανδαλίστηκε μέσα του και είπε ειρωνικά: «Αυτός λοιπόν είναι ο “αββάς Αρσένιος” και πλαγιάζει (επάνω) σε τέτοια (στρωσίδια);!». Ο πρεσβύτερος της Σκήτης τον πήρε ιδιαιτέρως και του είπε: «Τί δουλειά έκανες στο χωριό σου;». «Ήμουν βοσκός», απάντησε. «Πώς περνούσες την ζωή σου;», τον ρώτησε πάλι. «Με πολύ κόπο», είπε εκείνος. Και ο πρεσβύτερος, συνέχισε: «Και τώρα, πώς περνάς στο κελλί σου;». «Μάλλον, με ανάπαυση», απάντησε ο ευσκανδάλιστος γέροντας. Του είπε, τότε, ο συνετός πρεσβύτερος: «Βλέπεις αυτόν τον αββά Αρσένιο; Αυτός, όταν κάποτε ζούσε στον κόσμο, ήταν παιδαγωγός βασιλιάδων· είχε στην υπηρεσία του χίλιους δούλους με χρυσές ζώνες και μεταξωτές στολές και κοιμόταν επάνω σε πολύτιμα στρώματα. Εσύ, καθώς ήσουν βοσκός, δεν είχες στον κόσμο την ανάπαυση που έχεις τώρα· ενώ αυτός την καλοπέραση που είχε στον κόσμο, εδώ πέρα στην έρημο, δεν την έχει πια. Όπως βλέπεις, εσύ αναπαύεσαι και αυτός ταλαιπωρείται!». Ακούγοντας αυτά τα τόσο ακριβοδίκαια λόγια ο γέροντας, ένιωσε μέσα του κατάνυξη και έβαλε μετάνοια, λέγοντας: «Συγχώρεσέ με, αββά, αμάρτησα! Πραγματικά, αυτός είναι ο αληθινός δρόμος (του Θεού)! Γιατί αυτός ήρθε με ταπείνωση, εδώ· ενώ, εγώ, ήρθα σε ανάπαυση».

Κατά την ώρα του θανάτου του ο Μεγάλος Αρσένιος έδωσε την πιο καινοφανή εντολή στους μαθητές του: «Μην φροντίσετε να κάνετε ελεημοσύνη για χάρη μου! Γιατί, αν έκανα εγώ για τον εαυτό μου κανένα έργο αγάπης, αυτό και θα βρω (πηγαίνοντας τώρα στο Κριτήριο του Θεού)». Βλέποντας οι μαθητές του ότι σε λίγο θα πεθάνει, ταράχτηκαν (από την λύπη τους). Αυτός όμως τους είπε: «Δεν ήρθε ακόμη η ώρα· όταν έρθει, θα σας το πω!». Ακόμη και τότε, την ύστατη ώρα, η ακενοδοξία του ή μάλλον η μισοδοξία του ήταν αμείωτη και χαρακτήριζε την μεγάλη φιλοθεΐα του, καθώς και το βαθύ ασκητικό του φρόνημα: «Να ξέρετε ότι θα αντιδικήσω μ’ εσάς μπροστά στον Χριστό την ώρα του φοβερού δικαστηρίου, αν δώσετε σε κανέναν το λείψανό μου!», τους είπε. «Και, τί λοιπόν να κάνουμε αββά, που δεν ξέρουμε πώς γίνεται η ταφή (με σένα);» τον ρώτησαν εκείνοι. Και αυτός, απάντησε: «Μα, δεν ξέρετε να δέσετε ένα σχοινί στο πόδι μου και να με σύρετε πέρα στο βουνό;».

Όταν ο αββάς Αρσένιος ήταν πια στα τελευταία του και κατέφθασε οριστικά η ώρα του θανάτου του, τον είδαν οι παρακαθήμενοι αδελφοί να κλαίει και τον ρώτησαν: «Κι εσύ φοβάσαι, πάτερ;!». Και εκείνος, απάντησε: «Αλήθεια σας λέω· αυτός ο φόβος που έχω και νιώθω τώρα, ποτέ δεν με άφησε! Και είναι μέσα μου από τότε που έγινα μοναχός». Και λέγοντας αυτόν τον εξαίσιο λόγο, ξεψύχησε.
Έλεγαν για τον Μέγα Αρσένιο, ότι «κανείς δεν μπόρεσε να φτάσει τον τρόπο της ασκητικής του ζωής». Ακριβώς, γιατί αυτός ήταν όντως «Μέγας»!…

 

Πηγή: https://www.hristospanagia.gr/

Read more »

«Μέγα…Καρλομάγνο εσείς; Μέγα Κωνσταντίνο εμείς!»

Ένα αφιέρωμα στη μνήμη του Μεγάλου και Αγίου Κωνσταντίνου που πιστοποιεί πως ο οικουμενικός Ελληνισμός, είχε και εξακολουθεί να έχει τους δύο πρώτους Μεγάλους της Ιστορίας. Τον Αλέξανδρο και τον Κωνσταντίνο. Η Δύση, είχε πάντοτε απλά…ξώανα, φονιάδες και αιρετικούς… 

Από την πρώτη μέρα που η Ρώμη κατελήφθη από τους Γερμανούς Βάνδαλους του Γιζέριχου το 455 μ.Χ, η Ιστορία γύρισε σελίδα. Η παλαιά Ρώμη, η οποία σήκωνε το βάρος της μέγιστης αμαρτίας για το λουτρό αίματος που προκάλεσε μέσα από τη γενοκτονία των πρώτων Χριστιανών, έπεφτε στα χέρια του πλέον βάρβαρου γερμανικού λαού που είχε εμφανιστεί τότε, αν εξαιρέσει κανείς τους Ούννους του Αττίλα.

Η Δυτική Ευρώπη, το έχω επανειλημμένα τονίσει, είναι δημιούργημα βαρβάρων, αδίστακτων και με άγρια ένστικτα λαών, οι οποίοι μπροστά από τα ένστικτα τους, δεν έβαζαν τίποτε άλλο. Λαοί οι οποίοι αποζητούσαν το αίμα και το πλιάτσικο, παρά το γεγονός ότι εκχριστιανίστηκαν και έτσι εξηγείται το ότι κατά την πάροδο των αιώνων, δημιούργησαν έναν Χριστιανισμό στα μέτρα τους.

Γι’ αυτούς τους γερμανικούς λαούς (Γότθοι, Βάνδαλοι, Λομβαρδοί, Φράγκοι, Σάξωνες), οι οποίοι κατέλαβαν όλη την Δυτική Ευρώπη, κάνοντας σκλάβους όλους τους αυτόχθονες λαούς της – κυρίως τους ρωμαϊκοποιημένους Κέλτες και Γαλάτες – δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά η κλοπή, η λεηλασία, η ανηθικότητα, το μίσος. Δεν ήταν ικανοί στο να δημιουργήσουν πολιτισμό, να δημιουργήσουν ήθος. Δεν ήταν ικανοί καν στο να δημιουργήσουν ανθρωπισμό.

Οι λαοί αυτοί, οι οποίοι και κατέχουν μέχρι σήμερα την Δυτική Ευρώπη και γενικότερα αυτό που ονομάζουμε γεωπολιτικά “Δύση”, δεν έχουν καμμιά σχέση ούτε με τον Θεό, ούτε με τον “πανανθρώπινο πολιτισμό” Του. Έτσι έμαθαν να ζουν από την αρχαιότητα, έτσι ζουν και σήμερα, έχοντας τα ίδια ακριβώς ένστικτα, τα οποία απλά τα κρύβουν, φορώντας την προβιά του “Ανθρωπισμού”, όπως εκείνοι τον αντιλαμβάνονται, σε αντιδιαστολή με την Ανατολή, η οποία παρήγαγε όχι μόνο Πολιτισμό, όχι μόνο Ήθος, αλλά και ευγένεια που πηγάζει μέσα από την αίσθηση της Ελευθερίας του Πνεύματος, τον σεβασμό του Ανθρώπου και των δικαιωμάτων του καθώς και όραμα για το μέλλον της Ανθρωπότητας. 

Το μίσος των Δυτικών προς τους Έλληνες Ρωμαίους

Αν υποτεθεί πως η Ανθρωπότητα πράγματι γέννησε μεγάλες πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές φυσιογνωμίες ανδρών και γυναικών, αυτές έχουν ως πρώτους και επικεφαλής τον Αλέξανδρο τον Γ’ της Μακεδονίας και τον Κωνσταντίνο τον Α’ της Ρώμης.

Και οι δύο, γεννήματα του Ελληνικού Γένους, άλλαξαν την ροή της Ιστορίας της ανθρωπότητας και έβαλαν τα θεμέλια στο να επικρατήσει τόσο το ελληνικό πνεύμα σε όλη την τότε γνωστή Οικουμένη, όσο και στο να εδραιωθεί ο Λόγος και η αλήθεια του Θεού.

Ο μεν Αλέξανδρος, ο οποίος ένωσε όλα τα ελληνικά φύλα τα οποία μέχρι και λίγο πριν την εποχή του ήσαν διαιρεμένα και φιλονικούσαν αναμεταξύ τους και στρέφοντας τα προς τον αληθινό εχθρό τους, που ήταν οι Πέρσες, δημιούργησε την τότε Ελληνική Οικουμένη μέσω του εξελληνισμού των λαών και άνοιξε τον δρόμο για να βλαστήσει και να απλωθεί παντού ο ενσαρκωμένος Θείος Λόγος.

Ο δε Κωνσταντίνος, ένωσε και πάλι την διαιρεμένη από τους προκατόχους του αυτοκράτορες Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μεταθέτοντας την πρωτεύουσα του κράτους ακριβώς στο σημείο το οποίο ο Αλέξανδρος χαρακτήρισε ως το σημείο συνάντησης της Ανατολής με την Δύση και με αρωγό την Θεία Χάρι, άνοιξε τον δρόμο για την εδραίωση της Θείας Αποκαλυπτικής Αλήθειας που πρεσβεύει ο Χριστιανισμός.

Αυτούς τους δύο Μεγάλους άνδρες, η Δύση τους διαχώρισε ως προς το μεγαλείο τους. Τον μεν Αλέξανδρο αποθέωσε επειδή εκπροσωπούσε το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας, η οποία κατ’ αυτούς την εποχή της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού ήταν…ανύπαρκτη και ως εκ τούτου “ακίνδυνη”, τον δε Κωνσταντίνο τον ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΕ οικτρά και τον ισοπέδωσε σε βαθμό τέτοιο, που όχι μόνο του φόρτωσε όλες τις “αμαρτίες” του Παπισμού, αλλά και το ότι αυτός ΑΝΕΣΤΗΣΕ τον Ελληνισμό (τους Γραικούς κατά την φραγκική εκδοχή) μέσω της πράξης του να ιδρύσει νέα Πρωτεύουσα στον ελλαδικό χώρο και να εδραιώσει τον Χριστιανισμό μέσω της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου.

Δεν υπάρχουν ιστορικά μεγαλύτερα ψεύδη από αυτά. Πρώτον, διότι οι συκοφαντίες αυτές εκμαιεύτηκαν μέσα από τα ανιστορικά ψεύδη του παγανιστή Ζώσιμου, ο οποίος ό,τι έγραψε για τον Κων/νο ήταν πλήρως ατεκμηρίωτο και δεύτερον, οι “Διαφωτιστές” του 18ου αιώνα επειδή ήθελαν να τελειώσουν οριστικά με τον Χριστιανισμό, ανέσυραν τον Ζώσιμο από τη λήθη και εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τα ψεύδη του, χωρίς καν να κάνουν τον κόπο στο να ανατρέξουν και σε άλλους ιστορικούς της εποχής του Ζωσιμου (5ος αιώνας μ.Χ.) ή πιο καλύτερα, στους σύγχρονους ιστορικούς του 4ου αιώνα, που έζησαν την εποχή του Κων/νου εκ του σύνεγγυς.

Ο Ζώσιμος παρ΄ότι χαρακτηρίστηκε από την επίσημη Ιστορία από υπερβολικός έως μυθομανής και αναξιόπιστος, εν τούτοις έγινε το…σύμβολο για τους “Διαφωτιστές” (κυρίως του Γίββωνα) για να τεκμηριωθεί η θεωρία τους περί… πλήρους ξεμπροστιάσματος του “προδότη” του ελληνορωμαϊκού ιδεώδους(!!!)

Εκτός από τον Ζώσιμο, κανείς άλλος δεν έγραψε οτιδήποτε κακό για τον Μέγιστο αυτόν Στρατηλάτη, Άγιο της Ορθοδοξίας και Οραματιστή. Να σημειώσω ότι μέχρι και το 810 μ.Χ., η Παπική Επισκοπή μνημόνευε τον Κων/νο ως θεμελιωτή του Χριστιανισμού. Σήμερα, ο ίδιος ο Παπισμός δεν θέλει καν να ακούει γι’ αυτόν.

Από την άλλη μεριά, υπάρχει ο περίφημος Καρλομάγνος ή Κάρολος ο Α’ ο Μέγας. Η ανεπίσημη προσφώνηση προς τον Καρλομάγνο ως Μέγα, ήταν “δουλειά” του Πάπα Βίκτωρος του Β’ (1057 μ.Χ.) ενώ την επίσημη την έδωσε ο επίσης περίφημος Έντουαρντ Γκίμπον ή Γίββων στο έργο του “Ιστορία της παρακμής και της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας”, ο οποίος όχι μόνο δεν αποδέχεται το ιστορικό συνεχές της αυτοκρατορίας μέσω της Κων/πολης, αλλά ταυτόχρονα στον επίλογο του, εκθειάζει τον ρόλο του Καρλομάγνου ως αναγεννητή της έννοιας του ρωμαϊκού ιδεώδους έναντι του Κων/νου που την …ξεπούλησε στους “Γραικούς”.

Από πού ξεφύτρωσε όμως αυτός ο …μέγας Κάρολος; Ας το δούμε με όσο λιγότερα λόγια γίνεται.

Κατά τον 8ο αιώνα μ.Χ., οι Φράγκοι ήταν μεν κυρίαρχοι στην Δυτική Ευρώπη, αλλά…διχασμένοι και πολλές φορές πολεμούσαν αναμεταξύ τους. Επίσης, θεωρούσαν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που ήταν η υπερδύναμη της εποχής, ως την μεγαλύτερη απειλή για τα συμφέροντα τους, φοβούμενοι πως οι ανατολικοί κάποια μέρα θα επιτίθεντο σε κάποια από τα βασίλεια τους (όπως έκαναν στο παρελθόν με την περίπτωση των Οστρογότθων κατά την βασιλεία του Ιουστινιανού του Α’) για να επαναφέρουν την δυτική Ευρώπη στην δική τους γεωπολιτική επιρροή.

Ο Κάρολος, ως γιός του βασιλιά των Φράγκων Πιπίνου του Βραχέως και διάδοχος του, συνέλαβε την ιδέα της ένωσης όλων αυτών των κρατιδίων σε ένα, ως αντιδιαστολή με το ανατολικό κράτος της Ρωμανίας. Κι έτσι, σχεδόν 20 χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας λόγω του θανάτου του πατέρα του (συμβασίλεψε με τον αδερφό του τον Καρλομάν για κάποιο διάστημα) κατόρθωσε όχι μόνο να ενώσει όλους τους Φράγκους, αλλά και να επεκτείνει το κράτος του σε όλη την δυτική Ευρώπη. Ο παρακάτω χάρτης, δείχνει την πορεία των φρανγκικών βασιλείων και το κράτος του Καρλομάγνου όπως αυτό δημιουργήθηκε μέχρι το 814 μ.Χ. 

 

Βλέπουμε επί της ουσίας, ότι όλη η Δυτική Ευρώπη, γερμανοποιήθηκε και αυτό ισχύει μέχρι τις μέρες μας.

Ο Καρλομάγνος όμως δεν αρκέστηκε μόνο στην δημιουργία ενός κράτους, εφάμιλλο με αυτό των Ανατολικών Ρωμαίων. Έπρεπε να υπάρχει εκτός της πολιτικής, και θρησκευτική αντιπαλότητα. Δεν του έφτανε το γεγονός ότι ήλεγχε απόλυτα το νεοσυσταθέν «κράτος του Πάπα» (που στην ουσία ο ίδιος ο Καρλομάγνος το ίδρυσε με δωρεές γης και απόλυτο κοσμικό άρχοντα τον Επίσκοπο Ρώμης υπό τον έλεγχο του), έπρεπε και να διαχωριστεί και από το Πατριαρχείο της Κων/πολης!

Αν αυτό το τελευταίο σας θυμίζει και την σημερινή θρησκευτική κατάσταση στην Ουκρανία, με την δημιουργία αυτοκέφαλου και την επιβολή της Ουνίας από τους Δυτικούς, έχετε απόλυτο δίκιο. Ακριβώς το ίδιο πλάνο σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε εκ νέου, έχοντας ως μπούσουλα τις σκευωρίες του Καρλομάγνου για να πληγεί το κύρος του Ρωσικού Πατριαρχείου. Τότε δηλαδή ήταν οι Ρωμαίοι Έλληνες, τώρα οι Ρώσοι μιας και οι Έλληνες «συνθηκολόγησαν» προ πολλού.

Ο Καρλομάγνος λοιπόν, μέσα στην προσπάθεια του στο να βρεί αφορμή να ξεφύγει ολοκληρωτικά η Δύση από τον «ρωμαϊκό έλεγχο», ενστερνίστηκε το Filiogue και τις θεωρίες του Αρειανισμού και του Καισάριου της Αρλεάτης (542 μ.Χ.) ως προς το Σύμβολο της Πίστεως και συγκεκριμένα την παράγραφο για το Άγιο Πνεύμα ( «…το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, τω συν Πατρί και Υιό συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον» σύμφωνα και με την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο.

Η ευκαιρία λοιπόν που παρουσιάστηκε στον Καρλομάγνο, ήταν μοναδική.

Έχοντας μάλιστα και γραπτά στοιχεία (τα οποία ήταν ψευδή και ανυπόστατα), αλλά και τα αποτελέσματα της Συνόδου του Τολέδο του 589 μ.Χ. – ότι το filiogue προστέθηκε από τον Μέγα Αθανάσιο – το περίφημο Αθανασιανό Σύμβολο, «γράπωσε τον Πάπα Λέοντα τον Γ’ απ’ το σβέρκο» (για να το αποδώσω και λαϊκά), του εξήγησε το σχέδιο του και τον υποχρέωσε να το επικυρώσει μέσω μιας ψευτοσυνόδου στην πρωτεύουσα του, το Άαχεν της Βαυαρίας.

Ο Λέων όμως, παρά το γεγονός ότι κι αυτός ήταν επιρρεασμένος με τις θεωρίες του Καισάριου και γενικότερα από τον Αρειανισμό, δεν είχε τα κότσια να αποδεχτεί την νέα παραλλαγή του Συμβόλου της Πίστεως, επειδή αυτό θα προκαλούσε σάλο τόσο στη Ρώμη (όπου το ρωμαϊκό στοιχείο ήταν πλειοψηφία και ο λαός βαθιά θρησκευόμενος και πορευόμενος σύμφωνα με το Πατριαρχείο Κων/πόλεως), όσο και στην Κων/πολη.

Οι προσπάθειες του να μεταπείσει τον Καρλομάγνο, έπεφταν στο κενό με αποτέλεσμα να προσποιηθεί ότι συμφωνούσε, αλλά με τη σκέψη ότι δεν θα το έκανε γνωστό στους Ρωμαίους. Οι Ρωμαίοι όμως το έμαθαν και λίγο έλειψε να τον …σαπίσουν στο ξύλο, μέσα από μεγάλης δυναμικής διαδηλώσεις και ταραχές.

Μετά απ’ όλα αυτά, ο Λέων αναγκάστηκε να αναθεματίσει τον Καρλομάγνο και να σηκώσει δύο ασημένιες επιγραφές – μία ελληνική και μια λατινική – στην πύλη του Ναού του Αγ. Πέτρου με το αυθεντικό Σύμβολο της Πίστεως χωρίς το Filiogue. Και μάλιστα το υπέγραψε και ο ίδιος, γράφοντας στο τέλος του κειμένου στα ελληνικά «Ταύτα Λέων έθηκα δ’ αγάπην και φύλαξιν της Ορθοδόξου Πίστεως». Ναί, όπως το διαβάσατε, αυτό έγραψε!

Οι επιγραφές αυτές μετά το Σχίσμα, αφαιρέθηκαν και έκτοτε αγνοείται η τύχη τους.

Το δε γελοίο της όλης αυτής ιστορίας, ήταν ότι το μίσος τους για την Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και τον Κων/νο τον Α’ ήταν τέτοιο, που για να υπάρξει πλήρης ισοστάθμιση μεταξύ των δύο «Ρωμαϊκών αυτοκρατοριών», ο αντιπάπας Πασχάλης ο Γ’ (οι αντιπάπες ήταν μια «παρέα» επισκόπων που αντιτίθεντο στην εκλογή του Αλεξάνδρου του Γ’ ως νέου Πάπα της Ρώμης [1164 μ.Χ.]), ένας αληθινά πανάθλιος τύπος, έκανε τιτάνιες προσπάθειες στο να αγιοποιηθεί ο Καρλομάγνος 300 σχεδόν χρόνια από τον θάνατο του ούτως ώστε να εδραιωθεί η θεωρία των Φράγκων που ισχυρίζονταν ότι η «Αγία» αυτοκρατορία τους ήταν έργο Θεού και ο Καρλομάγνος ο …απεσταλμένος Του(!) για να τιμωρηθούν οι αιρετικοί «Γραικοί» επειδή δεν αποδέχονταν το filiogue που ο ίδιος ο Καρλομάγνος εμπνεύστηκε! Κι αυτό για να αποκτήσει ο Αντιπάπας Πασχάλης την απαραίτητη γι αυτόν εύνοια του τότε διάδοχου του θρόνου Φρειδερίκο τον Α’ ώστε να πάρει τον παπικό θρόνο.

Ευτυχώς, τελικά η …αγιοποίηση του δεν έγινε αποδεκτή από το Βατικανό και στην Σύνοδο του Λατερανού καταργήθηκε.Αλλιώς θα…γέλαγε αιωνίως και το «παρδαλό κατσίκι» μαζί με την Ιστορία. 

Η πραγματική αξία των δύο αυτών προσωπικοτήτων

Μετά όλων αυτών που αναφέραμε, ο Καρλομάγνος ως καθολικό σύμβολο της Ευρώπης, υπολείπεται κατά πολύ από την ακτινοβολία του Κων/νου του Μεγάλου.

Ο μεν πρώτος, οραματίστηκε ένα ενιαίο γερμανικό δυτικοευρωπαϊκό κράτος, ο δε Κων/νος μια ενιαία Ρωμαϊκή Οικουμένη, βασιζόμενη σε μία ενιαία θρησκεία, μία γλώσσα αποτελούμενη από δύο διαλέκτους – ελληνική και λατινική – και ενωμένους λαούς υπό τον τίτλο του “Ρωμαίου Πολίτη”.

Στην ουσία, υπήρξε ως ο Νέος Μεγαλέξανδρος, ο οποίος ένωσε τους πάντες όχι μόνο μέσω του εκπολιτισμού – όπως έκανε ο Αλέξανδρος – αλλά και μέσω ΜΙΑΣ θρησκείας, η οποία “αδελφοποιούσε” όλες τις φυλές που βρισκόταν μέσα στην Αυτοκρατορία. Όλες οι φυλές είχαν μια κοινή γλώσσα και μια κοινή πίστη.

Ο Καρλομάγνος, επιδίωκε την ένωση μέσω της κατάκτησης-υποδούλωσης των δυτικών λαών, ότι δηλαδή έκαναν οι Ρωμαίοι πριν τον Χριστιανισμό. Το έργο όμως των Ρωμαίων ήταν στην ουσία…έργο-μέρος του γενικότερου Σχεδίου του Θεού και γι’ αυτό επικράτησε. Πριν ξεχυθούν οι γερμανοί Φράγκοι στην Ευρώπη, το ρωμαϊκό κράτος είχε ήδη επιτελέσει την αποστολή του. Οι αρχαίοι λαοί ζούσαν ειρηνικά μέσω της Pax Romana, εχριστιανίστηκαν, διατηρούσαν την εθνική τους ταυτότητα και γλώσσα μεν, αλλά αυτό δεν τους επιρρέαζε αρνητικά έναντι της Ρώμης, αντιθέτως μάλιστα. Αποτελούσαν μέρος του ρωμαϊκού στρατού και ο τίτλος του “Ρωμαίου Πολίτη” ηχούσε περήφανα στα ώτα τους.

Όταν οι Φράγκοι ξεχύθηκαν, οι λαοί αυτοί ΥΠΟΤΑΧΘΗΚΑΝ σε αυτούς και “σκλαβοποιήθηκαν”. Τα φραγκικά βασίλεια, είχαν μερικούς άρχοντες Φράγκους και λειτουργούσαν ως Φέουδα, διαχωρίζοντας την άρχουσα μειοψηφία από την υπόδουλη πλειοψηφία. Οι λαοί δεν αποδεχόταν τη φραγκική σκλαβιά και συχνά επαναστατούσαν, με αποτέλεσμα οι βασιλείς αυτοί να βρίσκονται συνεχώς σε καθεστώς πολεμικών καταστάσεων. Αυτοαποκαλούνταν “Ρωμαίοι” ακόμη και μέχρι τον 9ο με 10ο αιώνα και μισούσαν θανάσιμα τους Γερμανούς κατακτητές τους.

Εν τελεί, συμερασματικά μπορούμε να πούμε πως …δίκαια οι Γερμανοί μισούσαν των Κων/νο και την προσωπικότητα του. Για τον απλούστατο λόγο, ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΦΤΑΣΟΥΝ σε μέγεθος.

Ο Καρλομάγνος, επιθυμούσε σφόδρα το να ονομαστεί “Αυτοκράτωρ Ρωμαίων” και να αναγνωριστεί ο τίτλος του μέσω άσκησης βίας προς τον Πάπα Λέοντα. Και τα κατάφερε, αφού δωροδόκησε συνάμα τον λατίνο βασιλιά της πόλεως της Ρώμης Μιχαήλ τον Α’, παραχωρώντας του τη Δαλματία, τη Βενετία και την Ν. Ιταλία τις οποίες είχε καταλάβει προηγουμένως. Κι έτσι, μαζί με την προσθήκη του Filogue στο σύμβολο της Πίστης κι αφού στην ουσία «αγόρασε» τον τίτλο του Ρωμαίου αυτοκράτορα, αποκάλεσε «ευγενικά» για πρώτη φορά στην πρώτη του επιστολή τον γιό της Ειρήνης της Αθηναίας Κωνσταντίνο ΣΤ’ ως «Αυτοκράτορα των Γραικών» και όχι Ρωμαίων, όπως ήταν το ορθό, σφραγίζοντας με αυτόν τον τρόπο το μεγάλο πνευματικό και φυλετικό «Τείχος» που ο ίδιος δημιούργησε για πολιτικούς καθαρά λόγους.

Με απάτες όμως και με αλλοιώσεις δεν κάνει κανείς δουλειά. Κι αν το δούμε πνευματικά όλο αυτό, θα πρέπει να παραδεχθούμε πως όλες αυτές οι εξελίξεις στην Ευρώπη, ήταν έργο του μεγάλου Αντίδικου, του βδελυρού και μισανθρώπου Σατανά, ο οποίος έθεσε έτσι τα θεμέλια στο να αφανιστεί η Ορθή Πίστη ή να αναγκαστεί να αλλοιωθεί στην πάροδο του χρόνου.

Η Ευρώπη αλώθηκε από τον γερμανικό Βισιγοτθισμό, ενστερνίστηκε ουσιαστικά τον Αρειανισμό μετατρέποντας τον Ορθό Χριστιανισμό από πνευματικό σε κοσμικό.

Οι φραγκοποιημένοι λατίνοι ιερωμένοι, μετατράπηκαν σε θλιβερά δουλοπρεπή τσιράκια των Φράγκων και άρχισαν να επιτίθενται μαζικά μέσω των συγγραφικών τους έργων κατά των Ελλήνων Ρωμαίων, επειδή αυτοί αντιστεκόταν στον φαύλο Παπισμό και Φραγκισμό. Τα διάφορα παπικά συγγράματα, όπως π.χ το Contra Errores Grecorum (“Εναντίον των Αιρετικών Ελλήνων”) που έγραψε ο περίφημος Θωμάς ο Ακινάτης κατ’ εντολή του λυσσασμένου εναντίον της Ορθοδοξίας Παπά Ουρβανού του Δ’ το 1263, δυό χρόνια αργότερα μετά την ανάκτηση της Πόλης από τους Φράγκους, αποδεικνύουν με σφραγίδα κι όλας, το μίσος των Δυτικών Φράγκων εναντίον των αυθεντικών Ρωμαίων, δηλαδή των Ελλήνων, οι οποίοι δεν υπέκυπταν στον γερμανικό πολιτικό και θρησκευτικό ιμπεριαλισμό.

Κι αφού δεν τα κατάφεραν να τους υποτάξουν, χρόνια αργότερα μετά, μέσω των διαφόρων “Διαφωτιστών” τύπου Βολταίρου και Γκίμπον, άρχισαν να συκοφαντούν τους πάντες Ορθοδόξους, ξεκινώντας από τον Μέγα Κων/νο.

Αυτή είναι μέχρι σήμερα η Δυτική Ευρώπη, στην οποία γίναμε μέλη χωρίς στην ουσία να ερωτηθούμε ως λαός, με το καραμανλικό “έτσι γουστάρω εγώ” (που στην ουσία αντέγραφε λαθεμένα την προσταγή του Καποδίστρια “έτσι ζουν στην Ευρώπη, έτσι πρέπει να ζήσετε κι εσείς” σχετικά με την παραδοσιακή ενδυμασία των Ελλήνων του 19ου αιώνα.

Η Δυτική γερμανική Ευρώπη σήμερα, φτάνει στο τέλος της, οδηγούμενη σε αυτό λόγω της πλήρους κοινωνικής και πολιτικής εκφυλίσεως που την διακατέχει και αποτέλεσμα της προσκύνησης της στον Σατανά. Μπορεί – εν μέρει – να κατάφεραν να κάνουν τους νεοέλληνες να σιχαθούν τον…δολοφόνο(!) και …δολοπλόκο(!!!) Κων/νο συκοφαντώντας τον αισχρά, αλλά δεν θα καταφέρουν να είναι για πολύ ακόμη εν ζωή το καρλομαγνικό τους κακέκτυπο που σήμερα ονομάζουμε “Ευρωπαϊκή Ένωση”. Ο Άγιος Παΐσιος το τόνισε με παρρησία μάλιστα:

“Η ΕΟΚ δεν έχει πολλή ζωή ακόμα. Λίγα είναι τα ψωμιά της. Θα τη διαλύσουν οι ίδιοι οι σύμμαχοι (δεν ήθελε να πει πως αυτό είναι το θέλημα του Θεού αλλά ήθελε να το παρουσιάσει ως γεωπολιτική κατάληξη) Θα πούνε αυτοί, “βρε ’σύ, ο Χίτλερ πάλι σήκωσε κεφάλι;” Και θα την διαλύσουν. Θα τα δείτε, θα τα δείτε”

Ας είναι ευλογημένο το χώμα που σκεπάζει τη σεπτή σωρό του και να έχουμε την ευλογία του όλοι μας.

Αν λοιπόν η γερμανική Δυτική Ευρώπη καυχάται για τον ιδρυτή της Καρλομάγνο, εμείς έχουμε τον Μέγα Κωνσταντίνο να καυχώμαστε.

Έναν πραγματικά Μεγάλο Άνδρα, που σήκωσε στις πλάτες του ολόκληρη την Ρωμιοσύνη και την έκανε πνευματική και στρατιωτική Κοσμοκράτειρα.

Κι όταν αναστηθεί αυτή και πάλι, ο Μέγας και Άγιος Κωνσταντίνος θα είναι ο πνευματικός της καθοδηγητής.

Γιατί…έτσι “ΘΕΛΕΙ” ο Ύψιστος.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους τους Κων/νους (που είναι πάρα πολλοί) και στις Ελένες, που κοσμούν με την ομορφιά τους το Γένος μας!

Πύρινος Λόγιος



Υ.Γ. Το μίσος και η απέχθεια που τρέφει γενικότερα η Δύση για τον Μέγα Κων/νο, πέρασε ασφαλώς ΚΑΙ στο Χόλλυγουντ, στην “Μέκκα” του κινηματογράφου, όπως το έχουν ονοματίσει. Η δυτική μικροψυχία φαίνεται σε όλο της το μεγαλείο, που ενώ έχουν περάσει από τα κινηματογραφικά στούντιο των μεγάλων εταιριών προσωπικότητες από την ελληνική αρχαιότητα όπως η Κλεοπάτρα, ο Μέγας Αλέξανδρος (με δυό μεγάλου μήκους πανάκριβες παραγωγές), ο Λεωνίδας και οι 300 Σπαρτιάτες του, ο Ιούλιος Καίσαρας, οι αυτοκράτορες της Ρώμης Καλιγούλας, Κόμμοδος και Μάρκος Αυρήλιος κλπ, αυτά τα μεγάλα στούντιο αγνόησαν ΠΑΝΤΕΛΩΣ τις προσωπικότητες που άλλαξαν τον ρούν της Ιστορίας και που ανήκαν στην…μισητή Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Μ’ άλλα λόγια το Χόλυγουντ, κατ’ επιταγή των δυτικών γερμανοποιημένων αποίκων της πέραν του Ατλαντικού νέας Γης, εξαφάνισαν από το ιστορικό πλαίσιο μια αυτοκρατορία χιλίων ετών που η επίδραση της στην ανθρωπότητα ήταν γιγαντιαία και τα μόνα γι αυτούς που έχουν…ιστορική αξία είναι οι…σταυροφορίες (“Η βασιλεία των Ουρανών”), οι μύθοι του Αρθρούρου (αμέτρητες ταινίες), η μεσαιωνική και αναγεννησιακή δυτική Ευρώπη, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ΠΡΙΝ την ίδρυση της Κων/πόλης, οι διωγμοί των Χριστιανών ΜΟΝΟ στη Ρώμη και την Παλαιστίνη, η Βίβλος και ο βίος του Χριστού (κι αυτός ψευδής και παραλλαγμένος). Πέραν αυτών…ουδέν.

Ευτυχώς όμως, που υπήρξε αυτή η πολύπαθη Cineccita στην Ιταλία, το μεγαλύτερο σε μέγεθος στούντιο της Ευρώπης, που σήμερα δεν υπάρχει πια, τουλάχιστον όπως την ξέραμε. Η Cineccita λοιπόν, είχε το θάρρος και την τόλμη να γυρίσει ΔΥΟ μεγάλες και πολυδάπανες ταινίες με ήρωες …ανατολικορωμαίους και – προς έκπληξη πολλών – είχαν μεγάλη επιτυχία. Η μία απ’ αυτές, είναι αφιερωμένη στον Μέγα και Άγιο Κων/νο και η άλλη, στον σπουδαιότερο αυτοκράτορα της Κων/πόλης, τον Ιουστινιανό τον Α’.

Δύο όλες κι όλες κι αυτές ευρωπαϊκές και που φυσικά οι Αγγλοσάξωνες, δεν θέλουν καν να τις ξέρουν!

Μαζί λοιπόν με το κείμενο αυτό, παραθέτω την ΜΟΝΑΔΙΚΗ ταινία που γυρίστηκε προς τιμήν του Μεγάλου Κων/νου που έχει τίτλο “Ο Κωνσταντίνος κι ο Σταυρός” στην αγγλική της βερσιόν, ενώ στην ιταλική ο τίτλος της είναι “Κωνσταντίνος ο Μέγας”, όπως θα έπρεπε δηλαδή να είναι.

Την έχω ανεβάσει στο νεοσύστατο κανάλι μου στο YouTube και την παραθέτω πιο κάτω και δεσμεύομαι να αναρτήσω και την άλλη, που έχει ως ήρωα τον Ιουστινιανό με τίτλο “Ιουστινιανός και Θεοδώρα”.

Πριν δείτε την ταινία (όσοι δεν την έχετε δει), διαβάστε το…ιστορικό της που έχω επίσης αναρτήσει κάτω από το βίντεο της ταινίας. Θα …εκπλαγείτε με την περιπέτεια των γυρισμάτων της, όσο και με την στάση του ίδιου του Βατικανού απέναντι της.

Δείτε την ταινία "Ο Κωνσταντίνος και ο Σταυρό" πατώντας εδώ

Πηγή: https://kanenazori.wordpress.com

Read more »

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι τα τατουάζ μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο καρκίνου

Της Βίκυς Κουρλιμπίνη

Καμπανάκι κινδύνου κρούουν οι επιστήμονες σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των τατουάζ στην υγεία, αφού νέα έρευνα διαπίστωσε ότι μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης λεμφώματος. Τα αποτελέσματά της δημοσιεύθηκαν στο eClinicalMedicine.

Στο πλαίσιο της μελέτης που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Lund στη Σουηδία, οι ερευνητές ανέλυσαν μια ομάδα 11.905 συμμετεχόντων για να διερευνήσουν εάν τα τατουάζ θα μπορούσαν να επηρεάσουν τον κίνδυνο ανάπτυξης λεμφώματος, ενός τύπου καρκίνου του αίματος που ξεκινά από τα λευκά αιμοσφαίρια.

"Έχουμε εντοπίσει άτομα που έχουν διαγνωστεί με λέμφωμα μέσω πληθυσμιακών μητρώων", δήλωσε η Christel Nielsen, επικεφαλής της μελέτης. "Τα άτομα αυτά αντιστοιχίστηκαν στη συνέχεια με μια ομάδα ελέγχου του ίδιου φύλου και ηλικίας, αλλά χωρίς λέμφωμα. Οι συμμετέχοντες στη μελέτη απάντησαν σε ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με τον τρόπο ζωής τους και εάν είχαν τατουάζ ή όχι.

"Αφού λάβαμε υπόψη άλλους σχετικούς παράγοντες, όπως το κάπνισμα και την ηλικία, διαπιστώσαμε ότι ο κίνδυνος ανάπτυξης λεμφώματος ήταν 21% υψηλότερος μεταξύ εκείνων που είχαν τατουάζ" σημείωσε.

Οι ακριβείς μηχανισμοί πίσω από αυτή τη συσχέτιση εξακολουθούν να αποτελούν μυστήριο, αλλά η Nielsen είπε ότι πιθανότατα έχει να κάνει με το πώς το σώμα μας ανταποκρίνεται στο μελάνι του τατουάζ. "Γνωρίζουμε ήδη ότι όταν το μελάνι του τατουάζ εγχέεται στο δέρμα, το σώμα το ερμηνεύει ως κάτι ξένο που δεν πρέπει να υπάρχει και το ανοσοποιητικό σύστημα ενεργοποιείται", εξήγησε. "Ένα μεγάλο μέρος του μελανιού μεταφέρεται από το δέρμα στους λεμφαδένες".

Η ομάδα περίμενε ότι όσοι είχαν μεγαλύτερης έκτασης τατουάζ θα διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο λεμφώματος από εκείνους με μικρότερα. Ωστόσο, το μέγεθος δεν φαινόταν να έχει σημασία.

"Μπορεί κανείς μόνο να υποθέσει ότι ένα τατουάζ, ανεξαρτήτως μεγέθους, πυροδοτεί μια χαμηλού βαθμού φλεγμονή στο σώμα, η οποία με τη σειρά της μπορεί να προκαλέσει καρκίνο. Η εικόνα είναι επομένως πιο περίπλοκη από ό,τι πιστεύαμε αρχικά" ανέφερε. "Τα αποτελέσματα πρέπει να επαληθευτούν και να διερευνηθούν περαιτέρω και με άλλες μελέτες, οπότε χρειάζεται μεγαλύτερη έρευνα", διευκρίνισε.

Το λέμφωμα είναι ο 5ος πιο συχνός καρκίνος στην Ευρώπη και η 7η αιτία θανάτου παγκοσμίως. Οι πιο συνηθισμένες μορφές τους είναι τα λεμφώματα Hodgkin που προσβάλλουν κυρίως νεαρές ηλικίες (από 20 έως 40 ετών) ενώ τα Μη Hodgkin προσβάλλουν κυρίως τη μέση ηλικιακή ομάδα (40 έως 60 ετών).

Μέχρι στιγμής δεν έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια τι προκαλεί την εμφάνιση του λεμφώματος, παρόλα αυτά γνωρίζουμε ότι δεν είναι μεταδοτικό. Μια πιθανή αιτία, όπως εικάζουν οι επιστήμονες, είναι πως το λέμφωμα παρουσιάζεται σε φάσεις όπου το ανοσοποιητικό σύστημα δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε, είτε εξαιτίας κάποια σοβαρής λοίμωξης από ιό, από ανοσοκατασταλτική θεραπεία ή ακτινοβολία για θεραπευτικούς σκοπούς. 

 

Πηγή: https://www.capital.gr

Read more »

Αυτά είναι τα σχέδια τους για το λεγόμενο κοινό Πάσχα

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Λέγεται ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα του διαβόλου στην Γη είναι ότι κατόρθωσε να πείσει τους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει…

Αυτό να το θυμάστε πάντα όταν ακούτε ορισμένους να υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει θέμα για κοινό Πάσχα με τους αιρετικούς.

Και το κακό δεν είναι αν οι αιρετικοί έρθουν και κάνουν Πάσχα στις σωστές ημερομηνίες που όρισε η οικουμενική σύνοδος της Νίκαιας.

Το κακό είναι αν εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, εγκαταλείψουμε τον ορισμό του Πάσχα όπως τον καθιέρωσε η σύνοδος το 325μ.Χ και επινοήσουμε νέο τρόπο που δεν θα είναι σύμφωνος με τα μέχρι τώρα δεδομένα.

Γιατί αυτή η Οικουμενική Σύνοδος όρισε ρητά πως το Χριστιανικό Πάσχα δεν μπορεί ούτε να προηγείται ούτε να συμπίπτει με το Εβραϊκό Πάσχα αλλά πρέπει να έπεται καθώς η Ανάσταση του Χριστού πραγματοποιήθηκε μετά το Εβραϊκό Πάσχα.

Αποκαλύπτουμε σήμερα με Τη Χάρη Του Θεού τα σχέδια των Νεοταξιτών σε όλο τους το μεγαλείο προς γνώση του Χριστεπώνυμου λαού που ποτέ δεν ρωτήθηκε αν συμφωνεί με τα πλάνα τους.

Παρουσιάζουμε σε μετάφραση από τα Ιταλικά ένα σύγγραμα ενός Λουθηρανού Θεολόγου σε ότι έχει να κάνει με τα βήματα που έχουν γίνει έως τώρα για το θέμα αυτό, και όσα λίγα μένουν ακόμα να γίνουν.

Για το λεγόμενο κοινό Πάσχα που ετοιμάζουν αρχής γενομένης από το 2025.

Γιατί πιστεύω πως μόνο αν ξέρουμε τα σχέδια τους θα μπορέσουμε να τους τα χαλάσουμε.

Το 2025 δεν είναι τυχαίο έτος, καθώς τότε συμπληρώνονται 1700 χρόνια από την Σύνοδο της Νίκαιας.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει ήδη ανακοινώσει ότι καταβάλλονται προσπάθειες για κοινό Πάσχα από το 2025, και ότι ο Πάπας της Ρώμης θα επισκεφτεί την Κωνσταντινούπολη και μαζί με τον Πατριάρχη την Νίκαια το 2025.

Όπως θα δείτε έχουν συμφωνήσει όλοι, δηλαδή οι Κόπτες, οι Λατίνοι και το Οικουμενικό Πατριαρχείο να εορτάζεται το Πάσχα κάθε δεύτερη ή τρίτη Κυριακή του Απριλίου.

Αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές αν όχι τις περισσότερες το Χριστιανικό Πάσχα θα προηγείται ή και θα συνεορτάζεται με το Εβραϊκό και ότι δεν θα είμαστε σύμφωνοι με τον ορισμό της Νίκαιας.

Αξίζει να παρατηρήσετε στο τέλος του συγγράμματος ότι αυτός ο Λουθηρανός θεολόγος γράφει, ότι επειδή αντιδράει η Μόσχα η ποιο ρεαλιστική λύση ίσως θα ήταν να εορτάζουν όλοι το Πάσχα σύμφωνα με τον καθορισμό της Νίκαιας, όπως το κάνουμε οι Ορθόδοξοι δηλαδή.

Δυστυχώς όπως γράφει, αυτό το ενδεχόμενο δεν εξετάστηκε ποτέ στο τραπέζι των συζητήσεων.

Οι δικοί μας με λίγα λόγια, προφανώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έθεσε ποτέ το θέμα, να επανέλθουν οι αιρετικοί στην σωστή ημερομηνία, αλλά ψάχνουν τρόπους πως εμείς θα αλλάξουμε ημερομηνία και θα πάμε με αυτούς.

Το σύγγραμα έχει γραφτεί το 2017, ήρθε στα χέρια μας και σας το παρουσιάζουμε καθώς έχει απομείνει μόνο ένας χρόνος για την πραγματοποίηση αυτών των σχεδίων.

Διαβάστε το.

Dagmar Heller*
* Λουθηρανός θεολόγος, Καθηγητής Οικουμενικής Θεολογίας στο Οικουμενικό Ινστιτούτο του Bossey (Ελβετία)

Φέτος οι Χριστιανοί έχουν μια εξαιρετική ευκαιρία να δείξουν την ενότητά τους εορτάζοντας την ανάσταση του Ιησού Χριστού την ίδια ημερομηνία. Αλλά αυτό δεν θα συμβεί ξανά μέχρι το 2025, εάν οι Εκκλησίες συνεχίσουν να ακολουθούν τον δικό τους παραδοσιακό τρόπο υπολογισμού της ημερομηνίας του Πάσχα.

Φαίνεται σαν ένα παράδοξο: όλες οι Εκκλησίες συμφωνούν να γιορτάζουν το Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο μετά την ισημερία της 1ης Μαρτίου , ωστόσο υπάρχουν συνήθως δύο διαφορετικές ημερομηνίες για αυτόν τον εορτασμό. Ο λόγος της αντίφασης είναι ότι, μετά την εισαγωγή αυτού του κριτηρίου, οι Δυτικές Εκκλησίες υιοθέτησαν ως επί το πλείστον το Γρηγοριανό ημερολόγιο, ενώ οι Ορθόδοξες διατήρησαν το Ιουλιανό ημερολόγιο για να καθορίσουν την ημερομηνία της πανσελήνου .

Αυτό το πρόβλημα έγινε αντιληπτό ως τέτοιο ιδιαίτερα τον 20ό αιώνα. Ειδικότερα, το ζήτημα επηρέασε την Ορθόδοξη Εκκλησία, όταν το 1923 η Βουλή των Ελλήνων εισήγαγε το Γρηγοριανό ημερολόγιο, πυροδοτώντας σύγκρουση Εκκλησίας και κράτους . Ένα πανορθόδοξο συνέδριο τον Μάιο του 1923 αποφάσισε λοιπόν να αναθεωρήσει το Ιουλιανό ημερολόγιο, προσαρμόζοντάς το σε μεγαλύτερη αστρονομική ακρίβεια. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν διασπάσεις στην Ελληνική Εκκλησία, στη Ρουμανική Εκκλησία και αλλού. Η γενική κατάσταση σήμερα στον ορθόδοξο κόσμο είναι ότι για την ημερομηνία του Πάσχα όλες οι Εκκλησίες χρησιμοποιούν το Ιουλιανό ημερολόγιο (με εξαίρεση την Εκκλησία της Φινλανδίας, που ακολουθεί το Γρηγοριανό ημερολόγιο) ενώ για όλες τις άλλες εορτές, ορισμένες Εκκλησίες – ιδίως τα ελληνόφωνα και τα ρουμανικά – χρησιμοποιήστε το Γρηγοριανό ημερολόγιο.

Με την αυξημένη κινητικότητα των ανθρώπων και την αυξημένη διασύνδεση μεταξύ εθνών και χωρών λόγω του εμπορίου και των επιχειρήσεων που κατέστη δυνατή με τα νέα μέσα μεταφοράς και επικοινωνίας, η ανάγκη για σαφέστερη ρύθμιση της ημερομηνίας του Πάσχα. Η παρατυπία του και η ετήσια κινητικότητά του δημιούργησαν μειονεκτήματα ιδιαίτερα όσον αφορά την οικονομική αποζημίωση. Επομένως το 1923 η Κοινωνία των Εθνών υπέβαλε την πρόταση να καθοριστεί, κατόπιν συμφωνίας με τις Εκκλησίες, το Πάσχα την Κυριακή που έπεται του δεύτερου Σαββάτου του Απριλίου. Έτσι το θέμα έγινε θέμα συζήτησης για το αρχικό οικουμενικό κίνημα, καθώς ενεπλάκη η Οικουμενική Χριστιανική Σύνοδος για τη Ζωή και το Έργο . Το αποτέλεσμα της σχετικής διαβούλευσης ήταν ότι η πλειοψηφία των Προτεσταντικών Εκκλησιών συμφώνησε σε μια καθορισμένη Κυριακή για την ημερομηνία του Πάσχα, ακόμη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο έδειξε ανοιχτό σε αυτή την πρόταση (εφόσον συμφωνούσαν όλες οι Εκκλησίες), αλλά η Ρώμη έδωσε αρνητική απάντηση . Η όλη πρωτοβουλία αυτού που εν τω μεταξύ είχε γίνει ο ΟΗΕ τελικά απέτυχε το 1955 με την άρνηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ να υιοθετήσει ένα νέο ημερολόγιο.

Το 1964 η κατάσταση εντός των Εκκλησιών άλλαξε καθώς η Καθολική Εκκλησία, στο Συνοδικό Διάταγμα Orientalium ecclesiarum(§ 20)επιβεβαίωσε τη διαθεσιμότητά του για μια κοινή ημερομηνία, σταθερή και κινητή, εάν όλες οι Εκκλησίες συμφωνούσαν στη λύση. Σε μια άλλη διαβούλευση, που ξεκίνησε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών μετά από αυτή την αλλαγή στάσης, η πλειονότητα των Δυτικών Εκκλησιών εξέφρασε την προτίμησή της για μια καθορισμένη ημερομηνία, ενώ για τις Ορθόδοξες Εκκλησίες η τήρηση του Κανόνα της Νίκαιας παρέμεινε σημαντική.

Το 1977 η Καθολική Εκκλησία ξεκίνησε μια πρωτοβουλία σε συμφωνία με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών που οδήγησε σε μια άλλη έρευνα με πανομοιότυπο αποτέλεσμα με την προηγούμενη. Οι Ορθόδοξοι δήλωναν επίσης ξεκάθαρα ότι απόφαση για ένα τέτοιο θέμα μπορεί να ληφθεί μόνο σε πανορθόδοξο επίπεδο. Έτσι συζήτησαν το θέμα κατά τις προπαρασκευαστικές εργασίες της Πανορθόδοξης Συνόδου. Η δεύτερη προσυνοδική πανορθόδοξη διάσκεψη λοιπόν πρότεινε το 1982 στο Chambésy έναν ακριβέστερο ορισμό της ημερομηνίας του Πάσχα σύμφωνα με τον κανόνα της Νίκαιας. Εξέφρασε όμως και φόβο ότι μια αλλαγή στο ημερολόγιο θα μπορούσε να προκαλέσει νέα σχίσματα. Ως εκ τούτου, ο χρόνος για μια τέτοια αλλαγή κρίθηκε ακατάλληλος.

Μεταξύ των Ανατολικών Ορθοδόξων Εκκλησιών υπήρχε μεγαλύτερο άνοιγμα στην αλλαγή: το 1971 η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία πρότεινε να οριστεί η ημερομηνία του Πάσχα την Κυριακή που έπεται του δεύτερου Σαββάτου του Απριλίου και το 1984 δήλωσε ότι είναι διατεθειμένη να γιορτάσει το Πάσχα οποιαδήποτε Κυριακή του Απριλίου. υπό τον όρο ότι συμφωνούσαν όλες οι Εκκλησίες.

Το θέμα επέστρεψε αργότερα στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών.
Η πιο σημαντική πρωτοβουλία ήταν μια διαβούλευση το 1997 στο Χαλέπι , που οργανώθηκε από τη γραμματεία της Επιτροπής Πίστεως και Συντάγματος μετά από πρόσκληση του Ορθόδοξου Συριακού Μητροπολίτη Γρηγορίου Γιοχάνα Ιμπραήμ.
Η διαβούλευση πρότεινε τη διατήρηση του κανόνα της Νίκαιας, αλλά χρησιμοποιώντας τα πιο ακριβή αστρονομικά δεδομένα (δηλαδή ούτε το Γρηγοριανό ούτε το Ιουλιανό ημερολόγιο και τους αντίστοιχους κύκλους του Πάσχα) με βάση τον γεωγραφικό μεσημβρινό της Ιερουσαλήμ. Η πρόταση στάλθηκε στις Εκκλησίες για εξέταση. Το αποτέλεσμα ήταν οι Δυτικές Εκκλησίες να συμφωνήσουν, ενώ οι Ορθόδοξες Εκκλησίες δυσκολεύτηκαν να αποδεχτούν την πρόταση γιατί τα ακριβή αστρονομικά δεδομένα θα είχαν δημιουργήσει ένα ημερολόγιο πολύ κοντά στο Γρηγοριανό.
Η αλλαγή λοιπόν θα ήταν τόσο ουσιαστική που δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από τους πιστούς.

Στην IX Γενική Συνέλευση του 2006 στο Πόρτο Αλέγκρε (Βραζιλία), το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών επιβεβαίωσε εκ νέου ότι μια κοινή ημερομηνία για το Πάσχα θα ήταν μέρος της προόδου προς την ορατή χριστιανική ενότητα, αλλά δεν ανέλαβε καμία πρωτοβουλία.

Το θέμα επανήλθε μόλις πρόσφατα, όταν το 2014 ο Θεόδωρος II, Πάπας της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ζήτησε από τον Πάπα Φραγκίσκο να κάνει νέα προσπάθεια για μια ενιαία ημερομηνία για το Πάσχα και συζήτησε το θέμα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Τον Μάιο του 2015 ο Θεόδωρος έκανε ένα περαιτέρω βήμα, προτείνοντας να οριστεί το Πάσχα την τρίτη Κυριακή του Απριλίου.
Ένα μήνα αργότερα ο Πάπας Φραγκίσκος εξέφρασε την επιθυμία να καθιερωθεί μια κοινή ημερομηνία για το Πάσχα και επανέλαβε τη διαθεσιμότητα της Καθολικής Εκκλησίας για μια καθορισμένη ημερομηνία.
Ο Πάπας το συζήτησε και με τον Σύρο Ορθόδοξο Πατριάρχη, ο οποίος φαινόταν έτοιμος για αυτή τη λύση.
Όμως, μια δήλωση εκπροσώπου του Πατριαρχείου Μόσχας κατέστησε αμέσως σαφές ότι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα εγκαταλείψει τον κανόνα της Νίκαιας και επομένως δεν θα δεχόταν μια καθορισμένη ημερομηνία μάλλον κάλεσε Καθολικούς και Προτεστάντες να υιοθετήσουν το Ιουλιανό ημερολόγιο.
Τον Ιανουάριο του 2016 ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ δήλωσε ότι έβλεπε την πιθανότητα να συμφωνηθεί μια καθορισμένη ημερομηνία για το Πάσχα σε διάστημα «πέντε έως δέκα ετών».

Αν αναλύσουμε τη συζήτηση στο σύνολό της, η κατάσταση μπορεί να συνοψιστεί σε δύο προσανατολισμούς: η Δυτική και η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πρόθυμες να ορίσουν την ημερομηνία του Πάσχα μια συγκεκριμένη Κυριακή του Απριλίου, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες σκοπεύουν να διατηρήσουν την ημερομηνία κινητής σύμφωνα με Ωραίοι κανόνες. Αυτό εγείρει το ερώτημα εάν μπορεί ποτέ να βρεθεί μια κοινή ημερομηνία.

Για να προχωρήσουμε σε αυτούς τους προβληματισμούς, το όλο ζήτημα πρέπει να εξεταστεί με περισσότερες λεπτομέρειες. Ένα σημαντικό σημείο για τους Ορθοδόξους είναι ένα επιπλέον κριτήριο που συνδέεται με τις αποφάσεις της Συνόδου της Νίκαιας το Πάσχα δεν μπορεί να γιορτάζεται σε συνδυασμό με το εβραϊκό. Αυτός ο κανόνας έχει ερμηνευθεί με διάφορους τρόπους και εμποδίζει περαιτέρω το άνοιγμα σε αλλαγές .
Αλλά συγκεκριμένα το κύριο πρόβλημα για τους Ορθοδόξους φαίνεται να είναι ο φόβος των διαιρέσεων εντός των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Και αυτή η ανησυχία πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Συμπερασματικά, φαίνεται ξεκάθαρο ότι η μετατόπιση της ημερομηνίας του Πάσχα σε μια καθορισμένη ημέρα (μια Κυριακή του Απριλίου) θα ήταν μια ριζική αλλαγή, διότι για τουλάχιστον 1500 χρόνια το Πάσχα γιορταζόταν πάντα μια κινητή Κυριακή με βάση την ισημερία και την πανσέληνο.

Μια τέτοια αλλαγή θα έσπαζε επίσης την παράδοση της ένδειξης της ιστορικής σύνδεσης με το Πάσχα, διατηρώντας παράλληλα μια σαφή διάκριση μεταξύ των δύο. Μια καθορισμένη ημερομηνία για μια συγκεκριμένη Κυριακή του Απριλίου θα ήταν μια ρεαλιστική λύση, σύμφωνα με την τρέχουσα τάση οργάνωσης της ζωής με βάση τις ανάγκες που καθορίζονται από την κοινωνία των πολιτών. Αλλά η συζήτηση έδειξε επίσης ότι αυτή η λύση δύσκολα μπορεί να γίνει αποδεκτή από όλες τις Εκκλησίες.

Κατά την άποψή μου, η μόνη λύση με ρεαλιστικές πιθανότητες επιτυχίας αλλά που ποτέ δεν εξετάστηκε παγκοσμίως θα ήταν να ενταχθούν όλες οι Εκκλησίες στην Ορθόδοξη μέθοδο καθορισμού της ημερομηνίας του Πάσχα χρησιμοποιώντας το Ιουλιανό ημερολόγιο.

Αυτή η πρόταση δεν είναι καινούργια: εφαρμόζεται σε τοπικό επίπεδο στην Αίγυπτο και την Ιορδανία όπου -μετά από υπόδειξη του Συμβουλίου Εκκλησιών Μέσης Ανατολής το 1994 οι Δυτικές Εκκλησίες αποφάσισαν να ακολουθήσουν την Ορθόδοξη πλειοψηφία.

Αυτή η λύση μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε τον κανόνα της Νίκαιας που σήμερα ενώνει όλες τις Χριστιανικές Εκκλησίες και λαμβάνει υπόψη τόσο τη σχέση μεταξύ του Πάσχα και του κύκλου της φύσης όσο και το συμβολικό του νόημα που συνδέεται με τη συγκλονιστική ρήξη της ανάστασης στη συνήθη ροή των φυσικών γεγονότων. .

Το μειονέκτημα θα ήταν ότι η αστρονομική, και επομένως η πραγματική, ισημερία και η πανσέληνος δεν θα τηρούνταν, ακόμη και αν ληφθούν συμβολικά υπόψη. Εφόσον οι Δυτικές Εκκλησίες είναι ακόμη και πρόθυμες να εγκαταλείψουν τον κανόνα της Νίκαιας, θα μπορούσαν αντ’ αυτού να εγκαταλείψουν – για χάρη της ενότητας – την ιδέα να ακολουθήσουν την αστρονομική ακρίβεια.

Πηγή: https://melissocosmos.blogspot.com/

Read more »