Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026

Αυτή την παγκόσμια τάξη θέλει η Ρωσία

 

Τα λόγια του Πούτιν με αφορμή την προσέγγιση με την Αφρική

Όπως δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, τον οποίο επικαλέστηκε το TASS, σε ολομέλεια της συνόδου κορυφής Ρωσίας-Αφρικής, η Ρωσία και η Αφρική είναι φυσικοί σύμμαχοι στην οικοδόμηση ενός πολυπολικού παγκόσμιου συστήματος απαλλαγμένου από δικτατορίες.

«Η Ρωσία και η Αφρική ενώνονται από πραγματικά ισχυρούς δεσμούς φιλίας και στενής συνεργασίας. Είμαστε φυσικοί σύμμαχοι στην οικοδόμηση μιας πολυπολικής και πραγματικά δημοκρατικής παγκόσμιας τάξης. Μιας παγκόσμιας τάξης απαλλαγμένης από επιταγές και διπλά μέτρα και σταθμά, βασισμένης στον σεβασμό των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των θεμελιωδών αρχών του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και, επιπλέον, στην ολότητα και την αλληλοσύνδεση τους», δήλωσε ο Ρώσος ηγέτης.

Είναι προφανές πως η δεξιά τάξη πραγμάτων, μέσω της Ρωσίας και των συμμάχων της αλλά και προσαρμοσμένη στην σύγχρονη δημοκρατία -στην οποία βασίζονται και οι διεθνιστές- θέλει να οργανώσει τον κόσμο πολυπολικά με βάση, προφανώς, την δική της στρατηγική κατεύθυνση.

Ο Πούτιν δείχνει να τα καταφέρνει για την ώρα.




Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026

Νέο «χτύπημα» στο νότο του Ελληνισμού από τη Λιβύη – Χαμόγελα στους Τούρκους

Η Ελλάδα έχασε την πλευρά Χαφτάρ στη διαιρεμένη Λιβύη.


Μέλη του λιβυκού κοινοβουλίου επιβεβαίωσαν ότι το τοπικό κοινοβούλιο ενέκρινε νωρίτερα σήμερα το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Θυμίζουμε πως από το 2020 το Κοινοβούλιο της διαιρεμένης Λιβύης είχε μποϊκοτάρει το παράνομο μνημόνιο.

Ωστόσο σήμερα τα πράγματα άλλαξαν και η Ελλάδα φαίνεται πως έχασε την στήριξη της πλευράς του Στρατάρχη Χαφτάρ.

Το «πράσινο φως» για την έγκριση του βλαβερού για τα ελληνικά συμφέροντα νότια της Κρήτης και των Δωδεκανήσων μνημονίου δόθηκε μετά την απομάκρυνση του προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης, Αγκίλα Σάλεχ.


Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση από τη λιβυκή πλευρά:

«Η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε ομόφωνα την έγκριση της υπογεγραμμένης Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ της Κυβέρνησης της Εθνικής Συμφωνίας και της Κυβέρνησης της Τουρκικής Δημοκρατίας σχετικά με τον καθορισμό των πεδίων αρμοδιότητας στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Επιπλέον, η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε ομόφωνα την ακύρωση των αποφάσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων αριθ. (1) του 2020 μ. σχετικά με την απόρριψη της επικύρωσης δύο Μνημονίων Κατανόησης που συνάφθησαν μεταξύ της Κυβέρνησης της Εθνικής Συμφωνίας και της Τουρκικής Κυβέρνησης, καθώς και της απόφασης της Βουλής των Αντιπροσώπων αριθ. (6) του 2020 μ. σχετικά με τη διακοπή των πολιτικών σχέσεων με την Τουρκική Δημοκρατία».

Είχε προηγηθεί το προηγούμενο διάστημα η έντονη τουρκική πίεση προς την Τρίπολη δια χειρός του ίδιου του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν.

Μέχρι και η επίσκεψη του διοικητή της MIT, Ιμπραήμ Καλίν, συνετέλεσε στη σημερινή εξέλιξη που βάζει «φωτιά» στην περιοχή νότια της Κρήτης.

«Η έγκριση θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για διευρυμένες τουρκικές υπεράκτιες έρευνες στα λιβυκά ύδατα», μετέδωσαν σε… πανηγυρικό ύφος τουρκικά ΜΜΕ μεταφέροντας τις τελευταίες εξελίξεις.

Τη δεδομένη στιγμή πρόκειται για μία πολύ άσχημη για την Ελλάδα εξέλιξη σε ένα ζήτημα που «έσκασε» ξαφνικά το 2019.



Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026

Νέοι κανόνες από την Ευρωπ. Κεντρική Τράπεζα για τα μετρητά: Υποχρεωτική η αποδοχή τους.

 

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στέλνει αυστηρά μηνύματα σε τράπεζες και εμπόρους που περιορίζουν τη χρήση μετρητών, τονίζοντας ότι η μετάβαση στις ψηφιακές πληρωμές δεν συνεπάγεται την κατάργηση του φυσικού χρήματος.
 
Με τον νέο ευρωπαϊκό κανονισμό που έρχεται, τα χαρτονομίσματα και κέρματα ευρώ κατοχυρώνονται ρητά ως υποχρεωτικά αποδεκτό μέσο πληρωμής.
 
Περιορισμοί στις τράπεζες και στα ΑΤΜ
 
Η συνεχής μείωση των δικτύων ATM από τις τράπεζες έχει προκαλέσει την ανησυχία της ΕΚΤ, καθώς δυσκολεύει την πρόσβαση των πολιτών σε μετρητά. Ο νέος κανονισμός προβλέπει δείκτες παρακολούθησης της διαθεσιμότητας ΑΤΜ σε αστικές και αγροτικές περιοχές, ώστε να διασφαλιστεί η επαρκής κάλυψη σε όλη την ευρωζώνη.
 
Τέλος στις πινακίδες «Μόνο κάρτες»
 
Η ΕΚΤ καταδικάζει την πρακτική εμπόρων που αρνούνται τα μετρητά και απαιτούν αποκλειστικά ηλεκτρονικές πληρωμές. Σύμφωνα με τον κανονισμό, η άρνηση αποδοχής μετρητών είναι παράνομη, εκτός από συγκεκριμένες εξαιρέσεις (π.χ. πληρωμή πολύ μικρού ποσού με χαρτονόμισμα μεγάλης αξίας ή έλλειψη ρέστων).
 
Υποχρεώσεις των κρατών μελών
 
Τα κράτη μέλη θα είναι υπεύθυνα για την παρακολούθηση της κατάστασης και τη λήψη διορθωτικών μέτρων σε περίπτωση που παρατηρηθεί περιορισμός στη χρήση μετρητών. Παράλληλα, θα διασφαλίζουν ετήσια αξιολόγηση της πρόσβασης σε μετρητά, με βάση κοινούς ευρωπαϊκούς δείκτες.
 
Η σημασία του νέου πλαισίου
 
Με αυτή τη νομοθεσία, για πρώτη φορά μπαίνει σε ισχύ δεσμευτικό καθεστώς για το «νόμιμο χρήμα» στην ευρωζώνη. Οι πολίτες αποκτούν εγγυημένο δικαίωμα πληρωμής σε μετρητά, ενώ οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις οφείλουν να προσαρμοστούν.
 
Ο κανονισμός στοχεύει στη διατήρηση της εμπιστοσύνης στο ευρώ, στην προστασία των κοινωνικών ομάδων που εξαρτώνται από τα μετρητά και στην εξασφάλιση ισορροπίας ανάμεσα στην καινοτομία των ψηφιακών πληρωμών και τη θεμελιώδη λειτουργία του φυσικού χρήματος.
 
 
Read more »

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026

Άλμπερτ Αϊνστάιν: «Υπάρχει μια κινητήρια δύναμη πιο ισχυρή από τον ατμό, τον ηλεκτρισμό και την ατομική ενέργεια


 


«Υπάρχει μια κινητήρια δύναμη πιο ισχυρή από τον ατμό, τον ηλεκτρισμό και την ατομική ενέργεια. H θέληση. Η θέληση δεν είναι ένα αμετάβλητο χαρακτηριστικό, αλλά ένας πόρος που εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο οργανώνουμε το περιβάλλον μας. Η φράση του Αϊνστάιν εξηγεί την ικανότητα να επιμένουμε στους στόχους μας όταν η κινητοποίηση εξαφανίζεται.

Υπάρχουν στιγμές που η κινητοποίηση χάνεται, αλλά η πρόθεση παραμένει. Αν και ο στόχος δεν έχει αλλάξει, η ώθηση της πρώτης μέρας έχει πια χαθεί. Αυτή η απόσταση μεταξύ του να θέλεις κάτι και του να συνεχίζεις να προχωράς προς τον στόχο όταν δεν έχεις πια όρεξη είναι ακριβώς το πεδίο όπου η θέληση παίζει τον ρόλο της.

Η φράση που αποδίδεται στον Αϊνστάιν δεν αναφέρεται σε άπειρη ενέργεια ούτε στο να απαιτεί κανείς από τον εαυτό του χωρίς όρια. Αναφέρεται στην ικανότητα να διατηρεί κανείς μια κατεύθυνση όταν οι περιστάσεις ή η ίδια η διάθεσή του τον ωθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση. 


Τι σημαίνει η βούληση στην πράξη

Η θέληση δεν είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό που είτε το έχει κανείς είτε όχι. Μοιάζει περισσότερο με έναν πόρο που μπορεί να αξιοποιηθεί καλύτερα ή χειρότερα, ανάλογα με τον τρόπο οργάνωσης του περιβάλλοντος και τις καθημερινές αποφάσεις.

Μερικοί άνθρωποι φαίνεται να έχουν περισσότερη θέληση από άλλους, αλλά σε πολλές περιπτώσεις η διαφορά έγκειται στο ότι έχουν μειώσει τις τριβές που δυσκολεύουν τη δράση.

Για παράδειγμα, κάποιος που θέλει να βγει για περπάτημα το πρωί, αλλά δεν ετοιμάζει τα ρούχα του από το προηγούμενο βράδυ, πρέπει να πάρει περισσότερες αποφάσεις όταν ξυπνά, και κάθε απόφαση καταναλώνει λίγο από αυτόν τον πόρο πριν ακόμη ξεκινήσει η μέρα. Το να έχεις τα ρούχα έτοιμα μειώνει αυτό το βάρος και αυξάνει την πιθανότητα να πραγματοποιηθεί η δράση. Η θέληση δεν άλλαξε· άλλαξε το περιβάλλον που την περιβάλλει. 


Η αποφασιστικότητα αποδίδει καλύτερα όταν το σχέδιο είναι μικρό

Οι αόριστοι στόχοι είναι δύσκολο να επιτευχθούν. Το «να κάνω περισσότερη άσκηση» ή το «να γίνω πιο οργανωμένος» δεν έχουν ένα σαφές σημείο εκκίνησης, και χωρίς αυτό το σημείο εκκίνησης η θέληση δεν ξέρει πού να επικεντρωθεί. Αυτό που λειτουργεί καλύτερα είναι να μετατρέψουμε τον στόχο σε μια συγκεκριμένη και επαναλαμβανόμενη ενέργεια: Αντί για «θέλω να διαβάσω περισσότερο»: να διαβάζω δέκα σελίδες πριν κοιμηθώ.
Αντί για «θέλω να τρώω πιο υγιεινά»: ετοιμάστε το μεσημεριανό σας το προηγούμενο βράδυ.
Αντί για «θέλω να προχωρήσω σε αυτό το έργο»: αφιέρωσε 25 λεπτά σε αυτό πρώτα πράγμα το πρωί.

Η μικρή πράξη δεν αντικαθιστά τον μεγάλο στόχο. Είναι ο τρόπος να πλησιάσουμε τον στόχο χωρίς να εξαρτόμαστε από την εμφάνιση της τέλειας κινητοποίησης.

Η θέληση εξασθενεί όταν το μόνο σημείο αναφοράς είναι ο τελικός στόχος και όλα τα ενδιάμεσα βήματα φαίνονται ανεπαρκή. Το να αναγνωρίζουμε μια μικρή πρόοδο διατηρεί ζωντανό τον δεσμό με τον αρχικό σκοπό, χωρίς να περιμένουμε να επιτευχθεί το πλήρες αποτέλεσμα. 


Αυτό που η θέληση δεν μπορεί να επιλύσει μόνη της

Πρέπει να είμαστε σαφείς σε ένα πράγμα: η ιδέα ότι «όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και δύναμη» απλοποιεί υπερβολικά τα πράγματα. Η θέληση δεν αντικαθιστά τον χρόνο που δεν υπάρχει, δεν εξαλείφει την κούραση που έχει συσσωρευτεί μετά από δύσκολες εβδομάδες, δεν αντισταθμίζει την έλλειψη οικονομικών πόρων ούτε επιλύει πολύπλοκες καταστάσεις που εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες.

Το να απαιτεί κανείς περισσότερα από τον εαυτό του όταν το πρόβλημα είναι δομικό δεν είναι θέμα θέλησης· είναι ένας τρόπος να καταλογίζεται στο άτομο η ευθύνη για κάτι που βρίσκεται εκτός του ελέγχου του.

Η θέληση λειτουργεί καλύτερα όταν οι συνθήκες της το επιτρέπουν. Σε στιγμές πραγματικής εξάντλησης, κρίσης ή έλλειψης πόρων, αυτό που βοηθά δεν είναι η περισσότερη προσπάθεια, αλλά οι καλύτερες συνθήκες. 


Η δύναμη της νέας αρχής

Η θέληση δεν συνίσταται στο να μην αποτυγχάνεις ποτέ. Συνίσταται στο να δημιουργείς συνθήκες που διευκολύνουν την επανεκκίνηση όταν έχεις αποτύχει. Αυτό μπορεί να είναι κάτι τόσο συγκεκριμένο όσο το να ξανασημειώσεις μια εργασία, να αναδιοργανώσεις έναν χώρο, να μειώσεις έναν παράγοντα απόσπασης της προσοχής ή απλά να αποφασίσεις να το ξαναδοκιμάσεις αύριο με μια πιο περιορισμένη προσέγγιση.

Η φράση του Αϊνστάιν επισημαίνει κάτι που η απλή κινητοποίηση από μόνη της δεν μπορεί να διατηρήσει. Η θέληση, εννοούμενη ως σταθερή πρόθεση που στηρίζεται σε ένα σχέδιο, είναι αυτό που καθιστά δυνατό κάτι να διαρκέσει περισσότερο από τον αρχικό ενθουσιασμό.

 

Πηγή: https://meygeia.gr 

Read more »

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026

Ον αγαπά Κύριος παιδεύει

Άραγε όλες οι αρρώστιες οφείλονται στις αμαρτίες μας; Ασφαλώς όχι. Αν και συνήθως αυτή είναι η αιτία, όμως δεν είναι η μοναδική. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.

Κάποιες φορές ο Θεός παραχωρεί μια αρρώστια, για να παιδαγωγήσει και να εξαγιάσει τα αγαπημένα παιδιά Του. Κατά τους Αγίους, «υπάρχει αρρώστια που παραχωρείται για να δοκιμασθούμε. Και η δοκιμασία αυτή δίδεται για να αναδειχθούμε άξιοι (να είμαστε παιδιά του Θεού). Διότι, άνθρωπος που δεν δοκιμάζεται από πειρασμό παραμένει άπειρος και ανώριμος… Ενώ αυτός που δοκιμάζεται μέσα στους κινδύνους γίνεται δόκιμος και επιτυχημένος, όπως γίνεται με τον χρυσό που καθαρίζεται και λαμπικάρεται μέσα στη φωτιά. Επειδή, “η δοκιμασία δημιουργεί την ελπίδα στον Θεό, και η ελπίδα δεν διαψεύδει αυτόν που την έχει”» (Όσιος Βαρσανούφιος). Στις περιπτώσεις αυτές, ο άνθρωπος με την υπομονή που δείχνει αποθηκεύει ουράνιο μισθό.

Ο Χριστός μάς διαβεβαίωσε ότι κάθε πιστός, όταν έχει πνευματικό καρπό, κλαδεύεται όπως το κλήμα, για να φέρει ακόμη περισσότερο καρπό. Και «εάν γίνει κάποιο κλάδεμα στα κλήματα της νοητής αμπέλου, δεν θα συμβεί αυτό χωρίς πόνο… Άλλωστε με πόνο και θλίψεις μας παιδεύει ο φιλάρετος Θεός μας… Αλλά η μικρή αυτή θλίψη μας κάμνει μακαρίους, καθώς προσφέρει θεϊκή παιδαγωγία. Και μάρτυς ο προφήτης Δαβίδ που λέγει: Μακάριος άνθρωπος ον αν παιδεύσης, Κύριε (Ψαλμ. 93:12)» (Κύριλλος Αλεξανδρείας).

✶✶✶


Ο Θεός είναι αγάπη, και οι τρόποι της παιδαγωγίας Του προς τον άνθρωπο είναι θαυμαστοί και ανεξερεύνητοι. Ο γέροντας Παΐσιος έδωσε μια παραστατική εικόνα, όταν τον ρώτησαν, γιατί ο Θεός σε μερικούς ανθρώπους δίνει πολλές δοκιμασίες, ενώ σε άλλους δεν δίνει: « Τι λέγει η Αγία Γραφή; Ον αγαπά Κύριος παιδεύει (δηλαδή, εκείνον που αγαπά ο Κύριος, τον παιδαγωγεί με θλίψεις). Ένας πατέρας έχει λ.χ. οκτώ παιδιά. Τα πέντε μένουν στο σπίτι κοντά στον πατέρα τους, και τα τρία φεύγουν μακριά του και δεν τον σκέφτονται. Σ’ αυτά που μένουν κοντά του, αν κάνουν καμιά αταξία, τους τραβάει το αυτί, τους δίνει κανένα σκαμπιλάκι· ή αν είναι φρόνιμα τα χαϊδεύει, τους δίνει και καμία σοκολάτα. Ενώ αυτά που είναι μακριά, ούτε χάδι ούτε σκαμπίλι έχουν. Έτσι κάνει και ο Θεός. Τους ανθρώπους που είναι κοντά Του και έχουν καλή διάθεση, αν σφάλουν λίγο, τους δίνει ένα σκαμπιλάκι και εξοφλούν ή, αν τους δώσει περισσότερα σκαμπίλια, αποταμιεύουν. Σ’ εκείνους πάλι που είναι μακριά Του δίνει χρόνια για να μετανοήσουν».

 

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org 

Read more »

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026

Μπορούν οι αμερικανικές κυρώσεις να γονατίσουν το Ιράν;

Γράφει ο ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ

Η οικονομία του Ιράν βρίσκεται υπό εξαιρετικά ισχυρή πίεση, όμως αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι η Τεχεράνη είναι έτοιμη να συνθηκολογήσει. H Ουάσιγκτον ποντάρει πλέον στην οικονομική ασφυξία του Ιράν, χωρίς να έχει αποδείξει ότι η αυξανόμενη πίεση μπορεί να οδηγήσει σε μια βιώσιμη πολιτική συμφωνία.

Η αμερικανική κυβέρνηση έχει κλιμακώσει σημαντικά την εκστρατεία οικονομικής πίεσης μέσω της “Operation Economic Outcast”, την οποία παρουσίασε ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ στις 24 Αυγούστου. Η επιχείρηση διευρύνει τις δευτερογενείς κυρώσεις σε κρίσιμους τομείς της ιρανικής οικονομίας και αυξάνει τον κίνδυνο για εταιρείες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τρίτων χωρών που συνεχίζουν να συνεργάζονται με την Τεχεράνη.

Στόχος της Ουάσιγκτον είναι να περιορίσει τις οικονομικές “οδούς διαφυγής” του καθεστώτος και να καταστήσει όλο και πιο δύσκολη τη χρηματοδότηση του πολέμου, των πυραυλικών προγραμμάτων και των δραστηριοτήτων των Φρουρών της Επανάστασης. Οι επιπτώσεις είναι ήδη ορατές στην αγορά πετρελαίου. Οι εξαγωγές ιρανικού αργού προς την Κίνα, τον σημαντικότερο αγοραστή του Ιράν, έχουν μειωθεί δραστικά. Σύμφωνα με νεότερα στοιχεία του Reuters, οι ιρανικές αποστολές προς την Κίνα υποχώρησαν τον Σεπτέμβριο στις περίπου 590.000 βαρέλια ημερησίως, το χαμηλότερο επίπεδο από τον Ιανουάριο του 2023.

Την ίδια στιγμή, κινεζικά ανεξάρτητα διυλιστήρια στράφηκαν περισσότερο σε ιρακινό και καταριανό πετρέλαιο, καθώς ο αμερικανικός ναυτικός αποκλεισμός περιορίζει την πρόσβαση στο ιρανικό αργό. Και αυτό παρότι τα φορτία γίνονται τρομερά ακριβότερα, πέραν των απωλειών.

Η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι η εξέλιξη αυτή αυξάνει δραματικά το κόστος για την Τεχεράνη. Η αμερικανική στρατηγική, ωστόσο, αντιμετωπίζει ένα δύσκολο ερώτημα: Πόσο οικονομικό πόνο χρειάζεται να υποστεί ένα κράτος, προτού αποφασίσει ότι είναι προτιμότερη μια συμφωνία από τη συνέχιση της σύγκρουσης; Και ακόμη σημαντικότερο, υπάρχει πραγματικά σήμερα μια συμφωνία που το Ιράν θα θεωρούσε αρκετά ελκυστική ώστε να αλλάξει στάση;

Η συμφωνία του Ιουνίου

Το προηγούμενο παράδειγμα δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για την αμερικανική στρατηγική. Στις 17 Ιουνίου ΗΠΑ και Ιράν υπέγραψαν ένα προσωρινό μνημόνιο που προέβλεπε τον τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων και τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων για μια οριστική συμφωνία, μέσα σε διάστημα έως 60 ημερών.

Το κείμενο προέβλεπε, μεταξύ άλλων, την άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού, την αποκατάσταση της εμπορικής ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και την προετοιμασία ενός σχεδίου τουλάχιστον 300 δισ. δολαρίων για την ανοικοδόμηση και οικονομική ανάπτυξη του Ιράν.

Η συμφωνία αυτή δεν αποτέλεσε οριστική ειρηνευτική διευθέτηση, αλλά ένα πλαίσιο για την επίτευξή της. Η ουσία, ωστόσο, παραμένει. Η Τεχεράνη είχε μπροστά της ένα πακέτο σημαντικών οικονομικών κινήτρων, ενώ η Ουάσιγκτον προσέφερε συγκεκριμένο δρόμο προς την αποκλιμάκωση. Παρ’ όλα αυτά, η διαδικασία κατέρρευσε και η αντιπαράθεση επανήλθε.

Αν ένα πλαίσιο που περιλαμβάνει άμεση αποκλιμάκωση, άρση περιορισμών και προοπτική τεράστιων επενδύσεων δεν κατόρθωσε να οδηγήσει σε διαρκή συμφωνία, δεν είναι αυτονόητο ότι ακόμη περισσότερες κυρώσεις, χωρίς αντίστοιχο νέο κίνητρο, θα επιτύχουν καλύτερο αποτέλεσμα.

Η Τεχεράνη δεν είναι ενιαία

Ένας ακόμη παράγοντας που περιπλέκει την αμερικανική στρατηγική είναι η εσωτερική ισορροπία εξουσίας στο Ιράν. Ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν έχει αφήσει να εννοηθεί ότι η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει έναν πόλεμο επ’ αόριστον και έχει υπερασπιστεί την προηγούμενη συμφωνία, απέναντι στους σκληροπυρηνικούς επικριτές της. Αυτό μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι ένα τμήμα της ιρανικής ηγεσίας αναζητά τρόπο αποκλιμάκωσης.

Την ίδια στιγμή, όμως, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας αποτελεί πεδίο όπου η επιρροή των Φρουρών της Επανάστασης και των σκληροπυρηνικών παραμένει καθοριστική. Ο διορισμός του πρώην διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης Μοχσέν Ρεζάι στη θέση του γραμματέα του Συμβουλίου προσθέτει ένα διαφορετικό μήνυμα. Η στάση του απέναντι στα Στενά του Ορμούζ και στις απειλές κατά των περιφερειακών αντιπάλων του Ιράν, δείχνει ότι μέσα στην ιρανική ηγεσία υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις που δεν θεωρούν την υποχώρηση μονόδρομο.

Το πρόβλημα των συμμάχων

Η Ουάσιγκτον δεν πιέζει μόνο την Τεχεράνη. Πιέζει και τις χώρες που εξακολουθούν να συναλλάσσονται μαζί της, κυρίως την Κίνα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Τουρκία και άλλους περιφερειακούς εμπορικούς εταίρους. Ο Μπέσεντ έχει προειδοποιήσει ότι οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να αποκλείσουν από το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα όσους διευκολύνουν οικονομικές συναλλαγές με το ιρανικό καθεστώς.

Όμως η πίεση προς τους τρίτους μπορεί να έχει και αντίστροφο αποτέλεσμα. Όσο περισσότερο η Ουάσιγκτον ζητά από χώρες, όπως η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ να συμμετάσχουν στην οικονομική απομόνωση του Ιράν, τόσο περισσότερο αυξάνεται ο κίνδυνος να γίνουν οι ίδιες στόχος ιρανικών αντιποίνων. Τα Στενά του Ορμούζ παραμένει κρίσιμο σημείο για το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου και η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας αποτελεί κοινό συμφέρον, αλλά και σημαντικό μοχλό πίεσης για την Τεχεράνη.

Η εικόνα, επομένως, είναι πιο σύνθετη από μια απλή εξίσωση «οικονομική κατάρρευση = συμφωνία». Η ιρανική οικονομία πράγματι πιέζεται έντονα, οι εξαγωγές πετρελαίου έχουν περιοριστεί και η Ουάσιγκτον αυξάνει διαρκώς το κόστος για όσους βοηθούν την Τεχεράνη να παρακάμπτει τις κυρώσεις.

Αυτό όμως δεν αποτελεί από μόνο του απόδειξη ότι το Ιράν είναι έτοιμο να υπογράψει. Για να αλλάξει η στάση της Τεχεράνης, η οικονομική πίεση πρέπει να συνοδεύεται από έναν αξιόπιστο και εφαρμόσιμο δρόμο προς την αποκλιμάκωση. Μέχρι στιγμής, η Ουάσιγκτον προσφέρει κυρίως περισσότερη πίεση και ζητά από το Ιράν να υποχωρήσει, χωρίς να έχει παρουσιάσει ένα εξίσου συγκεκριμένο νέο αντάλλαγμα.

Το κρίσιμο τεστ θα είναι αν οι άνθρωποι που πραγματικά διαμορφώνουν την πολιτική ασφαλείας του Ιράν αρχίσουν να θεωρούν το κόστος της συνέχισης της αντιπαράθεσης μεγαλύτερο από το κόστος ενός συμβιβασμού. Αν αυτό δεν συμβεί, η οικονομική ασφυξία μπορεί να αποδυναμώνει το Ιράν, χωρίς να το οδηγεί στην παράδοση που επιδιώκει η Ουάσιγκτον.

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com 

Read more »

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026

Η συμφωνία Ουάσινγκτον-Μόσχας για το ρωσικό ντίζελ έδειξε κάτι πολύ σημαντικό



Όπως εκτιμά ειδικός η συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας για το ντίζελ δημιουργεί τεράστιο κενό στις κυρώσεις της Δύσης.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Νιτζάτ Σεζγκίν, επικεφαλής του Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών Κρίσεων (Center for European Crisis Studies), ο οποίος μίλησε στο Sputnik, η συμφωνία για το καύσιμο ντίζελ μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, για την οποία υπήρξαν αναφορές, αποδεικνύει ότι οι δυτικές κυρώσεις κατά του ρωσικού ενεργειακού τομέα απέτυχαν να επιφέρουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.

Η συμφωνία, την οποία ανακοίνωσε ο Αμερικανός Πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, μετά την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε την Παρασκευή με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, καταδεικνύει πώς οι ενεργειακές ανάγκες μπορούν να ωθήσουν τα δυτικά κράτη να επανεξετάσουν τους περιορισμούς που έχουν επιβάλει στην Μόσχα, υποστηρίζει ο ειδικός.

Σημειώνεται πως Πούτιν και Τραμπ συμφώνησαν να ριχτούν στην αμερικανική και διεθνή αγορά εκατομμύρια τόνοι ρωσικού ντίζελ

Σύμφωνα με τον Σεζγκίν, ο επερχόμενος χειμώνας ενδέχεται να εντείνει την πίεση στις δυτικές οικονομίες, οι οποίες ήδη αντιμετωπίζουν το πρόβλημα των υψηλών τιμών ενέργειας και την ανάγκη διασφάλισης σταθερού εφοδιασμού με καύσιμα.

Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η συμφωνία αυτή θα πρέπει να αποτελέσει μάθημα για τις δυτικές κυβερνήσεις, καθώς διαμορφώνουν την μελλοντική τους ενεργειακή πολιτική έναντι της Ρωσίας.

Τελικά οι Ρώσοι μάλλον δεν χάνουν…




Πηγή: https://www.el.gr

Read more »

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026

Η στάση των ΗΠΑ στα ελληνικά ενεργειακά έργα έναντι απειλών

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

Κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου του Μάρκο Ρούμπιο με τον Γιώργο Γεραπετρίτη, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας κλήθηκε να τοποθετηθεί για τα κρίσιμα έργα ενεργειακής θωράκισης της Ευρώπης που σχεδιάζει ή στα οποία συμμετέχει η Ελλάδα. Τα έργα αυτά περιλαμβάνουν τις εξορύξεις νότια της Κρήτης και το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο.

Ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωσε ότι οι ΗΠΑ έχουν μεγάλη αφοσίωση σε όλους αυτούς τους διαδρόμους και τις προσπάθειες, χαρακτηρίζοντας παράλληλα την Ελλάδα «εξαιρετικό εταίρο». Στη συνέχεια, ωστόσο, έθεσε ένα σημαντικό «αλλά», επισημαίνοντας ότι όλα αυτά «σχετίζονται με λεπτές καταστάσεις που συμπεριλαμβάνουν και άλλες χώρες» αποφεύγοντας εσκεμμένα να κατονομάσει τις χώρες αυτές. Παράλληλα ξεκαθάρισε ότι λόγω της εξαιρετικής ευαισθησίας και της ζωτικής σημασίας του θέματος, τέτοια ζητήματα είναι προτιμότερο να αντιμετωπίζονται μέσω της πίσω πόρτας της διπλωματίας και ειδικών πρωτοβουλιών, παρά στο πλαίσιο μιας δημόσιας συνέντευξης Τύπου.

Με άλλα λόγια τι παρατηρούμε από τον επισκέπτη μας, ότι ναι μεν θέλει να γίνει το έργο του καλωδίου, αλλά βρε αδελφέ «ρίξτε νερό στο κρασί», που στην ουσία είναι μία έμμεση πίεση για συμβιβασμούς ή για συζήτηση σε «ειδικά fora».

Όταν ένας ο ισχυρός σύμμαχος ζητά να συζητηθούν «κεκλεισμένων των θυρών» ζητήματα που αφορούν κυριαρχικά δικαιώματα (όπως η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα), δημιουργείται ένα επικίνδυνο σκηνικό. Αν το καλώδιο Κρήτης-Κύπρου ή οι εξορύξεις «παγώσουν» ή τεθούν υπό κάποιου είδους άτυπη διαβούλευση με την Άγκυρα για να μην υπάρξει ένταση, τότε η Τουρκία πετυχαίνει τον στόχο της χωρίς να ρίξει ούτε μια τουφεκιά: γκριζάρει την περιοχή και ακυρώνει στην πράξη την ελληνική και κυπριακή δικαιοδοσία.

Το «θέλουμε το έργο, αλλά βρείτε τα αθόρυβα» των Αμερικανών επ’ ουδενί δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας και εδώ χρειάζονται άτομα με γερά κότσια για να αντισταθούν ακόμη και σε αυτές τις – ας τις πούμε – ευγενικές πιέσεις.

Ποια πολιτική ηγεσία λοιπόν θα τολμήσει να υποστηρίξει μια τέτοια παράδοση των εθνικών συμφερόντων;



Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com

Read more »

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2026

Το μήνυμα του Ρούμπιο από την Αθήνα για την Ελλάδα ίσως κρύβει πολλά περισσότερα

 

 
Με το βλέμμα στις εξελίξεις στην Ευρώπη

Ιδιαίτερο μήνυμα έστειλε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ σχετικά με την Ελλάδα στο πλαίσιο των ευρύτερων εξελίξεων στην Ευρώπη.

Όπως σημείωσε μεταξύ άλλων κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα:

«Στο πλαίσιο των προσπαθειών μας για την αντιμετώπιση αυτών των κοινών απειλών κατά των εθνών μας, ανακοινώνουμε με υπερηφάνεια ένα νέο Μνημόνιο Συνεννόησης, το οποίο θεσπίζει ένα κοινό πρόγραμμα ασφαλείας για την ενίσχυση της ανταλλαγής πληροφοριών για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας μεταξύ των αρμόδιων αρχών επιβολής του νόμου των χωρών μας. Σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούμε να δούμε την κοιτίδα της Δύσης να απειλείται από λανθασμένες αποφάσεις, από αδράνεια ή από την αποτυχία αντιμετώπισης των προκλήσεων. Συνεπώς, το πρόγραμμα αυτό θα δημιουργήσει μια ισχυρότερη και πιο προληπτική συνεργασία μεταξύ των αρχών επιβολής του νόμου, ικανή να ανακόψει άμεσα αυτές τις απειλές. Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες —και όχι μόνο— αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα αποτελεί έναν πραγματικό, ισχυρό και υποδειγματικό σύμμαχο στο ΝΑΤΟ. Μια χώρα που κατανοεί την σημασία του επιμερισμού των βαρών και είναι πρόθυμη να συνεργαστεί με τους εταίρους της για την αντιμετώπιση κρίσιμων απειλών που αφορούν όλα τα κράτη-μέλη».

Είναι προφανές πως οι ΗΠΑ στέλνουν μήνυμα προς την Ευρώπη, προκειμένου να μην επεκταθεί η κρίση και το χάος που έχει ξεκινήσει σε δρόμους της Γαλλίας, της Ισπανίας και άλλων χωρών στην Ελλάδα, την κοιτίδα του δυτικού κόσμου, όπως θεωρείται.

Η Ουάσιγκτον ψέγει ενδεχομένως παλαιότερες αποφάσεις της Ευρώπης σχετικά με το ελληνικό κράτος και θέλει ίσως οι ΗΠΑ να αναλάβουν εκείνες την πρωτοβουλία.

Μένει να φανεί τι ακριβώς θα προκύψει από αυτά τα λεγόμενα.




Πηγή: https://www.el.gr/

Read more »

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026

Πικρό μάθημα για την Ελλάδα από την αμυντική συμφωνία Γαλλίας-Τουρκίας

Γράφει ο ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Η υπογραφή, την 3 Οκτωβρίου 2026 του «Οδικού Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας» μεταξύ Τουρκίας και Γαλλίας δεν είναι ένα απλό τυπικό διπλωματικό γεγονός που μπορεί να περάσει απαρατήρητο στην Αθήνα. Πολλοί στην Ελλάδα θορυβήθηκαν λόγω και της εικονικής πραγματικότητας που καλλιεργήθηκε από κυβερνητικούς κύκλους περί “ακλόνητων συμμαχιών που φράσουν την τουρκική επιθετικότητα”.

Αν και το ακριβές περιεχόμενο του «Οδικού Χάρτη» δεν έχει μέχρι σήμερα δημοσιοποιηθεί, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν πρόκειται για ένα αμυντικό σύμφωνο, ούτε για συμφωνία στρατιωτικής συνδρομής. Η τουρκική πλευρά βέβαια δηλώνει ότι ο στόχος του είναι να αναπτύξει περαιτέρω την αμυντική συνεργασία των δύο χωρών, να ενισχύσει τον στρατηγικό διάλογο και να δημιουργήσει τακτικές, «αποτελεσματικές και προσανατολισμένες σε αποτελέσματα» επαφές.

Δεν θα λέγαμε ότι η Γαλλία “εγκαταλείπει” την Ελλάδα, αλλά ότι ανοίγει πλέον έναν νέο οργανωμένο αμυντικό δίαυλο με την Τουρκία, όταν κάποιοι στην Ελλάδα έχουν καλλιεργήσει προσδοκίες ότι οι Γάλλοι θα μας λύσουν «το πρόβλημα της… Κάσου»!

Η Άγκυρα ακολουθεί εδώ και χρόνια μια πολιτική διαφοροποίησης των αμυντικών της συνεργασιών. Η συνεργασία με τις ΗΠΑ, η ανάπτυξη σχέσεων με τη Βρετανία, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και η διεύρυνση της αμυντικής της βιομηχανικής βάσης, αποτελούν τμήματα μιας ευρύτερης στρατηγικής που η Αθήνα παρακολουθούσε όλα αυτά τα χρόνια αμήχανα και αδύναμη να αντιδράσει.

Τώρα προστίθεται και ένας περισσότερο θεσμοποιημένος γαλλο-τουρκικός αμυντικός δίαυλος. Πάντως δεν δικαιολογείται αιφνιδιασμός. Κατά τη συνάντηση Ερντογάν-Μακρόν στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία τον Ιούλιο, συζητήθηκε μεταξύ άλλων και η διμερής αμυντική συνεργασία. Ο Μακρόν χαρακτήρισε τότε τη συζήτηση εποικοδομητική και δήλωσε ότι υπήρξε συμφωνία για συνέχιση της συνεργασίας σε υπουργικό επίπεδο. Τρεις μήνες αργότερα, η πολιτική αυτή επαφή μετατρέπεται σε συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο. Και αυτό αναπόδραστα μας προβληματίζει.

Η Τουρκία διευρύνει τις επιλογές της


Βέβαια η Τουρκία έχει ήδη ανοίξει την πόρτα της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας και δεν περιμένει την υπογραφή του γάλλο-τουρκικού «Οδικού Χάρτη» για να αρχίσει τη συνεργασία της με την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία. Η διαδικασία έχει ήδη ξεκινήσει και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει πάρει ιδιαίτερα συγκεκριμένη μορφή.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Baykar και της γαλλικής Safran. Τον Μάιο του 2026 οι δύο εταιρείες υπέγραψαν στρατηγική συμφωνία συνεργασίας στον τομέα των αισθητήρων, των οπλικών συστημάτων και των προηγμένων τεχνολογιών πλοήγησης. Η συνεργασία προβλέπει, μεταξύ άλλων, την ενσωμάτωση συστημάτων Safran Euroflir στα τουρκικά UAV Bayraktar TB2, καθώς και ευρύτερη συνεργασία σε έξυπνα όπλα και συστήματα πλοήγησης.

Ακόμη σημαντικότερη είναι η συνεργασία Baykar-Leonardo. Οι δύο εταιρείες δημιούργησαν το 2025 την LBA Systems, μια ισότιμη κοινοπραξία 50:50 με έδρα την Ιταλία, η οποία δραστηριοποιείται στον σχεδιασμό, την ανάπτυξη, την παραγωγή και την υποστήριξη μη επανδρωμένων αεροπορικών συστημάτων. Η Leonardo εισφέρει συστήματα αποστολής, ηλεκτρονικά, αισθητήρες, C4I και τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης, ενώ η Baykar την τεχνογνωσία και τις πλατφόρμες UAV.

Και η συνεργασία με την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία δεν περιορίζεται στα UAV. Η Τουρκία συμμετέχει ως εταίρος στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Airbus A400M, ενώ το 2026 η Τουρκία, μαζί με Γαλλία, Βρετανία, Ισπανία, Πολωνία, Βέλγιο και Κροατία, συμμετείχε σε νέα πολυεθνική πρωτοβουλία για τη δημιουργία πολυεθνικού στόλου A400M. Η Τουρκία έχει ήδη εισέλθει σε σημαντικά τμήματά της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας και επιχειρεί να διευρύνει αυτή την παρουσία. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο που πρέπει να αξιολογήσει η Αθήνα.

Η Γαλλία στρατηγικός εταίρος της Ελλάδας


Η Γαλλία παραμένει στρατηγικός εταίρος της Ελλάδας, αλλά δεν είναι μόνο στρατηγικός εταίρος της Αθήνας. Η Ελλάδα και η Γαλλία έχουν οικοδομήσει τα τελευταία χρόνια μια ιδιαίτερα στενή στρατηγική σχέση. Το 2021 υπέγραψαν Συμφωνία Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης για την άμυνα και την ασφάλεια και με ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής (Άρθρο 2) ενώ τον Απρίλιο του 2026 πραγματοποιήθηκε ο πέμπτος στρατηγικός διάλογος Ελλάδας-Γαλλίας και συμφωνήθηκε η περαιτέρω ενίσχυση της διμερούς στρατηγικής συνεργασίας. Το 2026 συμφωνήθηκε η ανανέωση της σχετικής στρατηγικής εταιρικής σχέσης.

Η Γαλλία, συνεπώς, παραμένει σημαντικός αμυντικός εταίρος της Ελλάδας. Αλλά πρέπει να γίνει κάτι απολύτως κατανοητό, ιδιαίτερα σε αυτούς που πανηγύριζαν για την… υποτιθέμενη προστασία των εργασιών πόντισης του “Καλωδίου (GSI)” στην ελληνική ΑΟΖ από τους Γάλλους, ότι η γαλλική στρατηγική δεν είναι προσανατολισμένη αποκλειστικά στις ελληνικές ανάγκες. Είναι προσανατολισμένη στα γαλλικά συμφέροντα και καλό θα ήταν να μην καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις, ιδιαίτερα από κυβερνητικής πλευράς.

Το Παρίσι επιδιώκει μια ισχυρότερη ευρωπαϊκή άμυνα, στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης και ένα ευρύτερο δίκτυο σχέσεων μέσα στο ΝΑΤΟ και στην ευρωπαϊκή ασφάλεια. Ναι μεν η Αθήνα δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένο ότι τα γαλλικά στρατηγικά συμφέροντα θα ταυτίζονται πάντοτε και αυτομάτως με τα ελληνικά, αλλά το ερώτημα είναι τι έχει πράξει η ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να αποδεικνύει ότι τα γαλλικά συμφέροντα θα υποστηρίζονται καλύτερα, μέσω υποστήριξης των ελληνικών! Πως πείθει την Γαλλία περί αυτού; Και σε ποια γεωπολιτικά ζητήματα αιχμής η Αθήνα έχει διαβουλευτεί με το Παρίσι, όπως προβλέπει η Συμφωνία μας εντός του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ;

Το πεδίο της αμυντικής βιομηχανίας

Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη διάσταση της εξέλιξης. Η Γαλλία διαθέτει μία από τις ισχυρότερες και πιο ολοκληρωμένες αμυντικές βιομηχανικές βάσεις στην Ευρώπη, όπως Dassault, Thales, MBDA, Naval Group, Safran, KNDS-FR και μια σειρά άλλων εταιρειών.

Η Τουρκία έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια μια ολοένα μεγαλύτερη εγχώρια αμυντική βιομηχανία και αναζητά τεχνολογίες, συνεργασίες και πρόσβαση σε ευρωπαϊκές αλυσίδες παραγωγής. Ο νέος «Οδικός Χάρτης» δημιουργεί συνεπώς ένα θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούν να αναπτυχθούν στο μέλλον συγκεκριμένα προγράμματα.

Η συνεργασία Baykar – Safran και η κοινοπραξία Baykar – Leonardo δείχνουν ότι η Τουρκία αποκτά ήδη πρόσβαση σε τεχνογνωσία και βιομηχανικά οικοσυστήματα μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών. Το πρόβλημα μας είναι ευρύτερο από μία γάλλο-τουρκική συνεργασία! Είναι η σταδιακή ενσωμάτωση της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας σε ευρωπαϊκά τεχνολογικά και παραγωγικά δίκτυα. Και αναρωτιόμαστε…. Τι είδους αμυντική τεχνολογία θα αποκτήσει η Τουρκία στο μέλλον, μέσω της διεύρυνσης της συνεργασίας της με τη Γαλλία; Πως θα μπορέσουμε εμείς να εξασφαλιστούμε;

Το μεγάλο μάθημα για την Ελλάδα

Η ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική δεν μπορεί να στηρίζεται στην υπόθεση ότι επειδή η Γαλλία είναι στρατηγικός εταίρος της Ελλάδας, θα λειτουργεί ως μόνιμος περιορισμός της Τουρκίας. Τα ίδια έχω επισημάνει και για την Αίγυπτο, αλλά και για το Ισραήλ.

Η γαλλική στρατηγική αυτονομία περιλαμβάνει την προσπάθεια δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού αμυντικού οικοσυστήματος, μέσα στο οποίο η Γαλλία θέλει να έχει κεντρικό ρόλο. Η Τουρκία έχει τα γνωστά μεγέθη της. Άρα για το Παρίσι η συνεργασία με την Άγκυρα μπορεί να έχει δική της στρατηγική αξία. Η Ελλάδα πρέπει να το αποδεχθεί ως πραγματικότητα και να προσαρμόσει ανάλογα τη δική της στρατηγική.

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έκανε σημαντικές επιλογές εξοπλισμού από τη Γαλλία, Rafale, φρεγάτες FDI/Belharra και σχετικά οπλικά συστήματα ενώ υπάρχουν και άλλες δυνατότητες που θα μπορούσαν να αποκτηθούν από την Γαλλία, όπως σύγχρονα TOMA, Όλμοι και Α/Τ. Αναντίρρητα αυτές οι επιλογές ενίσχυσαν τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, όπως ταυτόχρονα ενίσχυσαν την γαλλική οικονομία.

Όμως δημιουργούν και μια δεύτερη ευθύνη: Η Ελλάδα πρέπει να εξασφαλίσει ότι η αμυντική της συνεργασία με τη Γαλλία δεν θα παραμείνει απλώς σχέση αγοραστή-προμηθευτή. Χρειάζεται βιομηχανική συνεργασία, συμπαραγωγές, τεχνολογική μεταφορά, συντήρηση στην Ελλάδα, συμμετοχή ελληνικών εταιρειών στην εφοδιαστική αλυσίδα και πρόσβαση σε ευρωπαϊκά προγράμματα.

Η νέα ευρωπαϊκή αμυντική πραγματικότητα πέρα από αγορές έτοιμου υλικού, απαιτεί εμπλοκή συμπαραγωγής και σε αυτό η κυβέρνηση με τις τεράστιες προμήθειες απέτυχε.

Το μάθημα του νέου γαλλοτουρκικού διαύλου

Η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει να διαμορφωθεί η νέα ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική και μετά να αντιδράσει. Πρέπει να βρίσκεται μέσα στη διαδικασία διαμόρφωσής της, αλλιώς θα “σέρνεται” πίσω από τις εξελίξεις. Και αυτό σημαίνει συγκεκριμένα πράγματα. Να γνωρίζει τι ακριβώς περιλαμβάνει ο γάλλο-τουρκικός Οδικός Χάρτης και κατά πόσο αποδυναμώνει την Ελληνογαλλική Αμυντική Συμφωνία που εμπεριέχει και ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής σε περίπτωση επίθεσης.

Να παρακολουθεί ποια αμυντικά προγράμματα θα ακολουθήσουν. Να αξιολογεί τις επιπτώσεις που θα έχει η μεταφορά ευρωπαϊκής τεχνολογίας στην τουρκική αμυντική βιομηχανία. Να ενισχύσει τη δική της αμυντική βιομηχανία. Και κυρίως να μην περιορίσει την ελληνογαλλική στρατηγική σχέση στην αγορά οπλικών συστημάτων.

Η Γαλλία ακολουθεί τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα και η Τουρκία τα δικά της. Το αμείλικτο ερώτημα είναι, ποια είναι η αντίστοιχη ελληνική στρατηγική που καθορίζει τα… δικά μας; Έχουμε άραγε… στρατηγική; Γιατί μια χώρα δεν μπορεί να οικοδομεί την εθνική της ασφάλεια πάνω στην υπόθεση ότι κάποιος τρίτος θα προστατεύει εσαεί τα συμφέροντά της. Οι συμμαχίες είναι πολλαπλασιαστής ισχύος, όχι υποκατάστατο εθνικής ισχύος.

Η Τουρκία αποκτά έναν ακόμη θεσμικό δίαυλο προς την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία και τη γαλλική στρατηγική. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο η Αθήνα πρέπει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή. Το ζητούμενο δεν είναι να ανταγωνιστούμε τη γάλλο-τουρκική σχέση. Το ζητούμενο είναι να μην επιτρέψουμε η δική μας σχέση με τη Γαλλία να λειτουργεί απλά και μόνο ως διμερής συμφωνία εξοπλισμών, ενώ η Τουρκία διευρύνει σταδιακά τη θέση της μέσα στο ευρωπαϊκό αμυντικό οικοσύστημα. Αυτό απαιτεί στιβαρή διπλωματία, αμυντική βιομηχανία, τεχνολογία, επενδύσεις και κυρίως στρατηγικό σχεδιασμό.

Συμφωνία Γαλλίας-Τουρκίας: Αντί επιλόγου

Η υπογραφή του γάλλο-τουρκικού «Οδικού Χάρτη» πρέπει να λειτουργήσει ως καμπανάκι στρατηγικής αφύπνισης για την Ελλάδα και όχι ως αφορμή πανικού. Δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητήσουμε την αξία της ελληνογαλλικής εταιρικής στρατηγικής σχέσης. Πρέπει όμως να λαμβάνουμε υπόψη πάντα την θεμελιώδη αρχή της διεθνούς πολιτικής! Τα κράτη δεν έχουν μόνιμους φίλους και μόνιμους αντιπάλους. Έχουν μόνιμα συμφέροντα. Και αν αυτό ισχύει για τη Γαλλία και την Τουρκία, πρέπει να ισχύει πρωτίστως και για την Ελλάδα.

Όταν η Τουρκία ανοίγει νέους δρόμους προς τη γαλλική και ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία, ενώ η Γαλλία επιδιώκει στρατηγικές σχέσεις με την Τουρκία, ποιος είναι ο ελληνικός δρόμος; Σε αυτό το σημαντικό ερώτημα θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να απαντήσει και όχι εμείς! 

 

Πηγή: https://koukfamily.blogspot.com 

Read more »

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026

Το μήνυμα του Πούτιν στον Σι δεν ήταν τυχαίο


Ρωσία και Κίνα θέλουν να αλλάξουν τον πλανήτη

Όπως δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν σε συγχαρητήριο μήνυμα προς τον Κινέζο ομόλογό του, Σι Τζινπίνγκ, για την 77η επέτειο από την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, oι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Κίνας βρίσκονται σε πρωτοφανές υψηλό επίπεδο.

«Οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Κίνας βρίσκονται σε πρωτοφανώς υψηλό επίπεδο. Οι χώρες μας υλοποιούν σημαντικά κοινά έργα σε διάφορους τομείς και συντονίζουν τις προσπάθειές τους στις διεθνείς υποθέσεις για την οικοδόμηση μιας πιο δίκαιης πολυπολικής παγκόσμιας τάξης», αναφέρει το τηλεγράφημά του που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Κρεμλίνου και το επικαλέστηκε το TASS, την Πέμπτη.


Ο Ρώσος ηγέτης σημείωσε επίσης ότι είναι πεπεισμένος ότι η συνάντησή τους με τον Σι στη σύνοδο κορυφής της APEC στη Σεντζέν θα είναι παραγωγική και θα βοηθήσει στην περαιτέρω ενίσχυση της ολοκληρωμένης εταιρικής σχέσης και της στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.

Ο Πούτιν τόνισε ότι υπό την ηγεσία του Σι, η Κίνα επιδεικνύει εντυπωσιακά επιτεύγματα στον κοινωνικοοικονομικό και επιστημονικό και τεχνικό τομέα και διαδραματίζει εποικοδομητικό ρόλο στην επίλυση των πιο πιεστικών ζητημάτων στην περιφερειακή και παγκόσμια ατζέντα.

Το μήνυμα μόνο τυχαίο δεν είναι, καθώς Ρωσία και Κίνα θέλουν μαζί να αναδιαμορφώσουν την παγκόσμια τάξη, τερματίζοντας την μονοκρατορία της διεθνιστικής Δύσης. Μένει να φανεί αν σε αυτή την προσπάθεια προστεθούν και οι ΗΠΑ.


Πηγή: https://www.el.gr/


Read more »

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026

Ψυχοφελής απόψεις

 

Ήταν κάποιος που έφτιαχνε διαλέξεις με θέμα: Πρέπει να τρώμε βιολογικά προϊόντα για να ζήσουμε πολλά χρόνια! Ο άνθρωπος όλο και όλο δύο ομιλίες πρόλαβε να κάνει και μετά πέθανε! Μην πιστέψει κανείς, ότι τρώγοντας βιολογικά προϊόντα, θα ζήσει περισσότερα χρόνια. Είναι απάτη αυτή η σκέψη. Ναι μεν είναι υγιεινά τα βιολογικά, αλλά η ζωή του κάθε ανθρώπου, είναι στα χέρια του Θεού και δεν είναι θέμα βιολογικού γεύματος.
Γέροντος Εφραίμ της Σκήτης Αγίου Ανδρέου

Κανείς δεν μπαίνει στον παράδεισο, ζώντας καλά.
Αρχιμανδρίτης John Krestyankin

Είπε γέρων:”Υπομείνετε τα λάθη των άλλων όπως ο Θεός υπομένει τα λάθη σας. Υπομείνετε- όχι με σκληρότητα ή πικρία- αλλά μάλλον με αγάπη, νιώθοντας ότι κάθε άνθρωπος έχει τα ελαττώματά του και ίσως έχει επίσης μια δικαιολογία που δεν γνωρίζετε”

Ο Θεός δεν δημιούργησε μαρτύριο για τον άνθρωπο.
Για έναν αμαρτωλό άνθρωπο, η κόλαση είναι η χάρη του Θεού. Όταν ένα άτομο είναι πολύ αναστατωμένο, προτιμά να χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο – ο τοίχος του δίνει ανακούφιση, αν και το κεφάλι του πονάει. Ό, τι κάνει ο τοίχος, συμβαίνει στην κόλαση. Κρατά την ψυχή ενός ατόμου από περισσότερα βάσανα. Διαφορετικά, αν η αμετανόητη κακή ψυχή φτάσει στον Θεό, θα καεί ακριβώς όπως ένα μυρμήγκι που πλησιάζει τον ήλιο.
Αγιος Γαβριήλ της Σαμταβρίας (Urgebadze)

Είπε γέρων: Ο Σατανάς προσπαθεί πάντα να καταστρέψει το κομποσχοίνι αλλά δεν θα τα καταφέρει ποτέ. Το κομποσχοίνι είναι το όπλο της άμυνας και της σωτηρίας.

Πριν από την πτώση ο Αδάμ έβλεπε ελεύθερα και τους δύο κόσμους – τον υλικό και μαζί τον πνευματικό, από τους οποίους η σοφία και το μεγαλείο του Θεού φάνηκαν πιο καθαρά καθώς και οι ουράνιες κατοικίες του Κυρίου. Ο Αδάμ τα είδε πριν από την Πτώση και μετά την Έξοδο αυτό το όραμα κρύφτηκε από αυτόν και από όλη την ανθρωπότητα και έγινε «άγνωστο». Μας δόθηκε για παρατήρηση, αλλά αφαιρέθηκε. Η αμαρτία, η ανυπακοή, η απομάκρυνση από τον Λόγο του Θεού μας έχουν στερήσει τη δυνατότητα να Τον δούμε και σε όσους ανταμείφθηκαν ξανά με την εμφάνιση του «άγνωστου», αυτό δόθηκε με τη χάρη του Θεού για την ιδιαίτερη αγιότητα και ενάρετη ζωή τους.
Αγιος Γαβριήλ της Σαμταβρίας (Ουργκεμπατζέ)

 

Πηγή:  https://www.pemptousia.gr

Read more »